mIGO-

THE UNIVERSITY

OF ILLINOIS

LIBRARY

mäs^

LIKNAEA.

Kill

Journal für die Botanik

in ilirem i^anzeu Umfangr.

II r r r> u s j;; c i^ e b c II

D. F, L. von Sclilcclifendal ^

r liit'i. , Chir. und Pliilos. Dr. Professor an der T'niversitiil zu Bfrlin nn'! mehrerer

Siebenter Band. Jahrgang 1832.

M i t f u n F z o li n Tafeln A b b i 1 d u n £ e r.

Berlin 1832.

Gedruckt auf Koslen des Herausgebers.

In Commission l)ei Oelimigkc.

Digitized by the Internet Archive

in 2011 with funding from

University of Illinois Urbana-Champaign

http://www.archive.org/details/linnaea07schl

LZ

V. 7

n ha I I.

Original- Ablinmllunj^on.

CcnHotlieca, eine neue rfl.inzcngalfiinjr ans der Onl- nunj; der Sesnmecn , hcscliricbca von Steplian Endlidier

Oiierzu T.il". I Hl.) Seite t

Einif>c Worte iilicr die mit Viola montana und V^iola

canina vcr\van<Ilen Arlcu; von Tricdr. 'JVauj;;. Külzing,

Pharm, in 'rotuistndt in Tliiiriii^cn ( hierzu Taf IV.) 43

Observationcs {jiiacdam in alitjiint Solanaccanim genera

el spccics. Auctorc D. F. L. de Schlechtcndnl 52

Ul>cr die um Driesen ^vildwachscnden A\'cidenformcn,

von Lasch "i

De plantis in expcditioue I^omanzoffiana et in hcrlia- riis licgiis observatis disscrcrc pcrgitur.

\'erbenareac auclore Adell). de Charaisso 105

Conlinnatio 213

Continuatio ■*— 364

Addendum 720

Aristolnchieae auctore Adelb. de Chamisso (cum

tabb. V. VI.) 207

Hignoni-iceae auctore Adelb. de Chamisso 542

Continuatio 653

Continuatio CS9

Sesameac, auctore Adelb- de Clianiisso 723

Plant ae Ktklonianae.

JiMiceac auctore Ernesto Meyer 129

Alismaceac auclore codem 131

Hubiaccac auctorc G. Cruse ..v 132

Gramineae i'ccens. C. G. Neesio ab Eseiibeck 273

Cyperaceae exposuit auctor idem 491

Laurincac, Myrtaceae auct. Fr. Th. Baviling 538

Celastrineac, Frankeniaceae, Resedaceae auctore cod. 539

Lincae, Violarieac, au'clore eodem 540

Capparideae, Ficoidcae auct. eodem 540

Droseracoac auctore eodem , 620

Menispermeae auctore eodem 621

Portulaceac, Alsineae, Sileneae auctore ecjdeni 62J

Paronychieae auct. eodem 624

Sclerantheae, Ericeae auctore eodem 627

N^ ? ;;>

IV

7. De plantis Mexicanis a G. Schiede M. Dre. collectis nuntiuni adtcrt D. F. L. de Schleclitendal Seite 13G

Continua! io «J^ü

8. Über die deutschen Calhtrichen, vun Fr. Kütziag, Pliarmaceulen zu Tennstädt in Thüringen 174

9. Mvcohjoische Berichtigungen zu der nacligelassenen Sowerbyschen Samnihnig, so wie zu den Aveuigen im Linnpsulien Herbarium vorhandenen Pilzen, nelist Auf- stellung einiger ausLändischcn Gattungen und Arten; von Joh Friedr. Klotzsch (hierzu Tid". VIIl. IX. X.)

10. Floriim monstra quaedam describit Adelb. de Chamisso (cum tah. VII. figg. 1. 2.)

11. Polygalne nova species Augusto de St. Hilaire dicata <7_ Stephane Endlicher

i2. Über einige vom Dr. Schilde mitgetheilte Arzneimittel

aus Mexico, vom Herausgeher

13. Die ]\letamorphose der Piianze und ihre ^Vidersacher. Kritische Blätter von E. Meyer

14. Parmelia crocina Zenk. nova Lichenum species a Zen- kcro cxhibita (cum tab. XI. i" I.)

15. De Sphaerophori sporangio observatio, auctore H. F. Link (cum tab. XI. f. II.)

IG. Einige Bemerkungen über das Genus Erythraca von Dr. Schmidt prakt. Arzte zu Stettin (hierzu Taf. XII. u. xni.)

17. Gladiolus ßoucheanus, ein Beitrag zur deutschen Flora

von D. F. L. T. Schleclitendal

IS. Über die merkwürdigsten Verschiedenheiten des ent- wickelten Pllanzeiiembryo und ihren. Werth für Syste- matik. Vom Prof. ßernhardi (hierzu Taf. XIV.)

19. ISaclitrag zu der Abhandlung über die Familie der Restiaceen Linn. 5,r Bd. S. 627. ff. von Prof. C. G. Nees T. Esenbcck ._.

20. Über die Vegetation am Ätna. Von Dr. R. A. Philippi (hierzu Taf. XV.)

21. Auszug aus einem Briefe des Hrn. Oswald Heer V- D. M- an den Herausgeber

Register aller in den Abhandlungen vorkommen- den Plianzcn- Namen

CERATOTHECA,

eine neue Pflanzengattung aus der Ordnung der Sesameen^

beschrieben von Stephan Endlicher*

(Hierzu Taf. I III.)

jJie Ordnung der Bignoniaceen, wie sie im Jahre 17S9 von Jussieu aufgestellt wurde, begreift mehrere j von dem Grundtypus, der sich in den Gattungen: Bigno- nia, Calalpa und Tecoma am Deutlichsten ausspricht, durch carpische und vegelative Charactere dergestalt abweichende Pflanzengeschlechter; dass es dem Scharfsinne des un- sterblichen Verfassers der //Genera plantarum" unmöglich entgehen konnte, wie diese Anordnung nur als eine pro- visorische zu betrachten sey, und seine Bignoniaceen in mehrere Gruppen gclheilt werden müssen, sobald eine hinreichende Anzahl neuaufgefnndener, oder besser unter- suchter alter Gattungen, den Unterscheidungsmerkmalen das nölhige Gewicht geben« und zugleich Vereinigungs- punkte für neue Ordnungen darbieten würde. Bei dem damaligen Zustande der Kenntnisse war es überhaupt am gerathensten, sich mit vorläufigen Elnthellungen zu ^e guügen, und Jussieu konhie es zweckmässig finden, seine Bignoniaceen nach vegetativen , und anderen Merkmalen von secundärer Wichtigkeit, in drei Unterabthellungen zu

7r I5d. Is Heft. 1

trennen, jedoch nicht, ohne auf das geringe Gewicht, wel- ches er selbst auf diese Einlhellung legt, aufmerksam zu machen, und die Nothwendigkelt einer künftigen defini- tiven Trennung wiederholt anzudeuten. Die erste seiner Abtheilungen , die er durch krautartige Stengel und eine zwelklappige Kapselfrucht bezeichnet, begreift die Gattun- gen: Chelone (nebst Pentstemon), Sesamum und Incar- vlllea; die zweite Ablhellung, die ebenfalls zwelklappige Kapseln, aber einen bäum- oder strauchartigen Stamm hat, umfasst den eigentlichen Kern der Familie, nämlich MIl- linglonia, Jacaranda, Calalpa, Tecoma und Bignonia, wäh- rend die dritte Abtheilung, durch krautartige Stengel, abei holz- oder lederartige Früchte, die nur an der Spitze auf springen, charkterlsirt, Tourretia, Martynia, Cranlolaria und Pedalium in sich schliesst.

Zehn Jahre später wurde diese Anordnung Jussieu's beinahe ohne Änderung von Ventenat wiederholt*), nui dass den Gattungen Chelone und Pentstemon ihr Platz in der Ordnung der Scrofularlnen angewiesen, der zweifei haften Incarvillea, Millingtonia und Cranlolaria gar nlchl erwähnt wurde.

Robert Brown war der erste, welcher Im Jahre 18 IC die Gränzen der BIgnoniaceen schärfer bestimmte, und indem er Pedalium und die Ventenatische Gattung Jose phinia**), zu der er selbst eine neue Art entdeckt hatte, als Typus einer eigenen Ordnung unter dem Namen dei Pedalineen aufstellt, zugleich Sesamum als den Repräsen- tanten einer zweiten selbstsländigen Gruppe zu betrachten scheint. ***) Nichtsdestoweniger wurde Jussieu's Ursprung-

*) Tableau du regne vegetai. Paris, 1799. Tom. II p. 402 scpj.

**) Memoires de l'Instit. Scienc. physiques. 1S06, p. 71. JardLn de la Malmaisou, tab. 103.

***) Prodromus Florae Noyae Hollandiae, Vol. I. p. 519.

liehe Anordnung noch im Jahre 1816 in dem von ihm selbst unterzeichneten Arlikel Bignoniacee des grossen Levraultischen Wörterbuches der Naturwissenschaften, *) ganz unverändert -wiederholt, nur dass dort der Gattung Craniolaria keine Erwähnung mehr geschieht.

Im Jahre 1818 machte Kunth eine Revision der Jussieuischen BIgnoniaceen bekannt, **) in welcher Brown's Pedalineen als eine Unterabiheilung dieser Ord- nung angesehen, und nebst Sesamum, im Gegensalze zu den echten Bignoniaceen durch ihre flügellosen Samen charakterisirt werden.

Demungcachtet wurden nach Brown's Vorgange nun- mehr von den meisten Botanikern die Pedalineen als selbstständige und von den Bignoniaceen ziemlich entfernte Gruppe, bald unter dem Namen der Pedalineen, bald unter dem der Sesameen, oder wohl gar der Martyniaceen be- trachtet, ***) Brown's Ansicht aber in sofern von Allen missverstanden, als sie Sesamum mit Pedalium in eine Gruppe zusammenwarfen, da er doch beide als die Re- präsentanten selbstständiger Ordnungen ansieht* f)

Eine von Gay im Jahre 1824 angekündigte Mono- graphie der Sesameen, (mit Einschluss der Pedalineen) blieb leider blosses Versprechen. Von den zwei neuen

*) Dictionnaire des Sciences naturelles, tom. IV. p. 396 ss.

**) Journal de Physique. tom. 87. p. 445 ss.

***) Sesameae, De Candolle, Theorie element. ^dit. 2. p. 247. Reichenb. consp. p. 125. Bartling Ordin. natur. p. 175. Pedalineae Lindley in Bot- Regist. IX. 934. Append, to Loudons Hort. brit. p. 526. Introduct. to tbe natural Syst. p. 235 (mit ganz unrichtigem, auf ei- nige Arten von Martynia gegründetem Charakter. ) Ulartj-niaceae^ Lmk Handb. 1. p. 504.

T) Nees V. Esenbeck scheint die Pedalineen als von den Sesa- meen getrennt zu betrachten. M. s. Necs u. Eberraayer Handb. der med. Botanik. Tom. 2. p. 472.

1*

4

Galtuiigen aus der Gruppe der Pedallneen, Pretraea und Rogeria, die von ihm angedeulet wurden,*) ist bloss die letztere später von Delile erläutert worden;**) während die erstere, auf eine Loureiro'sche Art von Martynia *"**) gegründet, so gut als unbekannt geblieben ist.

Ein bedeutenderes Verdienst hat sich in neuester Zeit der jüngere Richard um die richtigere Begränzung der Pedalineen erworben, indem, er aus Martynia angulosa Lam. eine eigene Gattung unter dem Namen Carpoceras bildete, alle anderen Arten von Martynia aber, vermöge ihrer Wand-Placentalion, die bei M. annua schon von Gärtner angedeutet worden war,f) zu der von ihm erweiterten Ordnung der Gessnerieen brachte, ff)

Der umfassenden Arbeit, welche DeCandolle über die ostindischen Sesameen bekannt zu machen gedenkt, fff) sehen wir mit um so grösserer Ungeduld entgegen, als sie bei dem Reichthume der dem grossen Genfer Botaniker zu Gebothe stehenden Sammlungen, nicht nur Aufklärung über so manche, kaum gekannte Galtung und Art, son- dern auch vollständige Lösung der die Selbstständigkeit dieser Ordnung betreffenden Zweifel verspricht.

Unterdessen sei es uns erlaubt, hier eine neue mit Sesamum verwandle Pflanzen gattung von den Ufern des Senegals zu beschreiben, vielleicht dass es uns bei dieser

*) Annales des sciences naturelles, 1824. Tom. 1. 457.

•*) Centurie des plantes d'Afrique du voyage de Cailliaud, p. 78. t. 2. f. 3.

***) Martynia zangnebarica Loureiro Flor. Cochinch. edit. Willd. Tom. 2. p,

t) Carpolog. Tom. II. t. HO.

TT) Memoire sur les plantes ä tropliospcrmes parietaux, Auszugs- %veise im Bullet- des Sciences natur. 1830. Avril. p. 98.

ttt) 'VVallich Plant. Asiat, rar. Praef. pag. ix.

Gelei^enhelt gelingt, einige iinbesprochene Punkte in Bezug auf die Gruppen der Sesameen und Pedalineen zu erläu- tern und so neben der reichen Gabe aus Ostindien , die wir gewärtigen, auch unser Schärflein zur Geschichte dieser Interessanten Pflanzenfaniilien beizutragen.

CERATOTHECA.

Chavacter dijferent'ialis, Calyx quinquefidus persi- slens. Corolla tubo brevi, fauce campanulalä, llmbo inae- qualller quinqueüdo bilabiito. Stamina quatuor didynama. Capsula truncata, a dorso piano compressa, bivalvis quad- rllücularis, apice angulis qnadricornls. Sennlaa marginata. Herba, caule cathedro indefiniloj foliis simplieibus pen- ninervlis oppositis, Inflorescentia in folloruni axillis slm- pllclter definlla, gemmä central! unice evolula, laleralibus aborllentibus glandulaeformibus.

Genus Sesamo proxinrmm; differt imprimls Capsula Iruncata: cornuta, et seminIbus marglnatls.

Nomen a xeooct,-, cornu; et ^fj^ctj cap&ula.

Species unica senegalensis.

CERr\TO THECA SESAMOIDES.

Descriptio. Radix perennis llgnosa, cyllndrica, cras- sitie pennae columblnae, parce fibrillosa, perpendicularis, digifum ad spithamain longa, fusca, acris.

Caulis Indeilnilus, erectus, digitalis vel dodrantalis, iefragonus, angulis rotundalis, pennani corvinam crassus; pilis simplieibus, imprimls angulis dense obsitus.

Follatlo opposita, e caulis faciebus, per parla decus- sans, internodiis uncialibus.

Folia petlolala. Petioli tenues, canaliculali, duas lineas ad semipollicem longi, lamlna semper tertia parte brevlores, pUosi. Lamina infimorum angulata, grosse dcntala, superlorum triangulala, summoriim et rameormn

ovata inlegerrlina aut subundulata. Nervi paglnä Infera prominentes pinnati; nervus medius cum pedicello con- tinuus^ laterales opposili aut subalterni, sensim abbreviati, infimum par ad angulum relJquis obtusiorem palens, secun- dum tertiumve subsequis longius validiusque. Pagina su- perior pilis brevibus adpressis scabriuscula, inferior pilis longioribus vestila, glauco pruinosa, glandulis hyalinis, e quatuor vesiculis globulosis, circa idealem axin verticll latis et connatis, materia mucilaginosa farctis, dense ob- sessa.

Ramificatio simplex, parca, ramis in infimorum folio- rum axillis ad 40 grad. angulos patentibus, subfastigiaiis; saepisse nuUa aut in speciminibus noslris nondum evolula.

Inflorescentia in foliorum axillis simpliciter deilnita. Flores soliiarii bibracteolati. Bracteolae lanceolatae mi- nimae caducae, ad basin petioli lateraliter sitae. Glandula minima, marglne elevato pallido, centro depresso nigri- cante, substanlia grumosä farcto utrinque inter petiolum et bracteolam sita.

Pelioli teretiusculi, pilosi, lineam longi, floriferi pa- tentes, fructiferi erecti.

Calyx persistens. Sepala quinque hypogyna pedicello continua, inaequalia, lanceolala acuta, exlus dense pilosa et glandulis vesiculosis obsila, margine clliata, intus nervis tribus notata; poslicum (cauli obversum) minimum, o lineam longum, duo laleralia paullo majora, duo antica lalerallbus aliquantum longiora latioraque, aestivatione subvalvata, connata in calycem quinquefidum.

Corolla. Pelala quinque hypogyna sordide lutea, intus punctis sanguineis conspersa, inaequalia: duo postica, (inier sepalum posticum et duo lateralia posita), omnium brevis- sima; duo lateralia, (utrinque inter sepala lateralia et an- j tica collocata) paullo majora; anticum, (inter sepala antica emergens, et postico e diametro opposilum) maximum;

oiiuiia connala in corollam deciduam , irregulärem, sub- obliquam, lubo brevi^ postice parum proluberante, faiice ampla, campanulala, limbo bllabiato quliiquelobo, labil 8iiperioris lobis duobus (petalis postlcls) omnluni minlmis, inferioris trilobi lateralibus (petalis lalerallbus) pauilo ma- joribus, intermedü (pelali antici) maximi, marginibus re flexis. Lübl in aestlvallone ita sibi incumbentes, ut labii superioris lobus unus, utroque latere über, hinc tegat ejiis- dcm labii lobum alterum, illinc vicinmn inferioris latera- lem amplectatur, ille sibi oppositum, altero latere a proximo superioris labii lobo amplexum contigat, intermedius laLe- raüum ulrique simul incumbat.

Androecium. Stamina tubo corollae inserta, cjusque lobis alterna, sepalis opposita, inclusa; posticum, (inter labil superioris lobos ante sepalum posticum) oninlno sup- pressum, duo lateralia (inter lablum snpcrius et Inferioris lobos lalerales, ante sepala lateralia sita) breviora; duo antica, (inter labil inferioris lobos laterales et intermedium, ante sepala antica posita) breviora, in aesllvatione erecta. Filamenla leretiuscula, tubo corollae basi adnala, caeterum et inter se libera , ultra antherarum folliculos in acumen minimum subclavatum glandulaeforme producta. Antberae bifolllculares; folliculi ex introflexo margine incomplele biloculares, sublaleraliler sutura longiludinall dcbiscentes, nervo dorsali filamento adnalae et sibi contiguac, demum a basi solulae. Pollen globosus. Discus hypogynus car. nosus, ovarli basin cingens, obscure dentatus, dcmuni oblileratiis.

Ovarium. Carpella duo; sepalis lateralibus sibique opposita, apice truncata, a dorso piano -compressa, ex in- iroflexis marginibus et nervo medio infus protubcrante bllocularia , confcrrimnnala in ovarium p.seudoquadrilocu- Inre. Coluiuna placentaris centralis libera, carpelloruni marginibus ncrvoque mcdlo conligua , quadrupllci seile

8 '

ovulifera, elongata In stylum declduuin , slaminibus parum longiorem, apice bilamellalum, lamellis inlus stigmatosis, in aeslivatione sibi applicltis, demum patenllbus, hinc sepalo postico, illinc pelalo antico oppositis. Stigmata pajiillosa.

Fructus. Capsula membranacea bivalvis, piano -com- pressa, apice Iruncala, 4 lineas longa, 2| lineam lala, 1' lineam crassa, anguHs valvularum iilrinque in mucronem subpatenteni 1 lineam longum produclis quadricornis, medlo apiculo brevissimo, vlx conspicuo roslrala; ex introflexis valvularum marginibus et nervo dorsali, inlus protuberante, extus impresso, pseudoquadrllocularis: unde dissepimentum duplex, allerum verum, valvis parallelum, ex introflexis earundem marginibus oriundum, allerum spurium e nervo dorsali repetendum. Dehiscentia seplicida, fructum in carpella resolvens. Epicarpium foliaceum glaucum , pilis brevissimis et glandulls vesiculosis obsitum. Endocarpium membranaceum, Placenta centralis gracilis valide fibrosa, pcdlcello continua, caelerum omnlno libera. Semina pla- centae immediale affixa, in loculis uniserlata, Imbrlcala adscendentia, 6 10, ovata, compressiuscula, nillda, pallidc fusca, Testa chartacea marginata, margine transversim ruguloso. Endopleura tumida carnosa, albumen menliens, testam non omnino explens , elque basi et apice tanlum- modo adnata, reliqua parte libera. Albumen nulknn. Em- bryo rectus, dicotylls, radiculä brevi conica, colyledonibus crassis cariiosis , dorso convexiusculis , facle complanalis. Plumula inconsplcua.

In Senegambia Icglt Kohaut.

Als wir die Pflanze, die so eben -beschrieben worden, bei Gelegenheit der Revision eines der interessanten Her- barien, welche der unglückliche Kohaut am Senegal für

Sieber gesammelt hatte, als eine neue, mit Sesamum ver- wandle Gattung erkannten, und als solche einer genaueren Untersuchung unterzogen, wurden wir bei der microsco- pischen Betrachtung ihrer Oberfläche, durch eine über alle Theile derselben verbreitete, vorzüglich aber an der un- teren Blattfläche häufige IMenge von glänzenden drüsen- artigen Körpern ganz eigenihümlicher ßeschafi'enhcit um so mehr überrascht, als uns weder aus eigner Erfahrung etwas Ahnliches an anderen Pflanzen erinnerlich, noch in den zahlreichen deshalb zu Rathe gezogenen Schriftstellern Erwähnung analoger Bildungen zu finden war. Unser Erstaunen wuchs nicht wenig, als an allen Arten von Sesamum, die eben zur Hand waren, und an mehreren aus der verwandten Ordnung der Pedalineen, bei der er- slen Untersuchung dieselben Drüsen wieder aufstiessen, während an unzähligen anderen unter das Compositum gebrachlen Pflanzen, bei denen sich etwas dergleichen vermuthen Hess, keine Spur derselben zu finden war, was wohl zu dem Schlüsse berechtigte, es hier mit einer den Sesameen und Pedalineen eigenlhümliehen Art von Drüsen zu thun zu haben. Es bestehen diese Drüsen aber aus vier Bläschen , die um eine ideale Achse kreisförmig ge- stellt, und an den Berührungspunkten (m. s. tab. 2. f. 4.) auf den ersten Anblick als eine etwas plattgedrückte Kugel, die in der JMitte durchbohrt, und durch zwei sich kreu- zende Einschnitte in vier gleiche Theile gethellt ist, er- scheinen. Eine nähere Betrachtung und der Umstand, dass sich bisweilen ein einzelnes Bläschen von den übrigen losrelsst, lehrt jedoch bald, dass diese Kugel wirklich aus vier Bläschen, die zwar seitlich zusammengewachsen, nach ihrer gemeinsamen Achse zu aber frei sind, bestehen. Alit ihrer unteren Fläche sllzen die Kugeln auf der Oberhaut fest, sind jedoch leicht von derselben abzuschaben und so unter das IVlicroscop zu bringen. Befeuchtet schwellen sie

10

auf, und zerplatzen sehr bald an der Peripherie, wobei mit ziemlicher Schnelligkeit eine schleimige farbelose Sub stanz ausströmt, ohne dass ihre Form durch diese Ent- leerung merklich verändert würde, was auf eine ziemliche Consistenx der Haut, aus welcher sie gebildet zu seyn scheinen, schliessen lässt. Die Eigenschaft, das Wasser schleimig zu machen, dass es wie Elweiss aussieht, wel- che Rheede an Pedalium Murex rühmt, *) und die schlei- mige und öhlige Beschaffenheit der Blätter von Sesamum indicum, deren Rumph gedenkt, **) rührt offenbar von dem Inhalte dieser Bläschen her. Eine chemische Untersuchung des Schleimes dürfte vielleicht nicht ohne besonderes In- teresse seyn.

Solche vierkuglige Drüsen habe ich vor der Hand an Sesamum Orientale, Sesamurn indicum, Sesamum gracile, einer unedirten, ebenfalls senegambischen Art, ***) Cerato-

*) Hort, nialabar. X. •*) Herbar. Amboin. V-

***) Sesamum gracile Endl. Descriptlo. Radix annua, digitum longa, parum flexuosa, fibrosa. Caulis erectus, simplicissimus, strictus, gracilis, tetragonus, glaberrimus, dodrantalis vel pedalis. Folia oppo- sita aut subaltema, glabra, subtus glauco-pruinosa, trisecta. Petiolus tenuis subcanaliculatus, basi aliquantisper dilatatus, 3—4 lineas lon- gus. Segmenta inferiorum obovata, repando-crenata, superiorum li- nearia integerrima, lateralia minora, longitudine (2 lin. 1-digit) latitudineque i\ 21ia. ) admodum varia, interdum dentiformia. Flo- re» axillares solitarii patentes bibracteolati; bracteolis minimis, glabris, valde caducis. Glandulae umbonatae, atrae, utrinque inter pedicellos et bracteolas sitae. Pedicelli lineam longi. Calyx glaber; sepala lan- ceolata, antica lineam longa. Corolla digitalis rosea, lineis purpureis picta , lobis acutiusculis subaequalibus. Stamina ' quatuor didynama, absque rudimento quinti. Capsula (nondum omiiino niatura) annulo persistente cincta pyramidata, 6 lineas longa« In Seuegambia legit Kohaut.

11

tlieca sesamoides, und Rogerla adenophylla f ) beobachtet. Bei Pedallum, welches ich zu untersuchen kehie Gelegen- heit gehabt habe , setzt die oben erwähnte Eigenschaft, das Wasser schleimig zu machen, ihre Existenz ausser Zweifel. Bei Josephinia grandlflora Rßr. habe ich die Drüsen zwar nicht bemerken können, kann ihre Abwesen- heit jedoch nicht- verbürgen; da ich nur Früchfe dieser Art in meiner Sammlung besitze, Exemplare der ganzen Pflanze aber nur einer flüchtigen Betrachtung unterziehen konnte. Es ist aber höchst wahrscheinlich, dass sich an allen Sesameen und Pedalineen dieselben Bläschen wie- derhnden. Die Grösse der Kugeln ist bei den verschie- denen Arten ziemlich gleich. Vorzüglich häufig sind sie an der unteren Blattfläche, jedoch finden sie sich auch am Stengel, den Blatt- und Blumenstielen, am Kelche und an der Blumenkrone, und bei den Sesameen auch am Epicarpium. Bei den Pedalineen fehlen sie an den Früchten. Ihre Vertheilung ist ganz unregelmässig, je- doch stehen sie immer nur auf dem Blatiparenchym und nie auf den Nerven, auch scheinen sie gegen die Mitte der Blätter zu viel häufiger zu seyn als am Rande. Mit

den Haaren stehen sie durchaus in keiner Beziehung.

o

t) Herr Gay scheint unsere vierblasigen Kuocln an dieser Art nicht bemerkt zu haben, wenigstens bezieht der Trivialname adeno- phylla, der so etwas vermuthen liessc, auf zwei Drüsen, die sich nach der in den Annales des Sciences naturelles 1. c. gegebenen Diagnose an den Blatlzähnen befinden sollen. Diese merlcAvlirdige Pflanze wurde beinahe gleichzeitig von Cailliaud in ISubien und von Leprieur am Senegal entdeckt, und von Gay nach Exemplaren aus letzterem Lande bestimmt. Delile, welcher Cailliaud's Exemplare bcsciuicb und ab- bildete, versichert, die Drüsen an den Blattzähncn niclit gefunden zu haben, und auch ich habe sie an den senegambischen Exemplaren, die ich Herrn Gay's ausgezeichneter Güte verdanke, vergebens gesucht. Dagegen hat Delile unsere Drüsen, die er oberflächlich: unc matiöre pulverulente grcnue, tn-s fine nennt, wohl bemerkt, aber nicht näher untcrsuchl.

12

Wir bescheiden uns gern auf die Existenz und Be- schaiTenheit dieser sonderbaren Körper aufmerksam gemacht haben, ohne uns an ihre Deutung zu wagen, und gehen unmittelbar zur Betrachtung der Blüthe der Gattung Cera- totheca, die uns hier zunächst beschäftigt, über, bei wel- cher wir bei drüsigen Körpern von ganz anderer Natur, die sich beiderseits an der Basis ihrer Blüthensliele be- finden, vorerst einen Augenblick verweilen müssen.

In jeder Blattachsel, so wie überhaupt überall, wo eine Spaltung von Gefässbündeln vor sich geht, liegt die Kraft, eine Knospe hervorzubringen, *) die in sich die Natur der ganzen Pflanze vereinend, mit der Fähigkeit begabt ist, sich ins Unendliche zu entwickeln, und nur durch bestimmte, nach Gattung und Art verschiedene Gränzen der Vegetationskraft beschränkt, in eben diesen Beschrän- kungen ihre Wesenheit als Gattung und Art findet. Bei unserer Pflanze sind es solche Begränzungen und Modifi- kationen der Entwickelungs- Fähigkeit, die den Charakter einer selbstständigen Pflanzen -Gattung begründen.

In der Achsel der unteren Blätter^ wo die Kraft der zwischen den beiden Kotyledonen entstandenen Mltlel- knospe noch überwiegt, wird selten eine neue Pflanze her- vorgebracht, oder, wo sie entsteht, muss sie alle Entwik- kelungsstnfen, gleich der ganzen Pflanze durchgehen, bevor sie ihre höchste Ausbildung als Blüthe und Frucht erreicht, das heisst, es entsteht ein der Haupt- Achse analoges Ge- bilde, (ein Ast, oder Neben Achse) mit aller der Ausbil- dungsfähigkeit begabt, welche diese besitzt. Anders ver- hält es sich in der Achsel der oberen Blätter, wo die Knospe sogleich die höchste und letzt mögliche Entwlcke- lung, als Blüthe, Frucht und Same erreicht.

'^O M. s. A gar dh, Essai sur le developpement iuterleur des plan- tes. Lund. 1829. p. 68. 80 u. 81. und yergl. Cassini Opusc. phytolog. Tom. II. p. 51^. SS.

13

Es entstellt nämlich in unserem Falle in den Achseln dieser Blätter die Blüthenknospe (bouton), die hier aus zwei sich entgegengeselzlen Blällchen (bracleolae), die seillich zur Blattachsel stehen, gebildet ist. In der Milte zwischen den gegenständigen, und den Kotyledonen ana- logen Biällern dieser Knospe, entsteht nun ein neues die Plumula wiederholendes Gebilde (die Bliithe); während sich in den beiden durch das Auftreten eines Mitlelkör- pers zwischen den zwei Blättern der ersten Knospe ent- standenen Winkeln abermals neue Knospen entwickeln können, die aber Jiier, so wie bei allen mir bekannten Arten von Sesamum, so wie auch in der Ordnung der Pedalineen bei Pedalium, Rogcria longiflora, Josephinia granditlora etc. als kleine drüsenartige Körper erscheinen, während sie sich ibel Rogeria adenophylla gleich der Mlt- lelknospe zu vollkommenen Blumen entwickeln, so dass in den ßlattachseln dieser Art eine dreiblumige Inflores- cenz entsteht, in welcher nach dem allgemeinen Gesetze der begränzten oder centrifugalen Blülhenständen die Mit- telblume vor den seitlichen zur Entwickelung gelangt, was vorzüglich an den Früchten deutlich zu bemerken ist. Da der Stengel, oder die Hauptachse durch keine Blülhe be- schlossen, sich in beiden Fällen unbcgränzt verlängern kann, so muss die Inflorescenz in beiden Ordnungen als eine gemischte bezeichnet werden, die überhaupt auch die gewöhnlichste sein dürfte, *) ,. ,;.>.t.'i

Eine ähnliche Erscheinung haben Aug. St. Hilaire und Moquin-Tandon auch bei den Tolygaleen beob-

■'■) M. s. Agarclli Lärohok i Botanik, Tora. I. p. 312—315. Über begrauztc Innorcscenz und das Verhalten der Deckblättchen bei selber, vergl. die unschätzbaren Andeutungen R. Brown's bei Gelegenheit seiner Erläuterungen von Abella und Cometes in Wallichs plant. Asiat, rar, Tom. I- p. 15.

14

achtet*), namentlich bei Securidaca und Monninia, wo sich seillich an der ßasis der Blätter drüsenartige Körper zeigen, die sie für eine Andeutung von Nebenblättern (sti- pulae) hallen, obschon aus der Stellung ähnlicher Drüsen zur Blattachsel von Krameria tomentosa deulich hervor- zugehen scheint, dass sie vielmehr als die Deckblättchen (bracteolae) einer nicht entwickelten achselsländigen Inflo- rescenz anzusehen sind; wenn man nicht lieber, was das wahrscheinlichste sein dürfte, die meisten Arten von Ne- benblättern, oder wenigstens die nicht angewachsenen, (stipulae non adnatae) und die achselständigen, (intraaxil- lares) als das Ergebniss einer Axillar -Knospe ansprechen will. **) Was die den kleinen Drüsen eigenlhümlichc Be- schaffenheit in unseren Ordnungen betrifft, so bemerken wir nur, dass sie bei den Sesameen als eine Scheibe er- scheinen, deren Rand mehr oder minder erhaben, entweder ganz oder undeutlich gezähnelt ist. In einigen Fällen scheint diese Scheibe mit einer grumösen Substanz erfüllt zu sein, in anderen bemerkt man eine Vertiefung im Mit- telpunkte derselben ; was besonders am Sesamum gracile sehr deutlich zu sehen ist. Loureiro nennt sie bei seinem Sesamum Orientale gelbe fünfspaltige Drüsen, die ganz

*) Memoire sur la Familie des Polygalees in den Memoire» du Museum d'liist. nat. Tom. XVII. p. 319. u. 322.

•*) Cruse, welcher in einem sehr scharfsinnigen Aufsatze in der Linnaea (1830. p. 299. seqq. ) die Symetrie der Blumen aus einer ab- Tvechselnden Entwickelung der Blätter und Nebenblätter herzuleiten versucht, hat offenbar die Bedeutung dieser Orgaue viel zu hoch an- geschlagen. Seine Theorie, die er vorzüglich auf die unregelmäsaigen Blumen anzuwenden sucht, lässt sich z. B. bei den regelmässigen Po- lypetalen auf keine Art rechtfertigen , und müsste überhaupt vorerst durch eine genaue Sonderung der Organe verschiedenen Ursprungs und verschiedener Bedeutung, die man unter dem Namen von Nebenblät* tern zusammenzufassen pflegt, begründet w^erden. Über den beständi- gen Mangel der Nebenblätter an den Kotyledonen vergl. man Röper de organis plantarum p. 13. in der Anmerkung.

15

kleinen Blümchen gleichen *) , und bei Rogeria longlflora Gay, (Martynia longiflora L.) werden sie als kleine Schei- den, aus denen ein keulenförmiger, einem Plslille ähnli- cher Körper aufsteigt, beschrieben.**) Etwas Ahnliches glaube ich nicht nur an Joscphinia grandiflora, sondern auch an mehreren Arten von Lippenblumen, namentlich an Melittis Mellssophyllum beobachtet zu haben, so dass sich in einigen Fällen die Achse der Seltenblume wirk- lich bis zu einem gewissen Grade zu entwickeln scheint. Was Delile ***) bei Rogeria adenophylla als Drüsen aus- serhalb der Seltenblumen beschreibt, sind neue Knospen die sich in den Winkeln zwischen den Seltenblumen und den Deckblättchen, die übrigens an dieser Art meist ver- kümmern, zu entwickeln streben.

Wir kehren zur Mittelknospe zurück, deren Entwik- kelung zur Blume wir nun betrachten wollen.

Es ist aber diese gebildet aus einer Anzahl von Or- ganen, die schraubenförmig um eine gemeinsame Achse gestellt, der gewöhnlichen Ansicht zu Folge als metamor- phosirte Blätter, die durch Unterdrückung der Zwischen- knoten in eine Fläche zusammengerükt, und in ihren Achseln keine Knospen bergen, angesehen w^erden, obgleich man sie vielleicht richtiger als das Produkt einer wech- selnden Entwickelung und Unterdrückung von Blättern und Knospen betrachten würde.

Ganz unverkennbar ist die blattartige Natur des erslen Kreises, (Kelches) welcher hier aus fünf Blältchen gebildet ist. Das unterste Kelchblatt, welches als das erste der

) „glandulac lutcac quinqijcfidae, quae flosculi cujusdam minimi specicm fcrunt." Loureiro Flor. Cocliiuch. ed. Willd. Tom. II. p. i.

*) Van Royen bei \Villd. spec. plant- Tom. III. p. 265.

*) In Cailliaud's Voyagc a. a, O.

16 .

Knospe, die zwischen den zur Blatlachsel seitlich siehen- den Deckblättchen enlspringt, nolhwendig dem Stengel zugekehrt und an dem Blumenstiele das hinterste seyn muss, ist das kleinste des ganzen Kreises. Das zweite, ■welches seillich am Blumenstiele steht, und dem Zwi- schenräume zwischen Stengel und einem der Deckblält- chen entspricht ist etwas grösser, das dritte und das vierte die beiderseits vorne zwischen Blalt und Deckblättchen entspringen, sind noch grösser, während das fünfte, welches sich auf der anderen Seite ganz wie das zweite verhält, diesem auch an Grösse ganz gleich ist. Es scheint, dass diese verschiedenen Grössen- V^erhältnisse der einzelnen Kelchblätlchen, mit Ihrer Stellung zum Stengel, zu den Deckblättchen und zum Blatte selbst in Beziehung stehen; dass das hinterste deshalb das kleinste ist, weil es einem dieser Theile enigegensleht, während die anderen mit denselben alterniren. Der Umstand, dass auch in anderen Ordnungen die Anwesenheit oder der Mangel der Deck- biällchen mit dem Grössen -Verhältnisse der übrigen Blu- menlheile in einigem Zusammenhange zu stehen scheinen, dürfte diese Vermuthung bestätigen. Überhaupt ist die Gegenwart und, Stellung der Deckblätlchen (bracteolae), deren richtige Unterscheidung von den Deckblättern (bra- cteae) erst neuerlich wieder Lindley dringend empfohlen hat,*) bei Beurlheilung der Symetrie der Blumen noch viel zu wenig berücksichtigt, und der Werth der von ihnen hergenommenen Gattungs -Charaktere, der sich z.B. bei den Loranthaceen sattsam bewährt hat, noch nicht hin- reichend gewürdigt. Die Stellung der einzelnen Kelch- theile, wie wir sie so eben bei Ceratolheca beschrieben haben und das Grössen -Verhältniss fmdet sich bei allen

uns

•) Outline of tke titst prlnciples of Botany. § 230.

