mIGO- THE UNIVERSITY OF ILLINOIS LIBRARY mäs^ LIKNAEA. Kill Journal für die Botanik in ilirem i^anzeu Umfangr. II r r r> u s j;; c i^ e b c II D. F, L. von Sclilcclifendal ^ r liit'i. , Chir. und Pliilos. Dr. Professor an der T'niversitiil zu Bfrlin nn'! mehrerer Siebenter Band. Jahrgang 1832. M i t f u n F z o li n Tafeln A b b i 1 d u n £ e r. Berlin 1832. Gedruckt auf Koslen des Herausgebers. In Commission l)ei Oelimigkc. Digitized by the Internet Archive in 2011 with funding from University of Illinois Urbana-Champaign http://www.archive.org/details/linnaea07schl LZ V. 7 n ha I I. Original- Ablinmllunj^on. CcnHotlieca, eine neue rfl.inzcngalfiinjr ans der Onl- nunj; der Sesnmecn , hcscliricbca von Steplian Endlidier Oiierzu T.il". I — Hl.) Seite t Einif>c Worte iilicr die mit Viola montana und V^iola canina vcr\vancr die um Driesen ^vildwachscnden A\'cidenformcn, von Lasch — "i De plantis in expcditioue I^omanzoffiana et in hcrlia- riis licgiis observatis disscrcrc pcrgitur. \'erbenareac auclore Adell). de Charaisso — 105 Conlinnatio — 213 Continuatio ■*— 364 Addendum — 720 Aristolnchieae auctore Adelb. de Chamisso (cum tabb. V. VI.) — 207 Hignoni-iceae auctore Adelb. de Chamisso — 542 Continuatio — 653 Continuatio — CS9 Sesameac, auctore Adelb- de Clianiisso — 723 Plant ae Ktklonianae. JiMiceac auctore Ernesto Meyer — 129 Alismaceac auclore codem — 131 Hubiaccac auctorc G. Cruse ..v — 132 Gramineae i'ccens. C. G. Neesio ab Eseiibeck — 273 Cyperaceae exposuit auctor idem — 491 Laurincac, Myrtaceae auct. Fr. Th. Baviling — 538 Celastrineac, Frankeniaceae, Resedaceae auctore cod. — 539 Lincae, Violarieac, au'clore eodem — 540 Capparideae, Ficoidcae auct. eodem — 540 Droseracoac auctore eodem , — 620 Menispermeae auctore eodem — 621 Portulaceac, Alsineae, Sileneae auctore ecjdeni — 62J Paronychieae auct. eodem — 624 Sclerantheae, Ericeae auctore eodem — 627 N^ ? ;;> IV — ■ — 7. De plantis Mexicanis a G. Schiede M. Dre. collectis nuntiuni adtcrt D. F. L. de Schleclitendal Seite 13G Continua! io — «J^ü 8. Über die deutschen Calhtrichen, vun Fr. Kütziag, Pliarmaceulen zu Tennstädt in Thüringen — 174 9. Mvcohjoische Berichtigungen zu der nacligelassenen Sowerbyschen Samnihnig, so wie zu den Aveuigen im Linnpsulien Herbarium vorhandenen Pilzen, nelist Auf- stellung einiger ausLändischcn Gattungen und Arten; von Joh Friedr. Klotzsch (hierzu Tid". VIIl. IX. X.) — 10. Floriim monstra quaedam describit Adelb. de Chamisso (cum tah. VII. figg. 1. 2.) — 11. Polygalne nova species Augusto de St. Hilaire dicata <7_ Stephane Endlicher i2. Über einige vom Dr. Schilde mitgetheilte Arzneimittel aus Mexico, vom Herausgeher — 13. Die ]\letamorphose der Piianze und ihre ^Vidersacher. Kritische Blätter von E. Meyer — 14. Parmelia crocina Zenk. nova Lichenum species a Zen- kcro cxhibita (cum tab. XI. i" I.) — 15. De Sphaerophori sporangio observatio, auctore H. F. Link (cum tab. XI. f. II.) — IG. Einige Bemerkungen über das Genus Erythraca von Dr. Schmidt prakt. Arzte zu Stettin (hierzu Taf. XII. u. xni.) • — 17. Gladiolus ßoucheanus, ein Beitrag zur deutschen Flora von D. F. L. T. Schleclitendal — IS. Über die merkwürdigsten Verschiedenheiten des ent- wickelten Pllanzeiiembryo und ihren. Werth für Syste- matik. Vom Prof. ßernhardi (hierzu Taf. XIV.) — 19. ISaclitrag zu der Abhandlung über die Familie der Restiaceen Linn. 5,r Bd. S. 627. ff. von Prof. C. G. Nees T. Esenbcck ._. 20. Über die Vegetation am Ätna. Von Dr. R. A. Philippi (hierzu Taf. XV.) • 21. Auszug aus einem Briefe des Hrn. Oswald Heer V- D. M- an den Herausgeber Register aller in den Abhandlungen vorkommen- den Plianzcn- Namen CERATOTHECA, eine neue Pflanzengattung aus der Ordnung der Sesameen^ beschrieben von Stephan Endlicher* (Hierzu Taf. I — III.) jJie Ordnung der Bignoniaceen, wie sie im Jahre 17S9 von Jussieu aufgestellt wurde, begreift mehrere j von dem Grundtypus, der sich in den Gattungen: Bigno- nia, Calalpa und Tecoma am Deutlichsten ausspricht, durch carpische und vegelative Charactere dergestalt abweichende Pflanzengeschlechter; dass es dem Scharfsinne des un- sterblichen Verfassers der //Genera plantarum" unmöglich entgehen konnte, wie diese Anordnung nur als eine pro- visorische zu betrachten sey, und seine Bignoniaceen in mehrere Gruppen gclheilt werden müssen, sobald eine hinreichende Anzahl neuaufgefnndener, oder besser unter- suchter alter Gattungen, den Unterscheidungsmerkmalen das nölhige Gewicht geben« und zugleich Vereinigungs- punkte für neue Ordnungen darbieten würde. Bei dem damaligen Zustande der Kenntnisse war es überhaupt am gerathensten, sich mit vorläufigen Elnthellungen zu ^e guügen, und Jussieu konhie es zweckmässig finden, seine Bignoniaceen nach vegetativen , und anderen Merkmalen von secundärer Wichtigkeit, in drei Unterabthellungen zu 7r I5d. Is Heft. 1 trennen, jedoch nicht, ohne auf das geringe Gewicht, wel- ches er selbst auf diese Einlhellung legt, aufmerksam zu machen, und die Nothwendigkelt einer künftigen defini- tiven Trennung wiederholt anzudeuten. Die erste seiner Abtheilungen , die er durch krautartige Stengel und eine zwelklappige Kapselfrucht bezeichnet, begreift die Gattun- gen: Chelone (nebst Pentstemon), Sesamum und Incar- vlllea; die zweite Ablhellung, die ebenfalls zwelklappige Kapseln, aber einen bäum- oder strauchartigen Stamm hat, umfasst den eigentlichen Kern der Familie, nämlich MIl- linglonia, Jacaranda, Calalpa, Tecoma und Bignonia, wäh- rend die dritte Abtheilung, durch krautartige Stengel, abei holz- oder lederartige Früchte, die nur an der Spitze auf springen, charkterlsirt, Tourretia, Martynia, Cranlolaria und Pedalium in sich schliesst. Zehn Jahre später wurde diese Anordnung Jussieu's beinahe ohne Änderung von Ventenat wiederholt*), nui dass den Gattungen Chelone und Pentstemon ihr Platz in der Ordnung der Scrofularlnen angewiesen, der zweifei haften Incarvillea, Millingtonia und Cranlolaria gar nlchl erwähnt wurde. Robert Brown war der erste, welcher Im Jahre 18 IC die Gränzen der BIgnoniaceen schärfer bestimmte, und indem er Pedalium und die Ventenatische Gattung Jose phinia**), zu der er selbst eine neue Art entdeckt hatte, als Typus einer eigenen Ordnung unter dem Namen dei Pedalineen aufstellt, zugleich Sesamum als den Repräsen- tanten einer zweiten selbstsländigen Gruppe zu betrachten scheint. ***) Nichtsdestoweniger wurde Jussieu's Ursprung- *) Tableau du regne vegetai. Paris, 1799. Tom. II p. 402 scpj. **) Memoires de l'Instit. Scienc. physiques. 1S06, p. 71. JardLn de la Malmaisou, tab. 103. ***) Prodromus Florae Noyae Hollandiae, Vol. I. p. 519. liehe Anordnung noch im Jahre 1816 in dem von ihm selbst unterzeichneten Arlikel Bignoniacee des grossen Levraultischen Wörterbuches der Naturwissenschaften, *) ganz unverändert -wiederholt, nur dass dort der Gattung Craniolaria keine Erwähnung mehr geschieht. Im Jahre 1818 machte Kunth eine Revision der Jussieuischen BIgnoniaceen bekannt, **) in welcher Brown's Pedalineen als eine Unterabiheilung dieser Ord- nung angesehen, und nebst Sesamum, im Gegensalze zu den echten Bignoniaceen durch ihre flügellosen Samen charakterisirt werden. Demungcachtet wurden nach Brown's Vorgange nun- mehr von den meisten Botanikern die Pedalineen als selbstständige und von den Bignoniaceen ziemlich entfernte Gruppe, bald unter dem Namen der Pedalineen, bald unter dem der Sesameen, oder wohl gar der Martyniaceen be- trachtet, ***) Brown's Ansicht aber in sofern von Allen missverstanden, als sie Sesamum mit Pedalium in eine Gruppe zusammenwarfen, da er doch beide als die Re- präsentanten selbstständiger Ordnungen ansieht* f) Eine von Gay im Jahre 1824 angekündigte Mono- graphie der Sesameen, (mit Einschluss der Pedalineen) blieb leider blosses Versprechen. Von den zwei neuen *) Dictionnaire des Sciences naturelles, tom. IV. p. 396 ss. **) Journal de Physique. tom. 87. p. 445 ss. ***) Sesameae, De Candolle, Theorie element. ^dit. 2. p. 247. Reichenb. consp. p. 125. Bartling Ordin. natur. p. 175. Pedalineae Lindley in Bot- Regist. IX. 934. Append, to Loudons Hort. brit. p. 526. Introduct. to tbe natural Syst. p. 235 (mit ganz unrichtigem, auf ei- nige Arten von Martynia gegründetem Charakter. ) Ulartj-niaceae^ Lmk Handb. 