17

uns bekaiinlcn Sesameen und Pedalineen wieder. Am aus- gesprochensten dürfte CS bei Josephinia grandlflora seyn, so wie es im Gcgentheile bei Rogeria adenophylla am undeullichsten ist. Bei beiden Arien sieht es mit der Grösse der einzelnen Corollentheile in einer merkwürdigen Beziehung, von der wir sogleich sprechen werden«

Die Organe des zweiten Kreises (die Kronenblätter) wechseln nach einer, wie es scheint, für das ganze Pflan- zenreich allgemeinen Regel, mit denen des erstem ab, und stehen nach einem vielleicht nicht minder allgemeinen Gesetz im umgekehrten Entwickelungs - Verhältnisse zu ihnen. *)

Es ist nämlich das vorderste Kronenblatl, (der Mittel- lappe der Unterlippe) welches den Raum zwischen den beiden vorderen Kelchblättchen erfüllt, und dem hinter- sten kleinsten entgegengesetzt ist, das grösste des ganzen Kreises; kleiner sind die beiden seitlichen, welche zwi- schen den vorderen und den beiden seitlichen Kelchblatt eben entstehend, die Seitenlappen der Unterlippe bilden und den Deckblättchen entgegengesetzt sind; noch kleiner endlich sind jene, die zwischen dem hintersten und den beiden seillichen Kelchblätlchen, die Oberlippe der Blu- menkrone ausmachen, und genau genommen den beiden Kanten jener Fläche des Stengels, der die Blume zuge- kehrt ist, entsprechen.

Das relative Grössen -Verhältniss der einzelnen Kro- nenblätter wechselt in beiden Ordnungen von Art zu Art, steht jedoch immer mit der Grösse der Kelchtheile im Zusammenhange. So ist bei Josephinia grandiflora das liintersle Kelchblättchen nur halb so gross als die anderen, iwröfür das vorderste Kroncnblalt noch einmal so gross ist

*) M. s. De CaudoÜc Möm. lögum. p. 41- u. Organograpliic Vol. I. p, 516,

'r Bd. Is Heil. »•>

18

als die übrigen. Bei Rogcria, wo, wie gesagt, die Keldi- blällchcn beinahe ganz gleich sind, sind die Lappen der Oberlippe sogar etwas länger als die Seitenlappen der Un- terlippe, wobei jedoch auch die Verlängerung der Kronen- robre nach hinten, und die dadurch bedingte horizontale Neigung der ganzen Blume in Betracht gezogen werden muss. Bei Sesamum gracile, wo die Abstufung der Kekh- blättchen sehr deutlich ist, sind nichtsdestoweniger die einzelnen Lappen der Bkimenkronc beinahe ganz gleich lang, wodurch sich diese Art von allen anderen sehr leicht unterscheiden lässt, so wie überhaupt bei der Gattung Sesamum die besten Characteres speciilci von dem Grös- sen-Verhältnisse der einzelnen CoroUentheile hergenom- men werden dürften.

Die Lage der einzelnen Lappen in der Knospe ist in beiden Ordnungen gleich; einer der Lappen der Oberlippe nämlich umfasst mit der einen Seite den nächststehenden Seitenlappen der Unterlippe, und bedeckt auf der anderen den zweiten der Oberlippe, dieser umfasst den nächst- slehenden der Unterlippe, welcher wieder den sich ent- gegenstehenden berührt, und nebst ihm vom Mitlellappen der Unterlippe, der in einigen Arten leicht nach Innen gerollt ist, bedeckt wird. *)

Wenn man auch der Knospenlage (Aestivation) als dem Ausdrucke der Stellung der einzelnen Theile an der auf ein Minimum reducirten Blumenachse einen hohen Werth bei Beurtheilung der natürlichen Gattungs- Ver. wandtschaften einräumen muss, so sind wir doch zu ge- stehen gezwungen, dass unsere Kenntniss von allen dabei zu berücksichtigenden Umständen, besonders was die un- regelmässigen und gamopetalen Blumen betrifft, zur Zeit noch viel zu mangelhaft ist, um aus der Knospenlage die

*) M. s. Tab. II. fia. 11 u. 22.

19

Reihenfolge der einzelnen Theile in der Blaüsplralc, ucU che die Blume constituirt, mit Sicherheit bestimmen zu können. Es darf z. B. nicht übersehen werden, dass, avo die Kronenblätter bis zu einer gewissen ll()hc unter sich verwachsen und nur an den Spitzen frei sind, wo über- diess, wie in unserem Falle ihre Länge und Breite ver- schieden ist, (Verschiedenheiten, die offenbar mehr von ihrer Richtung zur Hauptachse bedingt werden ) andere Verhältnisse eintreten, als bei regelmässigen Polypetalcn, die wohl auch hinlänglich mächtig scyn können, um hei übrigens gleicher Reihenfolge der Kroncnblälter eine ganz verschiedene Aestivation hervorzubringen. Überhaupt ist die ganze Lehre von der Knospenlage noch zu sehr schwan- kend und viel zu wenig auf ihren Urgrund zurückgeführt worden, um das zu leisten, was sie zu leisten im Stande'.^ wäre. Robert Brown, der über diesen Punkt, so wie über unzählige andere mehr Erfahrungen als alle andere Botaniker zusammen und nach einzelnen Andeutungen, die ihm hie und da gleichsam wider Willen entschlüpfen^ ganz eigen Ihünillche Eiö- und Ansichten zu besitzen scheint, würde durch eine lichtvolle Auseinandersetzulig dieses Gegenstandes sich ein neues Verdienst um die Wissen- schaft erwerben; wozu jedoch bei der Kargheit des grossen eni^llschen Botanikers wenig Hoffnuiig vorhanden seyn dürfte. Mit um so grösserer Sehnsucht sehen wir daher einer in Deutschland angekündigten Arbelt über die Sl<l Ittng dör vegetativen Blätter an ihren Achsen entgegen; da wir nicht nur überzeugt sind, wie die Lehre von der spiraligen Stellung der Blätter am Stengel die von der Reihung der höher ausgebildeten Organe am Blumenstiele begründen müsse, sondern im Voraus bei dieser Gelegen- heit gründliche Untersuchungen über die Knospenlage der Blüthc von Schimpers Erfahrung und Geiste zu erwar- ten berechtigt sind*

20

Die dritte Reihe (die Slaubfäilen) besieht aus Theilen, die denen der ersten entgegengesetzt sind und mit ihnen auch in gleichem Entwickelungs- Verhältnisse stehen. Der hinterste, dem kleinsten Kelchblättchen entgegengesetzt, erreicht, in beiden Ordnungen nur Ausnahmsweise seine volle Ausbildung. Bei Ceratolheca und mehreren Arten von Sesamum ist gar keine Spur desselben vorhanden, bei anderen erscheint er als ein kurzes Stielchen mit ei- nem kleinen Knöpfchen ; am deutlichsten wohl bei Rogeria adenophylla. *) De Candolle hat an einer im botanischen Garten zu Genf kultivirt-en Art von Sesamum Blumen be- obachtet, in welchen dieser Staubfaden gleich den übrigen vollkommen ausgebildet war. **) Die beiden Staubfäden, die den seitlichen Kelchblättchen entgegengesetzt sind, und zwischen Ober- und Unterlippe der Blumenkrone stehen, sind durchgehends kiirzer als die beiden, welche den vor- deren Kelchblätlchen gegenüber, zwischen Mittel- und Seitenlappen der Unterlippe entspringen. Was die Orga< Btsalion der Staubgefässe selbst betriflFt, so bietet sie bei keiner dieser Pflanzen eine andere Besonderheit dar, als dasß der Träger über die Antherensäcke hinaus verlängert, denselben das Ansehen glebt, als wären sie durch eine Drüse geendet, welche bei den verschiedenen Arten bald grösser, bald kleiner, bisweilen kugelförmig oder keulenartig er- scheint, und Delile leicht verführen konnte, bei Rogeria adenophylla eines der Antherenfächer für höher angeheftet zu beschreiben, als das andere,***) was ganz und gar falsch ist.

Es bestehen nämlich In diesen Gattungen die Staub- gefässe aus Trägern (Achsen), die gleich den übrigen Thei-

*) M. s. Tab. 3. fig. ^'.^,^ ,,^^,,,^a.,iiWl-iUlJ

**) De Candolle Plantes rares du Jardin de Gcneve p. 3. t. 5,

***) M. s. Cassini opusc. phytolo^. Tom. H. p. 387 ss.

21

len aus dem Blumenstiele entspringen, an ihrer Basis aber so innig mit den Kronenblattern verschmelzen, dass sie aus diesen zu entstehen scheinen, der eigentliche Ent- stehungspunkt aber bei etwas vorgerückter Entwickelung durchaus nicht mehr wahrzunehmen ist. *) Auf einer ge- wissen Hohe dieses Trägers befinden sich zwei gegenstän- dige Blädchen, die sich mit den Kelchblätlchen, denen sie gegenüber stehen, kreuzen und mit ihrem Mittelnerv beinahe der ganzen Länge nach an den Träger und unter sich verwachsen, mit ihren Rändern aber zusammenrollen und aneinander kleben, bis sie sich bei voller Reife wie- der an denselben öffnen, und so dem ia der durch sie abgeschlossenen Höhle entstandenen Blumenstaub den Aus- gang gestalten. Ist die Achse länger als es die Blätter von ihrem Anheftungspunkte an bis zur Spitze sind, wie dies hier der Fall ist, so ragt sie natürlich über die An- therensäcke hinaus, und nimmt, wo sie wieder von dem Drucke der angewachsenen Blätter befreit wird, an J3icke zu, so dass sie als eine zwischen den Slaubbeutelfächern sitzende Drüse erscheint. Die innige Verschmelzung der Achse mit den Anlherenblattnerven, so wie der von bei- den Seiten auf sie ausgeübte Druck, verdünnen den ange- wachsenen Theil des Trägers so sehr, dass besonders bei trockenen Pflanzen äussert schwierig wird, die Achse bis zu ihrer Spitze zu verfolgen , und die Enddrüse im unun- terbrochenen Zusammenhange mit dem Träger darzustellen Die so eben geäusserte Ansicht über den Bau der Anthere, zwingt uns, einen Augenblick bei der höchst wichtigen Frage zu verweilen, ob auch das Staubgefäss, wie man anzunehmen gewohnt ist, als die Metamorphose eines einzelnen Blattes anzusehen sey, oder ob man es mit Agardh für das Produkt einer Axillar -Knospe (Seitcn-

*) M. 5. Cassini opusc pliytolog. Tom. II. p. 3S7. as.

22

achse der Blume) erklären müsse. Es Ist unstrellig eines nicht der geringsten Verdiensie des grossen nordischen Algologen um die Wissenschaft, in einer schon im Sep- tember 1S28 erschienenen kleinen höchst geistreichen Schrift, *) die aber leider viel zu wenig bekannt und be- achtet worden ist, [zuerst nicht nur auf die grossen Män- gel der herrschenden Lehre von Umbildung der Blätter zu Blumenlheilen aufmerksam gemacht, sondern auch eine neue, wenn auch vielleicht nicht durchaus haltbare, den- noch bei weitem wissenschaftlichere Theorie an ihre Stelle gesetzt zu haben.

Das Eigenthümliche von Agardhs Ansicht besteht vor- züglich darin: auch die Blume, gleich jeder anderen pflanz- lichen Entwickelung nach Aussen, als ein beständiges Entstehen von Knospen in den Blattachseln, und eine Ent- wickelung der Knospe zu Blättern, an denen sich neuer- dings Knospen bilden, u.s.f. anzusehen. **)

Den einfachsten Ausdruck der Pflanze findet er: i) In dem absteigenden Systeme = der Wurzel j und zwar, absteigend in die Erde, (= W urzel der ersten Kno- spe) oder in die Substanz der Pflanze selbst, (= Wurzeln aller folgenden Knospen.) ***)

2) In dem aufsteigenden System = der Knospe, d. i. Or- ganen, die an ihrer Basis verwachsen, die Achsen der

) Essai de rectuire la Physiologie vcgetale k des principes fonda- nientaux par C. A. Agardh. a Luud, chez Mr. Gleerup (1S2S) 56 pgg.

in ovo.

**) M, s. Essai sur la Vegetation consideree dans le developpement des bourgcons; par Aubert du Fctit-Thouars. ' Paris, 1S09, 8vo.

***) M. s. Agardli, sur lo developpement interieur dos planlos. Lund, 1829. Svo.

23

Pflanze bilden, an ihrer Spitze aber sich zu Blättern ent- wickeln. *)

3) In dem Indifferenz -Punkt zwischen Wurzel und Kno- spe = Anheftungspunkt des Blattes. **)

Aus der Enlwickelung und Metamorphose dieser drei Systeme entstehen alle äusseren Pflanzen- Organe durch den beständigen Wechsel der Belaubung und des Knospens, während alle Achsen Produkte der Indifferenzpunkte und des absteigenden Systemes sind, wie nachstehendes Sche- ma zeigt.

Indifferenz, Aufsteigendem Produkt der Jn- (Blatt.) System- differenz u. des

(iCnospe.) absteigenden Sy-

stems. (Aclise.) 1 r d i Urzustand. Samenlappcn. Blattfedcrchcn. Stengel.

^ Metamorph. Deckblatt. Blumenknospe. Blumenstiel.

/Urzustand. Blatt. Blattknospe. Ast.

2. Grad J l Kelch u. Kro- Staubgefäss. Träger.

i Metamorph. \ nenblatt. ( (Fruchtklappe. Samenboden. Saracnsaulchen.

Aus Vorstehendem ist ersichtlich, dass die Theorie des scharfsinnigen Schweden von der gemeinhin angenom- menen vorzüglich darin abweicht, dass er, 1) Kelch und Kronenblatt als Organe derselben Stufe betrachtet, 2) dass. er die Staubgefäf;se als das Produkt einer axillaren Knospe, nicht aber eines Blattes, und 3) Fruchtklappc und Samen- boden, (gegen De Cand olles Lehre vom Entstehen der Eicrchen aus dem Blatlrandc) als typisch verschiedene Organe ansieht.

Was den xwciten dieser Lehrsätze anbetrifft, so dürf- ten wohl die meisten denkenden Botaniker die unüber-

) M. Ycrgl. Turpin's Systeme axiferc und appendiculairc, dessen Iconographie. Tom. I. p. 36. ss. u. 5'2. ss.

**) M.'A^crgl. Kiese r Aphorismen aus der Thysiologic der Fi tan- zen. S. -vJ 31.

24

sielglichen Sdivvlcrlgkclten, die niil <ler Ansicht, als sei ilas Staub2;efüss ein melamorphosirlcs Blall, verbunden sind, schon längst genugsam gefühlt haben; um Agardli's Theorie hier nicht um so bereitwilliger anzunehmen, als sie nicht nur den Schlüssel zur Erklärung des Antheren- baues enihält, sondern auch die Entstehung des Pollens mannigfach erläutert. *)

Grössere Schwierigkeit bietet es dar, das Blatt aus- zumilleln, in dessen Achse die Anlherenknospe entsteht, da bei der Behauptung, sie stehen bei isostemonen Pflan- zen in der Achsel des Kelchblattes, bei diplostemonen aber sowohl in den Kelch- als Kronenblalt- Achseln, die schwerlich zu erweisende identische Natur der Kelch- und Kronenblätter posluljrt, auf manche Unwahrscheinlichkeit aber, wie z. B. dass bei den Corolllfloren die Blätter eines zweiten Kreises (petala) zwischen denen des ersten (sepala) und ihren Axillar -Knospen eine Scheidewand bilden müss- ten , so wenig als auf jene Pflanzen, wo die Anzahl der Staubfäden das MuUIplum der Kelch- und Kronenblätter ist, Rücksicht genommen wird.

Es dürfte vielleicht consequenter seyn, einen Schritt welter zu gehen und auch das Kronenblatt für eine Seiten^ Achse, und zwar für ein den Phyllodien analoges Gebilde zu erklären, und anzunehmen; dass die Kelchblätter normal

*) Asardh's Ansicht über eleu Bau der Anthere, und die der Entstehung der Urcdineen analoge Bildung des Pollens findet man in seinem Essai sur le developpement interieur des plantes p. 88 90. Die dort ausgesprochene Deutung der Anthere weicht in sofern von unserer oben gegebenen ab, als er die Antherenbljltter mit ihren Rän- dern angewachsen, und durch den Mittelnerv aufspringen lässt. Nach Agardirs Ansicht wären also die Antherenblätter gleich den Ivarpel- larblättern nach innen gerollt und ihre äussere Oberfläche entspräche der; unteren Blattfläche, nach unserer Ansicht sind sie nach aussen gerollt, und ihre Innenhaut, die das Pollen absondert, ist aus der un- teren Blattfläche gebildet.

vo

keine Knospen bergen, und tlass Im zweiten und drillen Kreise die Blaller ganz unlerdrücktj dafür aber die Knospen XU Kronenblütlern oder Staubfäden entwickelt werden.

Die Beschaffenheit der Kronenblälter, ihre manchm;»! so elgenthümliche Form und Zeichnung, ihre Hinfälligkeit, die grosse Tendenz unter sich und mit den nächststehcn- Organen zu verwachsen , und mehr noch als alles dieses, die an monströsen Blumen so oft wahrnehmbare kronen- blattartige Ausbreitung der Träger so wie das Erscheinen von Staubbeuteln an der Spitze der Kronenblälter, dürften berücksichtigungswerthe Stützen für diese Hypothese sein. Was Agardii's Lehre von der Differenz zwischen Frucht- klappe und Samenboden betrifft, so werden wir unten Ge- legenheit haben darüber zu sprechen, und kehren hier zur weitern Betrachtung unserer Ceratotheca zurück; und kom- men nun zur Frucht, dem vierten Kreis der Blumen -Or- gane, dessen Elemente wieder mit den Theilen des ersten und des dritten Kreises abwechseln, denen des zweiten aber entgegengesetzt sind.

Wenn wir den Fruchtknoten, oder auch die reife Frucht unserer Ceratotheca horizontal durchschneiden, so bemerken wir leicht, dass diese aus zwei sich gegenüber stehenden Blättern gebildet ist, die mit ihren Rändern gegen den iMittclpunkt der Blume gebogen, sich gegen- seitig mit diesen berühren, und längs der ganzen Com- missur verwachsen; dass ferner die entgegengesetzten Bänder der beiden Blätter sich bis auf den Punkt genäh- ert sind um aneinander zu stossen, und so die zwei durch die einwärts gebogenen Blätter enislandcncn lliiiihmgen abzuschliessen, während zugleich in entgegengesetzter Richtung der IMIttelnerv der KarpcUarblättcr, nach aussen (auf dem Rücken der Kapsel) durch eine Längenfurchc bezeichnet, nach innen so weit hervorspringt, dnss er, was hier durch die Zusammendrückung der ganzen Kapsel vom

26

Rücken aus um so leicliler werden muss, die Vereinigungs- punkte der Blaltränder berührt, wodurch das Ganze das Ansehen einer durch zwei sich kreuzende Linien in vier Theile getheilten Ellipse gewinnt. *) Durch einen vertical vom Gipfel der Frucht nach ihrer Basis ^ durch den brei- tern Theil derselben geführten Schnitt, trennen wir die beiden Karpelle von einander, ganz wie sie sich bei voll- kommener Reife von selbst lösen; **) ein durch den schmä- leren Theil geführter, würde jedes einzelne Karpell in seiner Mitte durchschneiden, und mit dem gegenübersteh- enden Theil des anderen verbunden lassen, woraus man ersieht, dass die Kapsel vom Rücken und nicht von den Seiten zusammengedrückt ist.

Wenn man allen Grund hat anzunehmen, dass es die Symetrie der Blume fordere, dass eben so viele Karpelle vorhanden seyen, als wir Theile in jedem der übrigen Wirtel antreffen; wenn wir schliessen, dass bei dicotylen Pflanzen die Fünfzahl auch in der Frucht die normale sey, ***) gleichwie sie es im Kelche, in der Blumenkrone und in den Staubfäden ist, und wir in unserer Galtung, so wie in den meisten mit unregelmässigen lippenförmi- gen Blumen, nur zwei Frucht- Elemente anzutreff'en; dringt sich uns nolhwendig die Frage auf, in welcher Beziehung die zwei Karpelle, die sich von den fünf normalen allein entwickelt haben, zu den Theilen der übrigen Wirtel

*) M. s. Tab. IL f. 18 u. 28.

•*) M. s. Tab. JI. f. 29.

***) Über dieses Gesetz im Allgemeinen selie man Robert Brown im Append. zu Oudneys, Denhams und Clapperton's Narrative p. 236 •—238, (verm. Schrift. Till. IV. p. 56. 57.) über die Dreizahl in den Eruclittheilen monocotylet Pflanzen insbesondere, dessen Bemerkungen in Wallichs plant. Asiat, rar. Tom» I. p. 75. M- vcrgl. auch Nees V. Esenbcck, über die Anlage zu einer drelztähligcn Frucht bei den Gräsern, in der Linnaea, Octob. 1830. p. 679. seqq.

27

islehen. Die KarpcUc müssen, wie bereits erwähnt wor- den, nach dem Gesetze der symelrischen Alternalion der Blumenwirlel den Kronenblällern gegenüberstehn, mit den Kelchblättchen und Staubfäden aber abwechseln; In un- serem Falle also zwei zwischen dem hintersten und den beiden seitlichen Kelchblältchen, (den Lappen der Ober, lippe gegenüber) zwei zwischen den beiden seitlichen und den beiden vorderen Kelchblä Heben, (vor den Seitenlappen der Unterlippe) und eines zwischen den beiden vorderen Kelchblätlchen, dem I\Illtellappen der Unterlippe gegen- über. Von diesen fünf Karpellen entwickeln sich aber In unserem Falle nur die beiden , welche sich und dem Mit- telpunkte der Blume gerade gegenüberstehen, nämlich die- jenigen, welche zwischen den seitlichen und vorderen Kelchblättchen entstehen, und den Seitenlappen der Un- terlippe entgegengesetzt sind. Es wird nicht nölhig sein hier noch zu bemerken, dass eben diese Karpelle, den zur Blattachsel seitlich stehenden Deckblättchen entsprechen, und dass die beiden Lappen der Blumenkrone, denen sie gegenüberstehen, In der Aestivatlon die Innersten sind, obgleich der Zusammenhang zwischen allen diesen Um- ständen durchaus nicht zu verkennen ist; und wir wollen, um die Stellung der Karpclle in unserem und den analo- gen Fällen praktisch zu erweisen, nur noch darauf auf- merksam machen, dass man bei Sesamum und Ceratotheca, wenn man die Stellung der Karpejle zu den stehenblei- benden Kelchblätlchen betrachtet, deutlich sehen kann, dass die IMIlte des Karpellarrückens genau dem Zwischen- räume zwischen den seitlichen und den vorderen Kelch- blältchen entspricht.

Je wichtiger uns die von der Stellung der Karpclle zu den übrigen Blumenthcilcn und zur Ilanplaclisc herge- nommenen Ciiaraklere erscheinen, um so schmcrzliclicr niuss man es empfinden, dass einerseits die beschreiben-

28 ^

den und zeichnenden Botaniker auf dergleichen Stellungs- Verhältnisse bisher so wenig Rücksicht genommen haben, anderer Seils aber die Aussprüche der Meister in der Wissenschaft, die, wie Brown, De Candolle und Martius, diesem Gegenstande ihre Aufmerksamkeit geschenkt haben^ mit einander im Widerspruche stehen. *)

Wo mehr als zwei Karpelle zur Enlwickelung gelan- gen , wie dies zufällig bei einem kullivirlen Sesamum, **) und in der Familie der Pedalineen normal bei Rogeria und Josephinia grandiflora geschieht; sind es immer die zwei hintersten, welche den Lappen der Oberlippe entsprechen die hinzukommen, wie man dies sehr deutlich bei der angeführten Art von Josephinia, ***) und noch deutlicher bei Rogeria adenophylla f), aus dem Verhältnisse der hin- teren Fruchtfächer zu den vorderen abnehmen kann. Nie scheint sich das fünfte Karpell zu entwickeln, welches dem Millellappen der Unterlippe entsprechen würde, und nach dem bei Gelegenheit der Blumenkrone besprochenen Gesetze, demzufolge die Theile jedes Wirteis, mit denen des nächsten und überhaupt aller mit welchen sie alter- niren, im umgekehrten Entwickelungs -Verhältnisse stehen, das Schwächste des ganzen Kreises seyn müsste.

Es sei uns erlaubt, hier die Frage aufzustellen, ob nicht etwa das Erscheinen eines hypogynischen Ringes

•) M. vergl. De Candolle, Organograph. Tom. I. p. 519. Memoire sur la famille des Crassulacees p 8. R. Brown 1. e. (vermischt. Schrift. Till. IV. p. 54—59.) Martius Nov. gen. et spec. Vol. IL p. IIS. 131. 135 u. Vol. III. p. 19. Über die Stellung der Karpelle bei den Po- Ivealeen s. m. St. Hilaire und Moquin - Tandon in den Mem. du Mus. Tom. XVII- P' 332. 333. Man vergl. auch Wydler, Essai monogra- phique sur le genre Scrofularia in den Memoires de la Soc. de Phys. de Geneve. Tom. IV. p- 137.

•*) M. s. De Candolle Plant, rar. du jard. de Geueve.

•♦*) M. s. tab. III. f. 63.

t) M. s. tab. III. f. 76.

29

der bei so vielen Galtungen mit zwei Karpellen und un- regelmässigen Blumen die Basis des Fruchlknotens um- giebt, mit der Unterdrückung der Karpelle in Verbindung gebracht werden könnte ^ es ist wenigstens sehr auflallend dass er in vielen Gattungen bloss als eine an der hinteren Seite des Ovariums stehende Drüse erscheint, in anderen das ganze Ovarium umgiebt, in allen diesen Fällen aber in kein sy metrisches Verbal tniss mit den übrigen Blumen- theilen zu bringen ist, folglich auch nicht die Andeutung eines fehlenden Wirlels.von Staubgefässen, -wie man ge- wöhnlich annimmt, sein kann. Bemerkenswerlh ist es auch, dass dieser hypogynische Ring oft, t. B. in der Fa- milie der Polygaleen, in den Galtungen mit zweifächrigen Ovarien sich ganz anders verhält als in jenen, die einfach- rlge Fruchtknoten haben, *) und oft erst mit der Ausbil- dung desselben zur Frucht seine volle Entwickelung zu erreichen scheint. Es fragt sich noch, in wiefern diese Ansicht mit der hypogynischen Stellung dieser Körper in Zusammenhang zu bringen wäre. Gewiss ist es, dass man unter den Namen von Nektarien, hypogynischen Drüsen etc. Organe von ganz verschiedener Bedeutung begreift, deren Natur auch von den wenigen Botanikern, die, wie Link und Turpin sich insbesondere mit denselben beschäftigt haben, keinesweges ist ergründet worden. Wir kehren zur Frucht unserer Gattung zurück. Es ist im Allgemei- nen keinem Zweifel unterworfen, und kann in dem Falle, der uns hier zunächst beschäftigt, durch das Vorkommen der närdichen vierblasigen Drüsen auf dem Kücken der Kar- pelle, die wir an den Blättern beschrieben haben, insbe- sondere erwiesen werden , dass die Pericarpien metamor- phosirte Blätter sind; und wenn dies der Fall ist, muss

*) M. s. St. Hilairc Ja dcu Mein, du Mus. Tom. XVII. p. 33t.

30

sich auch die besondere Form der Kapsel, vorzüglich aber die an den oberen Ecken derselben erscheinenden vier hörnchenförmigen Fortsetzungen, die lebhaft an die zur Fruchthülle erhärteten Kelche von Ceratocarpus erinnern, schon aus der Form und der Nervenvertheilang der vege- tativen Blätter erklären lassen. Wenn man die Blätter der verschiedenen Pflanzen aus der Familie der Pedalineen und Sesameen naher betrachtet, und die Vertheilung der Nerven in denselben untersucht,, so sieht man bald, dass sie alle darin übereinkommen, dass sich der Mittelnerv, den man als [eine Fortsetzung des- Blattstieles betrachten kann, gegen die Spitze des Blattes zu verlängert, und nach beiden Seiten abwechselnd Seiten -Nerven ausschickt, die sich aber rücksichtlich ihrer Stärke und Länge in den verschiedenen Gattungen sehr verschieden verhalten, von Vielehen Umständen eben auch die verschiedenen Blalt- formen, die wir antreffen, bedingt werden. So nehmen bei Sesamum Orientale die Seitennerven gegen die Spitze des Blattes nach und nach an Länge ab, woraus noth^ wendig ein eiförmiges Blatt entsteht; bei den unteren Blättern von Sesamum indicum ist das unterste Nerven- paar dem Mittelnerv an Stärke und Länge beinahe ganz gleich und mit demselben durch kein Parenchym verbun- den, so dass es die Seitenlappen eines dreispaltigen Blatles bildet. Bei einigen Exemplaren dieser Art, von denen Ich mehrere aus Ober-Egypten vor mir liegen habe,*) ist im

•) De Candolle,- Plant, rar. du jard. de Gen. glaubt ßesamum Orientale und S. indicum in eine einzige Art vereinigen zu müssen, mir ist im Gegentheile walirsclielnlich , dass die von ilim abgebildete Pflanze weder zur einen noch zur anderen zu' ziehen, sondern als sclbstständige Art zu betrachten sei. Übrigens dürfte, wie bereits erwähnt worden, der Differenzlal- Charakter dieser Arten mehr in den Grössen -Verhältnissen der CoroUenthelle als in den Blättern zu suchen sein.

31

GoCjCnlhcIic das unlerslc Nerveiipaar sehr schwach, und bildet mit dem Mittehierv einen beinahe rechten Winkel, während das zweite in einem viel spitzeren entspringt, und sich zum Miltelnerv ganz so verhält, wie in den eben beschriebenen gewöhnlichen Blättern das erste. Da hier das die beiden unteren Nervenpaare umgebende Parenchym von dem des Miltelnerv und unter sich getrennt ist, ent- stehen dreispaltige Blätter, die an der Basis beiderseits kleine Läppchen tragen. Dieselbe Blattform Ireffei; wir bei Sesamum gracile, nur dass hier dreispaltige Blätter längs des ganzen Stengels vorkommen, bisweilen aber die Seitenlappen so kurz sind, dass sie als ganz kleine Zähne erscheinen. Bei Rogeria adenophylla ist das unterste Ner- venpaar so sehr ausgesprochen, dass man :diese Blätter als eigentlich dreinervige bezeichnen kann. Überdies ist so- wohl dieses, als auch einige der folgenden Nervenpaarc über die Blattsubstanz hinaus verlängert, ein Umstand, der die slachelspitzigen Zähne des Blaltrandes erzeugt, und über die Fruchtform dieser Gattung das grösste Licht ver- breitet. — Bei unserer Ceratothcca findet zwischen den unteren, mittleren und obersten Blättern eine bemerkens- werthe Verschiedenheit Statt. Die untersten haben im Allgemeinen die tiefsten Seilennerven etwas kürzer als die nächstfolgenden, die gewöhnlich die längsten des gan- zen Blattes sind, gegen die Spitze des Blattes nehmen sie wieder ziemlich plötzlich an Länge ab, so dass Blätter entstehen, die zwischen den ey- und rhonibenförmigen gleichsam in der Mitte stehen. Bei den oberen Blättern ist das erste, bisweilen auch das zweite Nervenpaar sehr wenig ausgesprochen, und bildet mit dem Miltelnerv einen fast rechten Winkel, während das zweite oder dritte viel länger ist, und in einem mehr spitzen Winkel entspringt; das nächste Paar ist um ein Bedeutendes kürzer, und so

32

nehmen sie gegen die Spitze des Blattes zu allmablich an Liinge ab. Die obersten Blätter endlich sind den untersten beinahe ganz ähnlich, nur mit dem Unterschiede, dass die absolute Länge der Seitennerven hier viel geringer ist, die Blätter daher viel schmäler erscheinen. Es stehen diese Blätter aber an der Spitze eines noch grosser Ent- wickelung fähigen Siengels, und sind daher als junge Blätter zu betrachten, die bei fortgesetzter Vegetation ge- wiss dieselbe Form wie die mittleren gewonnen haben würden; denn es scheint ziemlich ausgemacht, dass das Überwiegen der einzelnen Nervenpaare rücksichllich ihrer Länge, beinahe immer das Ergebniss einer späteren Ent- wickelung ist, so zwar, dass Anfangs alle Seitennerven gleich lang sind, und sich erst später einige Paare mehr zu verlängern streben.

Aus dem Gesagten scheint mir der Bau der Kapsel von Ceratotheca sehr leicht zu erklären, wenn man an- nimmt, dass die nach innen gebogenen Ränder des Kar- pellarblattes dem Parenchym und Nerven,' die nach Aussen seitlich von den zwei hervorspringendsten Seitennerven liegen, entsprechen, der Karpellarrücken aber durch den zwischen diesen beiden Seilennerven gelegenen Theil des Blattes gebildet sei; woraus dann zu folgen scheint, dass die Hörnchen an den Ecken der Karpelle, von denen am Ovarium noch durchaus keine Spur zu sehen ist, durch eine spätere Verlängerung eben dieser Nerven gebildet werden. Es darf nicht übersehen werden, dass in unse- rem Falle der Mittelnerv des Karpellarblattes sich nicht weiter fortsetzt, wodurch vielleicht die Enlwickelung der Seltennerven begünstigt wird. Es wäre noch zu unter- suchen, ob die Ausbildung der seillich tom llauptnerven'^ paare gelegenen Theile des Blattes zur Scheidewand und der Umstand, dass die nach innen gebogenen Ränder dep

Kar-

33

Karpollarblättcr des Epicarplums enlbchren,*) irgend in einem Zusammenhange stehen.

Ganz annloi^ scheint der Bau der Kapsel von Pedalium 7M seyn, nur dass sich hier auch der Millchierv, (der übri- gens bei dieser Gattung so wenig als bei Uogerla im In- neren der Kapsel hervorlritl) nebst seinen Haupt-Seiten- INerven fortsetzt, wodurch die Hörnchen nicht mehr an der Spitze, sondern etwa an der Miltc der Frucht, die gleichsam aus der von Sesamum und Ceralotheca zusam- mengesetzt ist, erscheinen. Bei Sesamum nämlich **) sind die Karpellarblälter, gleich den unleren Slengelblältern in einigen Arten, als dreispaltig zu betrachten, deren Seilen- lappen aber kürzer sind als der Millellappen ist. Jene sind nach innen geschlagen und bilden die Scheidewand, während dieser über sie hervorragend mit dem gegenüber- stehenden Karpelle verwächst, und so eine Pyramide auf der Spitze der Frucht bildet. Da die Scheidewände (Sei- tenlappen) kürzer sind als der Kucken (Millellappen) der Frucht, so ist sie an der Spitze nothwendig nur zwei- fächrig, da sie hier blos durch den einspringenden Miltcl- nerv in zwei Fächer gelhcill wird, der eigentlichen echten Scheidewand aber gänzlich entbehrt. Zugleich lehrt diese Kapsel, dass es nicht ohne Einschränkung angenommen werden kann, wenn Ue Candolle behauptet, dass die spitze Form einer Frucht immer von einer grösseren Länge der Bauchnaht vor der liückenn.iht herzuleiten sei, und dass im umgekehrten Falle am Gipfel nothwendig ein Einschnitt oder ein Nabel enlslchen müsse.

AVir kommen zur Erklärung der Frucht von Kogeria. Diese ist aus vier Karpellcn zusammengesetzt, von denen

•) M. s. De Can(tolIc Orgnnogfaph. Toni. 11. p. -1 ttocpcr tu- phorb. p. 48. t. 2, f. 42.

•*) M. vcrgl. die vortrcfiliclie Figur bciG.irhicr carp. T.ll.l. HO. 7r Ed. U H;^f(. a

34

zwei den Scltcnlnppcn der Unler-, zwei den Lnppen der Oberlippe enlspreclien. Die beiden hinteren Karpelle, be- deulend kleiner als die zwei seitlichen, bilden mittelst einer Hervorraguni^ des Miltelnervs auf dem Karpellar- rücken beiderseits einen ziemlich starken Stachel; ein viel schwächerer wird an der hinleren Seite der Frucht, der beiden Karpelle erzeugt; während die beiden seillichen dort, wo sie mit den hinteren zusammenstossen und eng verwachsen, ebenfalls einen Stachel erzeugen, und überdies noch gegen die vordere Seite der Blume zu (der Mittel- linie des Karpellar- Rückens entsprechend) einen anderen viel stärkeren tragen. Die Frucht hal demnach gewöhn- lich sieben Stacheln, von denen vier den beiden seillichen, drei den zwei hinteren Karpcllen angehören ; es geschieht jedoch bisweilen, dass die Stacheln am Vereinigungspunkle der seillichen und hinteren, oder der beiden hinteren Kar pelle unter sich, so schwach sind, dass man sie als ganz fehlend betrachten kann, was dann sechs-, fünf- oder vier- slachlige Früchte giebt.

Bei Josephinia grandiflora finden wir dieselben Ver- hältnisse wieder. Die ganz mit Stacheln übersäete Frucht ist ebenfalls aus vier Karpellen gebildet, die so wie bei Rogeria gestellt sind. Die beiden hinteren Karpelle tra- gen auf ihren Rücken und an der Commissur, wo sie un- ter sich und mit den seitlichen verwachsen, der ganzen Länge nach eine Reihe von Stacheln, folglich fünf Reihen, während von den beiden seillichen jedes mit drei solchen Reihen besetzt ist, was für die ganze Frucht eilf Reihen giebt. Diese Stacheln stehen übrigens an der Witte der Frucht in einem rechten \Virjkel zu derselben, während sie gegen die Basis einen slnmpfcn, gegen die Mille zu aber einen mehr und mehr spitzen Vvinkel bilden. Den Mittelpunkt der Spitze bezeichnen ausserdem zwei auf- recht stehende Stacheln, das Residuum der Griffel. Basis

35

Es scheint, dass die Slachelii in den einzelnen Rellicn so gestellt sind, dass sie mit denen der nächslcn Reihe alter- niren, und dass die scheinbare Vcrwlnnng, die In iJjrer Stellung auf den erslen Blick zu hensclicii scheint, durcii das Fehlschlagen des einen oder des andern Stachels, bis- weilen auch einer ganzen Reihe hervorgebracht wird.

Was den inneren Bau der Früchte bei den beiden eben genannten Gatlungen betrifft, so müssen wir zuerst die beiden seillichcn Karpelle von den hinleren getrennt betrachten. Bei Rogeria sehen wir deutlich zwei Karpel- larblätter, die wie bei den Sesauieen seillich an der Blu- menachse stehen und sich nach innen rollen. jNach hinten gegen die Central-Achse verwachsen diese Blätter auf das innigste unter sich, nach vorne ist iiire Verbindung viel schwacher, und da sich hier Ihre Ränder auch nicht so weit nach innen schlagen als hinten und den Kuchen nicht berühren, so erscheint der den I\Iiltelnerv rcpräsentirendc Stachel nicht ganz seillich, sondern mehr nach vorne zu. Das Aufspringen der reifen Früchte wird durch die Tren- nung eben dieser schwach verbundenen Ränder bewirkt. Die beiden hinteren Karpelle sind als die umgekehrlen seitlichen zu betrachten, da ihr vorderer, von der Haupt- Achse abgewendeter Rand, gleichfalls senr stark nach in- nen gebogen, mit der Placenla verwächsl, wälirend der andere der Hauptachse zugekehrte gar nicht eingeschlagen, mit dem entsprechenden Rande des nächststchenden BlaKes in Verbindung tritt, und den Stachel mitten an i\cv hin teren Seite bildet. Die Verbindung der seillichen und der hinteren Karpelle wird durch die \ erwacjjsung der dem IMItlclpunkle der Blume zugekehrten Karpellarrücken be- wirkt. Da sich nur die seitlichen Karpellc in die Spll/.c der Frucht verlängern, die iiinicren aber bei einer viel geringeren Entwickelung gleichsam nur auf die Coinmissui- der seillichcn aufgeklebt, und bei diesen die die Schcide-

3*

36

wand biUlcnilcn Ix im der nur bis zu einer gewissen Höhe eingeschlagen sind, so ist die an der Basis vierfachrlge Frucht an der Spitze nur einfächrig, jedoch sind zwei Fächer kleiner, und die beiden grösseren nur unvollkom- men von einander geschieden.

Bei Josephiuia grandiflora bilden die vier Karpelle mit ihren eingerollten Rändern und einspringendem Mittel- nerv achtfächrige Früchle, von denen jedoch die vier hin- teren merklich kleiner sind als die vorderen. So wäre denn selbst bei denjenigen Pedalineen, die auf den ersten Anblick am meisten von den Sesameen abzuweichen schel- Vien, ein ziemlich analoger Fruchtbau nachgewiesen, nur dass sich die beiden hinteren Frucht- Elemente, die sich dort nur ausnahmsweise zeigen, hier normal entwickeln; eine Verschiedenheit, auf die aber eben kein grosses Ge- wicht zu legen sein dürfte, da bei Pedalium, Josephinia Imperatricis, mehreren Arten von Rogeria etc. ebenfalls nur die beiden seitlichen Karpelle vorhanden sind. Wich- tiger ist es, dass bei den echten Pedalineen, (Pedalium, Rogeria, Pretraea und Carpoceras) die bei den Sesameen durch den einspringenden Mittelnerv gebildete falsche Scheidewand gänzlich fehlt. Josephinia, welche sich durch die Anwesenheil solcher unechten Scheidewände, und noch mehr durch die aufrechte Stellung der Samen, die das ganze Fach erfüllen, durch die Schale derselben, und vielleicht auch durch die Abwesenheit der vierblasi- gen Drüsen von den übrigen Callungen entfernt, dürfte am zweckmässigsten als eigene Unterordnung, zu der wir noch mehrere Glieder aus Neu -Holland zu erwarten be- rechtigt sind, angesehen werden.

Der Unterschied des Samenbodens in beiden Ordnun- gen darf nicht übersehen werden. Bei den Sesameen sehen wir ein Säulchen, aus starken Fibern gebildet, welches offenbar eine Verlängerung der Blumenachse ist, in der

:_ 37

Frucht aufsteigen, und ohne mit den Karpellarrändern oder dem einspringenden IMIltehicrv die geringste Verbindung einzugehen, sich in den Griffel verlangern. Auf diesem iSäulchcn sitzen in vier Reihen die Samen. Bei Kogcria aber, dringt ein, ebenfalls als Verlängerung des Blumen Stieles zwischen den seillichen und hinteren Karpellen aufsteigendes, und mit diesen verwachsenes Gewebe von Fasern zwischen die eingeschlagenen Ränder der Ivarpellc, und bricht endlich gleichsam als eine auf denselben sit- zende Wulst, an der die Samen befestigt sind, m der Fruchthöhle hervor, während dieselbe Substanz nach Oben immer schmächliger werdend, zulelxt in einen dünnen Faden endet, der rückwärts im Schnabel der Frucht auf- steigt. *)

Ein Blick auf den inneren Bau der Kapseln von Ce- ralolheca oder Rogeria ist hinreichend, De Candolle's überaus sinnreiche Lehre vom Entstellen der Eierchen aus dem Blaltrande, **) mehr als unwahrsclieinlich zu machen; aber eben 5o wenig werden wir in den gegebenen Fällen Agardh's obenerwähnte Theorie, nach der die Placenta die Axillar-Knospe des Karpellarblalles wäre, ***) au rechtfer- tigen im Stande sein.

Es dünkt uns viel einfacher , das Placentarsäulchen hier als eine Verlängerung der Blumenaclisc anzusehen,

*} M. 8. Tab, 3. f. 63.

**) De Candollc, Organograpli. Tom- I. p. -176. i77. M.'m,

Lcgum. p. 5'2. (M. -vcrol. H. Brown Acrni. vSchrifj. 'l"om. II. p. iO'2.)

Über die Knospen an den Blattkeibcn von J^iyopliyllum, duivh die

1 D. C.'s Ansicht erzeugt worden zu sein scheint s. m. Turpin, in den

) M»?m. dn Museum. Tom. XVI. p. 170. sci[q. t. 10. Ähnliches hat

Prof. ITcnsloTV zu Gimbridgc, an M.-flaxis p.ilndos.i beobachtet. M. s.

, Annales des Scicnc. naturell. ItJJO. Janvr. j). lÜo. t. i. C. U.

"'**) M. s. Agardh, Essai clc. p. '28. 2H.

38

die von den Karpellavbiätlern nur In sofern abhängig ist, als sie bei ihrer seitlichen Ausbreitung in die von jenen abgeschlossenen Höhlungen einzudringen gezwungen, durch die Stellung der Karpelle ihre Richtung erhall. Man denke sich das Samensäulchen von Ceratotheca als eine Verlän- gerung des Blumenstieles, welche mit paarweise sich kreuzenden metamorphosirten Blättern, (Samen) bekleidet ist, und betrachte die Karpellarblätler gleichsam als die an der Basis dieses Triebes stehenden Deckblätter, die ihn wie eine Scheide cinschliessen, und man wird es leicht begreiflich finden; M'ie diese vom Mittelnerv und den eingebogenen Rändern der Karpelle beengte Achse gezwungen wird, mit ihren Blättern (Samen) die vier von jenen abgeschlossenen Höhlungen aufzusuchen. Dasselbe sehen wir bei Rogeria, nur dass hier die Anzahl der Kar- pelle und ihre Stellung eine andere Ausbreitung des ver- längerten Blumenstieles erfordert, und seine Verwachsung mit den Karpellarrändern bedingt. Der Griffel, eine Ver- längerung des Säulchens, ragt bei den Sesameen über die Karpelle hinaus, bei den Pedalineen hingegen steigt er in den Schnabel der Frucht auf, und verlängert sich nicht über denselben. Noch ist zu bemerken, dass in beiden Ordnungen die Narben, die wir den Schlusspunkt der Blumenachse nennen möchten, deutlich zeigen, dass sich die Samensäulchen mit den Karpellar-Blältern kreuzen, diese stehen nämlich seitlich zur Hauptachse, während von jenen eine dem Stengel zugekehrt, und die andere von demselben abgewendet ist; Beweiss genug, dass die Griffel keine Verlängerung der Karpellarblätter sein kön- nen, wie De Candolle anzunehmen geneigt scheint.

So einleuchtend es uns scheint, dass bei diesen Pflan- zen die Samensäule als eine von den Karpellarblättern unabhängige Verlängerung des Blumenstieles zu betrachten ist, so sind wir doch überzeugt, dass es der Fälle nicht

39

weiilj^c glebt, wo wir die Placcnio für Knospen in den Achseln derKarpclIavblälter, und andere, wo wir sie sogar für wirkliche Kand- Produktion derselben werden halten müssen.

Letzterer Fall , wo sie als das Erzeugniss des seine snmentragenden Zweige nach dem Rande ausschickenden Mittelncrvs angesehen werden müsslen, dürfte durch die Fi-uktiticalion der Farrenkräutcr vorgebildet seyn. Eine genauere Sonderang der Placenlalionen von so verschie- dener Natur, wird unstreitig treffliche Characlere für die einzelnen Pflanzengruppen darbieten. Ohne uns bei den verschiedenen abweichenden Ansichten neuerer Botaniker über die Bedeutung der einzelnen Thcile des vegetabili- schen Eyes aufhalten zu können, eilen wir, zum Schlüsse noch einige Bemerkungen über die Samen der Sesameen und Pedalineen beizufügen.

Bei den echten Sesameen, (Sesamum und Ceralofheca) besteht der Same aus der glatten papierartigen Samen- schale, und der Innenhaut, welche letztere mit ihrer Basis in die Ofi'nung der Cicatricula eindringend, übrigens frei und nur mit der Spitze an der Samenschale befestigt den geraden Keim einschliesst. Die Innenhaut besteht aus einem Gewebe von sechseckigen Zellen, die wieder mit kleineren eckigen Zellen ausgefüllt sind. Der einzige Un- terschied zwischen den Samen von Sesamum und imscrer neuen Gattung liegt darin, dass, wahrend bei jenen die Samenschale von der Endopleura gänzlich erfüllt wird, bei Ceratotheca die Innenhaut nicht bis an den Rand reicht, wodurch die Samen das Aussehen erliallcn , als wären sie mit einem häutigen Rande umgeben ; eine Or- ganisation, die die Verwandtschaft der Sesameen mit den echten Bignoniaceen vermiltell. *)

*) öesamum plcrospcimum 1\. Browu Appciid. to Salts Aby«-

40

Bei Uogcria bestehen die Samen aus der lockeren nelzfürmig geäderten Schale, die aus drei Klappen (einer breiteren und zwei schmäleren) gebildet, an der Basis durchbohrt und an den Kanlen leicht auseinander zu lusen, die zellige Innenhaut mit dem Embryo in sich schliesst. ücr schmächtige Kern erhebt sich innerhalb der weiten Höhlung der Schale auf einem kurzen Stielchen, und ist bedeutend kürzer als diese mit ihr nur an der Spitze durch einen sehr feinen Faden, wie bei Ourisia, *) und Cenlran- thera **) verbunden. Delile und Guillemin haben die Sa- menschale bei dieser Gattung irriger Weise als eine Art von Arillus beschrieben , ***) der übrigens nach Richards Behauptung in der ganzen Abtheilung der gamopelalen Pflanzen nicht vorkommen soll, f)

Was es mit dem von Gärtner an den Samen von Pe- dalium beschriebenen und abgebildeten Arillus bivalvis, ff) für eine Bewandniss habe, kann ich aus Mangel eigener Erfahrung nicht bcslimmen.

sinia, und Appcnd. to Oudney, Denliam etc. Clapperton Nar- rativc, p. 239. (vermischte Schriften Thl. I p. 249 u. Thl. IV. p. 61.) niussj dem I^amcn nach zu urlhcilen eine ähnliche Organisation der tarnen besitzen. SoUte es unsere Ceratotheca scyn?

■^) Gätn. fil. suppl. carp. t, 185.

**) M. Tgl. Robert Brown Prodrom. Fl. Nov. Holl. p. 438.

***) Delile, (in Cailliaud's Voy- l. c) nennt die Samenschale von l\. adcnophylla einen sacculqs propriiis, und Guillemin (im Dict. class, d'hist. nat. Tom. 14. p. 646) noch unbestimmter „une espcce d'arille marque de fossettes. "

f) M. vgl. auch R. Brown, Appcnd. zu Capt. King's Voyages. Tora. II, p. 545. (vermisclit. Schrift. Thl. IV. p. 96.)

tt) Gärtn. carp. Tom- I. p. 276. t. 5S.

u

Eikläriiii!^ der Abbllilimgeii.

Tab. I. Ceralolhcca scsamoides, die ganze Pflanze

in nalürlicber Grösse.

Tab. II. Kinzehibcllcn von Ceralolbcca sesamoides. fig. 1. Ein Slück des Stengels, f. 2. Horizontaler Durch- sohnilt des Siengels. f. 3. Ein SlUckchen Blatt, mit Drüsen und Haaren, f. 4. Einzelne Drüsen, f. 5. Ein Haar. f. 6. Ein Stück des Stengels (a) mit dem Blatt, stiele (b), dem Dcckbiällcbcn (e), dem Blumenstiele (d) und der Axillardrüse (e). f. 7. Blumenstiel, Deckblätt- chen und Axillardrüse, sehr vergrossert. f. 8. Blunien- knospe. f. 9. Kelch, f. 10. Einzelnes Kelchblä liehen, f. 11. Aesllvation der Blumenknospe (m. vergl. fig. 22. ). f. 12. Blumenkrone aus der Knospe, f. 13. Die ganze Blume, f. 14. 15. Staubfaden aus der Knospe, f. 16. Horizontaler Durchschnitt einer Anthere. f. 17. Frucht- knoten aus der Knospe, f. 18. Horizontaler Durchschnitt desselben, f. 19. Aestivation der Narbe, f. 20. Unreifer Fruchtknoten, f. 21. Narbe, f. 22. Aestivation der Blu- menkrone (m. vgl. f. 11.). f. 23. Der hypogynische King, f. 24. Die Blumenkrone aufgeschnitten, f. 25. Ein de- florirter Staubfaden, f. 26. Reife Kapsel vom Kücken gesehen, f. 27. Die Kapsel von oben gesehen, f. 28. Ho- rizontaler Durchschnitt der Kapsel. f. 29. Vertikaler Durchschnitt der Kapsel, der ein einzelnes Karpell dar- stellt, f. 30. Einzelnes Karpcll, mit ^veggelös'tcm Dis- sepiment. f. 31. Dasselbe sehr vergrossert. f. 32. Ein Slück des Samensäulchens. f. 33 u. 34. Same. f. 35. Basis des Samens, f. 36. 37. Samen-Dnrchsclniitle, f. 38 und 39. Die I'ndopleura. f. 40. 41. 42. Embryo.

Tab. 111. iig. 43 49. Einzcinheilcn von Scsanmm

£;racile.

43

f. 43. Blume, f. 44. 45. 46. Staubfaden, f. 47. Pollen, f. 48. Unreife Kapsel, f. 49. Narbe. f. 50 73. Einzelnbeilen von Rogerla adenophylla. f. 50. Kelch, f. 51. 52. Blumenkrone, f. 53. 54. Staube faden, f. 55. Unfruchtbarer Staubfaden, f. 56. Frucht- knoten, f. 57. Narbe, f. 58. 59. 60. 61. Kapsel, f. 62. vertikaler, f. 63 und 80. horizontale Durchschnitte der Kapsel, f. 64. Placenta. f. 65. 66. Same. f. 67. Sa- mendecke geöffnet, f. 68. b. 71. Die Innenhaut. f. 72 und 73. Der Embryo.

f. 74 78. Frucht und Same von Josephinia grandiflora. f. 79. Idealer Grundriss einer Blume von Ceratotheca um die Stellung der einzelnen Theile, zum Stengel (a), dem Deckblatt (b) und den Deckblältchen (cc) zu zeigen.

43

Einige Worte

über die mit

Viola in o n t a 11 a und Viola c a n i n a ven^ iuiclten Arten ;

von

Fricdr. Traug. Kulzing^

Pharmaccutcn in Tennstädt in Thüringen.

(Hierzu Taf. IV.)

Es ist schon viel und mancherlei über diese verwik- kcUen Gewächse geschrieben worden und namentlich haben wir über unsere deutschen Arten herrliche Arbeiten von berühmten Männern erhalten, worüber ich nur die Bear- beitung derselben in Mertens und Kochs Deutschlands Flora und in Reichenbachs Prachtwerke der Iconos;ra- phia botanica anführen will. Aber noch scheint dieser Gegenstand nicht genug erschöpft und ist zu wichtig, als dass ich meine eignen Beobachtungen, die ich darüber anzustellen Gelegenheit hatte, der Milthellung für über- flüssig halten sollte. Erst nicht lange zeigte fir. Professor Rossmäsler in Tharand in der Flora IS'29 II. p. 708 an, dass er gesonnen sey, dieselben zu bearbeiten und bittet di6 Botaniker um Mllthcllungen darüber. Ich hielt des- halb mit meiner eigenen Arbeit zurück, indem sich er- warten Hess, dass ITr. Prof. Rosmäslcrs Arbeit sicher grosse Beachtung verdienen werde und erlaubte mir, dem selben meine Ansichten nebst getrockneten Exetnplaren über die Violen mltzulhcllen. Da jedoch meines Wissens bis jetzt noch nichts von Hr. Prof. Rossmaslcrs Arbeit

44

bekannt geworden Ist, so befiirchlc ich, derselbe müeble sie wohl liegen gelassen haben, und erlaube mir daher, jetzt meine Ansichten und Beobachlungen darüber in die- sem Blatte milzuthcilen.

Eine eigenthümliche und sehr ausgezeichnete Art, die ich bei Magdeburg in dem sogenannten Biederitzer Busche auffand, lenkte besonders meine Aufmerksamkeit auf sich. Lange Zeit wussle ich nicht, wo ich sie hinbringen sollte, bis ich endlich glaubte, in ihr Linne's Viola montana ge- funden zu haben. Ich sendete sie Hrn. Hofrath Reichen- bach in Dresden ein, welcher mir darüber schrieb, dass sie zu seiner Viola canina lucorum gehöre. Obgleich ich die habituelle Ähnlichkeit einzelner Formen meiner Viola eingestehen musste, so konnte ich mich doch nicht über- zeugen, dass meine Pflanze eine wirkliche V. canina sei.

Ich sendete lebende Exemplare an Hrn. Apotheker Hornung ein, welcher sie kultivirte und von welchem sie Hr. Geheime Conferenz-Rath v. Rupert in Meiningen auch für seinen Garten späterhin bekam. Ich hatte keine Gelegenheit gehabt, dieselbe bei Hrn. Hornung wieder zu sehen, hatte aber die Freude, meine Pflanze in dem ver« gangenen Sommer im Garten des Hrn. Geh. Conf. Rath V. Rupert zu beobachten und zu meiner grossen Freude zu bemerken, dass sie sich durch die Kultur auch nicht im Mindesten verändert halte und sehr standhaft auch in dem kleinsten Punkte geblieben war. Eine neben ihr kultivirte Viola canina (Rchb.) war eine himmelweit ver- schiedene Pflanze, welche nicht nur in ihrem ganzen Wuchs als auch in den übrigen Theilen und namentli(;Ii in der Gestalt der Früchte gewaltig abslach, in wel- cher Entwickelungs- Periode ich sie das Lelztemal unter- suchte und beide mit einander verglich.

Ich theille nun meine Ansichten darüber auch Hrn. Prof. Koch in Erlangen mit und sendete ebenfalls Excm-

45

plare davon ein. Ilr. Prof. Koch halle die Cüle, mir darüber zu berichlen , dass sie ihm allerdings eine ausj^e- zeichnete Pflanze zu seyn sclieine und der Viola stagnina am nächsten stünde; Viola monlana L. scy jedoch eine noch zu zwclfeihafte Art, als dass man ihren Namen auf irgend eine deutliche und kennillche Pflanze anwenden sollte. In der 'l'hat imuss man dieser Ansicht beitreten, wenn man bedenkt, wie mancherlei verschiedene Pflanzen unter diesem Namen cirknliren und obgleich Wahlenbergs Diagnose der Viola montana (in flora sueciea P. IL p. 546) theilweise auf meine Pflanze so ziemlich gut passt, so trete ich jelzl doch Hrn. Prof. Koch's Ansicht (cf. Flora 1828. 1. p. 8 ) bei, wenn er diese für V iola canina erklärt, indem ich IJrn. Prof. Koch um so sicherer folgen kann, als er Gelegenheit hat, Schwedische Original -Exemplare zu vergleichen.

Übrigens halle ich für besser, die Linneischen Namen Viola canina und Viola montana gänzlich zu kassiren, welches auch um so leichter geschehen kann, als hier- durch das Namenheer nicht vergrössert werden würde. Viola ericciornm konnte für die Viola canina gebraucht werden. In der That ist es auch schwierig, bei dieser gewaltigen Namen -Verwirrung sich versländlich zu machen und obgleich ich ebenfalls kein Freund davon bin, wo es gilt, Namen zu verändern wo es nicht Nolh thul, so sehr scheint mir jedoch in solchen Fällen eine Namen -Ver- änderung nothwendig, wo mehrere Autoren ganz verschie- dene Pflanzen unter einem Namen beschrieben haben.

Besser würde es daher wohl seyn, die Namen persl- cifolia, Ruppii, lactea, canina, montana gänzlich der Ver. gesscnheit zu übergeben und dafür lieber Viola data, pra- tensis, slagnina, ericciornm etc. zu gebrauchen, liier weiss doch Jedcrm.uni . was darunter zu verstehen ist, tmd es können nicht JMIssdeutungen vorkommen.

46

Ich komme jetzt wieder zu mcinei Pflanze zurück, welche ich folgendermassen defiiüre:

Viola nemoralis, caule erecto, foliis cordatls oblougls apicem versus acuminalls hlrsutiiisculis crenatis; sti'pulis herbacels oblongis acute dentatis; floribus (raagnis) lilacino- coeruleis, petalis ovallbus, calcare adscendente calycls ap- pendiculos parum superante; Capsula acutiuscula.

Sie kommt in Gebüschen bei Magdeburg vor, gewöhn- lich mit Viola elata Fries , im sogenannten Biederilzer Busche und blüht mit derselben zu gleicher Zeit. Herr Professor Koch schrieb mir auch, dass er eine der meini- gen ganz ähnliche Pflanze vom Herrn Medizinal -Assessor Günther in Breslau unter dem Namen Viola canina er- halten habe. Ihr robustes Äussere lässt sie schon von Weitem erkennen, namentlich im Vergleich mit den ilir am nächsten stehenden V. stagnina und V. canina lucorum. Hr. Prof. Koch bemerkte noch: //dass sie Viola canina luoorum nicht ist, zeigt der erste Anblick." Dies zur Beherzigung derjenigen, die geneigt seyn sollten, sie mit derselben für eins zu halten.

Die Stengel stehen gewöhnlich aufrecht, sind aber auch öfter mit der Basis niedergedrückt und nur der obere Theil derselben ist in die Höhe gerichtet. Besonders ist letzteres an solchen Individuen der Fall, die nicht im Gebüsch, sondern nur im kurzen Grase wachsen, welche auch selten die Höhe erreichen, wie jene. Ihre Höhe beträgt zuweilen im fruchttragenden Zustande über zwei Fuss, gewöhnlich ist sie aber nur einen Fuss hoch. Eine Kante des Stengels ist abgerundet, die übrigen zwei an der Vorderfläche sind bis fast an die Basis geflügell , welches bei keiner verwandten so deutlich hervortritt. Die Blalt- substanz ist von festerer Consistenz als bei der V. stagnina, jedoch zarter als bei der V. pratensis. Die Blätter der blühenden Pflanze sind etwas runzlich uiid am Rande ge-

47

wohnlich etwas wellig, die untersten klein, fast nleren- herz-föimig, gleichförmig gekerbt, die mittlem und obern grösser, an der Basis gewöhnlich feiner und tiefer kerb- zähnlg, gegen die Spitze hin gröber und entfernter; die Form derselben ist herzförmig länglich und besonders die obern nach der Spitze zu auffallend verdünnt; zur Zeit der Frnchtreife sind sie gewöhnlich breiter und gri»sser. Sie variirt übrigens mit breilern und schmälern Blättern, welche letztern zuweilen auch nicht so lief herzförmig sind und man könnte daraus zwei Formen bilden als: ' oc. follls angustiorlbus und [3. foliis latioribus. Der ßlatlstiel ist bei der breilblältrigen Form stark geflü- gelt, bei der schmalblättrigen weniger. Die untern Ne- benblätter sind klein, länglich, an beiden Seiten gegähnt, die obern grösser, oft eben so gross als bei Viola pra- tensis und überreichen dann zuweilen die Länge des Blatt- stiels, sie sind bei blühenden Individuen an der Aussen- seite tiefer und spitziger gezähnt, an der Innern Seite be- fmden sich gewöhnlich nur ein bis zwei, höchstens drei Zähne. Bei fruchttragenden Individuen sind die Neben- blätter zarter und gehen in eine lange Spitze aus^, auch sind diese noch tiefer und fast wimperig gezähnt, wo sie dann denen der Viola stagnina ziemlich ähnlich sind, nur dass sie an der V. stagnina kleiner sind. Der Sporn ist grün nicht weissllch gelb wie bei V. caniua ziemlich dick nicht so dünn als bei V. stagnina, aufwärts ge- krümmt, flach rinnig und daher wenig ausgerandet, kaum um die Hälfte länger als die meist grossen, zuweilen aber auch kleinen Ivelchanhängsel. Die Grösse der Kelchanhängsel habe ich überhaupt bei allen verwandten Arten sehr veränderlich gefunden und daher auch keinen so grossen ^^'crth darauf gelegt. Eben so variirt auch die Länge des Sporns, jedoch schon weniger. Die Blumen

4S

sind grösser als bei den verwandten, sie varilrl jedoch, besonders in schalllgcn Gebüschen , auch mit kleinem Blumen. Die Farbe derselben hält das Mittel 7Avischen der Viola canina und der V. pratensis. Die Kronenblätter sind oval. Die Deckblätter sind sehr klein und öllers an der Basis mit einigen leicht hinfälligen Zähnchen versehen. Man trifft jedoch zuweilen auch bei fruchttragenden Indi- viduen Deckblätter an, die grösser wie gewöhnlich isind und welche ordentlich wie die Nebenblätter gezähnt sind (S. ilg. B.); späterhin lösen sie sich an der Basis ab, wie die Blätter bei Sedum rupestre. Die Kelchblälter sind lanzettförmig spilz und Jiaben einen membranösen Rand. Die ersten Blumenstiele sind sehr lang, zuweilen doppelt länger und drüber als die Blätter, an den Kajiien sind sie geflügelt, die spätem sind nach und nach kürzer. Die Kapsel ist slumpflich und in eine Spitze hervorgezogen, die Ränder derselben sind mit der Fläche gleich und nicht hervorstehend wie bei V. canina, wodurch sie sich beson* ders von derselben auszeichnet.

R e i ch e n b a ch s Viola Ruppii (cf. ej. plant, er. I. fig. 505 et 206.) hat grosse Ähnlichkeit mit meiner Pflanze und ich würde sie unbedingt hieherziehen, wenn die Pelala mit meiner Pflanze stimmten, welche bei Reichenbachs Figur elllpliseh- lanzettförmig sind. Jedoch möchte ich Herrn Hofrath Reichenbach eben so wenig beipflichten, wenn er seine Viola Ruppii (s. Mösslers Handb. d. Gewächskunde, herausgegeben v. Reichenbach) mit Viola pratensis M. et K verbunden wissen will. Die Blattstiele der Reicbenbach- sehen Figur hallen wenigstens keinen Vergleich mit denen einer ausgezeichneten V. pratensis aus, aucli kommt V. pratensis nur höchst seilen mit an der Basis herzförmigen Blättern vor.

Die beifolgende Abbildung (T. IV.) stellt meine Pflanze A im blühenden und B im fruchttragenden Zustande vor.

Viola

49

Viola sta^nina Kit. Sie kommt mit liegenden und aufrechten Stengeln vor. Die gelblichgrünen zarten Blätter, der schwache Stengel und die kleinen milchweissen lilu- men, die bei gri">ssern und aufrechten Individuen unter den Blättern versleckt sind, drücken ihr heim ersten xVnbiick einen unverkennbaren Charakter auf. Nur ganz kleine Individuen, bei denen die herzförmige Basis an den Blät- tern zuweilen verschwindet, könnten zuweilen mit V. pra- tensis verwechselt werden. Hier entscheidet daher meist nur die gelblich grüne Farbe und die wimperig gezähnten Afterblätter. Die ersten Blumen sind immer bläulich an- gelaufen, die spätem sind jedoch weiss, daher die ersten Blülhen auch beim vorsichtigen Trocknen (und nicht wie Roth in Enumeratio plant, phacnog. germ. will, bei schlech- tem Trocknen) blau werden, die spätem Blumen bleiben jedoch beim Trocknen weiss. Die Kapseln sind klein und stumpflich mit sehr kurzer Spitze. Ich beobachtete sie bei IMagdcburg an feuchten Stellen im Blederitzcr Busche und fand noch zu Anfang Juli blühende Exemplare. Die Blü ihezeit tritt später ein als bei der V. pratensis.

Piola data Fries. (V. pcrsiclfolia Kchb. nicht liolh,) Sie varllrl sehr im l berzug, so dass man leuht kleine und weniger behaarte Exemplare, wo nicht seilen auch die Nebenblätter klein und kürzer als der Blatlsliel sind, mit der \ orhergehenden vorwechseln kaiui. Jjcsonders sind solche Individuen, die im dichten Gebüsch gewadisen und daher dem Sonnenlichlc entzogen waren, bleicher, in allen ihren Theilen zarter und weniger behaart. Jedoch sind die sieifen Ilärchoii an den Blallriuuleru und au der un- leren Seite der Blalluerveu slels vorii.uideu ; auch i«l der Stengel von der IMIlle au nach uuleu nu'isl etwas gerun- det und es werden auch solche Mxeniplare ausgezeichneter je näher sie der Eruchlreile rücken. Die Kapscdu cntli gen sieh wie bei V. pratensis nach und naeli in eiur

7r Ed. U Ileir <

50

Spitze, nur dass sie bei V. olafa grösser sind und der Rand über der l^äche mobr hervorsteht. Ich beobachtete sie bei IMagdeburg mil Viola nemoralls.

Viola pratensis ]>I. et K. Eine ausgezclchnele Pflanze, welche auch häufiger als Ihre VcrNvandlen verbreitet Ist. Ich fand sie bis jetzt ausser bei IMagdeburg, mo sie an mehreren Orten vorkinnrat, noch In einem Hölzchen zwi- schen Slnssfurlh und liernburg. ferner bei Ariern In Thü- ringen, wo sie bcsc.nders auf \VIcscn anzulrefl'cn Ist.

° Sie varllrt sowohl In Ihrer Crosse als auch In der Blaltfonn und der Grosse der Nebenblätter. Her stark geniigclle Blattstiel, die grossen obcrn NebenblüUcr, die i(h liäuilg (lederspalllg wie bei Viola trlcolor sah, und aie feste ledcrarlige Substanz der Blätter mit ihrem dun- keln Grün, lassen sie leicht erkennen. Auch hier sind die ersten Blumen dunkler und die spätem blässer, wie bei V. stagnlna. Eine Varietät mit lauter ausgcrandeten Blumenblällcrn fand ich bei IMagdeburg auf einer trocknen Stelle, auch fand icli sie zuweilen mit kleinern Neben- blättern, die nicht gri-.sser waren als bei \'. stagnlna.

Viola cnuina (llchb.). Sic Ist von Relchenbach an verschiedenen Orten so trefflich beschrieben worden, dass es überflüssig scyn Nvürdc, noch mehr darüber zu sagen. Nur will ich noch bemerken, dass IMIItelformen zwischen der var. ericctorum Uchb. und lucorum Hchb. häufiger vorkonnnen, als diese Formen selbst.

Viola sylvestris Lamh. Ich fand diese am allerge- melnsten verbreitete Pflanze auch in sehr kleinen Exem- plaren, von 1.^ Zoll llidie, und man hat sich sehr zu hüten, solche nicht mit Viola canlna zu verwechseln, wie es mir selbst früher öfters ergleng. Die Blumen sind bei solchen Exemplaren auch gcwi.hnlich kleiner und beinahe eben so gesälli-t blau als an \. canlna. Kh hielt n.lch in solchen Fällen inuucr mit gutem Erfolg an die Neben-

f>l

bl.illcr urul an den Sporn, obgleich die Liingc des lelzlern «■»rters aucli variirle. Auch die rundlicLern Bliiücr hissen sie gut unterscheiden, jcdocli nicht immer; fruchl tragende Exemplare sind jcdocli am leichtesten und sichersten /ii erkennen.

f iola Hivhuiinn Kchh. ist cbcuHdls ziemlich alh^e- mcin verbreitet obschon seltener als \ orlge. Es ist diese eine von denjenigen, wo man hin und her schnnnkt, ob man sie als gute Art betrachten solle oder nicht, obgleich meist nur kleinere Individuen sich an \iola sylvestris an- schliessen. Ich habe die Charaktere, >vle sie Ueicheid).ich angiebt, sehr gut bezeichnend gefunden. Der Sporn va- riirt aber hier ebenfalls in seinem Längen- X'crhaltuiss und eben solche Exemplare mit vcrlängerlcni Sporn sind es durch die ich oft in Verlegenheit bei der Beslimtnung kam, wenn ich nicht die bleiche Farbe des Sporns die hellere Farbe der Blumen und die Nebenblätter mit halte zu Halbe ziehen ^vollcn. Aber auch dieses Vicss nn'ch oftmals im Stiche und ich plagte mich dann mit der Be- stimmung erfolglos ab. Als gute Abart von der Viold sylvestris dürfte sie sicher an ihrem Platze slchcu.

Dies >värcn meine Beobachtungen über dicjenl"-ert V^cilchen, die ich bis jetzt im Leben zu beobachten Ge- egenheit hatte, und es Nvürde die grössle Belohnung flir nich seyn, wenn ich der \\ issenschaft etwas damit genutzt lätte. Mögen freilich meine Ansichten nicht ganz mit enen Anderer übereinstimmen, so kann ja ein Jeder, der le Gelegenheit halle, sich überzeugen, welche von den crschicdcnen Ansichten die richtigste Ist. Das ^rosseBach latur liegt ja vor Jedermann aufgeschlagen, damit man hin- msehen könne, um die Wahrheit daraus zu erforschen.

02

OnSERVATIONES

oUAEnAM IN ALIOT'OT

S 0 L A N A C E A H U IM

GENERA. ET SPECIES.

AUCTOHE

T). F. L DE SCirLECnTENDAL.

Quod offcro, fragmcnlum, pauca Solanaccarum am plcclilur gcncra paiicasquc obscrvalioiics In jam nolas no- yasquc slirpcs. Per lolam iiislilucrc lamiliam disquisillo- nes in characleres gencrum, crilico pcrlußirarc oculo spccics numcrosas, novas dcniquc subjungerc Amcricanas oplas- scin, sed mox me dclcrruil tarn specinunum fiiiclircroriim in herbarlis dcfcclus, quam autographoruni nimis parva copia, quo commotus Observationen hascc fragmcnlarias in postcrum conlinuandas publici judicio submlllo ut nova- rum sallem specicrum descripüonibus uli possint scrula* torcs amabllis scientiae.

SOLANACEAE Juss., Barll. Ord. nat. plant, p. 193.

Sectio 1. Embryo snörcctus, radicida cjlindricn, cotylcdonibus subrotnndis foliaccis. CESTIil- NAE.