1. p. 504. T) Nees V. Esenbeck scheint die Pedalineen als von den Sesa- meen getrennt zu betrachten. M. s. Necs u. Eberraayer Handb. der med. Botanik. Tom. 2. p. 472. 1* 4 Galtuiigen aus der Gruppe der Pedallneen, Pretraea und Rogeria, die von ihm angedeulet wurden,*) ist bloss die letztere später von Delile erläutert worden;**) während die erstere, auf eine Loureiro'sche Art von Martynia *"**) gegründet, so gut als unbekannt geblieben ist. Ein bedeutenderes Verdienst hat sich in neuester Zeit der jüngere Richard um die richtigere Begränzung der Pedalineen erworben, indem, er aus Martynia angulosa Lam. eine eigene Gattung unter dem Namen Carpoceras bildete, alle anderen Arten von Martynia aber, vermöge ihrer Wand-Placentalion, die bei M. annua schon von Gärtner angedeutet worden war,f) zu der von ihm erweiterten Ordnung der Gessnerieen brachte, ff) Der umfassenden Arbeit, welche DeCandolle über die ostindischen Sesameen bekannt zu machen gedenkt, fff) sehen wir mit um so grösserer Ungeduld entgegen, als sie bei dem Reichthume der dem grossen Genfer Botaniker zu Gebothe stehenden Sammlungen, nicht nur Aufklärung über so manche, kaum gekannte Galtung und Art, son- dern auch vollständige Lösung der die Selbstständigkeit dieser Ordnung betreffenden Zweifel verspricht. Unterdessen sei es uns erlaubt, hier eine neue mit Sesamum verwandle Pflanzen gattung von den Ufern des Senegals zu beschreiben, vielleicht dass es uns bei dieser *) Annales des sciences naturelles, 1824. Tom. 1. p« 457. •*) Centurie des plantes d'Afrique du voyage de Cailliaud, p. 78. t. 2. f. 3. ***) Martynia zangnebarica Loureiro Flor. Cochinch. edit. Willd. Tom. 2. p, t) Carpolog. Tom. II. t. HO. TT) Memoire sur les plantes ä tropliospcrmes parietaux, Auszugs- %veise im Bullet- des Sciences natur. 1830. Avril. p. 98. ttt) 'VVallich Plant. Asiat, rar. Praef. pag. ix. Gelei^enhelt gelingt, einige iinbesprochene Punkte in Bezug auf die Gruppen der Sesameen und Pedalineen zu erläu- tern und so neben der reichen Gabe aus Ostindien , die wir gewärtigen, auch unser Schärflein zur Geschichte dieser Interessanten Pflanzenfaniilien beizutragen. CERATOTHECA. Chavacter dijferent'ialis, Calyx quinquefidus persi- slens. Corolla tubo brevi, fauce campanulalä, llmbo inae- qualller quinqueüdo bilabiito. Stamina quatuor didynama. Capsula truncata, a dorso piano compressa, bivalvis quad- rllücularis, apice angulis qnadricornls. Sennlaa marginata. — Herba, caule cathedro indefiniloj foliis simplieibus pen- ninervlis oppositis, Inflorescentia in folloruni axillis slm- pllclter definlla, gemmä central! unice evolula, laleralibus aborllentibus glandulaeformibus. Genus Sesamo proxinrmm; differt imprimls Capsula Iruncata: cornuta, et seminIbus marglnatls. Nomen a xeooct,-, cornu; et ^fj^ctj cap&ula. Species unica senegalensis. CERr\TO THECA SESAMOIDES. Descriptio. Radix perennis llgnosa, cyllndrica, cras- sitie pennae columblnae, parce fibrillosa, perpendicularis, digifum ad spithamain longa, fusca, acris. Caulis Indeilnilus, erectus, digitalis vel dodrantalis, iefragonus, angulis rotundalis, pennani corvinam crassus; pilis simplieibus, imprimls angulis dense obsitus. Follatlo opposita, e caulis faciebus, per parla decus- sans, internodiis uncialibus. Folia petlolala. Petioli tenues, canaliculali, duas lineas ad semipollicem longi, lamlna semper tertia parte brevlores, pUosi. Lamina infimorum angulata, grosse dcntala, superlorum triangulala, summoriim et rameormn ovata inlegerrlina aut subundulata. Nervi paglnä Infera prominentes pinnati; nervus medius cum pedicello con- tinuus^ laterales opposili aut subalterni, sensim abbreviati, infimum par ad angulum relJquis obtusiorem palens, secun- dum tertiumve subsequis longius validiusque. Pagina su- perior pilis brevibus adpressis scabriuscula, inferior pilis longioribus vestila, glauco pruinosa, glandulis hyalinis, e quatuor vesiculis globulosis, circa idealem axin verticll latis et connatis, materia mucilaginosa farctis, dense ob- sessa. Ramificatio simplex, parca, ramis in infimorum folio- rum axillis ad 40 grad. angulos patentibus, subfastigiaiis; saepisse nuUa aut in speciminibus noslris nondum evolula. Inflorescentia in foliorum axillis simpliciter deilnita. Flores soliiarii bibracteolati. Bracteolae lanceolatae mi- nimae caducae, ad basin petioli lateraliter sitae. Glandula minima, marglne elevato pallido, centro depresso nigri- cante, substanlia grumosä farcto utrinque inter petiolum et bracteolam sita. Pelioli teretiusculi, pilosi, lineam longi, floriferi pa- tentes, fructiferi erecti. Calyx persistens. Sepala quinque hypogyna pedicello continua, inaequalia, lanceolala acuta, exlus dense pilosa et glandulis vesiculosis obsila, margine clliata, intus nervis tribus notata; poslicum (cauli obversum) minimum, o lineam longum, duo laleralia paullo majora, duo antica lalerallbus aliquantum longiora latioraque, aestivatione subvalvata, connata in calycem quinquefidum. Corolla. Pelala quinque hypogyna sordide lutea, intus punctis sanguineis conspersa, inaequalia: duo postica, (inier sepalum posticum et duo lateralia posita), omnium brevis- sima; duo lateralia, (utrinque inter sepala lateralia et an- j tica collocata) paullo majora; anticum, (inter sepala antica emergens, et postico e diametro opposilum) maximum; oiiuiia connala in corollam deciduam , irregulärem, sub- obliquam, lubo brevi^ postice parum proluberante, faiice ampla, campanulala, limbo bllabiato quliiquelobo, labil 8iiperioris lobis duobus (petalis postlcls) omnluni minlmis, inferioris trilobi lateralibus (petalis lalerallbus) pauilo ma- joribus, intermedü (pelali antici) maximi, marginibus re flexis. Lübl in aestlvallone ita sibi incumbentes, ut labii superioris lobus unus, utroque latere über, hinc tegat ejiis- dcm labii lobum alterum, illinc vicinmn inferioris latera- lem amplectatur, ille sibi oppositum, altero latere a proximo superioris labii lobo amplexum contigat, intermedius laLe- raüum ulrique simul incumbat. Androecium. Stamina tubo corollae inserta, cjusque lobis alterna, sepalis opposita, inclusa; posticum, (inter labil superioris lobos ante sepalum posticum) oninlno sup- pressum, duo lateralia (inter lablum snpcrius et Inferioris lobos lalerales, ante sepala lateralia sita) breviora; duo antica, (inter labil inferioris lobos laterales et intermedium, ante sepala antica posita) breviora, in aesllvatione erecta. Filamenla leretiuscula, tubo corollae basi adnala, caeterum et inter se libera , ultra antherarum folliculos in acumen minimum subclavatum glandulaeforme producta. Antberae bifolllculares; folliculi ex introflexo margine incomplele biloculares, sublaleraliler sutura longiludinall dcbiscentes, nervo dorsali filamento adnalae et sibi contiguac, demum a basi solulae. Pollen globosus. Discus hypogynus car. nosus, ovarli basin cingens, obscure dentatus, dcmuni oblileratiis. Ovarium. Carpella duo; sepalis lateralibus sibique opposita, apice truncata, a dorso piano -compressa, ex in- iroflexis marginibus et nervo medio infus protubcrante bllocularia , confcrrimnnala in ovarium p.seudoquadrilocu- Inre. Coluiuna placentaris centralis libera, carpelloruni marginibus ncrvoque mcdlo conligua , quadrupllci seile 8 ' ovulifera, elongata In stylum declduuin , slaminibus parum longiorem, apice bilamellalum, lamellis inlus stigmatosis, in aeslivatione sibi applicltis, demum patenllbus, hinc sepalo postico, illinc pelalo antico oppositis. Stigmata pajiillosa. Fructus. Capsula membranacea bivalvis, piano -com- pressa, apice Iruncala, 4 lineas longa, 2| lineam lala, 1' lineam crassa, anguHs valvularum iilrinque in mucronem subpatenteni 1 lineam longum produclis quadricornis, medlo apiculo brevissimo, vlx conspicuo roslrala; ex introflexis valvularum marginibus et nervo dorsali, inlus protuberante, extus impresso, pseudoquadrllocularis: unde dissepimentum duplex, allerum verum, valvis parallelum, ex introflexis earundem marginibus oriundum, allerum spurium e nervo dorsali repetendum. Dehiscentia seplicida, fructum in carpella resolvens. Epicarpium foliaceum glaucum , pilis brevissimis et glandulls vesiculosis obsitum. Endocarpium membranaceum, Placenta centralis gracilis valide fibrosa, pcdlcello continua, caelerum omnlno libera. Semina pla- centae immediale affixa, in loculis uniserlata, Imbrlcala adscendentia, 6 — 10, ovata, compressiuscula, nillda, pallidc fusca, Testa chartacea marginata, margine transversim ruguloso. Endopleura tumida carnosa, albumen menliens, testam non omnino explens , elque basi et apice tanlum- modo adnata, reliqua parte libera. Albumen nulknn. Em- bryo rectus, dicotylls, radiculä brevi conica, colyledonibus crassis cariiosis , dorso convexiusculis , facle complanalis. Plumula inconsplcua. In Senegambia Icglt Kohaut. Als wir die Pflanze, die so eben -beschrieben worden, bei Gelegenheit der Revision eines der interessanten Her- barien, welche der unglückliche Kohaut am Senegal für Sieber gesammelt hatte, als eine neue, mit Sesamum ver- wandle Gattung erkannten, und als solche einer genaueren Untersuchung unterzogen, wurden wir bei der microsco- pischen Betrachtung ihrer Oberfläche, durch eine über alle Theile derselben verbreitete, vorzüglich aber an der un- teren Blattfläche häufige IMenge von glänzenden drüsen- artigen Körpern ganz eigenihümlicher ßeschafi'enhcit um so mehr überrascht, als uns weder aus eigner Erfahrung etwas Ahnliches an anderen Pflanzen erinnerlich, noch in den zahlreichen deshalb zu Rathe gezogenen Schriftstellern Erwähnung analoger Bildungen zu finden war. Unser Erstaunen wuchs nicht wenig, als an allen Arten von Sesamum, die eben zur Hand waren, und an mehreren aus der verwandten Ordnung der Pedalineen, bei der er- slen Untersuchung dieselben Drüsen wieder aufstiessen, während an unzähligen anderen unter das Compositum gebrachlen Pflanzen, bei denen sich etwas dergleichen vermuthen Hess, keine Spur derselben zu finden war, was wohl zu dem Schlüsse berechtigte, es hier mit einer den Sesameen und Pedalineen eigenlhümliehen Art von Drüsen zu thun zu haben. Es bestehen diese Drüsen aber aus vier Bläschen , die um eine ideale Achse kreisförmig ge- stellt, und an den Berührungspunkten (m. s. tab. 2. f. 4.) auf den ersten Anblick als eine etwas plattgedrückte Kugel, die in der JMitte durchbohrt, und durch zwei sich kreu- zende Einschnitte in vier gleiche Theile gethellt ist, er- scheinen. Eine nähere Betrachtung und der Umstand, dass sich bisweilen ein einzelnes Bläschen von den übrigen losrelsst, lehrt jedoch bald, dass diese Kugel wirklich aus vier Bläschen, die zwar seitlich zusammengewachsen, nach ihrer gemeinsamen Achse zu aber frei sind, bestehen. Alit ihrer unteren Fläche sllzen die Kugeln auf der Oberhaut fest, sind jedoch leicht von derselben abzuschaben und so unter das IVlicroscop zu bringen. Befeuchtet schwellen sie 10 auf, und zerplatzen sehr bald an der Peripherie, wobei mit ziemlicher Schnelligkeit eine schleimige farbelose Sub stanz ausströmt, ohne dass ihre Form durch diese Ent- leerung merklich verändert würde, was auf eine ziemliche Consistenx der Haut, aus welcher sie gebildet zu seyn scheinen, schliessen lässt. Die Eigenschaft, das Wasser schleimig zu machen, dass es wie Elweiss aussieht, wel- che Rheede an Pedalium Murex rühmt, *) und die schlei- mige und öhlige Beschaffenheit der Blätter von Sesamum indicum, deren Rumph gedenkt, **) rührt offenbar von dem Inhalte dieser Bläschen her. Eine chemische Untersuchung des Schleimes dürfte vielleicht nicht ohne besonderes In- teresse seyn. Solche vierkuglige Drüsen habe ich vor der Hand an Sesamum Orientale, Sesamurn indicum, Sesamum gracile, einer unedirten, ebenfalls senegambischen Art, ***) Cerato- *) Hort, nialabar. X. •*) Herbar. Amboin. V- ***) Sesamum gracile Endl. Descriptlo. Radix annua, digitum longa, parum flexuosa, fibrosa. Caulis erectus, simplicissimus, strictus, gracilis, tetragonus, glaberrimus, dodrantalis vel pedalis. Folia oppo- sita aut subaltema, glabra, subtus glauco-pruinosa, trisecta. Petiolus tenuis subcanaliculatus, basi aliquantisper dilatatus, 3—4 lineas lon- gus. Segmenta inferiorum obovata, repando-crenata, superiorum li- nearia integerrima, lateralia minora, longitudine (2 lin. — 1-digit) latitudineque i\ — 21ia. ) admodum varia, interdum dentiformia. Flo- re» axillares solitarii patentes bibracteolati; bracteolis minimis, glabris, valde caducis. Glandulae umbonatae, atrae, utrinque inter pedicellos et bracteolas sitae. Pedicelli lineam longi. Calyx glaber; sepala lan- ceolata, antica lineam longa. Corolla digitalis rosea, lineis purpureis picta , lobis acutiusculis subaequalibus. Stamina ' quatuor didynama, absque rudimento quinti. Capsula (nondum omiiino niatura) annulo persistente cincta pyramidata, 6 lineas longa« In Seuegambia legit Kohaut. 11 tlieca sesamoides, und Rogerla adenophylla f ) beobachtet. Bei Pedallum, welches ich zu untersuchen kehie Gelegen- heit gehabt habe , setzt die oben erwähnte Eigenschaft, das Wasser schleimig zu machen, ihre Existenz ausser Zweifel. Bei Josephinia grandlflora Rßr. habe ich die Drüsen zwar nicht bemerken können, kann ihre Abwesen- heit jedoch nicht- verbürgen; da ich nur Früchfe dieser Art in meiner Sammlung besitze, Exemplare der ganzen Pflanze aber nur einer flüchtigen Betrachtung unterziehen konnte. Es ist aber höchst wahrscheinlich, dass sich an allen Sesameen und Pedalineen dieselben Bläschen wie- derhnden. Die Grösse der Kugeln ist bei den verschie- denen Arten ziemlich gleich. Vorzüglich häufig sind sie an der unteren Blattfläche, jedoch finden sie sich auch am Stengel, den Blatt- und Blumenstielen, am Kelche und an der Blumenkrone, und bei den Sesameen auch am Epicarpium. Bei den Pedalineen fehlen sie an den Früchten. Ihre Vertheilung ist ganz unregelmässig, je- doch stehen sie immer nur auf dem Blatiparenchym und nie auf den Nerven, auch scheinen sie gegen die Mitte der Blätter zu viel häufiger zu seyn als am Rande. Mit den Haaren stehen sie durchaus in keiner Beziehung. o t) Herr Gay scheint unsere vierblasigen Kuocln an dieser Art nicht bemerkt zu haben, wenigstens bezieht der Trivialname adeno- phylla, der so etwas vermuthen liessc, auf zwei Drüsen, die sich nach der in den Annales des Sciences naturelles 1. c. gegebenen Diagnose an den Blatlzähnen befinden sollen. Diese merlcAvlirdige Pflanze wurde beinahe gleichzeitig von Cailliaud in ISubien und von Leprieur am Senegal entdeckt, und von Gay nach Exemplaren aus letzterem Lande bestimmt. Delile, welcher Cailliaud's Exemplare bcsciuicb und ab- bildete, versichert, die Drüsen an den Blattzähncn niclit gefunden zu haben, und auch ich habe sie an den senegambischen Exemplaren, die ich Herrn Gay's ausgezeichneter Güte verdanke, vergebens gesucht. Dagegen hat Delile unsere Drüsen, die er oberflächlich: unc matiöre pulverulente grcnue, tn-s fine nennt, wohl bemerkt, aber nicht näher untcrsuchl. 12 Wir bescheiden uns gern auf die Existenz und Be- schaiTenheit dieser sonderbaren Körper aufmerksam gemacht haben, ohne uns an ihre Deutung zu wagen, und gehen unmittelbar zur Betrachtung der Blüthe der Gattung Cera- totheca, die uns hier zunächst beschäftigt, über, bei wel- cher wir bei drüsigen Körpern von ganz anderer Natur, die sich beiderseits an der Basis ihrer Blüthensliele be- finden, vorerst einen Augenblick verweilen müssen. In jeder Blattachsel, so wie überhaupt überall, wo eine Spaltung von Gefässbündeln vor sich geht, liegt die Kraft, eine Knospe hervorzubringen, *) die in sich die Natur der ganzen Pflanze vereinend, mit der Fähigkeit begabt ist, sich ins Unendliche zu entwickeln, und nur durch bestimmte, nach Gattung und Art verschiedene Gränzen der Vegetationskraft beschränkt, in eben diesen Beschrän- kungen ihre Wesenheit als Gattung und Art findet. Bei unserer Pflanze sind es solche Begränzungen und Modifi- kationen der Entwickelungs- Fähigkeit, die den Charakter einer selbstständigen Pflanzen -Gattung begründen. In der Achsel der unteren Blätter^ wo die Kraft der zwischen den beiden Kotyledonen entstandenen Mltlel- knospe noch überwiegt, wird selten eine neue Pflanze her- vorgebracht, oder, wo sie entsteht, muss sie alle Entwik- kelungsstnfen, gleich der ganzen Pflanze durchgehen, bevor sie ihre höchste Ausbildung als Blüthe und Frucht erreicht, das heisst, es entsteht ein der Haupt- Achse analoges Ge- bilde, (ein Ast, oder Neben Achse) mit aller der Ausbil- dungsfähigkeit begabt, welche diese besitzt. Anders ver- hält es sich in der Achsel der oberen Blätter, wo die Knospe sogleich die höchste und letzt mögliche Entwlcke- lung, als Blüthe, Frucht und Same erreicht. '^O M. s. A gar dh, Essai sur le developpement iuterleur des plan- tes. Lund. 1829. p. 68. 