Ad hanc seclionem pcrtincnt genera: Ccstrum L. et Vcstia Willd. (En. I. p. 208), geniis male cum Cantua junctum, nunc rcsliluendum, nee ad Polemoniaceas scd ad Solanaceas pertincns, reccdil enim, arclissimis vinculis cum Ccstro junctum: genitalibus exscrtis et Capsula 4-valvi

53

(ex AN Jllil.) Semina quoque inalura, quac cxaniliii suhjeci- jniis, omnliio ^(f.v/r/, sublrilictlra dorso convcxa, riigts lon- gllndinallluis, rnj^ulisquc iiiimitls Iran.sversnlibiis iiotala, in venire ronvoxlnsculo fovcoln nmliillcali inslrucla; cinbryonr albi.ssimo in albumine nlbido, illuin Cr.s/ri a (laerlncro dcplcluni (Sem. I. 1. 77. f. i). p. 37S) dcnuo a nobis ob- servaUmi, onuiino rcfcrcnlc. AN ill(lono^ ins iconcm Florac i*eruanac (Peripbragnios (Canlna) foetitlns '2. p. 17 t. liV2) suac pessimum in exemplnm addidlt plantac hortcnsi, plii- rimis gravibusquc nolis dislanic ; mala lidc snpposnit; casii addita esse in ironc capsulam somlnaquc, nimisque acsli- mavit sligma bilobum. iNos Iconcm cl dcscriplionem lluizii et Pavonii a P^estia lydoide W. repcllimus, Pcrijjhrog- mum foetidinn ad Cantnas cl ad Polcmoniaceas ducimus, f^fstinrn vcro Ceslro adnexam ad Solanaccas Irahimns.

Accepimus inier Poepplglanas Clnlcnscs exemplnm siib nomine: Pcr'tphvnpnos foctidus. dcscriplionc vero et iccme anclornm Florac Peruanae rcvisis, J^csliam esse lycioidcTfi W. pcrhibcmus, sunmiam simlliludincm ncgli gcnlcs, lldcmquc verbis cl liguris scrvarms.

Ilic vcro T'^csiiac Vs illdcnovii characler c vivis de sumplns in Lorlo Bcrolinensi bolanlco vigcnlibus speci- ininibus :

VESTIA Willd.

Calyx campanulalns regularis 5-denlalus pcr^islcns acslivalionc valvari. Corollu Inbnlosa, limbo in lacinias 5-parlilo regulari acstivaüonc condii[)licaliva. Gcnilalia cxserla; iilamenla a mcdio Inbo libcra sub inserlionis loco villosa , celcrum uUinque glabra^ anlc anthesin varie cur- vala ; anlhcrae ovales Versailles longltudinalitcr dehiscenlcs. Ovarium annulo carnoso glanduloso 5-tnberculato cinctnm, bilücularc, locnlis mulli-ovulalis, ovuli.s in placcnla crassa cenlrali. Capsula calycc cincta coquc vlx paulo major,

54

ryllnclracpa obluslsslma , sulcis Icvlbiis 4 sibi crucialini opposltls, longllucllnallbus nolnta, '2-locularIs, locullcldc bivalvis, valvis dein ccrlc billdis quod nonduin obscrvavl- nius. Spcrmophora 2 sibi opposita in mcdio disscplniciilu, sciulglübosa, undlquc scminlbus (supra descrlplls) cooperta.

CESTUI M L.

Calyx tubulosus subcampanulalus ö-denlalus subrcgu- l.ais acstivallone valvarl. Corollae lubus clongalus tubu- U)sus sciislin infundlbullformls, liinbus a-parlitus subpll- calus, palcns s. rcvolulus rcgularis, acsllvatione condupli- callva. Genitalla tubo inclusa. Fllamcnla iiidc a mcdio liibo alliiisvc übera , in ndnala parle denliculo s. villis s. pubc Tiolnla. Anlbcrac siibi^lobosae loni^iludinaliler dcbls- cciilcs. Ovarium bilocularc, loculis pauciovulalis. Sligma siibcapilalum concavum vcl subbilobum. Bacca basi calycc pcrsisLenle cincla bilocularis aut scpto cvaiiesccnle iini- lüculnrlij (ex Gacrlner) olli^ospcrnia, spermoplioruin duplex utrinque jn medio seplo aut sepio cvanido ceulralc libc- rura. Semina Iribcdra.

Frulices inermes, follls raniisquc sparsis inlcgerrirais sacpiiis Slipulis spurils (loliis priinarils Kcmmac scse evol- venlls) muiiitis. Floribus lacemosis, raccmis bracicalis axillaribus elongalis abbreviatisvc in corymbum, spicam, l'asciculumve iransire conantibus. Coiollac numquam coc- ruleae ucc rubrae, sacpius odoralac lalcribus laciniannn scmper lomentosis- Baccae nigiac s. nigro-cocrulcac. Folia sqllcm ivita odorem spargunt inamocnum ioclidum iiau- scosum,

Spccies a iiobis visac praeter iiifra rcccnsilas sunl: hucclJ'oUum, calycimim, jtetiolarc, tcniilßovum , j)nul(iiJu' iinii IIBK. , saliclfoliuvi^ Jiirsulinn, liurloviiim. JastiLü^Ki- tajnfOdoiito^pennuin Jacq., IriHvlJ olii/in llcüL viacrop/ty/' Imn Venl., tonicrilosum, di/ir/iuni, vcspertiniim h.. /asci-

55

culnvr Lk. Ex liis: C. pnn'unhihim cum C. scamlailc Valil vulelur ronjungciuliim , specimina cnlin a Bcrle- lüiic in insula Sta. Maiilia collccta (quo ex loco et Vali- lius nccepil suam planlani) et nomine C. scmulcns si- gnala non solum conveniunt cum ilcsrriplioiie \^alilii sed cliam cum spcciminibus llumboldlinnis C. paniciihili.

All <\ Icinii/lorum IIBK. sine tluhio pcrlincl C y7r>r/- himthim{\\U.W'.x\. 44 io, liScli. Sysl. 4. p. SU7) in provincia Para Brasiliac a Sibcro servo cumilis ab lluCfmannscgg leclum.

IMonendum C. vcspcrtiumn Jacq. a planta Swarlzlana esse ilivcrsuni, illi Iiorlorum noslroruni hospili scrvclur nomen, liaec ulloriori cxamine in spcciminc nicliuri egcl.

Ccslrinn canli/lorum Jacq. a gcncic Crslrum rrccdcrc videliir corollac siruclura, dolcnduni, Jacquinium baccam niaturam liaud nccuralius obscrvassc, quum color ejus ruber jam Ccstris rcliquiä baccis nigri^ s. alro-cocruleis pracdilis sit alienus.

Ccstra nJrUana abs nobis obscrvala: C. vrncnatiim Thbg. , C. lycioidcs cl jmhcsrens Leb Ist. (in K. 8cli. »Syst. 4. p. 5o8) alia ad genera videnUir ej<se referenda. C. vcne- luitinn Tbbg. scilicet, (cujus specimina ad Goukamnia in Promonlorlo bon. sp. Oclobri niense Icgerunt IMinidl et IMairc Krcbsiusquc in Caflraria , cximle cum descriplinne Florae Capcn.sis p. 193 congrucntia) dilTcrl: calycc usquc ad basin divlso . corollac ore villoso, anlheris mucronulo apicali lerminalis , stigmate elongalo papillaeformi piloso, üvario biloculari, loculis 1 -ovulatis, foliis subopposilis; ad Apocyncus c nostra scntenlia pertinet. Reliquae duae ad unam candcmque specicm pcrtinent, cum aliis forsan Lyells in novum gcnus erunt in posterum vocandae, nunc ad Lycluin uli a Kunlbio proponlLur cruul ircmovendac.

56

Specics rccaiscndac. Cestrüm Parqui Ilcrlt. stirp. I. p. 73 t. 36, Bol. I\Iag. t, 1170. Ccstrum vlrgalum Ruiz Pav. Pcruv. 2 p. 27.

Cicscll In seplljus, ad vlas, in sabulosls raarlllmis regni Chllcnsis pr. urbcm Conception (Dombey, lliilz et Pav., Cliamisso, Poeppig) nee non in Brasilia meridiünali prope Montevideo clc. (Sellow.)

Spccimina Cljami.ssoniana et Pocppigianum cum oplls inn aucloruni Florac Peruaiiae descrlplione oranibus con- venliiiil nolls, nee Brasiliensia Scllowiana recedunt. Omni- bus et hortensibns csl eailcm inflorcscentia, eadcmquc corollac strucJuia, licet loliorum forma et magnitudo varia- bills reprclicndatur. Ilcrilicri icon et dcscriplio, nt jam Jlniz et Pavon monuerunl, minus bonac alqiic paululum fallaccs. De C. Joclidissimo Jacquini, cujus iconcm gpeciminaquc liortensia inspeximus, cum celcbcrriuio Sims dubilamus, an sit spccies distincla; rcccdlt cuhn :x C. P(ir- qni alLiludine majori (friilcx pliiripcdalis) el, si horlulanis csl fidcs, radicc liaud vSlolonifera; rcliqua omnia congrua. Major oxlcn.sio forsan ex statu in caldariis derivanda. In Ccstro Parqui rncemi axillares plus minusvc cvoluli lun- gius brcviusvc pedunculali in summa caulis ramorumquc parte paniculam clTormarc solent. Pcdimculi et calyces tomento levl oblegunlur, intcrdum vcro calvescunl, lomcnlo ad orificlum calycis rcmancnle. Limbl coroUini laciniac ad margines sacpe rcflcxas tomentosi. Siamina mcdio circiter lubo adnata, ibiquc paululuiu incrassala et villo- sula, pilis brevibus deorsum versls, in filamentis frcqucn- liorlbus, totum abhinc tiibum voslicnlibus. Sllpulae sie diclae, gcmmac follola primaria, adsunt et dcsunl in varils formis. Folia lanceolata, laliora, angustiora, longius brevius acuminala, intcrdum aculiuscula lantum, immo cl obtu- siuscula, in poliolum sompcr allenuala et glabra. Florcs suavcolcntcs. Odor i'oliorum Irilorum nauseosus narcoticus.

57

Cestiium rorymho.simi , i^lahniin fuliis elliplico s. ob- ovnlo-lnnccolalls basi cuncnlls subcoiiaoeis hiclilulis brc- vifcr pcllolatis; corymbo Icnninall üubsosslli, cal)cis snb- i^labri dciHibus brcvilcr Irlam^iilis aplcc barbiilalis, corollis i;labris lubuloso-infundibuliromilbus calycc sexies loiif^lo- rlbus, llnibl lacinlis aculis brcvissimis, lllanicnlis inl'cmc in Inbo inscrlls ibulcmquc vlUosls; baccls globosis. In Brasilia Ici^crunl ScMow et ab OllVrs t?. Spccinitna iiuslra: llami stricli, foliali, ramulis ali- quot simplicibiis, cortice cincrasccnle lont^itudinalitcr ru- gtiloso (cxiiitcalionc?), aplce coryniboso-Uorileri. llaimili juniores cum inllore^ccnliac rannlicatione pubo crispala sordide fcrruginasccnlc parca vcstiti. Folia sparsa, erccta breviler pctiolata, subcoriacea, utrinque glabra et lucidula, obovata-v. clliptico-lanccolala, scmper basi cuncala, aplce nunc oblusa, nunc obtusiusculn, nunc aculiuscula, c. pctiolo 2 3 p. longa, 12 lin. lala, nervo vcnisque primariis utrinsecus 7 *J sublus promlnulis, margine subrcilexo. Pctiolus circiler bilinoaris crassiuscuhis. Slipulae spuriac Jntcrdum adsunt oblique obovalae oblusissimac saepius cmarginalac, gemmac pubcrulao. Flores in apicibus ra- mulorum in corymbum mulliflorum c follis| ultimls vlx emergcntem, breviler pcdunculalum congesti , cujus rami majores bractea parva lanceolata, angustiori latiorive, pu- bcrula v. ciliolaia snffulciunlur. Calyces sessiles, breviusvc pedicellall 1^ lin. longi, breviter dentati, glabri vel pube- ruli, dcntium apicibus sempcr brevissime barbatis. Corolla 0—10 lin. longa glabra, e basi tubulosa sensim ampliata, sub fauce levilcr inflala, sub linibo constricta; llnibo brevi vixlineari, dentibus margine tomenlosis ovatis aculis. Stamina in tertia inlima corollae partac affiXa , filamentis ad inserlionem insigniter villosis. Bacca subglobosa in calyce conico paululum aucto, magniludine majoris pisi, bllocularis, loculis subtrispcrmis. Semina triliedra, dorso

58

convcxa, Icstacca, longitiulinalilcr rugosa Iransvcrsinique iiiinulisslinc rugulosa. Snh priorls aeslalis inflorescciilia, novl iia.scunlur ramull.

Cestiiüm laevigatmn n. sp., glabrwm, foliis ellipticis aciiminalis subpapyracels subopacis pctiolalis, raccmis sub- spicatis axillaribus follo mullo brcviorlbus (Intcnlum in fasciculum axillarem rcductls) ; calycls subglabri marginc cl- liolatl dcntibus brevissinils nulllsvc, coroUis glabris tubu- losis subinfiindibullformibus calyce sexirs longioribus, llmbi laclnils oblusls, filamcnlls supcrnc in tubo inscrlis, iii iiicdio tubo pilüsulis; baccis ovoldcls.

An Cestrura racemosuni Ruiz et Pav. FJ. Per. 2. p. 29 t. 154 f. b.

In Brasilia legcrunt ScHo alliquc propc RloJaneiro. t?- Planlam Brasiliensem florcnlem babcmus, Pcruanani fruclifcram dcscripsere anlorcs atque dc[)inxerunt, lilnc dilliciles comparalu; sin vcro raodum iniloresccnliac, ha- blinni cl ilgiuam foliorum contemplamur, si dcscripllonem legimus, nil diffcrenliae reperlmus, quam ex llorc forsau pelere possemus. Subjungimus nostrac slirpis dcscripliones: a) cvoluluni, foliis uiajorlbus, longius pctiolalis, race- nils evolulis longius pcdunculalls. Rami subsimpjiccs, paululum flcxuosi, tcretcs glabrl, cortice albido vclusllorc punclulis nilnutis pallidioribus ro- inndls elevatis adsperso. Folia sparsa, patenlla pcllolala oblongo-ellipllca vicumlnala, acumlne oblusiusculo , basi subinacqualia acuduscula, 4 6 p. longa, II 2 p. lata, pellolo profunde canallculato semipolllcari, subpapyracca, snbopaca ulrlnque glabra, nervo venisque primarlls ulrln- sccus 8 10 promlnenllbus. Stipulae spurlae intenluni praesenles sublanceolalae, gemmaeque glabrae. Raccmi axillares follo sempcr breviorcs, subsplcatl, pauclflori, llo- libus subscvsslllbus praescrlim in apicc pedunculi s. rlia- cbidis conlcrlls. Rbadils vlx polliccm unquam supcrans,

- 50

saepius niliior, Icvissimc puberula. Calyx lulmlosus, vlx

*2 lin. lonj^us siihlruncalus Inlcgcnliniis v. Icvllcr ilcntlcu-

laliis ginbriusculu.s, inari^inc iiiiiiullia ciliulalo. Curulla

pollicaris longo lubulusa, tubo sciitjiin nnipliato, glabcrriiiio,

y 10 lin. longo ad basin calyce jnullo angusliore, limbi

bilincaris laciniis ellipliiis obliisis ad niargincs lonienlosis.

l'ilaiiicnla cdcnlula ab supcra tcrlla tiibi parle exscrla, in

mcdio lubo pilis aliquot rcvcri>is instrucla cclcruin glabra.

ß) paupcrculuni, follis minoribus brcvius pcliolalis,

raccmis abbrcvialis floribus binc in axillis Inler-

dum siibsessilibus.

Quum floris calvcrsijnc siruclura, foliorum forma, par- tium giabrilies in ulraqiic congruant forma, ob characlcrcs mulalu facilcs, ex vario forsan statu et loco pcndcntcs, noluimus di.slingucre lias formas, quaruni minorem mecum comnnmicavit cum aliis Drasiliac »tirpibus iilusiri.ssinius Frank Dr. consil. med. et pliys. Francofuvli ad \ iadrum. In liac et fructum observavimimus malurum ovoidcum gla- brum axi 4-lincari.

Cestkum muUifiurinn n. sp. , glabrum, foliis clliplicis ulrinque acuminatis apice aculis subcoriaceis , opacis, brc- viter peliolalis, racemis axillaribus subspicatis, calycis glabri dcntibus brevibus oblusis margine densc ciliolulalis; corollls exlus glabris lubuloso-infundibuliformibus calyce sexies longloribus, limbi laciniis reflexis iriangularibus »cutis, lllamcnlis mcdio tubo inscriis ibidemque villosis, corollae lubo inUis ad basin imam cingulo villoso nolato.

In Brasilia legit Sellow. t?.

Specimina noslra: Rami simpllces vel parce ramosi, Icrelcs, glabri, cortice fuscescentl-cinerascente vix lon- giludinaliler rnguloso oblecti, ex tolo foliosi et Ilorifcri. Folia sparsa pcllolala paleniia et subrcllcxa breviter pe- liolala, elllplica, ulrinque sed apice produclius acuminala, apice acuta, subcoriacea, ulrinque glabra et opaca, sublus

60

pallidiora, margine subrcflcxa, nervo venisquc priniarlls, utrinsccus 8 10 sublus promincnlibus, 3* 5 p. longa, 12 18 I. lala. Pcliolus crassiusculus 3 5 1. longiis, Stlpulac spuriac non vlsae. Gemmae llocculoso puberulac. Kacemi axillares brcves subspicati, 6 8-flori floribus subscssilibus in apice rachldis niagis conferüs. Kbachis ad summiun J) 10 lin. quamplurinmm 5 6 longa, llocculoso -pubcrnia, pubc sonllde ferrnginasccnte. Florcs bracteola minula lineari eodcm modo llocculoso -pniterula sufTiilti, pcliolo brcvisslmo vix ullo insidenlcs. Calyx tubulosus , glabcr, IV 1. longus, (fuscus) denllbus brevibus obtusis, marglnc dcnse clliolalis. Corolla 8 circiler lin. longa, tubuloso- Inrundibullformis, lubo externe glabro vix semipollicari, limbi laclniis rcflexis billiienribus longioribusque trlangu- laribus acutis margine lomcnlosis. Filamcnla paullo ultra medium tubum libcra, inserlionis loco villoso ceterum glabra, lubo vero intus ad imani basin cingulo dcnse vil- loso noiato. Frnclus non visus.

A praeccdcnlc: corolla brcviorc, fdamentorum diversa indole, floribus copiosioribus, foliis subcoriaccis, diflert.

Cestuüm cuniithcs n. sp., glabrum; foliis ellipticis v- oblongis, basi atlenualis, apice aculiusculis lucidulis sub- coriaccis, pcliolalis; raccmis axillaribus subcomposilis basi ioliatis; calycis pubernli denllbus brevibus obtusis apice lomcnlosis; corollis glabris tubuloso-infundibuliformibus calycc scxics longioribus, limbi Inciniis oblongis oblusius- culis; lUamenlis paulo supra medium tubum inserlis gla- bris subdonllculaüs.

In Brasilia ncridionali legit Scllow. t?.

Specimina noslra: Kami elongali virgati undlijuc ra- nmlis breviLus floriferls simplicibus ornali ex axillis i'o- liormn priorum ex parle jam delapsorum orienllbus; cor- tex albidus vcrruculis parvis pallidioribus dispcrsis nolatus paullulum longlludinaliter rugulosus. Folia pcliolata glabru

61

adulla subcoriacca oblonga , basi in pcliolum atleniiala, apicc aculiuscula, utriiiquc luridula, sublus pallidiora, nervo mcdio sublus jnominonte, vcnls niajoribus ulrinsccus 10 12 circilcr (enuibus «ubinmicrsls ; 3 4 p. longa, 8 10 lin. lala, juniora ramulorum llorifcrorum mulio mlnora, magis clll[)lica, s. ovato-ciliplica tcucriora , (junc codcnn jure bracleas raccnii axillaris subconiposili dicorc poIcs. Slipulac spuriac non visae. Geiuniae pubcrulae? liaccnu axillares, subconiposili, inferne foliali, pUuillori, folio brc- viorcs, floribus pcdicellatis ad apicein rbacbidis conforlio ribus. llhadiis glabra, praeter loeum inscrlionis calycuni ubi pili ali({uot albi, ad summum 1 \ pollicarls, plerumquc pollicaris. Calyx subcampanulalo-tubulosus, vix 1.' 1, longus, versus margincm obtuse brevilerquc dentaluin pubcrulus dcntibus apice tomculosis. Cor. 10 circilcr lin. longa, Uibus lubuloso-inlundibuliforniis glabcr, 8 lin. circ. longus, liinbi laciniis oblongis oblusiusculis niarginc lomcnlosis. Fila- mcnla pnullo ullra medium lubuin libcra, subdciiüculala, glabra. Fruclus non visus.

Spccics bacc a prioribüs distinguilur: foliis angiislio- ribus, raccmis subcomposilis basi l'olialis, fllanienlis glabris subdcnliculalls clc.

Cestrüm dumctorinn n. sp. ramis glabris, foliis cllip- ticis, acuminalis, basi aculis et subinacqualibus, opacis, sublus puberulis ad axillas saepius barbatis, petiolalis, racc- mis axillaribus tcrniinnlibusque subgeminis; calycis villo- suli dcntibus aculis subinacqualibus apice lomcnlosis, co- rollis extus glabris,. c lubo tenui Infundibuliformibus , ca. lyce ter longioribus, limbi laciniis aculis; fdamcntis su- periori tubo inscrlis ibldemque denliculatis glabris, lubi infera parle reverso -pubcscenle.

Ceslrum, species fdamcntis edentalis (lapsu ty^pogra- phico pro dcntatis) Linn. V. p. 114 n. 204.

62

In regno Mexicano in dumells pr. Veracruz et pr. San Pablo Icgcrunl Schiede et Dcppe Julio et Januario floridum. ti.

Specimina oblala: Rami octopollicares subsimplices cortice albido laevi vestiti foliati ex axillis apiccque race- miferi, glabrl. Folia peliolata latlns angusliusve elliplica ncuminat;.. basi acuta atquc inicrduiii inacqualia, maxima 4 5 p. longa, 1^ l^j p. lala, ulrinquc opaca , supra obscurc viridia sublus pallidiora, nervo venisque primarlis utrinsecus 8 10 prominenlibus nunc glabriuscula axillis vcnarum solummodo barbatis, nunc puberula, axillis nudis vci subnudis. Slipulac spuriae non visae. Gemmae albido- tontientosae. Raccmi axillares et terminales, solitarli gc- minive, foliis mullo breviores, pluriflori, floribus inferiori- bus pedicellatis supcrioribus sessilibus confcrlis. Rhachls c. calycibus villosula, pollicarls. Bracteae florum inferlo- rum interdum in i'oliola parva excresccnles. Calyx tubu- losus bilinearis, dentibus acutis apice tomentosis inaequa- llbus saepius exlus curvatis. Corolla ex tubo tcnui in- ftindibuliformis semipollicarls, tubo 4 lincari glabro, laciniis limbi acutis marginc tomenlosis. Filamenla a supera iertia tubi parte libera, loco insertionis dcnliculata, dein in ulleriori decursu cum tubo pubc rcvcrsa adspcrsa, FrucUis immalurus ovoldeus in calyce obconico trilinearis glabcr.

Corollae parvitas et interna fabrica, foliorum obscurus color, calycum villositas hanc speclem optimc secernunl.

Cestrum Jiocturimm L., Hb. W. n. 4441. specinien hortense.

Cestri species fruticosa floribus flavescentibus pr. Jala- pam Majo 1829 Schiede in sched.

Cestrum hirtdhmi u. sp., ramulls hirlellis, foliis lan- Ceolalis, basi acute attenuatis, apice acuminatis, membra- naceis, lucidulis. pctiolatis junioribus in nervo vienisquc

63

prlmürlls pubcsccntlbus dein glabris, raccmis brevibus axil- laribus subspicalls, calycls snbliirlelli dcntibiis clongalo- Irlaiigularibiis, acullsslniis marglne <iliolulatls; corollis anmisic lubub)sü-liifun(lll)uliforniibiis,fauco subinllala, exliis glabris, calyce octies longiorlbus, limbi laciniis angiislis acutluscuHs filamcnlis supcriori tubo iiiscrlls glabris, in mcdio lubo (leiiliculalis.

In provincia Jalapa propo la I laden Ja de la Laguna reg. cal. Jullo 18'"2i) legil ainlrisslnnis Dr. Sebiedo. t^

Uami graclles laxi, irregularitcr snbJlexuosi raniulosl, leretes, piüs palenllbus brevibus subrrlspalls birtelll, ju- niores virldes, aelale provecllores cortice clnerasccnli-albido magls glabrato, sublaevi. Folla niembranacca, (Irma, pe- tiolata, lalins angusliusvc lancetdala, interdum oblongo- lanceolata, basl acuta in peliolum brevem aüenuala, apice acuniinata, acnia vel obluslus(Mda, utrlnquc concolora et lucldula, aclatc provecllora glabra, junlora subUis Inprimis ad nervum venasque ntrlnsecus 5 7 prominulas puberula. Racemi brcves sul)splcali pauclflori ex axillls follonim apicallum rami el ramulornm; flores pcdlcellali aut sessiles in aplce raclildis plerumque congesli , bractelsque angusle lanceolatis acnlissimls calyccs paullulum superantlbus sli- pall, Racbis brevls 3 4 1. longa (vlx nnquam longior) ut ramus cum braclels blrtella. Calyx sublihtcllus pallide vlrcns, lubuloso-urceolahis, vlx 1^ I. longus, denlibus re- speclu calycls longls, trlangnlaribus acutlssimis, margine birlello-ciliolalis. Corolla albido-virescens, gracilis, c tubo longiori angusle infnndibuliformls, sub faucc levlter inflata, polllcaris , tubo [) (heiler lineas longo glabro, limbi laci- niis angustis acullusculis, latere lomentosis. Fllamenta ab .supera tertia lubi parle libera, supra medium tubum in parte adnata deiiticulo insfrucla emarglnato v. bilobo, onnilno glabra. Fruclus non vlsus.

Cum praecedcnle habilu aliquanlulum convenit, sed

64

indumento, braciels et corollarum graclliorum slruclur.i inlcrna facllc dignotu.

Cestuum cafyciiii/m lllM\. Nov. gen. III. p. 45, llb.W. n. 4461.

Frullccm lianc lO-pcdalcm, corolla pallidc viridcm in Brasilia Icgit Sellow.

Cestuum braclcatiim Link cl Otto Abbild. I. p. 11. t. 6.

In Brasilia circa Rio Janeiro alibique Icgil Sellow. t>.

Variabilcm vidimus raccmoruni longitudincm scnipcr tarnen folla liaud superanlium. Afllnis specics est Ccstrum pcliolare IIBK. (vcnosum IIb. \V. n. 4438) integumenlo pilorum, raceinisquc spiciformibus mullo brcvioribus di- stinctuni.

Cestkuai nmlcium n. sp. glaberrimum, foliis lanceo- latis utrinquc aculis, lucidulis, petiolatls, racemis subspi- catis brevibus bractcalis, bracleis \ \ floris acquanlibus; calycis glabri dcnlibus aculis apice ciliolulalis , coroUis lubuloso-infundlbullformibus fauce Icviter ampliatis glabris, calycc scxics longioribus, limbi laciniis ovalis acullusculis; filamcnlis supcriori liibo inscrLis, loco inscrlionis fasciculalo- villosis et Iiinc dcorsuin reverso-pilosis.

In Brasilia Icgit Sellow. t/.

Glal)crrinium lacve; rami Icrclcs juniores vlridos, adiilli cortice cincrascenli-albido lacvi induli. Folia sparsa, pctiolata lanceolata ulrinque acuta , ulrinque concolora et lucidula, sublus nervo venisquc priiuariis utrinsccus S 10 promincntibus, margincque subrevolulo, niaxiina 5 fcrc pull, longa 15 16 lin. lala, picrumque paullo miiiora. Peliolus semipollicaris. Slipulac spuriac parvae subrcniformes. Gemmae glabrac. Ilaccmi subspicali brcvcs pauciflori bracIcaLi. Bachis glabra vix unquain pollicari.s, floribus paucis hubscssilibus sessilibusve versus aplcem conlerlis. Bracleac sub quovis llore, ovalo-lanceolalac, obtusiusculac : sessiles

65

scssllcs tlimidlnm tcrtiamvc Horis pavlcm acqiiantds, Iiilc- sccnli-vlridcs. Calyx pallidns, 1, lin. longus. tubulosus, (lentibus acutis, apice clliolafis. Corolla polllcaris , tubo tnbuloso scnsiin infuiulibiilifonni, versus laiicein le\ilor amplialo, glabro, circllcr 9-lincarl; Limbi laclnine ovalac aculiusculac lalcrlbus tomciilosis. rilamcnln a lerlla su- pera liibi parle llbera, loco iuserlionis fusciculalovlllnsa, per tolum decursum pills brcvlbus rcversis veslila. Fru^ ctum non vidlmus.

Bracleis ad C. bractcatinn accedit, sed glabrltlc omni*, lim parlium primo jam intuitu dlstlnguendiim.

Cestrum vesiioidcs n. sp-, ramis pubesccnlibns; foliis oblongis subscssilibus, basi longe attenuatis, apice subob- lasis, subcoriaccis supra glabris sublus levllcr pnbenilis; racemo termliiall folioso, calycis glnbri dcnlibiis brcvibns lalis snbbarbalo-mucroniilalis, corollis glabris tubuloso- infundibuliformibus calyce tcr qualcrvc longloribiis; limbi laciiiiis ovalis obtusiusculis; rilamcntls siiperiori tnbn in- srrlis, loco inscrtionls deiilc villoso prncdilis, villnsil.ilc dcorsum cilius iisqne ad medium lubi decrcscenle.

In Brasilia legil Sellow, t?.

Species clegans et eximia. Rami suppetenics (canios?) virgati reell bipedales, nunc simpliccs nunc ramosi (ple rumquc ex inferiore parte), nunc ramulls undiquc ])V()pul- lanllbus brevlbus, qui axlllls follorum foliosis In onu)i speclmlne indicanlur, obtectl, lereles, vlrides (in imd parte inlerdum albldl), pube sordlda subclnerascenle ad- sper.Ni) dense foliati, versus aplccs llorlferl. Folia sub>«;es- sllla erecta^ angusla, oblonga, basi longe üsque ad inser^ tionem attenuata, apice acutiüscula s. obtusa, maxlma 1|^ pi longa 3 lin. lala plcrumque mlnora, subcoriacea, sublns paullo pallldiora, nervo prominulo notala (venis immersls haud consplcuis), marglne subrevoluta^, adspectu glabra, oculo armato inspecla supra in nervo subtusque per pagi-

7r Bd. U Heft. &

66

nam pube miniila parra sunt adspcrsa. Slipulac spiiriae füliis similes seil miilLo breviores iiitcrJum vix lln. longae, obtiisac. Gemmae fcre semper evolulae, fasciculum folio- rum axillarem, rainuliiinve brevem sterilem apiceve flori- ferum proferentes. Flores in ramulis brevibus folialis ex Omnibus axillis suprcmis provenienllbus nunc terminales solilarü nunc gemini, terni subracemosi ex axillis foliolo- vum ramuli nasccntcs, ex tolo racemum terminalem folio- sum mciilienles. Kamuli floriferi circiler semipollicares saepius minores rarius longiorcs. Calyx subcampanulalo- obconicus, 3 lin. longus, glabcr, deniibus brevibus lalis, nervo medio a basi calycis inciplenle elevato atque in mucronem brevissimum brevilcr barbatum excurrente no- tatis. Corolla lubulüso-iiifundibulilormis, 10 II lln. longa, tubo 8 circiter 1. longo, glabro, laciniis ovatis oblusiusculis, lalcre lomentosls. Fllamenfa super terlia coroUae parle Ilbcra, loco Inserlloiils denlc vlUoso aucta, villosilalc sen- slm usque ad medium Inbum cillus decrcscente, ceterum glabva. Fruclus non oblalus.

Secllo II. Embryo hnmnto -ctirvnins intus rylindvicus. SOLAiNEAE *) Tribus I Baccalae et Drupaceae.

ACNISTUS Schott. Wien. Zeilsclir. f. Kunst, Lilleralur etc. IV. IISO, Linn. 1831. Lill. p. 54.

Calyx campanulalus 5-dentatus subregularis. Corolla infimdibulilormls, tubo brcvi a basi dilalato, llmbo 5-par- iilo reflcxo regiilari, lacinlarum aestivatione imbricata. Ge- nital ia exscrla. Fllamenla paullo supra basin tubi libera, 0 »lilolala basi senslm angustiora, onuilno nuda. Aniherae elllplicae cordalae longlludlnaliter debiscenles. Ovarlum biloculare, spermophorls semlglobosls seplo medio aduatls,

) In hac xectione fors malius e varia aestivatione, juncta fructui intlolc forinaiid.ie csserit tribus.

07

polyspcrmis. Stigma subiiifiiiKllbulirornic. Bacca bllociiiaris, polvisperma. Seinlua reMilorinia coiiiprcssa. Embryo ?

Fiulcx incrmis , loliis ramisque sparsis inlct^crrlmls. Floribus fasclculalis (racenius conlraclus) ex axlllis prae- ccdeuti.s aniii. Corollue albac oJüialac. Bacca rubra t^lo- bosa.

ACNISTLS aihavisccns. Atropa arhorcxrciis L. Amocn. acad. 4 p. 307, Lam. Enc. 1. p. 3% (plaula Plu- mcrii); Sw. obs. p. 81 scd baccam dielt nii^am, qui color forsnn c vermc quodam peiidct , quem plcruiuquc baccam rcplenlcm Invcnil.

Atropa arborca IIb. ^V. n. 4283 (spccimeu sine ul- leriori designotionc.)

Atropa caule frulicoso, foliis ovato- oblongis Pliim. Amcr. I. 46 f. 1.

Lycium aggrcgatum Vwi'vl Pav-Tl. per.2.p.4o t. 182 f. a.

Ccstrum campanulatinn LamiEnc. I. p. ()S8 (plaiila a Donibpv^ in Poruvia eodoiü sub nomine vemncub) ac ab Wvnt cl Pav. lecla.)

Ccstri/m caulijloriiui Jacq. Ilorl. Scboenbr. 3. t. 325 Sieb. pl. IMartin. cxs. n. 278.

Acnisiits canUJlorus Sclioll. 1.

Reperta est haec species in insulis IMarlinica (Sieber) et Jamaica locis montosis frigidioribus (Swarlz); nee non in Brasilia prope Rio Janeiro (Sellow, Hagendorff) , jn Peruvia (Dombey) atque in Limae, Cliancay, Canlae et Iluanuci vallibus et praeruplis ad sepes et versuras ( RuIä et Pavon) t>.

Ab hac specie e>c ipsius auctoris sehlenliä vlx difierti Lycium giiayaquileusc HßK. 3 p. 39; nee Lycium flori- Inmdujii corundem 1. c. p. 40 (ad Cujus formain alteram 1. c. perlinere vidctür, Atropa suhroxyloides IIb. ^^ . n^ 4284 spec. Hurnb. „rlo Magd."; R. Seh. Syst. 4 p. 686) nml^ tum reeedit, cerlissimc ambae ad hocce dueendae genUs,

6*

()8

quod maximn affinllnlo juiiglliir cum Lycio'), scd ex ha- bitu divcrsisslmo, Iructus siruclura ignola, sejunxinius, inonenle jam Persoonio.

Acin. Genus jam a Sclioltio conslitulum et in manu- scripto noslro nomine novo generico erat signalum , hinc gcneris differenlia nuigis manifesla alque clarior.

LYCIUIM IIDK. 3. p. 50. (exclusis speciebus). Calyx urccolalus vegulariler ^-dcnlatus aul irrcgüla- riler 3 5-fid. Cor. infundibuliformis aul tubulosa, limbo 5- aut 10-diviso, iuJcrdum plicato. Slam. 5, saepius ex serta. Anlherac longitudinalilcr dchisccnles. Stigma pel- talo dcprcssum "). IJncca bilncularis, calyce persistente suffuUa, placcnlis adnalis. Scmiua crcbra.

*) Si LYCII cliara< tcrem e vulgatioribus petimun speciebus (L. harhnro, europaco, ruthcniio, tcnui) simili inotio crit poneiidus, ulL ab ilhistris.sirno Gacrtncr (de fruct. et scm. '2 j). '242) propmiilur: „Calvx campaiiulatus irregiilaritcr in 3 lacinias dciUcsve fissu«. Corolla e tubo brevi tubulofco-infundibuliformis, limbo 5-lido re- flexo. Genitalia cxserta. rilamcnta ex inferiuri tubo libera, supra insertionis locum villosa v. pubesccntia (tubo calvcino supra iiiscr- tionem lilaniciitorum villosd). Stigma incrassatum bilobum. Bacca calyce suffulta bilocularis, loculis polysperrMs, spcrmopboro centrali crasso solide. Seniina subrt^lunda compreisa. Embryo hamato-sub- spiralis, cylindricus. '

Ab hoc Lycio ceilissime sunt removenda: Lyciutn nfrum\j.^ L^c. hoerhanviaejolium, Lyciaquc plura Ruizii et Pavonii, pliirima Huin- boldtiana, e quibus omnibus varia sunt formanda genera, dcfmitu dif- ticiliora quum fructus fere omnium male sint noti. Quam ob causam nos characterem a Kuntliio datum scquimur, satis amplum, intcr sc aliena amplcctentcm , et scccrnimus unam alteramve speciem omni ex parte cognitam.

**) Stigma in L. harharo bilobum, (in stylo supcrnc incrasMl«») lobis crectis accumbentibus intus marginequc papillosis, extus nudis liinc late sulcatis. Similem alils in speciebus vidissc structuram con- tendimus, licet sicca modo inspecta sint a nobis specimina.

69

* Gcnuina: Cal. irregulär itcr Riidciiü. Cor. tubuloso-iiilumlilm- lilormis liinbu rcHcxo s. palculc. Gciiilalia cxscrla.