80 u. 81. und yergl. Cassini Opusc. phytolog. Tom. II. p. 51^. SS. 13 Es entstellt nämlich in unserem Falle in den Achseln dieser Blätter die Blüthenknospe (bouton), die hier aus zwei sich entgegengeselzlen Blällchen (bracleolae), die seillich zur Blattachsel stehen, gebildet ist. In der Milte zwischen den gegenständigen, und den Kotyledonen ana- logen Biällern dieser Knospe, entsteht nun ein neues die Plumula wiederholendes Gebilde (die Bliithe); während sich in den beiden durch das Auftreten eines Mitlelkör- pers zwischen den zwei Blättern der ersten Knospe ent- standenen Winkeln abermals neue Knospen entwickeln können, die aber Jiier, so wie bei allen mir bekannten Arten von Sesamum, so wie auch in der Ordnung der Pedalineen bei Pedalium, Rogcria longiflora, Josephinia granditlora etc. als kleine drüsenartige Körper erscheinen, während sie sich ibel Rogeria adenophylla gleich der Mlt- lelknospe zu vollkommenen Blumen entwickeln, so dass in den ßlattachseln dieser Art eine dreiblumige Inflores- cenz entsteht, in welcher nach dem allgemeinen Gesetze der begränzten oder centrifugalen Blülhenständen die Mit- telblume vor den seitlichen zur Entwickelung gelangt, was vorzüglich an den Früchten deutlich zu bemerken ist. Da der Stengel, oder die Hauptachse durch keine Blülhe be- schlossen, sich in beiden Fällen unbcgränzt verlängern kann, so muss die Inflorescenz in beiden Ordnungen als eine gemischte bezeichnet werden, die überhaupt auch die gewöhnlichste sein dürfte, *) ,. ,;.>.t.'i Eine ähnliche Erscheinung haben Aug. St. Hilaire und Moquin-Tandon auch bei den Tolygaleen beob- ■'■) M. s. Agarclli Lärohok i Botanik, Tora. I. p. 312—315. Über begrauztc Innorcscenz und das Verhalten der Deckblättchen bei selber, vergl. die unschätzbaren Andeutungen R. Brown's bei Gelegenheit seiner Erläuterungen von Abella und Cometes in Wallichs plant. Asiat, rar, Tom. I- p. 15. 14 achtet*), namentlich bei Securidaca und Monninia, wo sich seillich an der ßasis der Blätter drüsenartige Körper zeigen, die sie für eine Andeutung von Nebenblättern (sti- pulae) hallen, obschon aus der Stellung ähnlicher Drüsen zur Blattachsel von Krameria tomentosa deulich hervor- zugehen scheint, dass sie vielmehr als die Deckblättchen (bracteolae) einer nicht entwickelten achselsländigen Inflo- rescenz anzusehen sind; wenn man nicht lieber, was das wahrscheinlichste sein dürfte, die meisten Arten von Ne- benblättern, oder wenigstens die nicht angewachsenen, (stipulae non adnatae) und die achselständigen, (intraaxil- lares) als das Ergebniss einer Axillar -Knospe ansprechen will. **) Was die den kleinen Drüsen eigenlhümlichc Be- schaffenheit in unseren Ordnungen betrifft, so bemerken wir nur, dass sie bei den Sesameen als eine Scheibe er- scheinen, deren Rand mehr oder minder erhaben, entweder ganz oder undeutlich gezähnelt ist. In einigen Fällen scheint diese Scheibe mit einer grumösen Substanz erfüllt zu sein, in anderen bemerkt man eine Vertiefung im Mit- telpunkte derselben ; was besonders am Sesamum gracile sehr deutlich zu sehen ist. Loureiro nennt sie bei seinem Sesamum Orientale gelbe fünfspaltige Drüsen, die ganz *) Memoire sur la Familie des Polygalees in den Memoire» du Museum d'liist. nat. Tom. XVII. p. 319. u. 322. •*) Cruse, welcher in einem sehr scharfsinnigen Aufsatze in der Linnaea (1830. p. 299. seqq. ) die Symetrie der Blumen aus einer ab- Tvechselnden Entwickelung der Blätter und Nebenblätter herzuleiten versucht, hat offenbar die Bedeutung dieser Orgaue viel zu hoch an- geschlagen. Seine Theorie, die er vorzüglich auf die unregelmäsaigen Blumen anzuwenden sucht, lässt sich z. B. bei den regelmässigen Po- lypetalen auf keine Art rechtfertigen , und müsste überhaupt vorerst durch eine genaue Sonderung der Organe verschiedenen Ursprungs und verschiedener Bedeutung, die man unter dem Namen von Nebenblät* tern zusammenzufassen pflegt, begründet w^erden. Über den beständi- gen Mangel der Nebenblätter an den Kotyledonen vergl. man Röper de organis plantarum p. 13. in der Anmerkung. 15 kleinen Blümchen gleichen *) , und bei Rogeria longlflora Gay, (Martynia longiflora L.) werden sie als kleine Schei- den, aus denen ein keulenförmiger, einem Plslille ähnli- cher Körper aufsteigt, beschrieben.**) Etwas Ahnliches glaube ich nicht nur an Joscphinia grandiflora, sondern auch an mehreren Arten von Lippenblumen, namentlich an Melittis Mellssophyllum beobachtet zu haben, so dass sich in einigen Fällen die Achse der Seltenblume wirk- lich bis zu einem gewissen Grade zu entwickeln scheint. Was Delile ***) bei Rogeria adenophylla als Drüsen aus- serhalb der Seltenblumen beschreibt, sind neue Knospen die sich in den Winkeln zwischen den Seltenblumen und den Deckblättchen, die übrigens an dieser Art meist ver- kümmern, zu entwickeln streben. Wir kehren zur Mittelknospe zurück, deren Entwik- kelung zur Blume wir nun betrachten wollen. Es ist aber diese gebildet aus einer Anzahl von Or- ganen, die schraubenförmig um eine gemeinsame Achse gestellt, der gewöhnlichen Ansicht zu Folge als metamor- phosirte Blätter, die durch Unterdrückung der Zwischen- knoten in eine Fläche zusammengerükt, und in ihren Achseln keine Knospen bergen, angesehen w^erden, obgleich man sie vielleicht richtiger als das Produkt einer wech- selnden Entwickelung und Unterdrückung von Blättern und Knospen betrachten würde. Ganz unverkennbar ist die blattartige Natur des erslen Kreises, (Kelches) welcher hier aus fünf Blältchen gebildet ist. Das unterste Kelchblatt, welches als das erste der ) „glandulac lutcac quinqijcfidae, quae flosculi cujusdam minimi specicm fcrunt." Loureiro Flor. Cocliiuch. ed. Willd. Tom. II. p. lü i. *) Van Royen bei \Villd. spec. plant- Tom. III. p. 265. *) In Cailliaud's Voyagc a. a, O. 16 . Knospe, die zwischen den zur Blatlachsel seitlich siehen- den Deckblättchen enlspringt, nolhwendig dem Stengel zugekehrt und an dem Blumenstiele das hinterste seyn muss, ist das kleinste des ganzen Kreises. Das zweite, ■welches seillich am Blumenstiele steht, und dem Zwi- schenräume zwischen Stengel und einem der Deckblält- chen entspricht ist etwas grösser, das dritte und das vierte die beiderseits vorne zwischen Blalt und Deckblättchen entspringen, sind noch grösser, während das fünfte, welches sich auf der anderen Seite ganz wie das zweite verhält, diesem auch an Grösse ganz gleich ist. Es scheint, dass diese verschiedenen Grössen- V^erhältnisse der einzelnen Kelchblätlchen, mit Ihrer Stellung zum Stengel, zu den Deckblättchen und zum Blatte selbst in Beziehung stehen; dass das hinterste deshalb das kleinste ist, weil es einem dieser Theile enigegensleht, während die anderen mit denselben alterniren. Der Umstand, dass auch in anderen Ordnungen die Anwesenheit oder der Mangel der Deck- biällchen mit dem Grössen -Verhältnisse der übrigen Blu- menlheile in einigem Zusammenhange zu stehen scheinen, dürfte diese Vermuthung bestätigen. Überhaupt ist die Gegenwart und, Stellung der Deckblätlchen (bracteolae), deren richtige Unterscheidung von den Deckblättern (bra- cteae) erst neuerlich wieder Lindley dringend empfohlen hat,*) bei Beurlheilung der Symetrie der Blumen noch viel zu wenig berücksichtigt, und der Werth der von ihnen hergenommenen Gattungs -Charaktere, der sich z.B. bei den Loranthaceen sattsam bewährt hat, noch nicht hin- reichend gewürdigt. Die Stellung der einzelnen Kelch- theile, wie wir sie so eben bei Ceratolheca beschrieben haben und das Grössen -Verhältniss fmdet sich bei allen uns •) Outline of tke titst prlnciples of Botany. § 230. 