Lyciüm cUintuin n. sj).. iiiillcosmn ramis clong.ilis subscniulcndbus, rainulis inlenluin spiiicsccnlllius, foliis sparsls lalc ovatis aculis tienlkulalo-cilialls glabris, florilms axlllaribus solilarlis brcvisäiii.c pedunculalis, calycis laci- iilis linearibus aculis baccam glubusaiii siipcranlibus, corol- iis piiborulis iDriiMdibullforinlbus, t;(>iillalil)iis cxsorlls.

la Jira>>llia iiierlilioiiali ad Uuvium Klo Mci^ro logil Sei low. t?.

Ramos acccplinus bipedalcs, parcc rainosos raiuulo- sosquc, reclos llcxiiososvc, angulalos, pubcrulos aclalc gla- bios, angulis linca lala cicvala ulrinqiie ab iiiscrlionc petioli dcorsiiin currcutc lutcsccnli-fusccsceiilc formalls, tpiibut» iiilerjocla est e|»iderniis cliicrasceiis in vclusllorl coilicc, pallidior in juniori. LIneac illac elevalac ad inserlioneni lolii jnnp;unlur invlccni basinqne pelioli scu glbbus cxUiü eonvcxuni apiee siiblruiieaUini cl concaviusculnm, pcrsi- slons elTormant, qnod lolio delapso ranios reddll tubcrcu- losos. Folia per ramos sparsa, brcvissinie pellolala, lale ovaia, interduin qnasi subcordala, seinpcr angusle in pelio- luni attenuala, hinc in ovalem immo in lanceolalam ver- gcnlia formam, et allero lalerc in subrolundam obovalamve, maxima quac habemus 1< p. longa, 16 18 I. lala, in brevissimum acunien aculnm sensim anl snbllo Iranscunlia, nervo venisqne paneis priniariis uliinque proriiiiiulis, mar- gine setnlis siniplicibus furcatisve patentibns, in denlicnlis niinulis subearlilagineis posilis cilialo, pagina ulraquc sem- pcr glabra, subcarlilaginea, gnstii //salso-amara" ex Sel- lowio. Florcs in axillis ramulorum et ramorum, pracser- lini apices versus soülarii, brevissinie pedunculali, pedun- culo 1| 2 lin. longo rarius longiori, prius ereclo dein deflexo. pnberulo aul glabro. Calyx profimde 5-fidus glan- duloso-puberulu8, o l. long, laciniis linearibus aculis more

70 ,

foliornin ast dcnstus cllialls, ciliis vero in apicibus glan- dula miiiula globosa tcrnunalis. Corolla extus glanduloso- puhcriila, inargiiic glaiiduloso-clllala. calyce paullo longlor, inlumiibullfurmis, laclnils limbi dein rellexl sublriangulari- bus obtusiusculls. Slaiuina cum slylo longe exserta, tila- menla supra insertioncm dcnsissimc villosa (ul in Lycio barbaro villis faucem claudentlbus ). Bacca (submaliira) rubra, globosa, calyce aucio (5 lin. longo) sufl'ulla eoque brevlor. Semina plura albida comprosso-senii-orblcularia, dorso convcxa, venire subemarginala, levlter rugulosa. Embryo non obscrvandus in semine immaturo.

** Calyx suh grossifirationc Lntcralilcr findciis. Corolla tubulosa lim)>o crocto. Genitalin iuclusa.

Lycm M ccsfroiiles n. sp., frulicosum ramulls spincsccn- libns, foliis sparsis dein pseudo-fasciculalis lale lanceolalis ulrinque aculis glabris, lloribus peduncnlatis in sumniis axillis fasciculatini provcnicnlibus liinc inlerdnm pseudo- unibcllalis, calycis iubulosi denlibus brcvibus triangularibus aculisslmis, corollis tubulosis glabris margine pubescenli- bns, genilalibus inclusis , slaininibus inaequalibus, bacca subi:^l()bo.sa calycem .suflulclenicm hileraliler lissum paullo superanlo.

In Brasilia meridlonali prope San Jose do Uruguay detexit Sel!o\v. ^.

Frutex ramoüus , ramosissimus, corlice clnerasccnll- albido. Ramis lerellbus llexuosis, juniorlbus brevller den- 8e(|ue puberulis. Kaniuli ex axillis lere onniium foliorum solitaril geniini lerni, breves (V 1 ,V p. long!), paluli, citius scviusve In spinas abennles, foliis parvis nliqtiol ad basin plerumqne Instructi; In summilalibus rainoruin floriferi cl simu] follil'crl, omnes brevller denseque pubescentcs. Folia hrevitcr prtiolata, lale lanceolala In peliolutu pubcsccntcm acnlo altciiuala npicequc acuta, ulrin(jne praeter nervi sul>* Ins proniinonlis inrerioicni parleni et piaeler niarginis basin

71

(pailfs piilir pelioli plus minus obscssns) j;lalMa, lnli't;er- riiiia, iii.i.xiiiia cum |)eli»»I(i 2 'J '. p. lniij;a JS— 10 llri. lata. Pcliolus bupra planus, sublus convc.xus. pulvino s. glLilteic parvo, fcro semicircülari. Florum magna oopia ranioruni aplces ornanliir, quum omni lamulo, ex omni axilla snpc riore rami provcnicnli, insiilcaiit pliiros cormn fasciculi, saepo in smmnilale con^csli nmbcllam spuriam .simnlanlcs. Pcdunculi in lloic breviores in fruclu majores, 3 5 lin. longi apiec incrassati pnbcscenlcs. Calvx tubniosus sub- campannlalus r)-dcnfalns pnbcscens, snb nnlbesi 1^1- longus dcntibns triangvilaribns aculisslmis (lere subulalo -aciimina- lis) brevibiis. Corolla lnl)nlosa, extns glabra; limbo brevi ereclo, obiuse 5-lobo, lobis snblomenloso- marginalis; Iota firciter H lin. longa, limbo l lin. nielicnle. iicnilalia in- clusa. .Stamina inaeqnalia, maxima apice iimbnm aHingunl, 2 minora bis panllo sunt brcviora, impnr r)lum bis mnllo brcvins, omnia a mcilio üibo snnt libera et loro inscrlio- nis leviler pubernla. Sligma capitalmn? Bacca globosa (rubra) ealvce laleralitcr flsso paubiinmqnc aucio senii- amplexa , dianietro o-lineari, exsucca , bilocnlaris, locnlis polyspermis. Spermopborum band inerassalnni. »Semina compressa varie angniala. Embryo cvlindricus annularis.

GKABOWSKIA n. gen.

C/i/tr. gen. Calvx snbcampanulalus regnlariler 5 den latus aestivationc valvari. Corolla e tubo brevi infundibu- liformis. limbo 5-parfito, läeiniis palentibus reflexisve, qua- tuor aeslivalione convoluliva, quinia externa marginibns suis vicinarum margines oblegens. Genitalia exserla. Sta- mina 5 acqualia, filamentis paulo supra lubi basin liberis, medio dense villosis (villis basin versus deerescentibus). Stylus teres, sligmale subcapilato aut leviler bitido. (Her- men 4-loculare, loculamcnlis 1-ovulalis? Bacca calyce persistente sutTulta, globosa, dipyrcna, pyrenis lignosis bi-

72

locularibug, loculis 1-spermls. Embryo hamato-curvalus cyllmlrlcus.

Frulex liabitu Lyell gcnuini ramosisslmus, splnis axil- larlbus horrldus; foliis sparsis inlegerrimis. Florcs axilla- res c. fasclculis folioruni (ramulo non evoluto); aut sub- corymbo.sJ in ranmlii» summis (hinc in ullimis raniis quasi paniculali).

Nomen dedimus in honorem cl, H. Grabowski apud Ohlavienses pharmacopolac, ediloris cum AVimmero Florae eximiac SilcsiacaCj indefcssi stirpium indigenarum inda- gatoris.

Genus hocce formam exhibel transiloriam Borragineas iiiter et Solanaccas, ad Tourneforliam enim afUniaque ge- nera fruclu dipyrcno, pyrcnis monosperniis accedit. Habi- tus Lycii sie ut forma corollae et gcnitalium; calyx simi- lis at non irregulariter findens; pyrenae biloculares nu- nierusque seminum parvus et deünilus Solaneis plurimis alicna inter Borragineas sacpius rcpelunlur; cmbryo merae Solaneae; innoresccnlia niagis ad Solanaceas speetat; ae- stivalio propria, in Lycio eadem, a plicativa Solanacearum diversa, nequc minus ab illis Bovragiuearum et Verbasci «Iniilioribus diversa. Sin vero Lycium inter Solanaceas rclinemus, Iiaec quoque planta, soluinniodo fruclus slru- dura dlvergcns, in eadcni familla collocanda erit, cl eo niagis quum j\oIana, slnilli gaudens IVuclus slructura, nullo obloquentc ad Solanaceas ducatur ; ad Borragineas vero cum Ileritiero traliere nequimiis ob habilum florcmquc Lycii et embryonem Iiamalo-curvatum.

Grabowskia bocrhnaviacfolla L\cium boerbaav. L., et autorum, Ehrella halimilolia Ilerillcr Sllrp. p. 45 t. -3.

In campis sylvi.squc Brasülae meridionalls frequculeiu voppcrit Sellow, c Pcruvia in horlos bolanicos introdiixlt Jos. Justiicu.

\\\ schcdula Sollowlana liacc: ^/l'rukw (> lÜ-pcdalis.

73

rninosissimus, splnosus, ramis palcnlibus et dlvarlcalls. Eplilcrmis glabra nlllda cinerasccns^ Corlcx virulls. F«»lia corlacca glauccscenlla, saporc subsaUo subamaro. Corolla alba, faucc vlricll-vcnosa. Gcnllalia alba. Stigma virlde."

Supcrcst ul addain, quac ex fructus indagalione re- sultant. Bacca globosa a calycc vix auclo sufTulcllur, plsuiii ferc magnitudiiic aoquat, infus coiitiiict pyrcnas diias vidctur nullü dissepimcnto di.sjunctas , sibi inviccin facic plana accunibentcs. Pyrenac ovales (ferc forma seminuni ColTeae arabicae) dorso convexac et sulco medio tenui exaralac, apicc obtusac, basl foramlnibus duobus rolinidis pcrforatae, liinc tridcntatac, denle primo ex medio dorso, duobus reliquis c lalcribus facici egredienlibus, bi-aut aborlu allerius 1-IocuIares. Loculamenta c varia cvolulione variabilia. Semen dorso convcxum facie planum; albumen sat copiosuin carnosum; embryo (ul in veris Solaneis) hamalocurvalus cyllndricus, radicula ad hilum spcclanle.

Mirum cerlc videtur, haue slirpem inlcr Lvcia esse scrvatam, obslanlc Heriticri icone et dcscriplionc, cui nul- lam videnlur liabuissc lideni botanici.

74

über

die um Driesen wildwachsenden W e i d e 11 f (> r 111 e n ,

von

Lasch.

Wenn man einerseifs es für überflüssig hallen konnte, diese, aus vielen Floren grösstenlheils schon bekannten Gewachse, wieder zu beschreiben, so glaube ich doch andererseits keineswegs, dass selbige dem Beobachter nichts Neues mehr darbieten, sondern wollte hierdurch sogar wieder auf sie hinweisen, weil es wünschenswerth seyn möchte, ähnliche Abhandlungen von den Formen dieser Gattung aus andern Gegenden zu besitzen : um sowohl die Beschaffenheit der zweifelhaften Arten oder noch unbe- kannten Formen besser kennen zu lernen, als auch dadurch die verschiedenen Ursachen dieser Veränderungen mehr einleuchtend zu machen.

Bei Berücksichtigung aller hiesigen Formen, lässt sich eine scharf begränzle Einthellung nicht gut geben ; um jedoch die meisten Unterschiede derselben berühren zu können, wählte ich Nachstehende:

Sect. 1. FruticnU repcjifcs v. crecti, romis adscen. dentibus v. erectis, rmniiJis vlrgatis iciiacihus. Ganmac foHoli -ßoriferae et foUiferac. Amenla subcoactanea^la- teralia suhterminalioqiie , hrevitcr pcdunailnta. Fl. m. stamina 2. inferne pilosa, libera , squainnm v'iUosnm triplo supcrantia. IScctnrium .sollt avium posiicnm, ah- hreviaUim v. clongafnm .snhronintm. Fl. f. germen Ion- giusculo -pedunculatum. elongato-ovaium scricco-villosnm

/;>

V. glaörcsccfis , sqmima vlllosn dnplo- ci reit er loiigliis. Stigmata peJieellata bipartita, hrevia v. longiu.sculny recla v. dein reßcxa. Ncetarium nt in marc. Capsula ovato -siih.siibuluta^ scricea v. ghibra. PetioJi egiandi/hsi ■subpnbesccntc.s. Folia elliptica v. rlongata , Icviter glan- diiloxo-tlcnticulata subobliquc mncronato acuta fcrc lacvia, suhtus plus minus ue sericea.

(Anienlis masc. ellipticis v. obovalls, squamis obovatls V. üblongulls übtusis v. acullusculis.)

1. Salix repcus L.: amentls subrotundis squamis obo- ralis obtusis, sllginatii)us breviusculo-pcdicellalis parlilio- nibus oblongulls, ramuUs jimloribus ex lulco-virldl vilel- linis superne subsericcis, lollls oblongis laiiceolalisque (e. nuibus acuminalis supia glabris subfus levilcr Incaiiis .sub- scriceis glabresccullbus bai>l acutis^ slipulis obloiigis sub- denliculatis.

Varia l: amentis elllpllcis: squamis lineari- oblongis; sligmalibus subsessilibus v. parlit. subclongalis; ramnlis dein fnscescenübus : foliis sublinearibus v. breviler aculis V. utrinque oblusiusculis v. vix dcnliculalis v. ulrinque subsericeis: ftipulis oblongo-lanceolatis.

,3. latifolia'): squamis obovatis, sligmalibus longius- culo-pedicellatis pari, oblongis, ramulis dein purpurasccn- libus, foliis oblongo-clliplicis breviler acutls basi oblusls, stipulis sublalioribus.

Varia t: foliis subovalo- oblongis v. sublinearibus.

y. sericea: squamis ellipticis, stigmat. subpcdicclla- tls, ramulis sericeis, foliis oblongo-elliplicis crassIuscuHs ulrinque acutis supra subgl.ibris .sublus argenteo- serieeis, slipulis oblongo-ovalis raris. (S. rep.«., B. et Fg. 2. pg. 559.)

*) Alle Nebenformen cntbalten nur das Alnveiclicnde vpn der Dingnosc der mit Nummer bezeichneten Hauptforra, lu welcher sie gehören.

76

Variat: subglabrcsccus : folils inojorlbus v. iniiioribu;» V. elliptico-oblongis v. acuminatis v. niagls denliculatis : sUpulis lanceolatls.

2. Salix argentca Sniilh: amcntis snbvolundis, squa- mis obovatis obtusis, stIgmatibus brcviusculo-pedicellalis partit. oblongiilis, raniulis junioribus scriccis, fuliis clllp- llcls vlx dcnliculalis recurvalo acutis basl obtiisis siipra levller-subtus argcnlco- serieeis, slipuiis niiiiuribus iiidi- stinctis.

Variat: foliis oblougulo-clliplicis v. glabriusculis v. basi subacutis.

3. S. fusca L. amcnlls clliplieis, sqiiainis obovatis oblusis, Stigmalibus subelongato - pedicellalis pari, oblon- gulis, ramulis junioribus subviridi-flavesccnlibus pubcrulis dein fusecscentibus, foliis oblongulo -clliplieis subovalisque aeutis supra glabris sublus argenteo- serieeis basi oblusis, slipuiis clliplieis subdenlieulalis.

Variat: amenlis obovatis: squamis aeuliusculis: sty- lis supcrne bifidis: part. gliginal. abbreviatis: foliis acumi- natis V. supra subpilosis: slipuiis ovalis.

|3. ocutlfoUa: squamis oblongls, sllgmalibus elongalo- pedicellalis partit. llneari- oblongls rellexis, ramulis dein spadicels, foliis oblongo-elliplicis ulrinque aeulis, slipuiis lanceolatls.

y, ohlongifoJifi : sligmafibus subpcdieellalls, foliis el- liptico- oblongls tenuibus ulrinque oblusis v. aeuliusculis sublus levilcr scriecis, slipuiis oblongls.

Variat: foliis subclongalis v. aeumlnalls v. ulrinque aeulis: slipuiis oblongo- ovalis v. lanceolatls v. nullls.

ö. laricifoHa: sllgmalibus subsesslllbus, ramulis seri- eeis, foliis lanceolatls denliculatis acuminatis basi subtrun- catu- oblusis, slipuiis minoribus indislinclis.

Variat: foliis clliplieo-lanccolalis basi rolundalis.

77

4. S. inruhncen L. : nnicnlis obovatis, squamis obo- valis oblusis, 8lii;mallhiis brcvllcr pcdlccllalls partit. oblon- gis, ramulls juiiloiihiKs flavescenlibus subpubcrulls, l'oliis angiKsto-Iaiiccolalls coiivcxis apicem versus sublnlloribns acuininalis ad basin anguslalis acutis supra glabris subtus argcnleo-scriccis, sllpulis subovalis dcnllculalis rnrls.

Variat: foliis sul)llneari -lameolnlis v. basi oblusins- culis: Slipulis sublauceolatis v. nullis.

5. S. rosmnvinifoUn L. auieiitis subrolunJIs, squamis obovalis oblusis, sligmalibus subsessilibus parlif. oblongu- lis, ramulis ex luteo-viritlibus subspadiccis fcrc glabris, foliis lincari-lanceolatis acuminalis sublus argen Icoscriccis basi oblusiusciilis , slipulis angusto-lanceolatis subdenii- culalis.

Varia l: squamis oblongis: sligmalibus brcvlter pc- dicellalis: foliis basi aculis,

|3. longifolia: sligmalibus elongalo-pedicellalls parlif. passim subabbrcvialis, foliis lincaribus ulrinque magis acu- miiialis, slipulis anguslissimis deciduls.

Varia l: foliis supra levilcr pubcscenlibus.

(6. S. nmbigua Ehrli.? amenlis elliplicis, squamis obovalis, sligmalibus sessilibus partit* abbrevialis subova- tis, ramulis junioribus dein rubrobruuneis superne vlllo sulis, foliis elliplicis subserratis rccurvalo- acutis supra fere glabris sublus sericeo-villosis, slipulis ovalis denli- culalis.

Variat: sligmalibus pedicellalis: foliis obovalo. ellip- licis V. magis minusvc rugosis v. basi acutis: slipulis oblongis. )

Sect. 2. Frutices repentcs s. erccti v. arhores^ ramis adscendentibus v. crectis^ ramulis plus winusve crassis ienacihus. Gcmmae hrnctei ßoriferae et foliifcrae. Amcnta praecocia v. subcoaetanea lateralia subsessilia. FL m. stamina 2. inferne pilosa libera, squamam vUlo-

78 .

sam ^'^?>plo snperanii'a. Nectariiiiii soUtarium postiatm, abbrevlatum v. clongatum suhcoulcnm. Fl. f. genm-n loTige-pcduncnlatmn ovo tum elongatum, sericeum v. magis villosum, squama villosa diiplo fere longius. Styli vioc uUi V. plus minusve elongati connati. Stigmata blpartlta hrevissima lata v. elongata angusta^ recta v. reflcoca. Nectarium ut supra. Capsula ovato - subulata subgla- bresceris. Petioli cglandulosi subtomentosi. Folia miiiora majora', suhrotunda lanccolaia subundiilata inac- qualitcr glanduloso- dental a, rngosa, supra glabriusculay subtus incana ex viUosulo-tomciitoso subglubrcsccntia. (Amenlis masc. clliplicis, squamis obovatis v. oblongo- lanceolatis üblusiusculls v. acuminalis.)

1. Salix aurita L.: frulex, amcntis oblongulis, 8qua- mJs obovatis obtusis, gcrminibus abbreviatls sericco villo- sis, sligmalibus fcre sessillbus ipartillonibus brevibiis sub- ovalis, ramulis junioribus subviriillbus vlllosnlis dein pur- purascenllbus, l'ollis subrolundls et obüvalls subinlcgerri- mls breviter recurvalo-acutls vlllosulis basi obtusis, slipu- lis oblique reniformibus dentatis.

Varial: loliis inferioribus passim obtusis v. retusis: stipulis subrotundis denliculatis v. oblique cordatis aeutis.

p. cordifolia: squamis oblongis oblusis v. aculis, folüs subrolundo- obovatis aul subrotundis basi magis mi nusquc cordatis.

Varial: folüs interdum dentatis v. subserratis.

y. acutlfoUa: squamis oblongo- obovatis acutiusculis, stigmatibus subpedicellatis partit. oblongulis, folüs subro- tundis utrinque aeutis.

Variat: folüs obovatis subundulalis dentatis v. cum ulraque anteced. subtus nervls purpurascentibus.

8. truncata: germinibus subelongatis minus villosi», folüs subrotundo -obovatis truncatis dentatis valde rugosis basi obtusis.

79

r. eUipt'ica: gcrminibus snbeloii£;a!is minus villosis, sliginaluin parlil. üblongulis, foliis cllipticis v. oblongulo- ellipticis brevi^sime oblique aculis subdentalis basi obtusis V. rclusis.

Variat ut anleced. squamis oblongis v. sublanceo- latis.

4- obovatn: squamis lanccülalis aculis, germinibus subelongalis minus villosis, sligmalum parlil. oblongulis, foliis subrolundo-obovalis oblique acutis denlatis basi ob- tusis V. aoulis.

Variat: ramulis rubro-brunnescenlibus: foliis obo- vatis V. obovato- cllipticis: stipulis sublunatis v. grosse- denlatis.

(4inenlis masc. cllipticis, squamis angusto- v. oblongo- lanceolatls acuminalis.)

2. S. uliginosa Willd. : amentis oblongulis, squamis lanccolatis aculis, gcrmirnbus serieeis, stigmalibus breviler pedicellalis parlil. oblongulis. ramulis junioribus ex viridl badiis villosulis, foliis obovalis brevissime recurvalo- aculis basi acutis v. obtusiusculis, stipulis oblique reni- formil)us dentalis.

Variat: squamis oblongis: ramulis junioribus rubel- lis: foliis passitn plicatis v. subacuminatis : stipulis subcor- datis V. semicordatis acutis.

ß. cuncijolia: squamis oblongis obtusis, stigmalibus breviusculo -pedicellalis partit. subabbreviatis, foliis obovato- runealis oblique acutis subintegerrimis, stipulis semicor- dalo-ovatis subdentatis acuminalis.

Variat: stylis elongalis: foliis basi obtusiusculis V. ad marginem planis: stipulis oblique reniformibus inciso- dcntatls v. subintegerrimis.

y. acutifolia : fruticulus, squamis sublinearibus aculis, foliis minoribus ellipticis subdenticulatis utrinque acutis V. acuminalis, stipulis minoribus.

m

S. ohloiiglfolia: fruticulus, squamis oblongis, slignia- lil)ns breviusculo-pedlcellalis, ramulis dein spaillceis, foliis ohlongls sublanceolallsijue serralls ufrlnque acutis.

Variat: foIils oblongo-elilpllcis leviler denticulalis inf:^rIoribus oblusis v. basi oblusiusculis: slipulis semicor dalls aculls.

E. divcrsifoUa: frutex, stigmatibus longiusculo-pedi- cellatis, ramulis luscescenlibus, loliis obovalis obovalo- lanceolatis oblongisque planiusculis snbinlegerriiiiis basi longius aUcinialis, stipulis dciillculaliü aculis.

Variat: foliis subscrraiis v. obtusis v. aculis.

ä,. mh'ln: frulex, squamis oblongo-lauccolalis aculius- culis, sligmalum parlil. oblougis, foliis oblongulo- obovalis recliusculo.acuminatis basi oblusis, slipulis subrolundis acutis.

Variat: foliis subelliplicis v. basi aculiusculis. (Amoulis masc. oblongulis, squamis obovalis, oblongis V. sublanccolatis oblusis v. acuminalis.)

3. S. cinerea L. : frut. amentis oblongis, squamis obovalis obtusis, stigmatibTis breviter pedirellalis parlil. oblongis, ramulis junioribus flavido-viridibus incano-lomcn- tosülis dein fuscescenlibus, foliis obovalo-ellipticis oblique basi oblusis, slipulis oblique renlformibus dentalis.

Variat: squamis oblongulis: foliis ulrinque incanis V. acuminatis v. basi aculiusculis v. obliquis, rarius evi- denler acule-serratis: stipulis dimidiato-cordalis denlicu- latis V. obtusis v. acutis.

[i. lancifolia: squamis oblongis aculiusculis, stigma- llbus longiusculo-pedicellalis parlil. lineari -oblongis, foliis oblonge -lanceolalis subintegerrimis planis ulrinque acumi- nalis, stipulis oblique aculis»

Variat: squamis oblongo- obovalis: sligmalum parlil. subabbreviatis : foliis inferioribus obverse*lanccolatis angu- slalo- acuminatis.

81

y. ameifoHa : sqiiamls oblongis oblusJs, sligtualihus elongalo- pedicollalis part. lineari- ül)lonfi;is, foliis obovalis elongalo-cuncalis siibintegcrriinis rectc-acuinlnalis v. acii- lis, stipulis niinorlbus.

Varia t: foliis apiccm versus praeserlim evidenter scrralis oblique aculis.

8, ovnUfoJiri'. frut. , amenlis oblongulis, parlidon. stigmalum lineari -oblongis, foliis oblongulo-ellipticis sub- oblique aculis basi rolundaüs.

Variat: sligmafum parlil. subabbrcvialis: foliis leviler plicalis V. supra subiiicanis v. acuminatis v. basi aculius- culis.

£. oblongifoUa: amenlis longis, squamis lineari oblon- gis aculiusculis, sligmaiibus longe-pedicellalis, foliis obo- vato- oblongis basi acutis, stipulis dcnticulatis acuminalis.

Variat: stylis brcviusculis: foliis oblongis v. subllnca- ribus V. basi oblusiusculis v. obliquis: stipulis oblique cordatis aculis v. semicordato-rolundatis v. ol)lusis.

<^. Iloffvwmunnn Bl. et F.: squamis oblongis acumi- nalis, foliis lanccolalo- oblongis apicem versus sublalioribus utrinque acuminatis, stipulis reniformibus oblusis.

Variat: squamis oblongo-obovatis: sligmaiibus elon- galo-pedicellatis partit. oblongo - linearibus : foliis basi minus acuminatis.

7], parvifolia: frut, amentis oblongulis, germinibus abbreviatis sericeo- villosis, sligmaiibus subelongato-pedi- cellatis partit. oblongulis, foliis minorlbus oblongulo- ob- ovalis planis denticulalis utrinque acutis.

^. latifolia: frut., foliis subrotundo- obovalis denticu- lalis subaculis.

Variat: foliis late- obovalis v. basi oblusis v. acutis. (Amenlis masc. oblongulis, squamis oblongis v. obovato« oblongis oblusis v. acuminatis.)

4. S. caprca L.: amentis oblongis, squamis obovalis

7r Bd. Is Hell. 6

82

V. oblongis obliisis. sligmallbus subelongato-pedlcellatls partit. linear! -oblongis, ramulis junloribus luleo - viridibus subtomenloso-villosulis dein subspadiceis , foliis ellipticis ovatisque recurvato-acutis basi oblusis, stipulis oblique reniformibus dentatis.

Varia l: sqnamis obtusis v. acuminatis: stylis elon- gätis V. subabbreviatis: stigmatum partition. rarius oblongo- linearibus: ramulis tomentosis v. dein fuscescentibus, spa- diceis v. fusco- purpureis: foliis subrolundis v. obovatis v. subintegerrimis v. acuminatis: stipulis obtusis v. acutis-

p. cordifoUa: squamis obovatis; foliis subrolundis basi plus minusve cordatis.

Varial: squamis oblongis acuminatis: foliis ellipticis V. oblique acuminatis.

y. parvifolia ( S. pseudocaprea Bl. et Fg. ) : amentis brevioribus, foliis duplo minoribus ellipticis obovatisqiie fere inlegerrimis ulrinque acutis.

8. acutifolia: squamis oblongo- obovatis, stigm. partit« oblongo- linearlbus, ramulis fuscescentibus: foliis subrolun- dis V. ellipticis utrinque aculis.

£. S. acuminota Sm.: frut. , quamls angusto-lanceo- latis acutis, ramulis subrubellis, foliis ellipticis utrinque subacuminatis.

Variat: squamis oblongulis acutlusculis. 4. lancifolia : arb. amentis oblongulis, squamis oblon- gis acutlusculis, stigmatibus elongato-pedlcellatis partit. oblongis, foliis lato-lanceolatis leviter crenatis ulrinque rede -acuminatis, stipulis indistinctis.

Variat: squamis acuminatis: foliis inferloribus magis ellipticis.

Sect. 3. Frutlces erecti v. arbuscnli, ramis ramulis- que erectis tenacihns. Gemmae bractei-floriferae et fo- liiferae. Ameula praecocia v. subcoaetanea lateralia subsessilia. F. m. stamina 2. inferne pilosa libera, rnriits

S3

hasi cojmata, sqiiamam hmge-villosam 2 Zplo suptr- ani'ia. Ncctoviinn sollt ttrliun posliciim , cloiigntiini sti//- conicnm v. longissinmm. Fl. f. iH'rmeii scssl/e v. Itrevilcr pediinculatuin ovaluvi snhclotigntum scriceum, sqiiawii villosissima sublougins. Siyli conuaii^ viugis iniiuisvc clojigati. Stigmata hiparlita longa longissitna , nn^ii- sta rariss. semiconnata. JSetiariiim iit snpra. Capsula ovato-subnlata v. ovato-acwninaia, vix glahvcsccns. Pet'ioli cglandulosi. Fulia lanceolatn v. valde elongata^ leviter glanduloso-denticulaia acinniiiala subundulata^ suhtii-s rugosa v. feie laevla, vcstita v. glabra.

(Aincntis masc. obloiigis, squarnis obovalis v. subellip- ticis acuminalis.)

1. Salix lanccolata Scrlng. : anienlls oblongls, squn- mis obovalis subacuminalis) stigmatIbus longlusculo-pedi- cellalls parlltlon. lincarlbus, ramulis junioribiis luteo-vlri- dibus petiollsquc villosulo-lomcnlosis dein sp.idirels, foliis longc-Ianccolatis creiiulalis supva viridibus glabresceiilibus subtus rugosis villoso-lomensis incanis basi ncuminatis, stipulis semicordalo-ovatis dciiticulalis acuminalis.

Variat: gernninibus bveviler v. snbelongalo- pedun- culalis V. ovalo-subulatum squarnis duplo longioribusi ramulis dein incanis v, sabglabris: foliis majoribus v. mi- norlbus v. oblongo lanccolalis, subovalo- v. elliplico-oblon- gis V. repandis v. ulrinque acntis basi oblusis: stipulis subrenifomiibus v. oblique ovalis v. lanccolatis v. aculis.

ß. anguslifolia : fruK, squarnis oblusis, sligmaiibus elongato-pedicellatis parlil. subfiliformi-linearibus, ramulis llavescentibus petiolisque minus tomenlosis, foliis angusio- lanceolalis utriuque longe- acuminalis, stipulis oblique laiu ceolatis.

Variat: amentis abbrevlatis: squarnis oblongo o!)- ovalis V. elliptlcls v. acutiusculls: ramulis dein fusco-pur-

6^

84

pureis: foläs sublinearlbiis v. basi minus acuminatis: sti- pulis subulalis.

(Anientis masc. oblongis, neclarils longissimis, squamis oblongo-ellipticis v. lanceolalis obtusis v. aculis, lila- mentis basi saepe connatis. )

2. Salix viminolis L. amenlis oblongis, squamis obovatis obtusis V. acutiusculis, stigmalibus longiuscule - pedicellatis partit. lineari-filiformibus, ramulis junioribus tomentoso- puberulis ex viridi flavescentibus, foliis linearibus longis- simis leviter repandis supra viridibus glabrescenlibus sub- tus subrugulosis argenteo- serieeis basi acutis stipulis su- bulatis subdenticulatis.

Variat: amenlis elongalis: squamis elliplicis v. ger- minibus sessilibus v. breviter pedunculafis duplo breviori- bus: sligmatibus longe pedicellatis: ramulis fere glabris: foliis valde angustis v. supra incano - puberulis v. basi acu- minatis.

p. parvifoHa: arb., amentis minoribus, squamis ovato- oblongis, foliis lineari-lanceolatis abbrevialis basi aeumi- nalis, Slipulis valde angustis.

Variat: squamis lale-lanceolatis: foliis magis glabris subtus incanis.

y. latifoUa: frut., amentis majoribus elongalis, squa- mis ellipticis oblusis, stigmatibus elongato -pedicellatis, foliis lanceolato- linearibus basi obtusis, slipulis angusto- lanceolatis denticulalis.

Variat: foliis basi acutiusculis.

S.S. molHssima Ehrh.? amentis subelongatis , squa- mis ellipticis, stigmatibus ad medium circiter conglutinatis bifidis laciniis abbreviato- linearibus, ramulis minus lomen- tosis, foliis lineari-lanceolatis subdenticulatis supra sub- glabrescenlibus subtus leviter argenteo -serieeis.

Variat: squamis oblongulis: stigmatibus supra-vel infra medium usque conglulinatis: foliis subtus magis viridibus.

_J

85

F. glabraia : s{\unm\s clliplicis, sh'gmatum partlt. Ilnca- rlbus, ramulis subpubernlis, foliis lincarl-lanceolatis tl«Mi- ticulalis sublus Icviler sericeis.

Variat: foliis anguslo - lanceolalis v. subrepandis v. basi oblusiusculis.

(Amenlis masc. obloiij'^is, ncciariis loiigis, squamis ob ovatis V. lale- lanceolalis oblusis v. acutis. )

3. Salix jnibcra Koch.: nincntis obloiigis, squamis obovatis oblusis, sligmalibus longe- peiücellalis parlif. oblongo-linearibus, ramulis juuioribus puborulis lulco-vi ridibus flavescentibus, foliis linearibus longissiniis ilenlicu- latis virldibus glabriusculis sublus pallidioribus basi acu minatis, stipulis angusle- lanceolalis dcnliculaiis.

Variat: squamis germine subscssili duplo feie bre- vioribus: foliis minus elongalis v. crenulalis v. magis pu bescenlibus v. glabris v. basi oblusiusculis.

'^. parvifolia: ameulis oblotjgulis, squamis subellipli- ris, sligmalibus breviler pcdicellalis parlil, subaltbrevialis, loliis minorlbus angusto-lanceolatis laevissime denliciilalis subpuberiilis basi aculis, slipulis minoribus auguslioribus. Variat: squamis oblongo-obovalls: raumlis dein ca nescenlibus: foliis lineari-oblongls v. subiineari- lanceolalis basi acuminatis v. sublus levilcr serieeis.

y. latijolia: frut:, squamis oblorigo- lanceolalis acu- tiusculis, sligmalibus longiuscule-pedicellalis partil. oblon- gis, ramulis pubescenlibus, foliis oblougo- lanceolalis vix undulalis basi aculis, stipulis oblougo -lanceolalis.

Variat: squamis ellipti(;is: foliis magis crenulalis v. utrinque cano- pubescenlibus v. glabris v. basi magis ml- nusve oblusis: slipulis oblongis basi oblique aculis.

6. aberrans: frut:, squamis ellipticis oblusis, stigma- tum parlition. llnearl- oblongis, ranuilis juniorlbus superne puberulis dein incanis; foliis sublus leviler glaucesceutibus basi obtusis.

86

(Amenlis masc. )

4. Salix SemiltelLx rri. : friit.. amenlis oblongis, (nccfa- riis üblongulis,) squamls elllptlcls oblusis, gcniiiiiibus ab- brevlalls subsessillbus, sligmalibus longiuscule-pedlccl- latis parlil. oblongis , ramulis juniorlbus luleo-virldibiis apice puberuUs dein fuscescenfibus, folils linearibus den- licnlatls glabrls siipra virldlbus subtus albidls basi oblusis, slipulls lanceolatls subdenllculalls ulrlnque acumlnalls.

Variat: (neclarlls subelongalls): squamls obovatls V. acutiusculis: stIgmatIbus brevller pcdicellalis v. partll. oblongulls: ramulis dein canis v. subpnrpurasccntibus: pe- llolls glabrls v. snpra leviler pnbcriilis: folils angusto- lanceolatls mlnorlbus v. superne sublallorlbus v. crcnulalls V. subtus albls v. juniorlbus ulrlnque adpresso-puberulls V. basI acullusculis v. subretusis: slipulls valde anguslls V. basi obtutiusculls.

Sect. 4. Frutices suhrcpcntes v. errcti, rarins arhns- cuJae, ramis adscendcntihus v. rnmnlisqiic crcctis leim- (Ums. Gcmmne folioJi -Jlorifcrac et folnjerac. Ämcnta prncrncid v. suhcoactnnea Inleralia suhpednnculaio. F. m. stamen iniicmn,rarius bifuhnn.iujcrnc pilosuvi, squa- mam leviter fiUosnm triplo superans. Nectarinm soIU inriinn post'icnm v. ovatinn sitbconiatm v. ahbrevialuni. FL f. gcrmcn sps.si/e vel snhpcdunciil ntmn ovniinn snri- cenin, squrima stibvillosn 2 3plove lorighis. StyJi plane nuUi V. elongafi connnti. Stigmata leviter bipartita, cvassa recta v. brevissima v. brevia subovata. JSectariiwi ut in mare, Capsula ovata subglabrcscens, Petioli eglan- dnJosi glabvi. Folia lanceolata, obovata v. snblincaria, .subglanduloso-scrvulata, plana glabra^ laevia v. rr/gu- losa, subphimbca,

(Amenlis ma><c. oblongulls, squamls obovatls oblusis,

slanunibus solilariis. )

87

1. Sali.v purpurca L. ? fruf:, nmentls longis, sqnamls suhrolumlis obtusls, gcrniiivlbus leic sessilibiis oblusis, sligmalibus scssilibus brevitcr ovalis partit. indlstinctis, ramulis juniorlbus lutco-viildibiis purpiirascenlibus apiro vi.\ pllosulis, follls obovalo-laiKcnlalis apiccrn versus magis serralis subacuininatis sublus albiilis basi obtusis, slipulis nuUIs-

Varia t: amentis crassioribiis v. teiiiiiortbus: squumis obovalis v. obtnsissimis v. rcliisls: gmninibus ses.silibiis: sliginatibus subpcdiccUatis: ramnlis drin eanesceullbus: foliis obovalo-oblongls v. ulriiique viridibus v. plumbeis V. basi aculiusculis.