17 uns bekaiinlcn Sesameen und Pedalineen wieder. Am aus- gesprochensten dürfte CS bei Josephinia grandlflora seyn, so wie es im Gcgentheile bei Rogeria adenophylla am undeullichsten ist. Bei beiden Arien sieht es mit der Grösse der einzelnen Corollentheile in einer merkwürdigen Beziehung, von der wir sogleich sprechen werden« Die Organe des zweiten Kreises (die Kronenblätter) wechseln nach einer, wie es scheint, für das ganze Pflan- zenreich allgemeinen Regel, mit denen des erstem ab, und stehen nach einem vielleicht nicht minder allgemeinen Gesetz im umgekehrten Entwickelungs - Verhältnisse zu ihnen. *) Es ist nämlich das vorderste Kronenblatl, (der Mittel- lappe der Unterlippe) welches den Raum zwischen den beiden vorderen Kelchblättchen erfüllt, und dem hinter- sten kleinsten entgegengesetzt ist, das grösste des ganzen Kreises; kleiner sind die beiden seitlichen, welche zwi- schen den vorderen und den beiden seitlichen Kelchblatt eben entstehend, die Seitenlappen der Unterlippe bilden und den Deckblättchen entgegengesetzt sind; noch kleiner endlich sind jene, die zwischen dem hintersten und den beiden seillichen Kelchblätlchen, die Oberlippe der Blu- menkrone ausmachen, und genau genommen den beiden Kanten jener Fläche des Stengels, der die Blume zuge- kehrt ist, entsprechen. Das relative Grössen -Verhältniss der einzelnen Kro- nenblätter wechselt in beiden Ordnungen von Art zu Art, steht jedoch immer mit der Grösse der Kelchtheile im Zusammenhange. So ist bei Josephinia grandiflora das liintersle Kelchblättchen nur halb so gross als die anderen, iwröfür das vorderste Kroncnblalt noch einmal so gross ist *) M. s. De CaudoÜc Möm. lögum. p. 41- u. Organograpliic Vol. I. p, 516, 'r Bd. Is Heil. »•> 18 als die übrigen. Bei Rogcria, wo, wie gesagt, die Keldi- blällchcn beinahe ganz gleich sind, sind die Lappen der Oberlippe sogar etwas länger als die Seitenlappen der Un- terlippe, wobei jedoch auch die Verlängerung der Kronen- robre nach hinten, und die dadurch bedingte horizontale Neigung der ganzen Blume in Betracht gezogen werden muss. Bei Sesamum gracile, wo die Abstufung der Kekh- blättchen sehr deutlich ist, sind nichtsdestoweniger die einzelnen Lappen der Bkimenkronc beinahe ganz gleich lang, wodurch sich diese Art von allen anderen sehr leicht unterscheiden lässt, so wie überhaupt bei der Gattung Sesamum die besten Characteres speciilci von dem Grös- sen-Verhältnisse der einzelnen CoroUentheile hergenom- men werden dürften. Die Lage der einzelnen Lappen in der Knospe ist in beiden Ordnungen gleich; einer der Lappen der Oberlippe nämlich umfasst mit der einen Seite den nächststehenden Seitenlappen der Unterlippe, und bedeckt auf der anderen den zweiten der Oberlippe, dieser umfasst den nächst- slehenden der Unterlippe, welcher wieder den sich ent- gegenstehenden berührt, und nebst ihm vom Mitlellappen der Unterlippe, der in einigen Arten leicht nach Innen gerollt ist, bedeckt wird. *) Wenn man auch der Knospenlage (Aestivation) als dem Ausdrucke der Stellung der einzelnen Theile an der auf ein Minimum reducirten Blumenachse einen hohen Werth bei Beurtheilung der natürlichen Gattungs- Ver. wandtschaften einräumen muss, so sind wir doch zu ge- stehen gezwungen, dass unsere Kenntniss von allen dabei zu berücksichtigenden Umständen, besonders was die un- regelmässigen und gamopetalen Blumen betrifft, zur Zeit noch viel zu mangelhaft ist, um aus der Knospenlage die *) M. s. Tab. II. fia. 11 u. 22. 19 Reihenfolge der einzelnen Theile in der Blaüsplralc, ucU che die Blume constituirt, mit Sicherheit bestimmen zu können. Es darf z. B. nicht übersehen werden, dass, avo die Kronenblätter bis zu einer gewissen ll()hc unter sich verwachsen und nur an den Spitzen frei sind, wo über- diess, wie in unserem Falle ihre Länge und Breite ver- schieden ist, (Verschiedenheiten, die offenbar mehr von ihrer Richtung zur Hauptachse bedingt werden ) andere Verhältnisse eintreten, als bei regelmässigen Polypetalcn, die wohl auch hinlänglich mächtig scyn können, um hei übrigens gleicher Reihenfolge der Kroncnblälter eine ganz verschiedene Aestivation hervorzubringen. Überhaupt ist die ganze Lehre von der Knospenlage noch zu sehr schwan- kend und viel zu wenig auf ihren Urgrund zurückgeführt worden, um das zu leisten, was sie zu leisten im Stande'.^ wäre. Robert Brown, der über diesen Punkt, so wie über unzählige andere mehr Erfahrungen als alle andere Botaniker zusammen und nach einzelnen Andeutungen, die ihm hie und da gleichsam wider Willen entschlüpfen^ ganz eigen Ihünillche Eiö- und Ansichten zu besitzen scheint, würde durch eine lichtvolle Auseinandersetzulig dieses Gegenstandes sich ein neues Verdienst um die Wissen- schaft erwerben; wozu jedoch bei der Kargheit des grossen eni^llschen Botanikers wenig Hoffnuiig vorhanden seyn dürfte. Mit um so grösserer Sehnsucht sehen wir daher einer in Deutschland angekündigten Arbelt über die Slssern und aufrechten Individuen unter den Blättern versleckt sind, drücken ihr heim ersten xVnbiick einen unverkennbaren Charakter auf. Nur ganz kleine Individuen, bei denen die herzförmige Basis an den Blät- tern zuweilen verschwindet, könnten zuweilen mit V. pra- tensis verwechselt werden. Hier entscheidet daher meist nur die gelblich grüne Farbe und die wimperig gezähnten Afterblätter. Die ersten Blumen sind immer bläulich an- gelaufen, die spätem sind jedoch weiss, daher die ersten Blülhen auch beim vorsichtigen Trocknen (und nicht wie Roth in Enumeratio plant, phacnog. germ. will, bei schlech- tem Trocknen) blau werden, die spätem Blumen bleiben jedoch beim Trocknen weiss. Die Kapseln sind klein und stumpflich mit sehr kurzer Spitze. Ich beobachtete sie bei IMagdcburg an feuchten Stellen im Blederitzcr Busche und fand noch zu Anfang Juli blühende Exemplare. Die Blü ihezeit tritt später ein als bei der V. pratensis. Piola data Fries. (V. pcrsiclfolia Kchb. nicht liolh,) Sie varllrl sehr im l berzug, so dass man leuht kleine und weniger behaarte Exemplare, wo nicht seilen auch die Nebenblätter klein und kürzer als der Blatlsliel sind, mit der \ orhergehenden vorwechseln kaiui. Jjcsonders sind solche Individuen, die im dichten Gebüsch gewadisen und daher dem Sonnenlichlc entzogen waren, bleicher, in allen ihren Theilen zarter und weniger behaart. Jedoch sind die sieifen Ilärchoii an den Blallriuuleru und au der un- leren Seite der Blalluerveu slels vorii.uideu ; auch i«l der Stengel von der IMIlle au nach uuleu nu'isl etwas gerun- det und es werden auch solche Mxeniplare ausgezeichneter je näher sie der Eruchlreile rücken. Die Kapscdu cntli gen sieh wie bei V. pratensis nach und naeli in eiur 7r Ed. U Ileir < 50 Spitze, nur dass sie bei V. olafa grösser sind und der Rand über der l^äche mobr hervorsteht. Ich beobachtete sie bei IMagdeburg mil Viola nemoralls. Viola pratensis ]>I. et K. Eine ausgezclchnele Pflanze, welche auch häufiger als Ihre VcrNvandlen verbreitet Ist. Ich fand sie bis jetzt ausser bei IMagdeburg, mo sie an mehreren Orten vorkinnrat, noch In einem Hölzchen zwi- schen Slnssfurlh und liernburg. ferner bei Ariern In Thü- ringen, wo sie bcsc.nders auf \VIcscn anzulrefl'cn Ist. ° Sie varllrt sowohl In Ihrer Crosse als auch In der Blaltfonn und der Grosse der Nebenblätter. Her stark geniigclle Blattstiel, die grossen obcrn NebenblüUcr, die i(h liäuilg (lederspalllg wie bei Viola trlcolor sah, und aie feste ledcrarlige Substanz der Blätter mit ihrem dun- keln Grün, lassen sie leicht erkennen. Auch hier sind die ersten Blumen dunkler und die spätem blässer, wie bei V. stagnlna. Eine Varietät mit lauter ausgcrandeten Blumenblällcrn fand ich bei IMagdeburg auf einer trocknen Stelle, auch fand icli sie zuweilen mit kleinern Neben- blättern, die nicht gri-.sser waren als bei \'. stagnlna. Viola cnuina (llchb.). Sic Ist von Relchenbach an verschiedenen Orten so trefflich beschrieben worden, dass es überflüssig scyn Nvürdc, noch mehr darüber zu sagen. Nur will ich noch bemerken, dass IMIItelformen zwischen der var. ericctorum Uchb. und lucorum Hchb. häufiger vorkonnnen, als diese Formen selbst. Viola sylvestris Lamh. Ich fand diese am allerge- melnsten verbreitete Pflanze auch in sehr kleinen Exem- plaren, von 1.^ Zoll llidie, und man hat sich sehr zu hüten, solche nicht mit Viola canlna zu verwechseln, wie es mir selbst früher öfters ergleng. Die Blumen sind bei solchen Exemplaren auch gcwi.hnlich kleiner und beinahe eben so gesälli-t blau als an \. canlna. Kh hielt n.lch in solchen Fällen inuucr mit gutem Erfolg an die Neben- f>l bl.illcr urul an den Sporn, obgleich die Liingc des lelzlern «■»rters aucli variirle. Auch die rundlicLern Bliiücr hissen sie gut unterscheiden, jcdocli nicht immer; fruchl tragende Exemplare sind jcdocli am leichtesten und sichersten /ii erkennen. f iola Hivhuiinn Kchh. ist cbcuHdls ziemlich alh^e- mcin verbreitet obschon seltener als \ orlge. Es ist diese eine von denjenigen, wo man hin und her schnnnkt, ob man sie als gute Art betrachten solle oder nicht, obgleich meist nur kleinere Individuen sich an \iola sylvestris an- schliessen. Ich habe die Charaktere, >vle sie Ueicheid).ich angiebt, sehr gut bezeichnend gefunden. Der Sporn va- riirt aber hier ebenfalls in seinem Längen- X'crhaltuiss und eben solche Exemplare mit vcrlängerlcni Sporn sind es durch die ich oft in Verlegenheit bei der Beslimtnung kam, wenn ich nicht die bleiche Farbe des Sporns die hellere Farbe der Blumen und die Nebenblätter mit halte zu Halbe ziehen ^vollcn. Aber auch dieses Vicss nn'ch oftmals im Stiche und ich plagte mich dann mit der Be- stimmung erfolglos ab. Als gute Abart von der Viold sylvestris dürfte sie sicher an ihrem Platze slchcu. Dies >värcn meine Beobachtungen über dicjenl"-ert V^cilchen, die ich bis jetzt im Leben zu beobachten Ge- egenheit hatte, und es Nvürde die grössle Belohnung flir nich seyn, wenn ich der \\ issenschaft etwas damit genutzt lätte. Mögen freilich meine Ansichten nicht ganz mit enen Anderer übereinstimmen, so kann ja ein Jeder, der le Gelegenheit halle, sich überzeugen, welche von den crschicdcnen Ansichten die richtigste Ist. Das ^rosseBach latur liegt ja vor Jedermann aufgeschlagen, damit man hin- msehen könne, um die Wahrheit daraus zu erforschen. 02 OnSERVATIONES oUAEnAM IN ALIOT'OT S 0 L A N A C E A H U IM GENERA. ET SPECIES. AUCTOHE T). F. L DE SCirLECnTENDAL. Quod offcro, fragmcnlum, pauca Solanaccarum am plcclilur gcncra paiicasquc obscrvalioiics In jam nolas no- yasquc slirpcs. Per lolam iiislilucrc lamiliam disquisillo- nes in characleres gencrum, crilico pcrlußirarc oculo spccics numcrosas, novas dcniquc subjungerc Amcricanas oplas- scin, sed mox me dclcrruil tarn specinunum fiiiclircroriim in herbarlis dcfcclus, quam autographoruni nimis parva copia, quo commotus Observationen hascc fragmcnlarias in postcrum conlinuandas publici judicio submlllo ut nova- rum sallem specicrum descripüonibus uli possint scrula* torcs amabllis scientiae. SOLANACEAE Juss., Barll. Ord. nat. plant, p. 193. Sectio 1. Embryo snörcctus, radicida cjlindricn, cotylcdonibus subrotnndis foliaccis. CESTIil- NAE. Ad hanc seclionem pcrtincnt genera: Ccstrum L. et Vcstia Willd. (En. I. p. 208), geniis male cum Cantua junctum, nunc rcsliluendum, nee ad Polemoniaceas scd ad Solanaceas pertincns, reccdil enim, arclissimis vinculis cum Ccstro junctum: genitalibus exscrtis et Capsula 4-valvi 53 (ex AN Jllil.) Semina quoque inalura, quac cxaniliii suhjeci- jniis, omnliio ^(f.v/r/, sublrilictlra dorso convcxa, riigts lon- gllndinallluis, rnj^ulisquc iiiimitls Iran.sversnlibiis iiotala, in venire ronvoxlnsculo fovcoln nmliillcali inslrucla; cinbryonr albi.ssimo in albumine nlbido, illuin Cr.s/ri a (laerlncro dcplcluni (Sem. I. 1. 77. f. i). p. 37S) dcnuo a nobis ob- servaUmi, onuiino rcfcrcnlc. AN ill(lono^ ins iconcm Florac i*eruanac (Peripbragnios (Canlna) foetitlns '2. p. 17 t. liV2) suac pessimum in exemplnm addidlt plantac hortcnsi, plii- rimis gravibusquc nolis dislanic ; mala lidc snpposnit; casii addita esse in ironc capsulam somlnaquc, nimisque acsli- mavit sligma bilobum. iNos Iconcm cl dcscriplionem lluizii et Pavonii a P^estia lydoide W. repcllimus, Pcrijjhrog- mum foetidinn ad Cantnas cl ad Polcmoniaceas ducimus, f^fstinrn vcro Ceslro adnexam ad Solanaccas Irahimns. Accepimus inier Poepplglanas Clnlcnscs exemplnm siib nomine: Pcr'tphvnpnos foctidus. dcscriplionc vero et iccme anclornm Florac Peruanae rcvisis, J^csliam esse lycioidcTfi W. pcrhibcmus, sunmiam simlliludincm ncgli gcnlcs, lldcmquc verbis cl liguris scrvarms. Ilic vcro T'^csiiac Vs illdcnovii characler c vivis de sumplns in Lorlo Bcrolinensi bolanlco vigcnlibus speci- ininibus : VESTIA Willd. Calyx campanulalns regularis 5-denlalus pcr^islcns acslivalionc valvari. Corollu Inbnlosa, limbo in lacinias 5-parlilo regulari acstivaüonc condii[)licaliva. Gcnilalia cxserla; iilamenla a mcdio Inbo libcra sub inserlionis loco villosa , celcrum uUinque glabra^ anlc anthesin varie cur- vala ; anlhcrae ovales Versailles longltudinalitcr dehiscenlcs. Ovarium annulo carnoso glanduloso 5-tnberculato cinctnm, bilücularc, locnlis mulli-ovulalis, ovuli.s in placcnla crassa cenlrali. Capsula calycc cincta coquc vlx paulo major, 54 ryllnclracpa obluslsslma , sulcis Icvlbiis 4 sibi crucialini opposltls, longllucllnallbus nolnta, '2-locularIs, locullcldc bivalvis, valvis dein ccrlc billdis quod nonduin obscrvavl- nius. Spcrmophora 2 sibi opposita in mcdio disscplniciilu, sciulglübosa, undlquc scminlbus (supra descrlplls) cooperta. CESTUI M L. Calyx tubulosus subcampanulalus ö-denlalus subrcgu- l.ais acstivallone valvarl. Corollae lubus clongalus tubu- U)sus sciislin infundlbullformls, liinbus a-parlitus subpll- calus, palcns s. rcvolulus rcgularis, acsllvatione condupli- callva. Genitalla tubo inclusa. Fllamcnla iiidc a mcdio liibo alliiisvc übera , in ndnala parle denliculo s. villis s. pubc Tiolnla. Anlbcrac siibi^lobosae loni^iludinaliler dcbls- cciilcs. Ovarium bilocularc, loculis pauciovulalis. Sligma siibcapilalum concavum vcl subbilobum. Bacca basi calycc pcrsisLenle cincla bilocularis aut scpto cvaiiesccnle iini- lüculnrlij (ex Gacrlner) olli^ospcrnia, spermoplioruin duplex utrinque jn medio seplo aut sepio cvanido ceulralc libc- rura. Semina Iribcdra. Frulices inermes, follls raniisquc sparsis inlcgerrirais sacpiiis Slipulis spurils (loliis priinarils Kcmmac scse evol- venlls) muiiitis. Floribus lacemosis, raccmis bracicalis axillaribus elongalis abbreviatisvc in corymbum, spicam, l'asciculumve iransire conantibus. Coiollac numquam coc- ruleae ucc rubrae, sacpius odoralac lalcribus laciniannn scmper lomentosis- Baccae nigiac s. nigro-cocrulcac. Folia sqllcm ivita odorem spargunt inamocnum ioclidum iiau- scosum, Spccies a iiobis visac praeter iiifra rcccnsilas sunl: hucclJ'oUum, calycimim, jtetiolarc, tcniilßovum , j)nul(iiJu' iinii IIBK. , saliclfoliuvi^ Jiirsulinn, liurloviiim. JastiLü^Ki- tajnfOdoiito^pennuin Jacq., IriHvlJ olii/in llcüL viacrop/ty/' Imn Venl., tonicrilosum, di/ir/iuni, vcspertiniim h.. /asci- 55 culnvr Lk. — Ex liis: C. pnn'unhihim cum C. scamlailc Valil vulelur ronjungciuliim , specimina cnlin a Bcrle- lüiic in insula Sta. Maiilia collccta (quo ex loco et Vali- lius nccepil suam planlani) et nomine C. scmulcns si- gnala non solum conveniunt cum ilcsrriplioiie \^alilii sed cliam cum spcciminibus llumboldlinnis C. paniciihili. All <\ Icinii/lorum IIBK. sine tluhio pcrlincl C y7r>r/- himthim{\\U.W'.x\. 