ß. angnstifolia: friit. , amentis oblongis, squamis ob- ovatis sublnmcalis, geririinibus aciiliiuiculis, slylis elongalis, stigmatIbus ovalis parlit. disliiictis, luliis anguslioribus acumtnalis.

2. S. Ilelix L.? amcnlis oblongis, squamis obovalis oblusis, germinibus subpcdunculalis aculis, sligmalibus subelongalo-pcdicellalis parlil. ovalo-obb)ngis, foliis an- giislo lanceolalis, (supcrnc vix lalioribus) magis sermlalis acuminalis sublus albidis basi aculiusculis,^ slipulis nnllis.

Varia t: germinibus dislincle-pedunculatis: ramis ju- nioribus iucanis fusco purpurasccnlibus: loliis sublineari- bus, lineari- oblongis v. subundulalis, subserralis v. subcre- naiis, aculis v. utriuque acuminalis, sublus viridibus v. pallidioribus v. basi oblusis.

ß. lancifolia: amenlis longis gracilioribus, germinibus aculiusculis, sligmalibus brevileF pedicellatis partit. oblon- guiis, ramulis subpurpurascentibus, foliis lanceolalis apicem versus sublatioribus.

Variat: germinibus aculis: sligmatum parlil. abbre- viatis: foliis obverse- lanceolalis basi oblusis.

y. parvifoUa : amentis ininoribus, germinibus fere

88

sessillbus, sllgmalibus sessllibus parllt. abbrevialis, lolus obiongo-obovalis basi oblusis.

Varia t: sllgmalibus subpedlcellalis parlll. subovatis: follls obovato-oblongls mlnorlbus v. sublus concolorlbus V. basl acullusculis.

3. Salix Lamherüana Sm. frul., amenlis longls, squa- mls orblculalls, gcrmlnlbus sessillbus acullusculis, sllgma- libus subscsslllbus ovalls parllt. brevlsslmls, ramulls junio- rlbus ex flavldo-vlrldlbus purpurascenlibus superne fere glabrls, follls obovalo-lanceolalls subserralls ulrlnque acu- minatls sublus albls, sllpulls nullis.

Varlat: amenlis lenulorlbus v. crasslorlbust squamls subrolundü-obovalls: follls passlm obovalo-cuueiformibus V. sublus albldis.

(Amenlis masc. oblongulls, squamis oblongulo-obovalls oblusis, slaminlbus solitarils magis minusve blfidis.)

4, 8altx scinilviuiidra m. frul., ramulls junlorlbus luteo-vlridibus aplce subpubescenllbus dein Incanis, foliis obiongo-obovalis subscrrulalis aculis supra vindibus glabrls sublus rugulosls albldis subpllosulls basl oblusis, sllpulls lato-lanceolalls subdcnliculalls,

Varlat: squamls obovalis: ramulls dein fuscescenll- bus V. spadlceis: pellolis supra pubcscenlibus: foliis ob- ovalis V. obovato-oblongls v. crenulalls v. acuminalis v. ulrlnque pllosulls v. glabrls v. sublus virldibus v. basi acullusculis: sllpulls oblique ovalis v. angusto-lanceolalis V. denlalis v. inlegerrinils.

Sect. 5. Avbnres et Jrutices ercctne, ramiiUs ereciis V. rar ins pcndtdis^ praesertim in aarillis magis minusve fragilihus, GemmnefoUi-floriferae et foliiferae. Amen- la cnaetanea v. subserotina^ latcralia elongaio -peduncn- lata, Fl. /«. stamina 2 3, rarius 4—10, inferne pilosa libcra, sqi/amani snbvillosam 1 Zplo snperantia. Ner- taria 2 6 , aniica et pustica , abbreviata v. elongata

89

fiubconicay passim bijlda. FL f. gcrmcn breviter pediiti-

nildtnm, rorins sr.ssile t\ lange -pedunrulatum, Imiceohi-

lum g/aberrijiinin, basl roliindatum , squama villosida

1 ^plo longiu.s. Styli brcvisslmi v. ehngati, connati v.

sjipcrne v. c basi Uberi. Sfigmafa rrfJcxa, obovala cu-

tiratn ad medium circiter biloba v. etiain suhrotiwda

integva a. leviter bifida. Ncctarimn solitariiim postirum,

in iina specic subbina. Capsula glabra, ovata acuta v.

ovüto-subulata. Petioli glandnlosi, glabri v. sericei ; folia

lanceolata^ sublinearia v. clliptica, glanduloso-serrala^

aciiminata planitisrida, fere laevia, glabra t>. serieea.

(Anicnlls masc. longls, iiecfarils in quovis flore I)iiiis:

anticis latioribus abbrcviatis, posticis angustlorlbus oblon-

gis, squamls obovaiis, cUlpilcis v. obhmgis sublinearlbus,

obtusis V. raro aculis quam slamina 2. duplo brcvioribus

V. iionnumquam ea aequanllbns.)

1. Salix alba L.: rariss. frut., amentls longls, squa- mls subovatis obtusiusculis germcn subsessile subaequan- tibus, stigmatlbus breviter pedicellatis bilobis, lübis sub- ovatis, ramulls junloribus ereclis flavldo-viridibus subserl- ceis demum spadiccis, petiolis serieeis supra subglandulosis, foliis lanceolatis ulrinque acuminalis sericels supra viri- dulls subtus argentcis, stipulis subulalis serrulalis.

Variat: ramulls dlvarlcatis v. incanis v. rubrobrun- nescenlibus v. glabris: squamls oblongo-ovatls, obovalis, elliplicls, oblongis, obtusis v. aculis, germinibus multo- breviorlbus v. ea superantlbus: stigmatlbus subelongalo pedi- cellatis V. lobis valde abbreviatls: petiolis glabrlusculis v. eglandulosis: foliis angusto- v. oblongo -lanceolatis v. supra viridlbus magis minusve glabris v. utrinque argenteo- seri- cels v. glabrescentlbus: stipulis sublanceolalls v. indislln- clis.

S. grandifolia: arb. , amentls crassioribus oblongls, squamls oblongo- elliplicls obtusis germen superantlbus,

90

sllgmalum lobls ovalls, follis majoribus (unc. 3 4.) oblongo- lanccoiatis supra glabrlusculis subtus levilcr serieeis, stl- pulis angusto-lanceolalis.

Variat: squamis oblongis germen acquanlibus: süg- malurn lobis subelongatis: foliis utrinque serieeis: sllpulis elongalis.

y. parvifolia : plerumq. frut., amentis lenuioribiis oblongis, squamis ovalis acutiusciilis germine minus elon- galo brevioribus, sligmalum lobis oblongulo- ovalis, foliis minoribus (une. Ij 2.) subangusto.lanceolatis, slipulis angustissimis.

Variat; squamis germine duplo brevioribus; foliis glabris.

6. latifoHa: arb., amcnlis oblongis, squamis oblon- gulo-ellipticis, gcrminibus sessilibus, sligmatibus subsessi- libus lobis valde abbreviatis, foliis oblongo- ellipticis et elliplico oblongis basi obtusiusculis, stipulis angusto-lan- ccolatis.

Variat: foliis elliptico-lanceolatis v. basi anguslalis aculis.

£. an^iistifoUn: squamis oblongo -lanceolatis aculis germen elongalura superantibus, sllgnialibus elongalo-pe- dtcellalis lobis oblongulis, foliis lineari -lanceolalis sub- undulatis utrinque longe-acuminatis.

V^ariat: squamis oblongis: foliis minus serieeis.

^. pendula: arb., squamis oblongo -ovalis acutiusculis germen pedunculalum superantibus, sligmatibus pedlcella- tis lobis ovalis, ramulis pendulls, foliis angusto-lanceolalis longissime aeuminalis, stipulis elongatis.

Variat: squamis oblongis germen aequanlibus: ra- mulis subpendulis: foliis sublineari- lanceolalis utrinque serieeis.

(Amentis masc. longis, nectarlls in quovis flore binis: anlieis latioribus abbreviatis, poslicis anguslioribus oblon-

91

gis, squamls oblongis quam slamlna 2. scsqui circiter bre- viorlbus.)

2. Salix vltclllna L.? arb. , amcnlls longis, squamls clliplicis oblusis germen sessilc acquantibus, stlgmatibus subscssillbus lobis abbrcvialo-ovatis, ramulis pcndulls ju- niuribus subsericeis ex luteo aurantiaco-vilellinis, peliolis Icvilcr scrlceis subglandulosis, folüs oblongo-lanceolatls supra vlrldlbus glabrcscenlibus sublus argenteo-serlceis ba&i oblusiusculls, stlpulis sublanccolatis dcnliculatls.

"Varlat: follis ferQ glabrls v. basi acutis.

ß. lojigifolia: arb., squamis elllptico- oblongis, gcr- mlnibus subpedunculatis, stlgmatibus brevller pcdiccilatis lobis subovalis, follis anguslo- v. lincari-lanccolatis ulrin- quc acuminatls, sllpulis subulatis.

Varia t: squamis germeu supcrantibus : folüs sub- glabris.

y. parvlfolta v. erecta: frut., squamis gcrmlne ses- sili abbreviato brevioribus, ramulis ercctis, follis minoribus lanccolads utriuque acuminatls, stlpulis incompletis.

(Amcnlis masc. longis, nectarils in quovis flore 2 3^ anticis 1 2 v. bifidls latioribus abbrevialis, posticis angustioribus oblongis, squamis obovatis v. oblongo- clliptlcis V. oblongis obtusis quam stamina 2. duplo bre- vioribus. )

3. Salix fragilis L. arb., amentis longis, squamis oblongulis obtusis germine brevller pedunculato breviori- bus, stlgmatibus subpedicellatis lobis ovatis, ramulis valde fragilibus junioribus viridlbus superne leviter pubescenti- bus dein spadiceis, petiolis supra pubescentlbus subglan- dulosis, folüs oblongo- obovatis elongato- acuminatls utrin- que glabrls subtus pallidioribus basi obtusiusculls, stlpulis lanccolatis denliculatls.

Variat: squamis acutiusculis : folüs utrinquc subscri-

92

ceis V. gubtus albidls v. basi acutis v. subacuminalis : sti- pulls ovato-lanceolalis.

ß, snbsericea: arb., squamis oblongis germen aequan- llbus, sligmatlbus brevller pedlcellalis lobls late-ovatls, ramulis sublenacibus pubescentlbus, foliis oblongo-lanceo- lalls subsericeis dernum glabrescentibus sublus albidls. \ ariat: foliis minus acuniinatis. y. partnfoUa: frut., amentis oblongis, squamis ellip- ticls germine subscssili multo breviorlbus, sligtnalibus sub- elongalo- pedlcellalis lobis oblongulo-ovatis, ramulis glabris, foliis minorlbus (1| 2 unc.) ianceolatis utrinque acumi- natis.

(5. Inncifolia: arb., squamis oblongis, sligmaUbus elon- galo-pedicellatls lobis longiusculis, ramulis minus fragili- bus purpurascentibus, foliis oblongo- ianceolatis ulrinque acuminatis subtus albidis.

V ariat: slylis abbrcviatis: foliis sublus pallide-viri- dibus V. basI minus acuminatis.

(Amentis masc. crassiorlbus oblongis.)

f. grandifoUa: amenlis oblongis, squamis oblongo- clliplicis germen brcviusculo-pedunculalum fere aequanli- bus, Stigmalibus elongato- pedlcellalis lobis oblongo-ovalls, pctlolis pedicellalo glandulosis, foliis lalo-lanceolalis ma- joribus (4 6 unc.) longissime acumlnalis sublus albidis basi aculiusculls, sllpulis semicordalis acuminatis.

Variat: squamis oblongis aculiusculls germen supev- antlbus: ramulis dein canescentibus v. fuscescentibus: foliis passim obovatis v. subpubescenlibus v. basi oblusis v. acu- tis: sllpulis oblique ovatis.

b. longifoUa: foliis elongato -Ianceolatis basi subacu- minalis 8ublus albis.

4- fragilissima: arb., amenlis oblongis, squamis ob- ovatis obtusis germine duplo circller breviorlbus, sligma- libus subelongalo pedicellalls lobis oblongulo-ovalis, ra

93

mulis fragil Issi Ulis junlorlbus viridibus superne fere glabiis dein subspadiccis, pellolls siipra levilcr pubescenlibus sub- pcdicellato-glandulosis, foliis elongalo-Ianceolatis subtus albidis basi rolundalis, slipulis scrnicordalis acuminatis.

Variat: squamis elliplicis: foliis clliptico-lanccolalis longissime acuminatis.

(Ainentis masc. longis gracilioribus, ncctaiüs in quovis flore 2: anticis laiioribus abbreviatis, posticis angusüoribus «blongis, squamis obovalis, oblongo-ovalis v. elliplicis quam slamina 3, inlerdum subreflexa 2 3plo brevioribus.)

4. Salix iriandra L. : frut., amcnlis longis Icnuiori- bus, squamis oblongis obtusis germine abbreviato elongalo- pedunculato brevioribus, stylis brevissimis liberis, stigma. tibus subrotundis cmarginatis, ramulis minus fragilibus junioribus ex luteo- viridibus canescenlibus glabris, peliolis supra glabrescentibus subglandulosis, foliis angusto-lan-r ceolatis utrinque acuminatis glabris supra viridibus subtus albidis , stipulis majoribus oblique reniformibus dentalis acuiis.

Variat: ameniis subabbrevialis: squamis obovatis, elliplicis v. germine duplo brevioribus: germinibus longe- pedunculatis v. subelongalis: slylis inferne connatis: slig- matibus sessilibus v. magis minusve pedicellatis, rclusis V. bitklis: laciniis subovalis: ramulis llavis, incanis, vilel- linis fuscescen tibus v. subpubescentibus; peliolis supra glabris, puberulis, egiandulosis, pedicellato-glandulosis v. folioliferis : foliis brevioribus v. longioribus (1^ 6 unc.) oblongis, oblonge-, lineari-lanceolatis longissimis, subun- dulatis, utrinque- v. apice oblique -acutis, subtus fere con- coloribus v. albis v. superioribus subpubescentibus : stipulis sublunatis, semicordatis, subrotundis, subintegerrimis, ob- tusis rarius elongalis v. minoribus v. superioribus ovalis.

/3. eUipticifolia: frut., germinibus subelongalis, stig- matibus breviler pedicellatis bifidis laciniis subovatis, pe-

94

llolis supra Icviler puberulis, foliis oblongo-ellipticls sub- acuniinatis basi obtusls. ;

Variat: germinibus abbrevialls: slylis subclongatis, liberls v. inferne connatis: sliginatlbus integris vix retusis: foliis abbrcvialis v. elongalis, ellipticis, elliptico-oblongis, subundulatis, utrinque aculis v. superne oblique acutis. subtus pallide-viridibus v. albis.

y. lancifoUa: arb. , stigmallbus subsessilibus leviler emarginatis, petiolis supra puberulis eglandulosis, foliis oblongo-lanceolatis acuminatis basi acutis, slipulis minori- bus oblique cordalis obtusis.

d. S. amys^dalina: L.: frut., amentis oblongis, sqoa- mis oblongo- ellipticis, germinibus brcviter pedunculalis slylisque subclongatis, sligmatibus emarginatis, ramulis purpurascenlibus, petiolis supra puberulis, foliis ovato- elliptlcis subacuminatis subtus albis basi obtusis v. reiusis stipulis subtrapeziformibus.

Variat: slylis infernc connatis: foliis oblongulo-ovalis V. ellipticis oblique aculis, ulrinque virldibus v. basi obli- quis: petiolis glabrls: stipulis oblique reniformibus v. sub- rotundis, obtusis v, acutlusculls.

f. S. liusscUana Sm, : amentis longis, germinibus bre- viter pedunculatls elongatis, stylis breviusculis magis con- natis, sligmatibus bifidis lacinlis subovatis, ramulis dein spadicels, foliis lanceolalls, stipulis minorlbus semicordatls acuminatis.

Variat: stylis elongatis: sligmatum lacln. subclon- gatis: foliis subtus pallide -virldibus.

(Amentis masc» abbrcvialis, stamlnibus sacpissime re- flexis.)

5. Salix Meyenana Rosi: arb:, amenlls longis, squa- mis oblongis obtusis gcrmine breviusculo-pedunculalo sub- elongato bre lorlbus, stylis coniiafls subclongatis, sligma- tibus bilobis lobls oblongulo-ovalis, ranmlis fragilibus

95

cancscentlbiis glabris, folils oblongo-Ianceolalis basi ob- lusis, stlpulis somicordalis «lentalis acuminalis. Variat: foliis basi aculiusculis.

p. amentis oblongis, Squamis oblonge- ovatis germlne

diiplo brevlorlbus, sligmatiim lobls ovalis, ramulis dein

spadiccis^ folils oblongo- obovatis elongato-acumiiiatis sub-

tus albidis basi rotundalls. \ arial: slaminibus 3 4.

(Amcnlis masc. longls, iieclarlls in quovis flore 2 5,

magis minusve latis longlsque, squamis oblongis v. el-

llpticls, obtusis V. aculis cglandulosis quam stamina 4 5

duplo brevioribus.)

6. Salix cuspidata Sclmlz: arb., amenlis oblongis, squamis elliptlco- oblongis aculiusculis germinc pedunculalo subelongalo dnplo brevioribus, sllgmallbus subelongato- pedicellalis bilobis lobis subovalis, ramulis valde fragilibus glabris subpurpurascenlibus, foliis ovalo- v. elliptico- lan- ceolatis longe acuminatis glabris supra viridibus sublus albidis basi obtusis, stipulis semicordatis dentatis aculis.

Variat: ramulis canesccnlibus: stipulis oblique reni- formibus v. supcrloribus subovatis.

7. Salix pentandra L.? frut., amentis longis, nectarlo solitario, squamis oblongis acutiusculis integerrimis cglan- dulosis germen elongatum aequantibus , sfylis elongatis, stigmatum lobis oblongo -ovatis, ramulis viridibus fiisccs- centibus glabris, peliolis subpedicellato-glandulosis glibris, foliis elliptico -oblongis sensim longe acuminatis glabris basi aculiusculis subtus pallidioribus, stipulis semicordato- subrotundis dentatis aculis.

Variat: squamis elliptico -oblongis, obtusis v. germen superantlbus: ramulis dein spadiceis: foliis elliptico -lan- ceolatis, basi rotundatis v. acutis: |stlpulis oblique ovalis, acuminatis v. oblusis.

(Amenlis masc. oblongis, nectarlis in quovis flore 2 5 magis minusve latis longisque aut connatis, squamis

96

obovalis, elllpticis v. obloiigis siipcrne glandullfero-den- latis quam slamina 6 10, duplo brevioribiis.)

8. Salix pentandra Auctor. (polyandia Scbr.): arb., amentls oblongis, nectariis subgeininis, squamis oblongis apice glandulifero - dentalis germen breviter pedunculatum elongatum subaequantibus, stylis subelongatis semiliberis stigmaiibus breviter bilobis, ramulls junioribus ex luteo- virldibus fuscescenlibus glabris, petiolis supra subpedicel- lato-glandulosls glabris, follis oblongulo-elliplicis v. ellip- lico-sublanceolatis serrulatis acuminalis glabris subtus pal- lidioribus basi rotundatis, slipulis incompletis valde glau- dulosis.

Variat: nectario passim solitario v. bifido v. binis: foliis basi brevissime aculis.

,3. latifolia: frut., neclario solitario, squamis ellipticis apice minus glanduloso -dentalis, slylis brevibus magis con- naiis, foliis ellipticis v. obovatis basi magis acutis.

Variat: nectario bifido: squamis oblongulis: foliis acutis V. basi rotundatis.

In der vordcrsfen Seclion findet man sehr ähnliche Bildungen, deren Standörler gewöhnlich torfige Wiesen oder trockner Sand sind und je nachdem erslere polster- artig locker oder dichter, mehr schwarze Erde oder Sand enthalten, erscheinen die Blätter dünner oder stärker von Substanz und weniger oder mehr behaart. Auf trocknein Sande hallen sie das Mittel. Von allen 5 Nummern giebt es mehr oder weniger kriechende Individuen und bei kei- ner, wie überhaupt bei diesen Weiden, fehlen die Drüsen an den Blätterrändern gänzlich. Die Blüthen zeigen aus- serordentlich wenig Unterschiede, sie deuten auf gleiche Abstammung und wirklich, nimmt man S. repens und ros- marinifulia als Arten an, so möchten die schon bekannten Agentien in der Natur hinreichen, die Entstehung der übri- gen

07

gen Fürmen lu erklären. No. I. «. j^. i.^t aucli S. laeta Scliulzii; ich saniinclle sie vor elAvn 20 J.iluen Lei Neii- Brandenburg, wo selbige, wie hit-r, häufig auf scliciiibar gleichem Torf- Boden vorkömnil. JNo. 5. gehört lialb der folgenden Seclion an; nach den voihandenen Beschrei- bungen zu urlheilen, kommen verschiedene Formen unter diesem Namen vor, die bald mehr mit S. fusca, bald mebr mil aurifa übereinslimmcn.

rsicht minder nalurgemäss ist die zweite Ablhellung, jedoch weichen die JNarben in der Länge und die BläUer wie die ganzen Gewäcli.^e auch in der (iröj^se mehr von einander ab. Einige unter den zahlreichen Formen wie- derholen sich vorzüglich in den Blättern fast durch alle vier Arten, und sonderbar genug, kann alsdann meisicns nur durcii die Grösse derselben enfscbicdcn v.erden, zu welchen Arten sie gehören. Andere von ihnen wurden als besondere Arten aufgeführt, wie z. B. S. acjualica V> illd., acuinlnala Sm., pscudoc;u)rc-a, ilofi'nianni.'ina ßl. cl Fug. e!c. ; dablugcgen mebrerc fast noch ausgezeichnetere nicht, z.B.: S. aurila Iruncata et obovata, S. niiginosa oblongifolia et mlxla, cinerea lancifolia et parvifolia, caprealancifolia etc.; aber alle diese belinden sieb, ihren Kennzeichen nacb, in dem Umfange der beschriebenen Alton, deren einzelne Glänzen so wenig gesondert sind, uass .sie sich fast nicht mit Bestimmtheil nachweisen lassen. Der S. lioffmannlana Bl. et Fgh. gleichen, besonders Iti den Blättern, mehrere I'^ormen; das Exemplar, welches ich da\ori aus einem be- viibmlen botanischen Garten besitze, gehörl offenbar wegen der halbhcrzlörmigen, zugespitzten Afterblätlcr uml i!er unterhalb langzolligen Stengelbläiter mehr zu S. Iancc(»lala Ser. , wie erstcre mehr zu cinerea L. JNo. 1 und 2 findet man öfterer mit aufwärtssteigenden, unten kriechenden .Sten- geln als No. 3.; doch auch S. caprea wächst hier el)cn so auf sandigen Hügeln ur.d crslere zeigt sich bis\\eilen .jIjj

7r r.d tt Hift. 7

98

6 Fuss hoher iStraiich. Ilinsiclilllch der StandtVrter , be- niorkle Irh in den Wäldern dünnere, weichere und auf beiden Enden länger und gerader zugespitzte Blätter, wie überhaupt das ganze Gewächs gedehnter, sehr oft als hohen Baum ; im trocknen Sande hingegen meist als Strauch, viel godriuigener, die Blätter stärker, runzlicher, mit kürzerer und gekrümmter Spitze etc.

Offenbar bihlet die Form 4- den Ubera;ang zur fol- genden Seclion, der dritten, wie auch die ähnlich verlän gerlen Fruchtknoten und die verschiedenen Aflerblälter der S. lanceolata anzeigen.

Zwischen S. viminalis f. und pubera «., wie zwischen S. lanceolata S. «. und pubera y. herrscht viel Ähnlich- keit, nur fehlet bei letzterer auf der ünferfläche der Blätter die ausgezeichnetere Bekleidung. No. i. ist eine neue Bil- dung, von der nur einige 3 4 Fuss hohe, weibliche Sträu- cher hier vorkommen und so wie No. 3. 6. sich zu 4 hin- zieht, eben so macht letztere die Anneigung zu bezei« h- nelcr S. llelix, oder deren ähnlichen Formen der vierten Abthcilimg, von welcher die diel ersten wohl nur einer Art angoliiiren. ISo. U hat auch unten kriechende Stengel und scheint zur S. purpurea wie No. 3 zur Lambertiana der Auetoren gezählt werden zu müssen. No. 2 stimmt nach den vor mir liegenden Beschreibungen nicht ganz mit S. Helix überein, weil keineswegs die Griffel von dersel- ben fnden- und die Narben linienförmig gebildet sind, Dei\ vierfächrigen Staubbeutel könnte man, wegen nur loser Verbindung seiner beiden Theile, eher für zwei halten, wie deim diese auch bei No. 4 abgesondert und also jedtr zweifäclirig erscheint. Letzlere Bildung möchte vielleicht mit S. triandra verwandt seyn, welches bei e'waniger Auf flndnng der weiblichen Blüthen, noch bestimmter hervor- gehen wird.

Die füufte ist unter diesen Abtheilungen am /usam-

mengeselzleslen ; ui;in müsslo sl<? in inclirrrc zorsplillerii, um nur eluiirciiuossen l Ix'reln.slirniiuiiiir l)ervorzit[)ihii!Pn. So liessen sich olle lOnticn mit 3 .Sl;itil)<^er;i.sson . ux'i.st eigonlhünnlich gt'biliictcn GritTeln, Narben und ditliior- sägigcn Blättern von ihr trennen, aber selbst aucli diese verzweigen sieb fast unmerklich in die andern, daher ücss ich sie beisiinmen. JNo. 2. ist wohl nicht die LiniitisLiie Pflanze und von S. fragilis niÖchle am meisten f. derse'» ben entsprechen; 4 hat bestimmt nur zwei Slaubgrln^se; nach ihren BläHern würde sie zur S. cuspidala Seh. ge- rechnet werden müssen; (x 6 zeigen mehr Almllchkeil mit der S. alba, dahingegen ', 4 nüt penlandra. Gewöhn- lich wird S. triandra mit sitzenden Narben hochrieben, es scheinl jedocli der rntorsohied /.wischen Grificl und Narbe hierbei nicht geliörig beachtet worden zu seyn; ersiere sind meistens vorhanden, mehr \un den Seilen ausgehend und getrennt, zuweilen aber auch gegen die Basis ver- einigt und am öllerslen von» Aiilfwig an abwävis gekrümmt : übrigens hei allen \A eiilen am besten an den fast reücii Kapseln /.u unterscheiden. S. amvgdalina hat zu viel von vorstehender an sich und slimml in I:iiij,i(Iil der Bl.iller auch nicht mit der Linneischen übercin. dagegen entspricht sie mehr der J>eschreil)ung von Bl. el Fgh. Compend. II. g. ; die folgenden beiden weichen bedeutender ab, sie ver binden cinigermassen die HaupHorm Avr S. Irioi.Jr.i mit alba oder fragilis. Als Stufenformeii /iir wirklich aii.sge- zeichneten S. polyandra, karm man die /uiiiich.stfolgendcn rechnen; aber wanmi winl sie penlandra genannt, da sie überall am öftersten hoiitMilend mehr Slatibgelasse besif/.t, und es wirklich andre Formen mit idinlichcn Blätlern und meist fünl" vSlauhgpfässen giebl'!'

Bei Belraehfnng obiger ^^ cidenlorriwn . (che hin und wietU'r auch weniger he2,ran/,t. als ich sie darsleille, in der Nalnr vorkonumn ) l.ilion bosoiidrrs meinen- Mill. I-

100

blUlungen In die An£;cn uiul Aor Gedanke an Vermischung dringt unwillkührlich den« Beobachter sich auf. Ja, in der Thal! sieht man Im Frühling, wo die meisten andorn S^himen noch fehlen, den Schwärm von Bienen und andern Insekten, zuerst über die hellblühenden und honigduflen- den, männlichen Weiden herfallen und mit pollenbestäub- ten Körpern nun auch emsig die minder leuchtenden, weiblichen Blülhen aufsuchen, so muss man gestchen, dass, wenn hier bei gemeinschaftlich wachsenden, ahnli- chen Arten keine KreutzAmg geschieht, sie in der freien Natur niemals Statt finden könne! Selten jedoch wird dadurch reifer Samen erzielt, und ist auch dieser vorhana den, so geht er, wegen seiner Leichtigkeit fast alle ver- loren. Nur an feuchten, sandigen Ufern, zwischen vielem Gesträuch, welches den Wind an der Fortführung des Sa* mens hindert, fand ich im Sommer junge, zollhohe Pflänz- chen. Hier also ist der Hauptort, wo Bastarde von ihnen aufzuiinden seyn werden!

Es möchte mich für jetzt noch zu weit führen, alle diejenigen, in Folge von Kreulzung entstanden, zu erklä- ren, welche die Kennzeichen zweier Hauptarten weniger oder mehr in sich vereinigen oder in deren Gränzen lie- gen; ein grosser Theil der jetzigen Arien würde hierdurch diesen Namen verlieren; ich begnüge mich daher, nur solche zu nennen, die, neuerer Bildung, der grössten Wahr- scheinlichkeit nach dahin gehören: S. ambigua = fusco- aurlta; S. aurila 6, <^. = S. aurito-uliginosa, S. uliginosa mixta und cinerea parvifolia = S. uliginoso- cinerea, S. caprea lanclfolia = S. capreo-lanceolata Ser., S. viminalis glabrata = S. vlmlnall- pubera, S. pubera latlfolia = S. pu- bero-lanceolata v. cinerea, S. pubera aberrans et Semihelix = S. pubero-Helix, S. senntriandra = S. llelici-lriandia aut S. Hellci- cinerea, S. idba pendula ^= vilelUno all)a.

101

iS. fra^lll.s subserlcca = S. fragili-alba, S. Russeliana ;:= iS. Iriandro-alb.'j v. frogilis.

Im Allircmeinen luöchic zur rlchliirern Beurthcilun? neu auigcfundcner Weiden, (wie überhaupt aller neuen Gewächse) vorzüglich auch die, sie umgebenden, ähnlichen Arten bcrücksicbllgungswcrlh scyn.

linier den Abweichungen von der normalen Bildung, ( ;Missbil(lni!gen) bemerke ich folgende: an einem Baume von S. iragills 4, entwickelten sich unmittelbar aus im Jidi nach den Blällcrn aufbrechenden Knospen etwas ver- längerte, volisländige mämdiche Kätzchen, mit nur etwas gr()ssern Schuppen; nebst diesen jedoch auch mehr vcr- längcrle Zweige, mit oder ohne Blätter, die eben solche oder auch nach der Spitze zu verstümmelte Kätzchen tru- gen, deren selir verlängerte Schuppen pollcnenthaltende, so wie unvollsläiuligc, kurzgestielte Staubbeutel einschlös- sen. An manchen verlängerten sich die obern Schuppen so sehr, dass sie einigermassen blattähnlich erschienen, schlössen aber alsdann keine Staubgefässe mehr ein. Auch bin S. Ilelix u. a. f;md ich zuweilen kleine, blätlcrlragendc Astchen, deren unlere Theile mit Staubgefässe cinschlies- senden Schuppen besetzt waren.

An Individuen von S. caproa, cinerea etc. grosse, starke, sehr dichte und darunter mehr oder weniger ge- tbeiltc, ^veibliche Kätzchen, seltener zwei an einem ge-, llieillen Bhmienstiele; jeder Fruchtknoten mit zwei geson- dcrlcui CJriffeln.

Andere, deren Bhinion doppelt genannt werden kön- nen, denn jede Schuppe umgiobt zwei einzelne oder unter sidi habl an scbr langen, b.ild an kurzem ßlumensliel- cben vereinigte Fiiichiknoirn . welcbe entweder unfrurhl- bar, bidd seidenhaarig, bald kahl oder fruchlbar sind und auf jedem befindet sich 1 2 rSaiben, die jedoch öfter nn-

Ul^ -~ :

ausgebildet, klein, köpf- odor lierxforinig, derjenigen von 8. lii;indra oder fragllis älinlieh, erscheinen.

Forner: Siräucher niil zwei langen Slielclien in jeder Blume, deren beide oder eines vielleiclil , einen kleinen FrjK biknolen, mit meist ohne Ansatz von Narbe, d.'is an- dre einen Slaubbeutel trägt; crsterer xeigt sieb am ölter- .slen oberhalb bohl mit nmgekriinimlen Rändern, etwa bnll) als gelber Staubbeutel, halb als seldenbaariger Frucht knolen. Dieser genauen, unfruchtbaren Verbindung beider Geschlechter gleicht eine ähnliche von S. aurita und ci- nerea; an selbiger bemerkt man ausser Rälzchen mit vor- stehender Missbildimg, auch ganz mäimliche und ganz weibliche, so wie vereinigte, worin zwei gesonderte oder vereinigte Fruchtknoten, oder ein Staubgefäss und ein Fruchtknoten, alle normal gebildet in derselben Blume enislanden sind. Hierher gehören auch die einzelnen, ästi- gen Staubfäden in jeder Blume bei denselben Gewächsen wie bei S, pubera 7.

rSicht so auflallend als vorstehende, erscheinen hin Tind wieder weniger ausgebreitete Missbildungen, wie z. ß. : gel heilte Kätzchen an S. triandra, pubera; Verwachsung zwei'r Slaubgefässe. zweiel" PSectarien oder zweier Frucht- knoien; ferner: gelheille Stengel an S. fiisca, Hellx elc, dit[)j)el[zälilige Slaubgefässe . an S. fragllis: vier Staubge- Üis.si' in einer IMunie je '2 und 2 unten verbunden, mit iLelheillen Nectarion und zvveilappiger Schuppe; am Grunde xerwaohsene Staubfäden, am öftersten wo deren viele in einer Blume beisammen siehn, wie bei S. polvandra oder auch zurückgekrümnite Fruchtknoten und Slaubgefässe an •S. caprea, cinerea, Helix, fragllis, triandra etc.

Abnormlläten, welche wie erstere, die edlern Theile des ganzen Gewächses einnehmen, entstehen an denselben Individuen a-lle .Jahr wieder, wenn sie Folge beständiger Einv.irknngen, wie: Alter, Krankheit des Stamms oder der

WS

Wurzel. Schwäche aus zu weniger, oder widriger Ihcr- fiillunp; aus au vielem rSahrunc^sstoffe sind; oder kehren nicht wieder, wenn die Ursach dieser Einwirkungen auf- hört, wie z. Ji. bei ausbleibenden tlberscliweinuiungen, Erlangung von wcnigerm oder bessern! iNiahrungsslofT vir., alle andern erscheinen seilen wiedcrholenllich an deni:,cl- ben Individuum.

Schliesslich bemerke icli noch, dass es allerdings na- turgemäss ist und das Studium ungemein crlcichlcrl, wenn man aus den zusanunengesleliien IJaupl-kennzeichen da Gruppen bildet, wo einigermassen eine Keihe von Formen sich schliessl oder gleichsam ein Zwischenraum zu seyu scheint. Dem Zweck entsprechend wird diess indess nur alsdann seyn , wenn man die iiiifglichsle (Genauigkeit bei Angabe des Bestandes dieser Gruppen im Auge behält. Das Vorzüglichste hierüber hat Hr. L*rof. Fries, im Cou- spectus disposilionis Salicum Sueciae aulgezeichnel , von welchem ich auch, in so weit es in ntcineirt Plane lag, Gebrauch machte. Aber auch in allen diesen kennzeichen lindct man nur alsdann merkliche iiogräuzung, wenn man blos die ausgezeichnetsten Formen lur Arien amiimnit imd die verschiedenen andern, wie gewJduilich, nichl gohi.rig beachict. Giebt man diesen als tvleichlalls doch naliirlichen für sich bestehenden Gewächsen, indem man sie hinzuliigl, den ihnen zukommenden ^\erlh, so zeigen sich liberali Abweichungen von der Aordnnng, die einzig und allela durch mehrere ins Individuelle gehende, vcrgleichweise in \crbindmig gesetzte, iMerkmale hinreichend erkanni wei- den können.

Na ch s ch V i f i.

Auch für die Arznei -AVlssenschaft möchlen die ^^ ei den zur Zeit vorzüglich bcachtuugswerlh seyn! Nach Hrn. V. Ksenbccks Methode (s. Archiv d. Apolh.-N ereins^« 10 1)

JÜ4

lässt «ich das in ihnen ausgezeichnet wirksame Salicin von den andern Sloflfen auf eine sehr leichte und wohlfeile Art aus der Rinde der S. alba und vitellina abscheiden, wel- ches ich sowohl von diesen und vielen andern, aber haupt- sächlich von den Formen der vierten Section und den S. pentandra, polyandra, IVagilis, die sich durch bittern Ge- schmack auszeichnen, besläligen kann.

Wenn nun auch durch Anwendung der Rinde von bald sich wieder erneuernden Asten, selbst bei grossen Mengen, keine dem Bolaniker so schmerzliche Ausrot- tung einiger Arten zu hefürchlen ist, so wollte ich doch die Bemerkung hier nicht übergehn, dass, wie Versucbc mir gezeigt haben, auch die Blätter dieser Weiden und weiblichen Blüthen mit den jungen Zweigen , diese Sub- stanz in reicblicher Menge enihalten und selbige ebenso daraus abgeschieden werden kann.

Im unreinen (brännlichgelben) Zustande, hat sie, selbst dem Geschmack nach, viel Ähnlichkeit mit Chinin und ihre Wirksamkeit, mit einem Thcile des Extracliv- Stoffs oder fast ohne diesen, bestätigte sich an einigen Fieber- kranken, deren Leiden beim Gebrauch des Chinins öfter wiedergekehrt war. ■'

l.>()

DE

PLANUS IN EXPEDITIONE ROMAN ZOFFIANA

ET

IN IIERBARIIS REGIIS

OKSERVATIS ÜISSEKEKE PEKGITUK.

YEUJBEINACEAE

AucruiiE ADKLDEHTO de CU AMISSO.

CLERODENDRU^I L., Juss., RB. prod.

1. Clehodexduum iiicnne HB. prod. p. 511. Ed. N. ab ivs. p. 367. Blume Rvdrag. Fijsc. 14 p. 80>). / ollunncvia incrmis L. IIW. 11680. Vulgaris liorlorum liospes.

Ex insulis coralligcnis Kadack., Guajau Marianaium, Lu^onla IMiilippcnsIuui rcluliuius.

Suavcolculcs auiocnac arbusculae Uorcs orn.ilii.»imis clcganliac morum laude Radacccnslbus grato huiil coio- naniento.

2. CLEKonENDRUM iiilrrmcdiuni lV. caulc acule quadran- gulo, follls profunde cordatis ovalis acuniuialls aculi.s sid)- angulalis mucronalo-denlalis, supra pilosis, sublus squa malis, panicula terminali glabriiiscula c cviuis bisbilidis rainul:s niultlfloris conslanle, laciiills calvclnis «»valis aciills glabrls brevibus (juniqules brcvioribus tubo coiolliu- vix viscldulo-puboiulo, genllallbus corollaui pbis duplo ^np» i- anlibus.

I! IwUconla roluliinuü.

106 ^

Inier C. sqnamalum Valil (HW. No. 116S8 spec. Klein MarmeloH Ind. orienl. et Volhamevia Kaempferi Jacq. ibid. 11683. spec. hört.) et C. pnmculatnm L. (HW. 11689) ambit, proximum superiori, a quo calydbus potissimum differl, floribus insuper mullo gracilioribus dimidio fere minoribus, caule acutangulo et foliis non orbiculato-, sed ovatocordalis, antice longlus produclis, marglne conspicius grosse dcntatis, denlibus obinsangulls mucronulatis. Csqua- mato nempe laciniae calycinae subpelaloideae, coloratae, lanceolalae, sub anthesi quatuor lineas longae longiores- que dimidlum tubum corollinum aequant vel superant. Nosfro vero vix lineam sunt longae, tubo corollino gracili quinque lineas circlter longo, linibo laciniis oblongis ob- tusis patente, diametro vix longiludlnein tiibi aequante, genitalium exserta parte fere pollicari. Siniilius est flori- bus C. ponicitlato , cui vero tota inflorescenlia uberius viscidulo-puberula et corollae longius tubulosae; diver- sissimum ab illo foliis. Specimina nostra sunt summitates caulium herbaceae, acutangulae, fislulosae, fere glabrae, ad nodos ut affinium specieruin barbatae, paucis follorum superioruni paribus insiruclae. Inferiora desunt. Tale folium superius niinusque ab inserlione petioli ad apicem 2^ poll. melilur, cui longitudini accedit mensura loborum dcflectorum 9-lineari, maxima latitudinc 2 -poll. 9-lin., peliolo 9-lineari. Consislentia, pili superioris paginae, squa- niulae inferioris omnino laudalaruni specierum. Inflores- cenlia prorsus eadem. Bracteae ramos suff'ulcientes , su- periores saltem, spathulatae, integerrimae; siniiles at mi- nores ad bifurcationeni ramoruin. Calyx fruclifer auctus, slellalus, diametro 5-lineari. Fruetus bididymus, e quatuor quasi globulis confcrruminatis constans, diametro circiter Irilineari, reliculatus, glaber; bacca tetrapyrena, pyrenis consiatenlia cbartacea monospermis.

107

YITEX L., Jiiss., R.B.

Tribus I. Iiiflorescenlia termiriali, rymis pmiiculatis; iomeiiio alphito'ulc rnso peculinri jnagis mlnnsve cmies- centes. Patria Orhis antiquus, novn Jlollandia^ insulae.

1. ViTEx trifolia L. suppl., auctor et hört. 11. B. nrod. p. 51 1 ex ed. N. ab Es. p. 367. Blume Bydr. Fase. 14 p. 812. Sieb. flor. Maurit. 2 ><'o. 283. Cara-nosi jieed.iMülab. 2 p. 13. lig. 10 (nee 11.) Lagondium Vul- !^v7;rRuinph. Anib. 4 p. 48. t. 18. (Mlnime Vitcx trifolia ßoribus per ramos sparüs Burin. Zell. p. 229 t. 109 quac, loliij^ sparsls, a ^enero et faniilla rrpellenda.) ß Vit ex ovaia L. Suppl.. Thunb. Jap., ^Villd. Sp. pl. 3 p. 390, aucL et hört., R. B. prod. 1. c.

of. ivifoUata; arbuscula follls Irifolialis.

[i. simplicifolia ; e iliizomale arbusculae lale pandcntc Jongeque prorepenle proles crebre pullulans, jam palmari altiludine llore uno allerove ornala, elalior paniculain cx- lollens dlvillorein.

Luconiac in arenosis liltoralibus prope Cavllc.

2. ViTEx IScgundo L., VNilbl. sp. pl. 3 p. 393., Sieb. Maurit. No. 161. (foliis subtus dcnudalis vix canescenlibus.) V.paniadata Lamark. Encycl. 2 p. 612. V. hicolor W. En. p. 660 Herb. No. 11709. (spec Klein. Ind. orient. foliis sublus uberiori lomento incanis). Lngmidiiim lito- rriim Rumpb. 4 p. 50 t. 19. 7?r7/i-7/o.y/ Rbccd. Malab. 2. p. 15 1. 11 (nee 12). T^ile.r trifolia ndoraia sylvestris itidica. Burm. Zeil. p. 229. (cxslaL specimen. n^ihr" in Jicrb. gm. regio slerile, cui noslrn foliis maximc siniilia.)

E Lii(;^()nia rcfuliinus speciniiiin.

Tribus 11. Cymis nxiUarihus, sncpc longr pcditnru Iniis. .socpe cnntrartis suhcnpitntis: tonwnlo (ilj)liitoidr e.rprrfrs. Pntrin: lirirrirn.

ISonnc proprijim grnns, Liniia \ .tiid. (Kocmor Srripf . p. 126 t. 7. i. 21) in florc et friiclu pltiriutn spccierum rc

im

cogtiosccndum? Monct Meyer Esscqueb. p. 219: //Noii omnes spccies liujus generls in cIiaracLcrcni gcnerictnu quoad lliubi corollac structuram quadrant, el; ilcnuo cxa- niinandac." Dcsunt nobis speclmina slhpluni plurium, plurliimque auclorum cxemplaria ; pendeat sub judice lis.

3. ViTEX Sellowiana N. folils longc petiolatls qulii- quefüliatis, loliolis brevitcr pediceüatls lanccolatis ulrlnque aculls acunnnatis miicronalis inaequalibus, medio maxiino, supra glabrls, nervo venisque subtus cum pedicellis petlolo raniulo gemma inflorescentiaque rufesccnli subhirstito-pi- losis, cymis axillarlbus 1er qualerque bifidls conferlilloris, pcdunculo petiolum aequantc.

E Brasilia Iropica Iransmisit Sellovvius.

Rami affiuium; annolini tercliusculi, cicalrlsati, sccc- dcnlc epidermide glabri; liornotini lelragono-cornprcssi, dense foliosi, hirlelü vel hirsuli, gemmis aplcalibus ma- xinie hirsulis. Peüoii tripollicares longioresque, supra plani, subtus lereles, erecli; foliola patenlia plana; medium maximum 5-pollicare, latitudine 15-lineari, pedicello 4-li- neari; extima ejnsdein Iblii 2^-pollicaria, laliludine 9 lin., pedicello sesquiliiieari. Forma eorum non admodum con- stans, subobovaJa nonnunquam antica parte paiilo sunt latiora, rarius contra snbovata basin versus dilatanlur. Coslato-venosa sunt tenuiterqne reticulalo-venosa, venis primariis utrinsecus circiter 12 supra impresses subtus cum rate vasculoso prominenlibus et juniorl aclale molliler püosis; adulta in pagina calvescunt, costa media venisque primariis solummodo pilosis. Cyma sub anibesi diametro circiter pollicari; fiorcs subsessiles; bracteolac setaceae longiludine calycum vel majori. Calyx quinque-denta'us aequalis, denlibus brevibus acutis, sinubus interjeclis ar- cuato-excisis latis. exfus ri:fescenli-birsutu8, inlus glabcr. Alabaslrum, coroUaquc e calyce exserla parte extus pari modo pllüsü-hiisula; lubus coroUae bis calyce longioi;

100

linibns l)iln])Ialtis, l;i])io suporlorl bindo, Infcrlorl Irilobo, lobo inedio elongnlo rolundnlo paiulente; a basi lubl ad aplcem bibli feie scniipoliiccin melltur; inlns ab inserlione slaininiini sursum est villosa, lablo inferiore basl barbale. Slaminn 4 didviiania, brcviter exscria, labio multo breviora, filamenla \u alliludine circilrr oalycis inserfa, basi bar- bala. Germen ciim sfylo glnbrunj; slylus (lliforniis lon- giludine slamimim, sligmaLe levitcr biüdo. Fruclns dp.si- deralnr.

GiMELlNA L.

1. C.MEi.iNA (nsidt'irn? ) pliilipprnsis ]\. follis elMpil- cis, ufrinque brcviter aciiminatis, apice oblusis, subcorlaceis iiilidis, subliis in nervo cf venis pllosis , cactcrum niidis, bracieis cUipficis nicrnbranaccis püosis calyce Icr cpia- trrcpie longioribiis.

E LiK'onia rctulinms specimlna vlx sufficlcnlia, ranni- Iiuri floriferurn, alinincpie friiclircriim.

Al vulgari caldavlonim iiosirornm bospite nolis allalis diversa, cactcrum siinillima. An spccics an varicias .sit, doccant nos , qiiibus slirponi in vivis rccognosccre cril dahini. I'\>lia snpra nitida, snbltis oj)ara . Jcvilcr glanccs- conlia, in nervo cl vcnis pilis longinscubs laxis anlrorsis innnila; marginc rcllcxo, bingifndino liipollicari, laliludir.c^ 1 't line.Trnrn, pcliob» .scnilpollicari. Calvx callis glandii b>>:is nigris parilcr infcclns n'.ijor, rorolla minor qnani in (I. ((SKilica ruila; ramnhis llorifor parilcr spinis cxpcns. rinclus nonduin maturus axi scmipollicc brcviori.

AEGIPIIILA Jacq., K.Jiilli.

(Manabca Aubl, Callicarpa II cl I'.)

\\\ spccicbus linjiis gcncris, qiras in phiribtis snOiccn

hbiisipic rccognosccre spcciminibns n(d)is fuil (Lihim. dii-

plici ralion(> parlcs sexuales, in aliis slirpibiis mascnl.io.

110

in allls femi'neae, praepollent; nunc slaminibus maxirne evolutis longe exsertis, slylo abbreviato iiicluso; nunc slylo maxime evolulo longe cxscrto, slaminibus abbrevialis iiu clusis. Descripliones iconesque auctorum alleram saepius sislunt formain, sie masculam: Aeg'iphila brachiata Lin- naea 6 p. 371. Aeg. macrophylla HßK. 2. p. 204; sie femineam: Aeg. laeta HBK. p. 202. et moUls p. 203 \. 130, Manahea laevis Aubl. l.p. 66. I. 26. Sexus ulriusque par- tes in aliis parlier evolutae dlcuntur, aduinbrantur , con- llalis i'orsilan descriptionibus icouibusque e formis ambabus, hie: Mxmahca viUosn et arborescens Aubl., CaUlcavpd ■cordifolia et globißora R el P., AcgiphiJa salutaris, Mutisii et arborescens HBK. Hinc siniiliuni valde spe- cicrum disquisilio et synonymia perdiflieilcs. Adsunl nobis e Brasilia plures quam ex insuiticicntibus speciniinibus recensere valemus, nee senlenliam semper audebamus pro- fcrre de idcntilale vel diffcrenlia.

1. Aegipiiila ionicntosa N. subscrlceo-incano-tomen- tosa, ramis obluse telragonis, loliis pseudo-oppositis al- ternisque subsessilibus clliplicis breviler acuminatis, utrin- que aculis, supra calvescenllbus,cymis axillaribus dcnsilloris breviler pedunculalis folio quatcr brevioribus, denlibus calycints late elliplicis acuminulaüs aeutis.

E Brasilia misit Sellowius utramque formam sub an- thesi leetam.

Vestiuntur sumniitales breviores lomenio illi Stnchy- dis germanicoe aequiparando; minus lamen laxum villo- sum sericeum et niveum, paulo densius et adpressius co- lore , in siceis saltem, alflalur pidlide ferrugineo. Supera foliorum pagina vetuslale calvescit, viridis, pilosiila, laevis, demum glabraj et in iufera pagina rarescit dcmum lomcn- lum, tum prominentibus costa niedla^ vcnis primariis utriji- sccus 4 6 venulisque raris grosse reticulalis, denso farcta est axilla penieillo similium at longiorum pllorum gcni-

111

mam fovente. Folia tri- et quadripolllcarla, sesqulpolll- cem 2" 4'" lata, internodils subpolllcaribiis. Formae mas- ciilae calyx obcoi)icus, toiiienlosns, intus glaber, tros lincas loiigus. Corolla iiifuntlibuliforniis cum gcnitalibus glaberri- nia, calycem laciniis limbi lanceolatis acutis sesquilineam (luas iere lineas longis superans. Filamenta filiforniia, infra laciniarnni sinus inserla, diiplici fere carum longltiidine; nrilliorae minntae. lere orbiculares. Slvlus (ilirormis, apice bifidus, calyccni paululuni superaiis, germine, ut videtnr, aborlivo. Formae femineae calyx campanulatus pauIo brevius, Corolla cadem. Inscrtio staminum eadem, at filamenla brevissima. Anlherae eioetae. Stylus corollani longo superans, apice bitldus, ramis filirormibus longlludine eircller laciniarum. Germcri quadriloculare, loculis uni- ovulalis. Dcest iruclus.

2. Aegii'Iiila Sclloninua N. ramis tetragonis, angulls acutis linea prominente obsolete subalatis, foliis oppositis obovotls in peliolum acuminato-allenuaiis, apice breviter acuminalis, snbtus lanuginoso.pubescenlibus, supra glabres- tenlibus, cymis axillaribus brcvilcr pedunculalis densilloris peliolum brevem superantibus, calycibus cano-tomentosis, dentibus brevibus lalis oblusangulis acutis, antheris minu- tis subrotundis.

E Brasilia misit Sellow frucliferam et utramque for- mam florentem aliis locis colleclas.

Rami hornolini opposili, patenies, pubescenles; anno- tini validl, crassi , calvescentes, grisei; internodiis stibpol- licaribus, ad nodos complanall et dilatati; latera plana, angulis acutis lincis elevalis a cicatrlce ad cicalricem foliorum decurrenlibus inter nodum et lerliutn nodum oblongo-hexagona. Pube sublanuginosa molli folia novclla snhlus sublomenlpsa canescunt; rarescit in adultis, nervuni venas vcnulasque reticulalas prominentes uberius vcsliens; supera pagina glabrescit. Speclminibus florenlibus lolia

U2

sun!; 3 4-polIlcaria, latllutline sesqul-, b'lpolllcan, poliolo n-^o-llncarl; speciminibus fructiferis seinipedalla septeiu. j)ül!icariaque, latitudiiie 2 j 2<-poilicari, petioloo 5-liueaii. Pcdunouli ramique cyniarum pllis palentibus, calycos piüs ndpressls subsericeis canescunt. Forma mascula: calyx obcouicus, (Uias clrciler llneas longus. intus glaber. Corolla infundibuliformis cum genitalibus glaberrima, lacinlls oblon- gls obtusis sesquillnearibus calycem superans ; illauienla infra laclnias inserta, iisdem duplo longlora; anlherac minu- lae, ovblculares. Stylus aplce bllido calycem superans, corolla brevior. Forma femlnea diversa solummodo : slylo clongaio corollam tot supcrante ac in illa slamina, slami- iiibus inlra laucem inclusis, fdamentis brevibus, antheris efoelis- Ovarium quadriloculare. Bacca ellipsoidea ob- tusa, ad inslar glandis calyce induralo aucto semi inclusa, corlicaia, laevis, nilens, lutea, axi quatuor circiler lineari, diametro 2|"'; abortu saepius unilocularis monosperma, rarlus bilocularis disperma, seniine conforml.

Aliud adest specimen frucliferum follis quadripollico- ribus vetuslale calvesccnlibus fere glabris. Ilaud dubitantcr liic relulimus.

Specimen masculum e Bahia misit Lholzky , quod foliis paulo diversum, iiullo cacteruni characlere nou con- venire videtur. Folia illi mlnora, subscssilla, magis ellip- lica , basi minus acuta, obsolete angulalo-denlata, subliis crcbrescentc pube vere tomentosa, 2j pollices longa, 14 llneas lata.

3. Aegipiiilia Lhotzkiana N. ranils obsolete telragonis lerelibusve, foliis oppositis subsessilibus obovalis ellipll- clsque uUiuque acutis, supra glabrescenlibns, siibtus to- menlosis, cymis axillarilnis densilloris brcvilcr peduncu- lalls, dentlbus calycinis lalls obUisis.

Fcnünam sub grossillcalione IVuclus e Baliia mi&It

Lholzkv. ,^ , .

Uubi-

113

Diibllanlcr spcclmlna s«bjiinc;imus braslliana Sollow- iaiia iluo, foliis ciiiiealo-obovalls, alils(|iie iiolls pavuni convonicnlla; aliud feniineuin fruclu inalutcscen^o. aliud mascnlum sub anlbcsi leclum. An propria spccies?

Kaml bornolinl ad nodos compvcssi, lomeiilosi ; aa- nolini ijlabri, cortice pallide giisco. Folia )1^ 3 polliccs loni^a, 1-i lineas scsquipolliccniquc lala; supra glabrcsccnlla, pilis dctiilis levilcr. subscabrida; subliis loinenlo vesllta ienul molli, colorc (in siccis salteni) lcvitcr fcrugiiipo af- flalo, Costa vcnisquc priniariis ulrinsccus 7 8proininenlibiis, venulis rcliculalis proniinulis. Pcdinicnlus cl inllores- centiae rami tomenlo laxlori c pilis longioiibus anlrorsis conslante, calyces conira toinenlo breviori el adpressiori vesliuntur. Bractcolae fdifornics brevcs in supcriori pe- dunculo et cymae ramis. Calvces buh iVuclilicalione aucti crebre ncrvosi ct oijsolclc striali, niarginc scaiioso, denti- bus qualuor nnnc arcualis latis, nnnc obsolelis. Bacca imniatura ovala oblusa laevis nitida lutea, aboilu saepius luiilocularis nionosperuia, axi circiter 4-Iineüri. Florcs aborlivl dellorali rruclifcris immixti calycibus. Calyx ob- conicus, vix linea longior, denlibus oblusissimis, intus glaber. Corolla breviler lubulosa, tubo calycem haud su- perans sed laciniis tantnm, quae lanceolatae, acutae^ lineani circiler longae; apice vldentur callosae glandulosaeve, quod forsitan et in aliis occurrit speciebus; corolla extus nunc rariter pllosula nunc glabra videbatur, inlus cum genitali- bus glabra. Stamina intra tubum inclusa, filamenlis bre- vibus, anlheris ovatis eiectis. Stylus coroliam niullo su- peians.

Sellowianis ubeiius et magls rufescente - tomentosis speciminibus iolia sunt magis cuneatai»^ non omnino inte- genima, anlice nonnunquam obsolete sinualo-dentata. Femineo cymae nmltiflorae densae subsessiles. Calyces fructifeii nervoso -striali, denlibus dilatalis brevibus acu-

7r Bd. Is Helt. ^

1 i 4

tlusciills. Barro plus diiiildin parle calvre inclusn, ovo'ulon. obtusa, laevis, nllida, luteo-bninnoscens; aboviu bllorularls et iinllocularis, (llspornia et monospcrma. Calyces abortiv! iVuctil'erl, immlxli, quam in supia descilpta specie majores, cum m.isciilo inox descrlbendo speciniine magis convenlie videntur. -^ Spcclaiini masculo cymae pedunculatac, laxi flovae, floribus diätincte pediceliatis, pcdicellis 1 3 liiieas longis. ßracleclae angustae, acutae, pedicellls mullo bre- viores. Calyx obconicns, denlibiis lalis brcvibus acutlus- culls, sesqnilineam loiigus, inlus glaber. Corolla cum genitalibus glabra, inrundibuiirurmis, longetubulosa, tubo calyce fere duplo bmgiori, laclnlis lanceolatis acutiusculis ereclls sesqullineam longis. Filamenta infra laciniarum siiius inserta, iisdem ditiiidio longiora. Aniherae ovaJae. Stylus tubo corollino pauIo b)ngiur, lioiniis brevior.

4. Aegiphu.a elata Sw! herb. Willd. n. 2832.

E Brasilia tropica misit Sellowius.

Cum aulograpbo supra laudalo specimiue ad amussim convenlunt noslra, illud autem, corollis delap.sis, viduis luget calycibus, alabastrls paucis immixiis. Horum teiila- vimus unum: en corolla abnormis, llmbo quinqueparlilo. Stamina qualuor maxime evoluta: forma mascula. Utiam- que poluimus in brasiliensibus recognoscere formam. Flo- res tetrameri, aequales. Calyx tubo brevi, limbo dilalato cupuliformi, denlibus brevibus lalis arcuatis mucronulalis; hirtellus, sesqullineam longus. CoruIIa cum genilalibus glabra, infundibuliformis, longe tubulosa, tubo gracili 3< llneas longo, laciniis ellipticis obtusis sesqnilineam longis. Älaris slamina infra laciniarum sinus inserta, easdem duo- bus lineis superantia; aniherae parvae, orbiculares. Stylus inclusus, duas circiter lineas longus, ad medium partifus. deciduus. Feminae slamina in superiori tubo inclusa; fila- menta brevia ; aniherae minutae, elliplicao, erectae. Slylus lougissimiis, ad bifurcalionem fere scniipollicavls, ramis

1 15

iiisnper duas line.ts longis, corolln ilclapsn persislens. Fruclus deest.

DURANTA L. Kunlh.

1. DüRANTA vestita N. folils obovatls suhlus sublomcn- losls.

IJnicum speclmcn friictu maluro onuslum c Brasilia tropica misil Sellowius.

Frutex ramoslssimus, intcrnodils brevlbus ad summum sesqulpollicaribus, raniis ex eadnin axüla saope geiniiKills. raiDulis subspinesccntlbus. Kami leretes, ad nodos paii- liilum compressl, cortice palllde cinerascente opaco, raniuli pilosi subtomenlosi. Folia obovata, in peiliduni allenuata, anllce rotundata aul au£;nb> obliiso, tcrmlnata, nunc aplcu- lala, nunc emarginata, iriargine (in siccis saltcni) reflexo subinlcgcrrimo, (rarius anli<e rarilcr et obsolete crenata obscrvanlur); snpra sunt glabra laeviaque, r.ublus dciise pilosa, snblomentosa; nervo arcualisqnc venis ulrinsccus snbicrnis supra impressis, sublns prominiilis; internodils sunt longiora, ad suminuni cum peliolari parte Icrti.im Irciter laminae parlein aequanle bipollicaria, lalitudioe 10 11 lineari. Ramnil foliosi aplce in racemos a])oimt b«si sallem oppositifloros, iloribus Infcrioribiis lolio suflul- lis, pauclfloros? (inlegrae dcsunt apices). Fiutus cxacte Durantae Plumieri, fors paulo major.

CITHAREXYLUM L. Kunth.

Obs. Omnes quas tenlavimus species penlandrae, prae- ter mexicanas C. Rugendnsii infra describendum et C. lucidum Linnaea V p. 95; huic flores floribus sequentlum C. pcntaitdri, barhinervis similiumque similes et acquales. Calyces truncali , limbo nenipe subrcclilineo rcgulariter quinqucmucronalo potlus quam qulnquedenlato. CoroHa breviter lubulosa, tubo calycem paulo superanfe, fauce

8*

Hl,

bavbalrj, larliilis Hm]»i ohnvalis ()I)lnsls iilr'mque pnbes- cenlibus. iSlamina in fauce qnaluor subdiilynania ; iila- menta brevla, aniherae sagiltalae.

1. CixnAREXYLUT« pentandrum Vent. Hort. Cels. 47. E San Doiningo misit C Ehrenberg.

Generis Cilhnn'.ryH re vera species. Fructus: drnpa calyce snffulta ccpuliformi qulnqncdcntalo, dentibus dila- tato-elliptieis oblusis, obovata, axi 4^ lin., diametro 3 lin.; foela ossiculis duobns, dorso convexis, facle paululnni concavls fere plaiiis, bilociilaribns, dispermls. Specinilnl- bus .sponfancis nostris lolia forma varlabilla firmiora , flo- rcsqiic brevius pediccllatl quam hortensibus.

2. CiTHAKExvLi'M hnrbiucrvc N. pentandrum, splnosum, ramis letragonls, folils obovalls (rarins elliptlco-lanccolalis) obUisls rclusis aculisque, allenuala basi in pctinluni do- curreiitibus, supra glabris nilldis, snblns iii nervo et venis püosis, axillis venarnm barhalis, spieis simplicissimis ler- ininalilius laxis . lubo cornllne longlludine calvcis irregn- lariler dentaii.

E provineia Cisplalina nee non e Brasilia tropica ml Sit Sellowins noster.

Inter C. vHIosiim Jacq. Linjiaca 6 p. 752 et C. moUe HBK. ambit, snperiori similius, similllmnin vero C. chiereo hortorum bospiti pariler pentandro, ab onmibus diversum: foliornm forma, axillis venarnm barhalis, spinis. Rami ob- tusangnli arutanguliqne epidermide pallidc griseo-nilidnla ; opposilifolii, oppositione rarius perturbata, inlernodiis snb- pollicaribns (semi- et sesquipolücaribus). Spinae axil- lares, validae, conlcae, acutae , nunc pollicares nunc ses- quillneam longae, rarius vestigio nuUo deficientes. Rami cxterius inier spinam et folium evolvuntur. Folia subinle- gerrima, inlegerrima (vix in multis speclminibus deniis unius alteriusve obsoleti rudimenlum), obovafa, oblusa : floralia et apicalia saepe elonganlur, lanceolala aculaqiic

I

_* 117

tiunt; inaequ.'ilii); lainiiia 'J 3 pollicari, latlludlno 1- 15 liii.. in |jcii(»lum aiigustala paile 4 0 lin., glaiidulis fo- vcolisvc mclliilnis peliolorllju.s nnllis. IMiiius funiia sunt quam C. vil/osi , liriuia tarnen, sinnliniodo al levius rcti- t'ulalo-venosa et marglnata; sublus magis conspicue reslnoso- punctulala; nervo el venis prlmariis» pilosis subvillosisque, pagina nutllnscula, axlllis venaruni villis albis niucorem luonliculibns uberius parciusvc faictis, iMiissimc iiiidis. Spicae 3 4-poUicares, slrnplicibsimi, laxi, larillori, floribus subscssüdjus pseudo-opposltis solitarlis, gemiualis raiius iminixtis; raclildc bracteolis sqaarnifonnlbus iriinutis caly- cibusque pubescenlibus eadem at uberiori pube quam in Cvillosa. Calyx urceolato-campauuialus, membranaceus, subquinquencrvius, irregularilcr dcntalus, denlibus roluii- dalis; duas ciniler lineas longus. Comlla liypocrateiilor- mis, cxtus glabra, Inlus piaciiertini ad fauccm villosa, mar- gine linibi ciliato, tubus obconlcus longitudlne calycis; limbus quinqueüdus subregulaiis , expansus diametro cir. eiler trilinearl, laciniis lincaribus apice rotundatis duplo longioribus quam latis. Stamina quinque subaequalia, sub sinubus lacinianim inserta, fdamenlis brcvibus, aiilbcris sagittalis ereclis. Gernien ovoideum, biloculare, quadii- üvulatum; stylusquc brevis, inclusu.«, cum stigmale apicali emargiualo, glabra. Fruclus dcsidcratur.

3. CiTjiAHExvLüJi wyrUniihimi I\. penlandium, inerme, subscabridum, ramis angulalls, angulis aculis et obsolelisj füliis pseudo-oppositis et verticillatis ternis elliplico-lan- ceolatis ulrinque acutis, peliolis glanduliferis, racemis pc- niculatis, floribus nutantibus, calycibus irregulariler den- tatis, coroUis glabris longe tubulosis.

E Brasilia tropica, Sello^v. E Babia, Sieber Comitis ab Hofl'mannsegg vcnalor (inA.n. 11475 C. scahruin.)

Rami crassitie pennac cygneae, tetra-hexagoni, allera sacpius laclc plana angulis aculis descripta, caeieris obso-

118

lelis, epldermide pallida iiUldula, intcrnodiis 2 3-poHi- carlbus. Folia elliptico-lanceolata, iiliinque acuta; pagina supera in noslris speciminibus fere laevis, in bahiensi sca- brida; infera in nostris in rete vasculoso tenuiler hirtella, in illo nudiuscula, scabrida; nervo venisque primariis utrin- secus circiter 11 leviter arcuaiis obllquis sublus prominu- 11s, venulls tenuiter reliculalis; ubi lamina in pelioluni abit foveola mellillua oblonga juxta coslam utrinsecus la- teralis, Costa ibidem nonnunquam tumescenle; rarius de- sunt hae foveolae. Longitudo foliorum 5 6-pollicaris, lalitudine 1| 2i.polIicari , pcliolo circiter semipollicari. Kamuli pseudo-verliclllali lerni opposilive, perlurbata lege saepe alterni, basi dense foliosi in paniculam abeunt ereclam, pedalem majoremque, divitem , ramo centrali maxinie elongato, collaleralibus numerosis verlicillatis ter- nis opposllis alternisque commilalo, inlimos folia sufful- ciunt rameis similia,superlores foliola minora. llachis an- gulata, striata, ut ramulus tenuiter hirtella vix scabrida. Mores saepius alterni, sparsi, nutantes, subsecundi, pedi- cellis brevissimis, bracteolis squamiforniibus aculis pedicello breviorlbus. Calyx urceolalo-obconicus, meinbranaceus, ex- iiis scabrido-hirtellus, subqulnquenervius, irregulariler ob- luse dentatus, tres fere lincas longiis. Corolla hypocrale- liformis, lubo cyllndrico octo fere lineas longo, limbo subi regubiri, patente dlamclro subsemipolllcari , quinque-lldo, lacinils obovato-rotundalls; tubus intus ab inserlione sta- inlnuin sursum paululnm piiosulus, corolla caelcrum exlns et intus cum genllalibus glabra. Slanilna quinque medium occupantia tubum, inaequalia, quatuor didynam;», quinliim inier inferiora intimum ; tilamcnta brevia; antberae lineares, erectac, filamento longiores. Germen obovafum; Stylus tra^siuscnlus, brevis, calyce brevior. sligm.ilf' apicali «Ic- j)ic.ss«»-capIlellalo. Fruclus (e specimliio b.diipnsi): «Inipa obovata, axi subsemipolllcari, diamelto 4-liiioari, calyce

. \[\>

siifiulta LMipulifürnu, linibo ubtiise irregulariter quinijiiilobo, focia uithlculls (llspermis duobus , dorso convexis, facie tinjcavis, secllone Iransversa lunulatis , cavuin iiiter se axi- loiu iiicludoiilibus majiKsculuiii.

4. CrniAnEXYLUM solanaceum. N. penlandrum, inernie, ramis Icrclibus, ioliis elllptico-lanceolalis ulrinque aculis, aiillcc alcDualis acuiniiiallsijUC el rariler obsolele dentato- sorratls aiil liilegcrrlinis, subliis rarlier iiiolliter (oinenlosis, siipra pilosulis, peliolis glanduliferls, spica tcrmlnali erecia , calyce regiilariler quinquedentalo, denlibus acutis parvis ditjtanlibu», corulla calyce dupl» longiüii giabra, fauce villosa.

E Brasilia aeqiiinuctiaii misit Sellowius pluribus locis leclum, Varictateiinpic somel lecJ.am.

Siibsiiiiilc C. loincnloso HBK. a quo diflcrl: corollis inajoribus longliis tiibulosls, tüinenlo rariurl pluribiisque. Hami annotini grisei . glabri; hornotlnl iomentosi; inter- iiodia pollicaria (.scmi- et bipolllcaria). Folia oppoüila, pctlolata, oblonga, magna, 'saepius elHptico-lanceolala, alvinque acuta; rarliis ovata magis, basi aciuinnata; anlice saepe longlus attenuata et acuminata, rarius ibidem scr- raturis paucis instructa. Ixamulus, rachis spicae terminali«, calyces petioliqiie follorum tomento denso canescuiit, e pilis siibrclrorjiis constauJe, frlclu relrorsum molli, aiilrur- sum rigidulo. Iiifera folü pagina taclu molliter tonientosa, cosla media tomerit« lauuginoso opacatur, venae veniilae- que reliculaJ.^e prottiinulac iisdem pilis lanugiiiosis lalera- liter niuniunlui' ncc omiiino «»pacanlur, leviler riifescentes in conspectuni venlunt, iiec opacatur vIride laminae paren- chyma; supera pagina viridis, rarius densiusve in rete vasculoso pilosiila. Longiludo roliorum scmipedalis vel majorjatitudo subbipollicavis. pcSiolo f) linras vel pollicem h)ngo. Übi lamina in pclioluni de.sinit. glandnla nlrin- secns lateralis, denudala, plana, salis magna, rarius deficiens.

-i;

Spien Icrniinalis, erecla, semlpcdalis spilhamaeaquc, siiu- pliclsslma vel hasl ramosa, rariflora , floribus subsessilrbus pseuilo-oppositis sparsisque rarissime gcminis. Bracleolae sqiiamiformes, aculae, pedlcello vix longiores. Calyx ur- ccolato-campanulatus 2 3 lineas longns, regularller quin- qucdenlatus, exlus et intus parlier tonientosus; denies brcves, acuti, vIrides, sinus lati, subreclillnei, pellucide niembranacei; coslae calycls lanceolafae virides in dentes desinunt. Corolla hypocraleriformis, tubo cylindrico 5 6 lineas longo, limbo subregnlari expanso diametro 4 5 lin., laciniis obovatis obtusis; inlus ab inserüone staminum sur- sum et in fauce villosa, caeterum extus et intus cum gcnilalibus glabra. Stamina quinquc medium occupantia Uibum, paiilulum inaequalla; lilamenla brevia; antherae lineares. Germen obovalum; slylus brevis, crassus, calyce niulfo breviusj stigma apicale haud incrassalum. Fructus deest.

Hnbemiis varletatem folils paulo majorlbus et lallori- bus, spicis brcvioribus magis densifloris, calycibus nun« longioribus, nunc brevioribus. Caetera conveniunt.

5. CiTiiAREXYLUM Riigcndasii N. tetrandrum, inerme, foliis ovalis breviler angnsle acuminalis, supra nilenlibus glabris, sublus cum pcliolis ramis tctragonis et rachidibus lomento slellalo cancscentibus, spicis lerminalibus panicu- latis erectis laxis, calyce quinquedentato, denlibus parvis acutis, corollac tubo obconico calycem superanle, limbo parvo pubescenle, fauce barbata.

//Arbor medlocris, floribus albis, Jalappae. Majo 1829" amicissimus Schiede.

Rami tetragoni obtusanguli, internodiis subblpollicari- bus (1— 3-pollicaribtis). Folia magna iirma, basi rotnn data, lamina breviter ex abrupto in petioluui decmrentc, ibidem subtus foveolarum mellinnaniin rndimenJa; laieri- bns saepius subrcclilincis, imo Icviter cuivalo- cxcisis, lolio

. V2[

in pniuluriforme luilente; antica parle angusllora, acula vcl saeplns elliplica In acumen an£;ustuin acutum parvum pvo- (lucla; solilo more reliculalo-venosa, nervo venisque pri- niariis ulrlnsecus 6 12 supra impressis, subtus prominulis. Tomentum adpressum e pilis brevibus stellatis vel potius slellallm rainosis conslans. Varlant folla respeclu longi- ludinls et lallludlnls; 6- et 8-pollicaria occurrunt 3,' poll. lala, 4 6-pollIcaria latitudlnc bipoUicari. Panicula ler- ininalis sessilis. Splcae trcs simplices aut semel ilerumve tritidae; nee pariler evolulac omnes. ßracteolae ad rami- ficationes ovatae, acunriinatae, acutae, sesquilineam clr- citer longae; similes at minores, quae flores sufl'ulciunt. Flores subsesslles, parvi, allernl, confertiores quam in con- gcneribns pluribus. Calyx urceolalo-obconicus, acqualis, quinquenervius, quinquedenlalus, denlibus late triangularibus acnlis; membranaceus, hirtellus, sesquilineam longus. Co- rolla Jubo obconico, duas lineas longo; limbo parvo inac- quali, laciniis brevibus elliplicis oblusis, duobus minoribus breviorlbus; intus ab inserlione staminum sursum ad l'au- cem viilosa et barbata, limbo ulrinque pubescenle. Sta- mlna qualuor inclusa, subaequalia, vix didynama , rudlmen- Inm quinti sinu minorum laclniarum opposilum; filameuta protundius sollto inserta, longluscula, ciliala; anlherae ovatae. Germen obovatum glabrum; Stylus gracilis, glaber, stamina acquans, Stigma crassius emarginatum. Fructus deest.