44 io, liScli. Sysl. 4. p. SU7) in provincia Para Brasiliac a Sibcro servo cumilis ab lluCfmannscgg leclum. IMonendum C. vcspcrtiumn Jacq. a planta Swarlzlana esse ilivcrsuni, illi Iiorlorum noslroruni hospili scrvclur nomen, liaec ulloriori cxamine in spcciminc nicliuri egcl. Ccslrinn canli/lorum Jacq. a gcncic Crslrum rrccdcrc videliir corollac siruclura, dolcnduni, Jacquinium baccam niaturam liaud nccuralius obscrvassc, quum color ejus ruber jam Ccstris rcliquiä baccis nigri^ s. alro-cocruleis pracdilis sit alienus. Ccstra nJrUana abs nobis obscrvala: C. vrncnatiim Thbg. , C. lycioidcs cl jmhcsrens Leb Ist. (in K. 8cli. »Syst. 4. p. 5o8) alia ad genera videnUir ejis instrucla cclcruin glabra. ß) paupcrculuni, follis minoribus brcvius pcliolalis, raccmis abbrcvialis floribus binc in axillis Inler- dum siibsessilibus. Quum floris calvcrsijnc siruclura, foliorum forma, par- tium giabrilies in ulraqiic congruant forma, ob characlcrcs mulalu facilcs, ex vario forsan statu et loco pcndcntcs, noluimus di.slingucre lias formas, quaruni minorem mecum comnnmicavit cum aliis Drasiliac »tirpibus iilusiri.ssinius Frank Dr. consil. med. et pliys. Francofuvli ad \ iadrum. In liac et fructum observavimimus malurum ovoidcum gla- brum axi 4-lincari. Cestkum muUifiurinn n. sp. , glabrum, foliis clliplicis ulrinque acuminatis apice aculis subcoriaceis , opacis, brc- viter peliolalis, racemis axillaribus subspicatis, calycis glabri dcntibus brevibus oblusis margine densc ciliolulalis; corollls exlus glabris lubuloso-infundibuliformibus calyce sexies longloribus, limbi laciniis reflexis iriangularibus »cutis, lllamcnlis mcdio tubo inscriis ibidemque villosis, corollae lubo inUis ad basin imam cingulo villoso nolato. In Brasilia legit Sellow. t?. Specimina noslra: Rami simpllces vel parce ramosi, Icrelcs, glabri, cortice fuscescentl-cinerascente vix lon- giludinaliler rnguloso oblecti, ex tolo foliosi et Ilorifcri. Folia sparsa pcllolala paleniia et subrcllcxa breviter pe- liolala, elllplica, ulrinque sed apice produclius acuminala, apice acuta, subcoriacea, ulrinque glabra et opaca, sublus 60 pallidiora, margine subrcflcxa, nervo venisquc priniarlls, utrinsccus 8 — 10 sublus promincnlibus, 3* — 5 p. longa, 12 — 18 I. lala. Pcliolus crassiusculus 3 — 5 1. longiis, Stlpulac spuriac non vlsae. Gemmae llocculoso puberulac. Kacemi axillares brcves subspicati, 6 — 8-flori floribus subscssilibus in apice rachldis niagis conferüs. Kbachis ad summiun J) — 10 lin. quamplurinmm 5 — 6 longa, llocculoso -pubcrnia, pubc sonllde ferrnginasccnte. Florcs bracteola minula lineari eodcm modo llocculoso -pniterula sufTiilti, pcliolo brcvisslmo vix ullo insidenlcs. Calyx tubulosus , glabcr, IV 1. longus, (fuscus) denllbus brevibus obtusis, marglnc dcnse clliolalis. Corolla 8 circiler lin. longa, tubuloso- Inrundibullformis, lubo externe glabro vix semipollicari, limbi laclniis rcflexis billiienribus longioribusque trlangu- laribus acutis margine lomcnlosis. Filamcnla paullo ultra medium tubum libcra, inserlionis loco villoso ceterum glabra, lubo vero intus ad imani basin cingulo dcnse vil- loso noiato. Frnclus non visus. A praeccdcnlc: corolla brcviorc, fdamentorum diversa indole, floribus copiosioribus, foliis subcoriaccis, diflert. Cestuüm cuniithcs n. sp., glabrum; foliis ellipticis v- oblongis, basi atlenualis, apice aculiusculis lucidulis sub- coriaccis, pcliolalis; raccmis axillaribus subcomposilis basi ioliatis; calycis pubernli denllbus brevibus obtusis apice lomcnlosis; corollis glabris tubuloso-infundibuliformibus calycc scxics longioribus, limbi Inciniis oblongis oblusius- culis; lUamenlis paulo supra medium tubum inserlis gla- bris subdonllculaüs. In Brasilia ncridionali legit Scllow. t?. Specimina noslra: Kami elongali virgati undlijuc ra- nmlis breviLus floriferls simplicibus ornali ex axillis i'o- liormn priorum ex parle jam delapsorum orienllbus; cor- tex albidus vcrruculis parvis pallidioribus dispcrsis nolatus paullulum longlludinaliter rugulosus. Folia pcliolata glabru 61 adulla subcoriacca oblonga , basi in pcliolum atleniiala, apicc aculiuscula, utriiiquc luridula, sublus pallidiora, nervo mcdio sublus jnominonte, vcnls niajoribus ulrinsccus 10 — 12 circilcr (enuibus «ubinmicrsls ; 3 — 4 p. longa, 8 — 10 lin. lala, juniora ramulorum llorifcrorum mulio mlnora, magis clll[)lica, s. ovato-ciliplica tcucriora , (junc codcnn jure bracleas raccnii axillaris subconiposili dicorc poIcs. Slipulac spuriac non visae. Geiuniae pubcrulae? liaccnu axillares, subconiposili, inferne foliali, pUuillori, folio brc- viorcs, floribus pcdicellatis ad apicein rbacbidis conforlio ribus. llhadiis glabra, praeter loeum inscrlionis calycuni ubi pili ali({uot albi, ad summum 1 \ pollicarls, plerumquc pollicaris. Calyx subcampanulalo-tubulosus, vix 1.' 1, longus, versus margincm obtuse brevilerquc dentaluin pubcrulus dcntibus apice tomculosis. Cor. 10 circilcr lin. longa, Uibus lubuloso-inlundibuliforniis glabcr, 8 lin. circ. longus, liinbi laciniis oblongis oblusiusculis niarginc lomcnlosis. Fila- mcnla pnullo ullra medium lubuin libcra, subdciiüculala, glabra. Fruclus non visus. Spccics bacc a prioribüs distinguilur: foliis angiislio- ribus, raccmis subcomposilis basi l'olialis, fllanienlis glabris subdcnliculalls clc. Cestrüm dumctorinn n. sp. ramis glabris, foliis cllip- ticis, acuminalis, basi aculis et subinacqualibus, opacis, sublus puberulis ad axillas saepius barbatis, petiolalis, racc- mis axillaribus tcrniinnlibusque subgeminis; calycis villo- suli dcntibus aculis subinacqualibus apice lomcnlosis, co- rollis extus glabris,. c lubo tenui Infundibuliformibus , ca. lyce ter longioribus, limbi laciniis aculis; fdamcntis su- periori tubo inscrlis ibldemque denliculatis glabris, lubi infera parle reverso -pubcscenle. Ceslrum, species fdamcntis edentalis (lapsu ty^pogra- phico pro dcntatis) Linn. V. p. 114 n. 204. 62 In regno Mexicano in dumells pr. Veracruz et pr. San Pablo Icgcrunl Schiede et Dcppe Julio et Januario floridum. ti. Specimina oblala: Rami octopollicares subsimplices cortice albido laevi vestiti foliati ex axillis apiccque race- miferi, glabrl. Folia peliolata latlns angusliusve elliplica ncuminat;.. basi acuta atquc inicrduiii inacqualia, maxima 4 — 5 p. longa, 1^ — l^j p. lala, ulrinquc opaca , supra obscurc viridia sublus pallidiora, nervo venisque primarlis utrinsecus 8 — 10 prominenlibus nunc glabriuscula axillis vcnarum solummodo barbatis, nunc puberula, axillis nudis vci subnudis. Slipulac spuriae non visae. Gemmae albido- tontientosae. Raccmi axillares et terminales, solitarli gc- minive, foliis mullo breviores, pluriflori, floribus inferiori- bus pedicellatis supcrioribus sessilibus confcrlis. Rhachls c. calycibus villosula, pollicarls. Bracteae florum inferlo- rum interdum in i'oliola parva excresccnles. Calyx tubu- losus bilinearis, dentibus acutis apice tomentosis inaequa- llbus saepius exlus curvatis. Corolla ex tubo tcnui in- ftindibuliformis semipollicarls, tubo 4 lincari glabro, laciniis limbi acutis marginc tomenlosis. Filamenla a supera iertia tubi parte libera, loco insertionis dcnliculata, dein in ulleriori decursu cum tubo pubc rcvcrsa adspcrsa, FrucUis immalurus ovoldeus in calyce obconico trilinearis glabcr. Corollae parvitas et interna fabrica, foliorum obscurus color, calycum villositas hanc speclem optimc secernunl. Cestrum Jiocturimm L., Hb. W. n. 4441. specinien hortense. Cestri species fruticosa floribus flavescentibus pr. Jala- pam Majo 1829 Schiede in sched. Cestrum hirtdhmi u. sp., ramulls hirlellis, foliis lan- Ceolalis, basi acute attenuatis, apice acuminatis, membra- naceis, lucidulis. pctiolatis junioribus in nervo vienisquc 63 prlmürlls pubcsccntlbus dein glabris, raccmis brevibus axil- laribus subspicalls, calycls snbliirlelli dcntibiis clongalo- Irlaiigularibiis, acullsslniis marglne . Variabilcm vidimus raccmoruni longitudincm scnipcr tarnen folla liaud superanlium. Afllnis specics est Ccstrum pcliolare IIBK. (vcnosum IIb. \V. n. 4438) integumenlo pilorum, raceinisquc spiciformibus mullo brcvioribus di- stinctuni. Cestkuai nmlcium n. sp. glaberrimum, foliis lanceo- latis utrinquc aculis, lucidulis, petiolatls, racemis subspi- catis brevibus bractcalis, bracleis \ — \ floris acquanlibus; calycis glabri dcnlibus aculis apice ciliolulalis , coroUis lubuloso-infundlbullformibus fauce Icviter ampliatis glabris, calycc scxics longioribus, limbi laciniis ovalis acullusculis; filamcnlis supcriori liibo inscrLis, loco inscrlionis fasciculalo- villosis et Iiinc dcorsuin reverso-pilosis. In Brasilia Icgit Sellow. t/. Glal)crrinium lacve; rami Icrclcs juniores vlridos, adiilli cortice cincrascenli-albido lacvi induli. Folia sparsa, pctiolata lanceolata ulrinque acuta , ulrinque concolora et lucidula, sublus nervo venisquc priiuariis utrinsccus S — 10 promincntibus, margincque subrevolulo, niaxiina 5 fcrc pull, longa 15 — 16 lin. lala, picrumque paullo miiiora. Peliolus semipollicaris. Slipulac spuriac parvae subrcniformes. Gemmae glabrac. Ilaccmi subspicali brcvcs pauciflori bracIcaLi. Bachis glabra vix