LANTANA.

Fructus: drnpa succosa, monopyrena, dlsperma. Du- plex pulaminis fabrica rationem generis dividendi praebet nee tarnen anidet tot cbaracteribus tantaque similitudine nrcMlssime conjunctas species ob unicam vel gravem notam «listralierc, Suhgenera sint nobis: 1. CAMARA ossiculo lilloculail dlspermo, cujus lusiorem descriptionem vide

122

apud Gaertn. 1 p. 267 f. 56. C 4. et infra sub Lanlaria tiliacfoUa. Tab. VII. fig. A. (HIc L. acuten L. Gaert. I. c, CamaraYt.^ mista L., scabrida Ait., liliaefoUa^.) 2. CAL- LIOREAS ossiculo biloculari dispermo, cujus fabica infra sub L. trifolia variet. Tab. VII. fig. ß. et L, Selloiviona amplius illusiratur; (Hujus loci et L. invohicrata L., recta All., salviaefolia vel affinis brasiliensls infra memorata.) Calliorcas medium tenet inter Camaram et Lippiam. Lippia autem simili ralione a Lantana distracia fruclu diagnoscitur exsucco »ponte bipartlblli; omnia caeterum Lantnnae; Ahisia, habilu infloresccntiaque a Lippia ab- horrens, quacum fruclu convenit, genus nobis vidcbalur servandum.

1. CAMARA.

1. Laufana tUlacfolia N. inermis aculeolataque, ra- mis tetragonis hirtis, foliis ovatis acuminatis acutis, cuneata truncata rotundata cordatave basi paululum in peliolum brevem produclis, obluse serratls, supra pilis antrorsis rigl- dis blrtis, subtus pilis mollibus rete vasculosum praesertim municnlibus subveliitinis,pednnculis axillaribus hirtis foliurn subaequaniibus (eodcm brevioribus nee non longioribus), capilulis globosis, bracteis oblongis angustis hirtis flor" brevioribus.

Bahia Sieber Comilis ab IIolTmannsegg venator (IIW. No. 11502.) et iterum Lholzky. Brasilia meridionalis. Sellow, qui magnam spcciminum copiam pluribus locis el temporibus collectoruni Irnnsniisit.

Varietes iiisignls foliis obtusioribus grossius serratis el rariori parlium hlrsulie, tomento, pube. Semel in Brasilia meridlonali lectam niisit Sellovvius.

Frutex oppositifollus, Rami obtusangiili, internodiis adtillis 2 3-pollicaribus, iiifera lignescente parle calves- crnles et pallesoentes, leneriori supera parle pilis palcnti- bns albis crebrioribus rarioribusvc hirti, pilis glaudullferis

?:{

viscidls sacpe ncc semper immixUs. Aculei dum adsunt

uiicinali rclrorsl angulos caulium et ramorum muniunt

sparsl, scinillneam lineamque longi. Folia membranacca

plana; iiiaxinia circiter IripoIIicaria, pclio'o ad summuni

scmipollicari; forma et laiitudinc respeclu longitudinis

variabilia; folium Tiliac aliam extremam seriei formam in-

dlcat, nee rarlus observabis anguslius ovata , basi produela

cuneala. Vaiiant et respccla marglnis tenuius grossiusquc,

ublusius et minus obtuse serrati, mox crenata diceres. In

varielale basi sunt rotundata vel cuneata, aplce saepe ro-

tundata, serraturis vel crenis duplo circiter venanim pri-

mariarum numero. In onuübus forinis sunt leviler reliculato-

venosa, venis primarlis ulrinsecus 4 7. Supra velustalc

pilis basi callosis saepe scabrescuni ; subtus nunc tomen-

tosa sunt, nunc juniora tantum nitore subvelulino sub-

lomentosa, pilis in aduUis rarescenlibus rete vasculosum

tantum munientibus, semper tarnen niollia. Pcduncull ob-

scure tetragoni, sub fructificatione apice incrassali, sie ut

rami hirli, variant, ut in plurimis speciebus, longiludine,

sesqui- et quadripollicares in eodem specimine provenien-

les; saepius breviores sunt foliis, aut illa subaequant, in

varietale longiores iisdem esse solent. Capilula sub an-

ihesi semiglobosa vel fastigiata, sub fructificatione globosa,

nee elongata. Bracteae semper floribus breviores variant

longiludine et figura, nunc lanceolatae nunc lingulatae, nunc

acuminatae aculae, nunc apice elliplicae obtusiuscnlae;

pilis antrorsis albis hirtae ut juniora folia supera facie.

Calyx minimus laxus. Corolla generis extus pubescens,

intus praeserlim ad insertionem staminum et fauce villo-

sula ; tubus rectus, subcylindricus, sursum pauIo incrassatus,

4 4i lineas longus; limbus expansus diametro circiter

büineari. Staniina in medio tubo didynama; antherae ova-

iae. lilamenla brevia. Stylus calyce longior, inferiora atlin-

gcns stamina. Drupa succusa, subglobosa, monopyrena, Ires

124

clicxler lineas metiens. Ossiculum clavato-obovaluin laeve, veilice crasso rolundalo, lobulls duobus lalcralibus deor- smn vergentibus, basi dcsliiens in roslruin lenue, trique- Iro-conicum, fenestralum, dorso convexo, faciebus duabus planiiisculis, fencslra obcordata in extrenio rostro excisis; triloculare, dispermum; loculo intermedio et simul inlerlori niaximo, inani, fenestra basilari hianle. Tab. VII. fig. A. 2. CALLIOREAS.

2. I<\NTÄNA trifoUa L. Plum. Am. p. 58 t. 70.

Follis oppositls aul ternis verlicillatis, basi rolundalis aut in peliolum aüenuatis. E San Domingo C. Ehren- berg. — e Brasilia Sellow. Ipsi ad fretum Sanclae Ca- iharinae Brasiliae varietatem legimus, cujus fusiorem sub- jungimus descrlpfionem: prorsus eandem prope Caravellos legit Freyreiss, herb. Beirlch.

Lantana ramis peduncubsque folio paulo longioribus tetragonis hispidis, foliis angustc ovalis, apice attenuatis aculis^ basi in petiolum brevem productis, crenato-serralis, rugosis, nervöse -venosis, venis ulrlnsecus subquaternis obllquls, infima ex infima costa oricnlc, supera pagIna pilis basi callosis scabra et aspera, infera pilis rete vascu- losum munientibus snblanuglnosa, capitulls globosis dein elongalls cylindraceis longlludlnc ferc pedunculi, bracteis ovalis acuminatis acutis membranaceis reticulalo- venosis pilis antrorsis rigidis albis adspersis et cilialis, punctulis reslnosis micanlibus.

Rami obtusangnli, asperi, inlernodiis seml- et bipol- licarlbus. Folia, in speciminibus nostris, quae apices sunt floriferi, bipollicaria, 10 lineas lata, petiolo trilineari; ma- iora inferiores slerilesque ramos proferre praesumendum. Pedunculi apices decoranl ramorum axillares, oppositi, psendoterminalibus duobus gemmam apicalem serius evol- vendam comitanlibus; inferiores maxime evoluli bi- et Iripollicares, spicis basi fructilcris apice floriferis bipoUi-

125

rfjvlbiis, Florcs nll)!, Inorlonc i lliions longac , 1 Inlac. (\ilv\ hrftvis.simiis, luI)iilosiis , basin lubi corollini arclc cinj^cns, \i\ ilenlalus, liirtellus, vix semiliiicani lonjxii», Corolla £;rncrls cxtus pracserllin in tubo piibesccns, iülus ail inscrtionem staniiiinm et in faucc pilosula; liibns recfus, snbrvlimlricus, sinsum paululuni inllntns, 4 5 lincas lon- giis ; lirnbus solilo more inaequalilor ({uadiilidus, b)bi.s ro- Inndalis intocjenimis, expansus dianiclra plus IrilliUMii. Slamina qualuor didynania in mcdio Inbo; lllamcnla brc- via; anibcrae oblongac, ercclae. Cermcn ovoidenin niiiin- liini, stvlnsque brevis, glabcrrlma. Drnpa succosa, feub- i;l()bosa, nionopyrcna, axi diamclroqiie subbilinearibns; osmi- »uiliini comprcsso-obovatum, ligneiim, grosse rolionlalo- riTgosnm, facicbns snico longilndinali loculamenta prodcnte noialls; bilocularc, dispcrniniu. scpticlde blparlibüc, scg- nienlis dorso crassis, facie planis, Tab. VII. fig. B.

3. Lairtmm rerin Ail. JIW. No. 11507. Speeimina hortensibns slmilb'ma e Bahia misil LIiol/-

kv; magnani spcciminum polymorplioruin ad L. iiivolu- riviirnn parlini vcrgenlium coplam e Brasilia exlra-et in- Iralropica misit Sellowius, e San Domingo C. Ehrenberg.

Folia sempor opposila, nnnquam verticillata terna, sae- pltis Iriangularia aculiuscula, saepius subtus canescentia; podunciili foliis nunc longiores nunc breviores. Fallax ut plurimum in Lantanis character e longitudine iisurpalnr pedunculorum. Proxima certe species L. involucrntac L. Mont jnlir de Cnycrme.. quam genuinam e S. Domingo niisit C. Ehrenberg, quam e conlinenti terra non acce- pimus.

4. Lantana proxima salviaefolia Jacq. si modo di- versa.

In Brasilia legit, Sellow qui et semen cimi hoiio regio communicavit, quo nunc viget florelque culta. Kecognoscatur in horto.

120

5. Lantana SellonHaun Link el, Olto Abbild, p. 107. t. 50. Lantana dccumhens Sellow in liü. Lippia Jiio//. Ieviden.sis Spr. cur. post. p. 231.

Duae exsant formac:

rt. riigosa, ex toto uberiori pube crebriorlbusque pllls antrorsis munlta, folils rugosis acutius inlerdum scrratis acutioribusque, bracteis involucrantibus late ovatis acumi- natis aculis, fruciu (an majori maturllate) majori, pnl.i- mine duriori. Fruclus: drupa succosa, putaminc lignc- scente ellipsoideo rugoso inlegro biioculari dispcrmo sopli- cide biparlibili, scgnienlis dorso cra.Sois, facie tcniiibus planis, axi scsqnillneam niellenle.

lluic formae perlinent synonyina, exciusis, quae de spcciminibus herbaril dicunt cel: Link el Ollo, ad ß pln- nifoliam referenda. E Brasilia meridionali, S. .Tose <!<► ürugnay (?) aliisque locis misit Sellowius. SpecimiMa claliora subbipedalia, caule lignoso subsolilarlo subdecnm- bente, rbizomale lignoso bulblformi dcricienle vel minus crasso, crassilie ad summum pollicis. Frulcx minus ob- noxius fuit flammis campeslrla ex industria vcrrentibus, nl lenerioribus uberius virescant herbis.

ß. planifolia parcius pubescens et pilosa, foliis planis oblusius inlerdum serralis oblusioribusqne, bracteis invo- Incranlibus lalioribus suborbiculatis acuminulatis aculis, fruclii (an minori maturitate) minori, putamine moUiori.

E campestribusBrasiliae meridionalis misit Sellowius. Chapicuy, Rio pardo, aliisque pluribus locis leclam. Spe- cimina pede saepius breviora, caulibus ereclis hornotinis pluribus e rhizomate lignoso duobus tribusve poUicibus latis saepe crassiorl, basibus instruclo caulium annolino- rum deustorum.

Quas pro diversis speciebus prinio inluilu facile posses habere formas, neque characleribus ullius momenli dia- gnoseere, vix autem diffcrentias dicere verbis valebis.

. 127

o. Quo nd Jrurliiin rcatgiiosccndac.

(». Lantana rliamacdrifolia N. frullculosa, erccla, r.uilibus terctiusculis peduncnlisque opposllls clongnlls Oisliglalini caules supcrantibus pubcrulis , foliis subscssili- bus üvalis suborblculallsvc grosse prolundc acute serrads, supra scabris, margine pilis aulrorsis brcvibus rigidis albis cillalo, nervo el venis sublus pilis ilsdem rarescenlibus niunilis, capiluiis seiniglubosis.

E lirasilia nieridionali misit Sellow.

Ex analogia Cnilioreas. Frullculus campest ris Iia- bltu Lonlanae Sellowianne plmiijoline , glabriusculns. Caiiles e rlilzomate lignoso incrassato numerosi, vel inia basi ramosissiini 4 6 polllccs lalos alli, inlernodiis senil- pullicaribns pollicarlbusquo, Folia pseudo-opposila, oppo- sitionc nunnunquam praeserlim ad nodos floriferos pcrlur- bata; ad sumnium semipollicaria, latiludine longitudineni nnnc aeqiianle nunc Icrlln parle ininori, pcliolo semilineani vix lineani longo. Margo in siccis sallem reflcxus; serra- lurae ulrinsecus circiler qualuor, anlerio. 's majores; venae iitrinsecus 2 3 obliquae , ex inferiorl costa Orientes. Pe- dunculi e mediornm caullum nodis apices eorum steriles superanles, bipollicares tripollicaresque. Bracteae involu- crantes infegerrimae, pilosulae, forma et magnitudine va- riabiles, saepius angusle ovatae, acuminatae, acutae, corollis paulo vel dimidio breviores, aliis sunt lale ovatae, aliis lere elüpticae simulque minores. Corolla generis , extus praeserlim in tubo pilosula vel pubescens, intus subglabra ad inserlionem staminum vix conspicue pilosula, fauce et limbo nitore subvelullno praedita; tubns subcylindricus ?* 4 lineas longus; faux infundibuliformis; limbus sat amplus margine undulalo crenulato. Slamina quatuor in niedio tubo didynama anlheris subsessilibus. Fructus de- sideralur. Adsunt specimina slerilia, quibus parcuissc

1-28

vldctiir ignis, claliorü, (lecempolllcarla, ramosisslnia, ramls lenlis (Icnse loliosis, intcrnodiis Ircs lincas longls.

7- Lantana brasilicnsis Link. En. alt. 2 p. 126.

Brasilia. Sellow, qiii horto seinen transmisit.

Speciraina egreglae stii-pis spontanea fructu carcnl: Kccognoscatur in vivis. Incolae monlium (Scrra dos orgos) foliis junioribus hujus slirpis ufunlur loco Tlieac, inlusumque habent gralissimum. Bcyrich.

(Coufinuatio in seq. fasciculo.)

PLAN-

129

PLV.MAE ECKLOM ViME.

JTJNCEAE

nncloic Ijvn. Meyer. *)

1. JÜNCUS.

1. j. innirionus Tliiinb. fl. cap. pag. 337. Spcciinina cmicla hcibarii Ecklonlani anllielain siiprS-

ilecomposllahi prachcnt, capiluloqiie minus dcn.sllloro. qunm tiiiquani anlca vidi. Taulis iiomiulloiurn spccliiilnuiu siiN- Iripeclalls.

Feuclilc Slcllcn an cincnl J5;iclic zwischen dein Ta- felberge inid Linvcnkopf.

2. J. hiifoulus Liini. xp. pl. pag. 466. Engl. bol. lab. 802. Fcucblc Slielleu in Gärlcn und übcrliaupl an angeljaii-

len Orten bei Capsladl.

3. J. capcns'ia Tliiinh. E. IMeycr synops. junc. p. 48. J'nr. u lalijolins E. 31. I. r.

J. capensis Thunh. 1. c.

^. lonifUnjihyllus. Spreng, n. Entdeck. IL p. 108. In einem Badic auf der nordwestllcben Seile de>s l^cufels- berges. 2le llölic. Am Tafelberge an Üiessendem Wasser, nach der Tafclvalley zu 2lc Höhe. Zv.ischen Felsenrllzen auf dem Gipfel des Tafelberges.

P^dr. [5. viimnuis La Uarp. in Mem. de la soc. d'histi nat. de Paris III. p. 55.

*) Mss. .icccptum mcase Decembri 1S2{*, 7r nd. u jicrt.

130

J. cephnlotes Spreng, 1. c. p. 107. (huic variclatl pr« xiraus.)

Ilabilus Junci capllali, sed folia lallnscula; nonnuii- qiiam tarnen et angiislissima. Pcrianlhiuin plerunique ni- gricans, «t in var. ex., intcrdum' vircsccns ut in var. [i esse solel , at minime seniper est. Vidi hanc varietalem cum var. a ex eadcm radice, ncc nisi primi anni sobolcm esse suspicor.

Sandige etwas feuchte Slellen zwischen Gebüsch der 2ten Höhe am Tafelberge. Daselbst ile Ilölie aul torf- artiger Erde. Hollen lolLsholland.

f^ar. y angiisiifüllus E. J/. 1. c. p. 49. (var. :>)

.1. ccphalnlcs Thunh. 1. c. La Harp. 1. c. p. 54.

J. cymosits Lam. dict. HI. pag. 2()7.

J. miiltifloriis Hetz, scand. cdil. 2.

HottenloUshulland. In Graben bei Doornhoogle, und bei Seekuhvalley in der capschen Fläche. Am Fuss des Teufelsberges.

Var. 6 JongifoHus E. IM. synops. hiz,ul. p. 34. (var. ;».)

J. capensis Spreng. 1. c. p. 106.

J. cephalotes ii Stendcl apud Schult, syst. VII. p. 241. (in descriptione).

Feuchte sumpfige Slellen der 2lcn Höhe am Tafel- berg, der 2len und ölen Höhe am Teufelsberge zwischen Gebüsch.

De Iota hac specic cf. quae in Schleclilendalii Lin- naea HI. p. 373, observavi.

4. J. maritimiis Lam. diel. III. p. 264. Smith, bril. I. p. 375. Host. gram, austr. tab. 80.

In einem Sumpfe am Fusse des Tcufclsbergs. He Ilölie Winlerfeld, 'Disir. ßeaufort.

2. PRIOMUM E. IM.

Flores paniculati. Perianlhium glumaceum duplex cx- terius triphylluni; foliolis duobus oppositis carinatis, lerlio

131

incluso piano; interius tilpartitum siibacqiialc. Stamina sex liypogyna, filamcnlis glabris, anlhcrls basi aflixls. DIs- ciis squainaevc hypogynac nulla, Gcrmcn subgloboso- irlgonnm; slvius singuhisj sllginala tria pluniosa. Capsula tiivalvis Irilocularls polyspcniia, dlsscplinciilis basi bila- mcllalis iricdio seminifcvls. Senilniini testa subpubesccns fragllls, rapbe longlludinali; nucleus testa anguslior (nee bievlor). Albumcn fariiiaccum ad basin excavalum (iiiide enibrvonem scinl-lniinersum esse colligo.)

1. Prion I um Palmild E. M.

Juncus scrralits Thunh. 11. cap. p. 337.

Acorus PaJniJia Llc/itcnstcius Reise II. p. 2r)6.

Pahiiil vulgo apud incolas.

Feucbte Stellen der 3len Höhe auf der nördlichen Seile des lafelbergs.

ALTSI\IACEAE

auclorc Km. JFcyer. *) 1. TIUGLOCHIN.

1. T. nwrilimjnn [i viicrajitJium E. M.

T. mariliinnni Tliunb. fl. cap. p. 34().

Scapus gracillor, florcs fruclusquc duplo minores ac in planta Europaea. Praelerea nullum discriinen conslans reperi. Sunl quldem plerumque fruclus plantae Etnopaeae ex ovato magis oblong!, Afrlcanae ex ovato magis glübosi> at utrumque non seniper.

In Sümpfen bei Seekuhvalley, bei Doornhoogte, cap- sche Fläche (der Boden etwas salzig) auf der nördlichen Seite des Teufelsbergos Her Höhe.

*) Mss. accoplum mense Dcreoabri ISSP,

132

2. T. hulhosinn Linn. manl. pag. 226. J.icq. icon. rarlor. 11, pag. 454.

T. Barrelieri Lois. gall. IL j). 72.>. Plaula Gallica Capensi adeo similis ut ovum ov<>. Utriusque bulbus fibrosus, peduncull palentes asccndentes, fructus elongati, apice nee basl atlenuatl, carpellis singulis ad basin paulo excavatis.

Fcuchfe sandige Stellen auf Creenpolnt^ (etwas sal- ziger Boden) Zouterivier; an einem Bach unter dem Teu- felsberge etwa 100 300 Fiiss hoch (kein salziger Boden), auf dem Gipfel des Teufclsbergs über Klasenbosch (xon Zeyher).

RüßUCEAE

auclore G. Criise. *)

AN THOSPERMÜM I..

*) fJoribus herinaphrod'ilh. \. A. Llchtensteinii Cruse diss. de Rnblac. capens. p. 9 et 15.

Spermacoce ericaefolia Lichtenst. iMscpf. Sandige Stel- len in der Flache bei Laudenbach in Biedvallei. Aug. **) ßor. dioicis. f ) J'oliis teruis verticillafls.

2. A. Bergiatnim. Cruse I. c. p. 8 el 9. Sandige etwas feuchte Stellen der capischen Fläche ohnweit I^oorn- hoogle July.

3. A. aethioplcum. L. em. Cruse Mscpl. A. foliis et raniis lernis, foliis linearibus connato-perfolialis. slipnla inlerjecta brevi; corollae laciniis longitudine tubi.

*) Mss. depositiim mense Dcccmbri 18-29.

133

A. nclliiopicum. L. --i Icrrilfoliiim Criise I. c. 2le ii.3le iJölie ili's 'J'ai'elbergps elo.

ff) /o//V.v <>//po.si/is (KntMiili In nxillis loliontm ;ilil)rc viali verlicilhin\ pluriuni lolionini nuMiliiinliir.)

4 A. .sj)(ilhul(ilmii SprcMii^.

A. loliis opposltis, liiieari i-iili.spallnilotis i;ilsen- vlrl- (lll)iis, facle siipovlorc .splendciiliftiis , slipula brcvi acunii- nata, corollae laciiiiis tiibo longioiifnis.

IIuc: A. aclhiopicuin u. opposilifol. Cruse Diss. p. 11. Obs. 1.

Or.S. 1. In Iracl.'ilnlo fle Unbiaccis capcnsibus (a. IS^S ctlifo) speciniina opposililolia, A. spalbulalo Spreng, simil. linia ad A. aelblopiciini dclulimiis; suadcnlibus Thunberg cl Laninrck (Encycl. nietli.). Nunc jain iibcriore specimi- ninn copia cxaniiiiala, pcrsuasuin nobls csf, ^ipecimina lolils oppositls a IcrnifoJlis removenda et ad A. spalhula- luiTi rcferenda esse. D. Thnnberg A. aelhiopicum et spa- ihulafum sub aolliiopico confudisse videlnr: ramos enini cl folia opposlla Iribuit A. aelliiopico, spccimina ternifolia, ramulls axillarlbus abbvoviatis vcrliclilum dcnsifolium rc- lerenlibus, /^variclalcm niotislrosani" cxislimans.

()]is. '2. A. spallinlülum ^ariat loliis spathulatis et inagis linearlbus; scuipcf au lern lolia ad basin coarclala, qiiae in A. aelbiopico linearia; bujus viridia, illius seniper lacie supcriori grlseo viridia splendcntia.

Ors. ?,. Observavinnis In lib. Eckloni spccimina habitii ab A. spalhulaio discrcponlia; omnibus partibus, interno- diis, foliis, floribus Insignilcr elongatis, rarnulis axillaribus longiore inlernodio ex axillis emergentibus; quae au- teni spccimina cum mascula lantummodo lecla sint, frnclus itaque observalio nos fugiat, pro A. spalbulati inslgni va- vieiale habemus. (A .spathuUilinn Vnr. Ecklonianinn Cruse; Baviansberg bei Gnadenlhal 2le Höhe. Novbr. Schwarteberg bei Caledons-ßad. Novbr.) Spccies forsan

134

dlsllncla, setl dcficlente fruclu, praeter partium elongallo- nem niilla cerla noia ab A. spatliulalo dlscernenda; folla 6 7'" longa, subllncaria, basin versus angusliora, vix llncam lata, dum in A. spalhulato 3 4'" longa 1'" lata sint.

5. 1. elitäre loc. nat.

Obs. Huc A. galloides Reiclienb. (apud Spreng. Syst. \ cg. cur. po.sl. p. 338) fide spec.

6. A. lanccolatian Tlibg. Am Fusse des Kleinrlviers- bergs. Distr, Caledon. Schwarleberg bei Caledon 3le Höbe. rs'ovbr.

7. A. h'irtimi Cruso. 1. c. p. 11.

A. rublaccum Reiclienb. ap. Spreng. 1. c. fide spec. ()slllcbe Seile des Tenfclsbergcs 3le Höhe. \\\z,. flor.masc. Auf dem Gipfel des Kaslcelsbergs an feuchten Stellen. 5te Höbe.

8. ui. spcrmncoccum. Reichenb. ap. Spr. 1. c. fide spec. IncoUs: Stinkkriiyd. loc. nat. Kleinrivlersberg u. s. w.

Obs. Quarnvis ])ersuasuni nobis habcanuis, planlam ab Ecklonif) Icciam nullo modo ad Anlbospcriua refeiTi passe lameu hoc nomine usi sumus. Conveniunt enim sppcimina hb. Eck), cum specimine sub A. spermacocei nnmiuo ab auclorc l)encvoIc communlcnlo. Cum aulem nequc florcs complctos, nequc fructum rite evolulum ob- servarc conligeril, de vera yV. spermacocei indolo certlores noiubim facll sumus, Flores in ramulis axillaribus pedl- Cellali, calyx subcylindrlcus 5-angularis, llnd)0 5-dcntato, dent^bus inaequalibus, allere maximo reliquos quatuor lon- giludine triplo ad miiilmum superanlc, ovarium non ad- haerens(?) cerlc ab Anlhosponno genere planlam Eck- loniauam romovcre suadent. llabltu ceterum, foliorum disposiiione et fabri a ad A, lanceolat. proxime acccdit.

9. A. paniculainvi', Cruse 1, c, Unterberg. 1. Zeyher. Oct. iSovhr.

Obs. Spccimcn im'icum incomplelum masculum!

\

J35

CALIUIM.

1. C loinciitosiiiu. TliunI).

(i. asporuni riuiiil). 31('in. de l';ic. Iiiij). des Sr. de rclei-sb. Tom. I. Tab. X. :

8landort Zoulendacls Valley, Dislr. Calcdoii.

Ons. ti. aspennn Tlibg. pro iiicra (i. loinciilobl haben- diiiu esse ccnscnius variclatc, raiiiulis et pcduiKulIs haud adeo elongatis, pllis alUis sparslorilms cUucvitnibus leclis; lolla qualerna rl scna vcrlicillala in eadem occurrunt slirpe. Fruclus {^labcnlinos, q'iales Tluinbcrgius G. aspeio Iribult el in G. lorncntoso gctiuino obscrvnvimus, pcdicel- lls et raniulls maxinie elongalls; ])ills albls longls densis- slnie hlrtis. Illo. Sprengel Gallo toineiilosu fruclus hispi- dos a(lscril)cre placnll ; (Syst. V eg. I. 092.) sed perperam.

2. (i. cnpaisc. Thl)g.

M6m. de i Ac. de Petersb. Tom. I. Tab. VTL

Standort Bavianskloof, Gnadentbai.

Or,s. Folla niillo modo lincavia nuncupanda; evldenler lanceolala. Speciinina in iconcm Tliuribergianuni quadrant; minus bcno in descriplionem in flora Capcnsi. -i

3. G. expansum. Tbög.

Mem. de l'Ac. de Pelersb. Tora. I. Tab. IX. Dislr. Caledon.

4. G. s;labrum. 'l'hbg. Duivelsboscb bei Zwellcndara.

(Coutinuabitur in -seq. fascicnlis. )

13()

DE

P L A N T I S M E X I C A N I S

A G. SCHIEDE i\I. DRE.

COLLECTIS NUNTIUM ADFERT

D. F. L, DE SCHLECHTENDAL.

AaMlCISSmO GUIL. SCHIEDE M. DRl

S. P. D.

D. F. L. m SCHLECHTENDAL.

Quam Tu mihi nuper commisisti dileclisijime amice planlarum in regionc vTalapensl collectarum larglorcm mes- scin, verbis aliquot illusirare et ante divnlgationcm certius clcfinire Tua ex volunlate, Tuisque gaudciis sdipdis tenta- binjus. Plantarura jam prius rccensilavuin ( v. Linn. V. 72, 200, 554, VI 22, 352.) nomina ui denuo proleraiuus locum- quc iit addairms natalem, necessarinm forc credldinius, ad- ncclcre biscc pl.icuit quae e progrediente nosira scientia redundaruut. Vcgelabilium autem iiovarum uberiorcs adum- brallones dabimus iift difficilis evadat recognitio: cerlissimis circuniscribevc ünibus, quae nova proponimus genera, non minus cupiviinus. Quis autem uon miretur feracissimae illius terrae Ihesauros, gui Tujs conaminibus maxima ex parle innotuerunl; quis non ageret maximas Tibi gralias pro variis in niedicinalcs utilesque illarum regiomim stirpes disquisillonibus ; quis dunique non cupcret ut plantaruni illius reipublicae gazam penitus expHcare pergeres. Non vercaris ne nimiuin nostris imponas hunieris onus, nun- quani Tibi decro in lam gravi conalu, resliluta meliusquc

437

scrvala valoludlne mox absolvernus Iianc cdllcclloncm. Oiia pcrfecla ;illerani lllico apgredi slmlliqiic modo Inic- tare studeblmus. Tu vero dilcclissime aurigeiac lollmis indefcsse scrutator puldierrimam aetcrnamquc Tibi llorinu IMexicanorum coronam vincias ülaesaque fniaris valcludiiie nos aulcm consuclo amore amplecti pergns. \ ulc nobls- (jiic favc.

I. DICOTYLEAE. PIPERACEAE.

1. Piper achmcum L. (Linn. 5. p. 73 n. 3.)? Speclmlna in svivis .Jalapcnsil)iis .Tnmiari^) inensc Iccla a prliis missis rccediiDl: lomenlo biovi gruiiioso ranios (minus cicbritio- des), peliolos, pedunculos dense vestiente; follornm pagina exlera ad ncrvum venarumqiie retc hirlo-subtomentosa; spicis crassiorlbus longioribiis. .Magna cctcrimi praecipue ia nonnullis hpeclmiuibus alViiiitas. An varicias lomcnlosa?

'i. P. dlscolov S\\., Linn. 1. c n. ;").

3. P. melnstovioides n. sp. Linn. 1. c. n. 7.

4. Pevekomia Linn. 1. c. n. 8. Subjungimus descri- plionem. Planta florens spithamaea, omnino glabra et laevis. Caulis forsilan haud semper ereclus, basi llbris validis longis in arboribus velustis radicans , simplex, an- gulatiis?, foliosus. Folia alterna petiolata, obovata v. ovata, acutiuscula v. subretusa, basi cuneata, marginibus lamlnae anguslis in peliolum hinc canaliculatum decmrenlia, mar- gine anguste revolula, glabra, laevia, crassiuscula subcoria- cea?;, lutescenti-viridia; nervo sublus prominente, venis pvimariis ntrinque 3 4 supra subinipressis, subtns promi- nulis. Folia inferiora minora plerumque et brevius petio- lata, omnia a pollicc ad 2^ poll. varianlia, 1 ]|p. lata. Spica terminalis gracilis, digilalis, longo pedunculata, alteni

138

laterall accedenle, niinorl et breviovi e medio circilet pc- dunculo Oriente, brevius pcdunculala.

5. P. dcndrophila n. sp. LInn. 1. c. n. 9. Folia Inler- dum majora evadunt alque in acumen obtusum Line inde elongantur.

6. P. acuminata, Piper L., Sp. pl. ed. W. 1. p. 164, Hb. W. n. 721. specimen hortensc. In arborlbus Jala- pae, Jan.

7. P. niimmularlfoUa IlßK. 1. p. 66, Piper Sw., IIb. W. n. 733 speclm. Humb. Ad arborcs vetustas Jalapae rarius. Majo.

8. P. dissimilis IIBK. 1. t. 13, Piper IIb. W. n. 743 speeim. Ilumb. In arboribus prope la Ilacienda de la Laguna Aug.

9. P. rotimdatae IffiK. 1. t. 12 (Piper Hb. W. n. 736) maximopere affinis, dlfferens autem: foliis obovalis basi cuneatis nee orbicularibus v. late ovalis levlter cordalis; caule Uli videtur erecto, nee procumbcnle; an varietas? an species? In arboribus pr. la Hac. d. 1. Laguna.

10. P. quadrifoUa HBK. 1. p. 69., Llnn. 1. c. n. 11. vSpecimina nunc missa melius conveniunt cum Ilumboldtia- nis, licet sint folia magis rotundala, quam prius commu- nicnta. Prope Pcrolc regionis frlgidae. Planta edulis. Majou

11. P. Schiedcana n. sp. P. Deppeanae aflini^ divcrsa: glabritie absoluta; majori lenerilalc, foliis qualer- nis angusüoribus, anguste elUplicIs cuneatis retusis emar- ginatisve, longius petiolalis, spadlce liliformi. Folia tenaia^ quasi pellucldo- punctata. Pedunculus glabcr. In trunci^ arborum pr. San Salvador reg. frlgidioris. Jan.

CONIFERAE.

12. PiNiJS paiula n. sp. Linn. VI. p. 354 n. 1108. Malpays de la Joya. Jan.

139

CUPULIFERAE.

13. QüElicus polymorpha n. sp., Linn. V. p. 78 n. 20. Malpays de Naullngo Sept.; Hacienda de la Lasjuiia. Jul.

14. Q. oleoides n. sp., Linn. 1. c. n. ^o. Malpays de Naullngo. Apv.

15. Q. lancijolia n. sp.. Linn. 1. c. n. 22. Folia quam in prloribus cxemplis angusliora, basi magis attcnuata, an- lice cvidenllus denlata. In sylvls Jalapac IMajo.

16. Q. pandiiratn Ilumb. Bonpl., Hb. AV. n. 17611 speclm. IlumI). Spccimina uostra folUs gaudent juniori- bus, dcnlibus subulalo-mucronalls, mucronlbus hisce in specc. Ilumb. ul vidctur jam delrllis. Q. oblusatn corun- dem aucforum Hb. W . n. 17612 liuic proxima vcl eadcm In sylvis Jalapae Majo.

17. Qiicrciis rami vegeliores ad spccicni nullam redi- gere possumus, lecli sinit pr. la Hacienda de la Laguna Jul.

18. Qucrats sp. prope Chiconquiaco Sept. lectam ex unico specimine irnclUero quidcni detinirc non audemus.

19. Caüpinus (imcricana IMiclix. Linn. 1. c, n. 25. In sylvis Jalapae frequcns- Apr.

BIYRICEAE.

20. Myuica ccahipcnsis HBK., Linn. 1. c. n. 26. Planta foeminea junior sub anlhesi. Jalapae Majo.

BETULINAE.

21. Betula argiifa n. sp. Arbor mediocris magnl- tudinis. Folia lale ovata acute acuminala, basi acutiuscula, argufe duplicato- denlata, supra glabra, nervo venisque pri- mariis imprcssis, subtus sordide ferrugineis (In statu scili- cet sicco) nervo venisque priniarils 13 15 utrinque pro- minentibus ferrugineo-pubescentibus, venulis crebris pa- rallelis venas connectentibus prominulis, primum puberulis dein calvis; dentium apiecs subglandulosi, PetioU cum

rarnulis jnnlorlbus p;labri. Amenla foemlnea siibqualeriia hubsessilla in peciunculo coiiinuinl et allerna, subniatura lantun» visa. Samarae immaturae glaberriniac, ala sursuiii dilatata avenia cinctae, obovatac^ ba.si Iruiicatae, aplcc slylis 2 snperat.ic, loculanienlo lale lanceolato. Habitus AIni et afflnilas cum Alno jorulleusi, cul vero folioruin forma pubesque valdc alia. Speciuiina stcrilia jam prius in Seiru Colorado sunt lecta, IVuctilera iiimc prope San IMiguel del soldadü, Naullngo, Acallan el Cliiconquiaco Junio, Sept. Folia majora absque pctiolo 4 p. longa, in- ferne 2^ 2' p, lata, peliolus 8 10 lin. longus; amenta in sl;ilu ferc perfeclo 6— 0 lin. longa, dianielro 4-lineari, cylindracca utrinque obtusa, liinc inde transversim hiantia et semiiia manifeslanlia.

SALTCEAE.

22. Salix, species sterilis, habitu ad S. aqualicam ac- cedens scd folia subtus glauca el sinml, praoserlirn junio- ra, albo- tomentosa, iomento in rele vasculoso longius residuo sacpiusque fcrrugineo. Fruiex orgyalis in IMal- pays de la Joya Jun.

PLATANOIDEAE.

23. PlaxanüS occidcntaUs L., Linn. V et W. 1. c. n. 30 Ad ripas fluviorum pr. Jalapani Jun. Jya Jalapensium.

24. Li<.)UiDAMßAK Styraciflua L. Jalapae Majo.

URTICEAE.

25. Celtis Schiedeana n. sp., ramulis adpresso-pube- rulis; foliis ovalo-oblongis acuminalis basi obtusis vix subcordalis, utrinque scabris, cymls axillaribus geminis dicbolomis divaricatis petiolum dimidium aequantibus. Arbor mediocris. Ramali subflexuo.si cum petiolis et sli- pulis pube adpressa nequaquam ecabra sunt Iccli. Folia

141