unquain pollicari.s, floribus paucis hubscssilibus sessilibusve versus aplcem conlerlis. Bracleac sub quovis llore, ovalo-lanceolalac, obtusiusculac : sessiles 65 scssllcs tlimidlnm tcrtiamvc Horis pavlcm acqiiantds, Iiilc- sccnli-vlridcs. Calyx pallidns, 1, lin. longus. tubulosus, (lentibus acutis, apice clliolafis. Corolla polllcaris , tubo tnbuloso scnsiin infuiulibiilifonni, versus laiicein le\ilor amplialo, glabro, circllcr 9-lincarl; Limbi laclnine ovalac aculiusculac lalcrlbus tomciilosis. rilamcnln a lerlla su- pera liibi parle llbera, loco iuserlionis fusciculalovlllnsa, per tolum decursum pills brcvlbus rcversis veslila. Fru^ ctum non vidlmus. Bracleis ad C. bractcatinn accedit, sed glabrltlc omni*, lim parlium primo jam intuitu dlstlnguendiim. Cestrum vesiioidcs n. sp-, ramis pubesccnlibns; foliis oblongis subscssilibus, basi longe attenuatis, apice subob- lasis, subcoriaccis supra glabris sublus levllcr pnbenilis; racemo termliiall folioso, calycis glnbri dcnlibiis brcvibns lalis snbbarbalo-mucroniilalis, corollis glabris tubuloso- infundibuliformibus calyce tcr qualcrvc longloribiis; limbi laciiiiis ovalis obtusiusculis; rilamcntls siiperiori tnbn in- srrlis, loco inscrtionls deiilc villoso prncdilis, villnsil.ilc dcorsum cilius iisqne ad medium lubi decrcscenle. In Brasilia legil Sellow, t?. Species clegans et eximia. Rami suppetenics (canios?) virgati reell bipedales, nunc simpliccs nunc ramosi (ple rumquc ex inferiore parte), nunc ramulls undiquc ])V()pul- lanllbus brevlbus, qui axlllls follorum foliosis In onu)i speclmlne indicanlur, obtectl, lereles, vlrides (in imd parte inlerdum albldl), pube sordlda subclnerascenle ad- sper.Ni) dense foliati, versus aplccs llorlferl. Folia sub>«;es- sllla erecta^ angusla, oblonga, basi longe üsque ad inser^ tionem attenuata, apice acutiüscula s. obtusa, maxlma 1|^ pi longa 3 lin. lala plcrumque mlnora, subcoriacea, sublns paullo pallldiora, nervo prominulo notala (venis immersls haud consplcuis), marglne subrevoluta^, adspectu glabra, oculo armato inspecla supra in nervo subtusque per pagi- 7r Bd. U Heft. & 66 nam pube miniila parra sunt adspcrsa. Slipulac spiiriae füliis similes seil miilLo breviores iiitcrJum vix lln. longae, obtiisac. Gemmae fcre semper evolulae, fasciculum folio- rum axillarem, rainuliiinve brevem sterilem apiceve flori- ferum proferentes. Flores in ramulis brevibus folialis ex Omnibus axillis suprcmis provenienllbus nunc terminales solilarü nunc gemini, terni subracemosi ex axillis foliolo- vum ramuli nasccntcs, ex tolo racemum terminalem folio- sum mciilienles. Kamuli floriferi circiler semipollicares saepius minores rarius longiorcs. Calyx subcampanulalo- obconicus, 3 lin. longus, glabcr, deniibus brevibus lalis, nervo medio a basi calycis inciplenle elevato atque in mucronem brevissimum brevilcr barbatum excurrente no- tatis. Corolla lubulüso-iiifundibulilormis, 10 — II lln. longa, tubo 8 circiter 1. longo, glabro, laciniis ovatis oblusiusculis, lalcre lomentosls. Fllamenfa super terlia coroUae parle Ilbcra, loco Inserlloiils denlc vlUoso aucta, villosilalc sen- slm usque ad medium Inbum cillus decrcscente, ceterum glabva. Fruclus non oblalus. Secllo II. Embryo hnmnto -ctirvnins intus rylindvicus. SOLAiNEAE *) Tribus I Baccalae et Drupaceae. ACNISTUS Schott. Wien. Zeilsclir. f. Kunst, Lilleralur etc. IV. IISO, Linn. 1831. Lill. p. 54. Calyx campanulalus 5-dentatus subregularis. Corolla infimdibulilormls, tubo brcvi a basi dilalato, llmbo 5-par- iilo reflcxo regiilari, lacinlarum aestivatione imbricata. Ge- nital ia exscrla. Fllamenla paullo supra basin tubi libera, 0 »lilolala basi senslm angustiora, onuilno nuda. Aniherae elllplicae cordalae longlludlnaliter debiscenles. Ovarlum biloculare, spermophorls semlglobosls seplo medio aduatls, ) In hac xectione fors malius e varia aestivatione, juncta fructui intlolc forinaiid.ie csserit tribus. 07 polyspcrmis. Stigma subiiifiiiKllbulirornic. Bacca bllociiiaris, polvisperma. Seinlua reMilorinia coiiiprcssa. Embryo — ? Fiulcx incrmis , loliis ramisque sparsis inlct^crrlmls. Floribus fasclculalis (racenius conlraclus) ex axlllis prae- ccdeuti.s aniii. Corollue albac oJüialac. Bacca rubra t^lo- bosa. ACNISTLS aihavisccns. Atropa arhorcxrciis L. Amocn. acad. 4 p. 307, Lam. Enc. 1. p. 3% (plaula Plu- mcrii); — Sw. obs. p. 81 scd baccam dielt nii^am, qui color forsnn c vermc quodam peiidct , quem plcruiuquc baccam rcplenlcm Invcnil. Atropa arborca IIb. ^V. n. 4283 (spccimeu sine ul- leriori designotionc.) Atropa caule frulicoso, foliis ovato- oblongis Pliim. Amcr. I. 46 f. 1. Lycium aggrcgatum Vwi'vl Pav-Tl. per.2.p.4o t. 182 f. a. Ccstrum campanulatinn LamiEnc. I. p. ()S8 (plaiila a Donibpv^ in Poruvia eodoiü sub nomine vemncub) ac ab Wvnt cl Pav. lecla.) Ccstri/m caulijloriiui Jacq. Ilorl. Scboenbr. 3. t. 325 Sieb. pl. IMartin. cxs. n. 278. Acnisiits canUJlorus Sclioll. 1. c» Reperta est haec species in insulis IMarlinica (Sieber) et Jamaica locis montosis frigidioribus (Swarlz); nee non in Brasilia prope Rio Janeiro (Sellow, Hagendorff) , jn Peruvia (Dombey) atque in Limae, Cliancay, Canlae et Iluanuci vallibus et praeruplis ad sepes et versuras ( RuIä et Pavon) t>. Ab hac specie e>c ipsius auctoris sehlenliä vlx difierti Lycium giiayaquileusc HßK. 3 p. 39; nee Lycium flori- Inmdujii corundem 1. c. p. 40 (ad Cujus formain alteram 1. c. perlinere vidctür, Atropa suhroxyloides IIb. ^^ . n^ 4284 spec. Hurnb. „rlo Magd."; R. Seh. Syst. 4 p. 686) nml^ tum reeedit, cerlissimc ambae ad hocce dueendae genUs, 6* ()8 quod maximn affinllnlo juiiglliir cum Lycio'), scd ex ha- bitu divcrsisslmo, Iructus siruclura ignola, sejunxinius, inonenle jam Persoonio. Acin. Genus jam a Sclioltio conslitulum et in manu- scripto noslro nomine novo generico erat signalum , hinc gcneris differenlia nuigis manifesla alque clarior. LYCIUIM IIDK. 3. p. 50. (exclusis speciebus). Calyx urccolalus vegulariler ^-dcnlatus aul irrcgüla- riler 3 — 5-fid. Cor. infundibuliformis aul tubulosa, limbo 5- aut 10-diviso, iuJcrdum plicato. Slam. 5, saepius ex serta. Anlherac longitudinalilcr dchisccnles. Stigma pel- talo dcprcssum "). IJncca bilncularis, calyce persistente suffuUa, placcnlis adnalis. Scmiua crcbra. *) Si LYCII cliara< tcrem e vulgatioribus petimun speciebus (L. harhnro, europaco, ruthcniio, tcnui) simili inotio crit poneiidus, ulL ab ilhistris.sirno Gacrtncr (de fruct. et scm. '2 j). '242) propmiilur: „Calvx campaiiulatus irregiilaritcr in 3 — T» lacinias dciUcsve fissu«. Corolla e tubo brevi tubulofco-infundibuliformis, limbo 5-lido re- flexo. Genitalia cxserta. rilamcnta ex inferiuri tubo libera, supra insertionis locum villosa v. pubesccntia (tubo calvcino supra iiiscr- tionem lilaniciitorum villosd). Stigma incrassatum bilobum. Bacca calyce suffulta bilocularis, loculis polysperrMs, spcrmopboro centrali crasso solide. Seniina subrt^lunda compreisa. Embryo hamato-sub- spiralis, cylindricus. ' Ab hoc Lycio ceilissime sunt removenda: Lyciutn nfrum\j.^ L^c. hoerhanviaejolium, Lyciaquc plura Ruizii et Pavonii, pliirima Huin- boldtiana, e quibus omnibus varia sunt formanda genera, dcfmitu dif- ticiliora quum fructus fere omnium male sint noti. Quam ob causam nos characterem a Kuntliio datum scquimur, satis amplum, intcr sc aliena amplcctentcm , et scccrnimus unam alteramve speciem omni ex parte cognitam. **) Stigma in L. harharo bilobum, (in stylo supcrnc incrasMl«») lobis crectis accumbentibus intus marginequc papillosis, extus nudis liinc late sulcatis. Similem alils in speciebus vidissc structuram con- tendimus, licet sicca modo inspecta sint a nobis specimina. 69 * Gcnuina: Cal. irregulär itcr Riidciiü. Cor. tubuloso-iiilumlilm- lilormis liinbu rcHcxo s. palculc. Gciiilalia cxscrla. Lyciüm cUintuin n. sj).. iiiillcosmn ramis clong.ilis subscniulcndbus, rainulis inlenluin spiiicsccnlllius, foliis sparsls lalc ovatis aculis tienlkulalo-cilialls glabris, florilms axlllaribus solilarlis brcvisäiii.c pedunculalis, calycis laci- iilis linearibus aculis baccam glubusaiii siipcranlibus, corol- iis piiborulis iDriiMdibullforinlbus, t;(>iillalil)iis cxsorlls. la Jira>>llia iiierlilioiiali ad Uuvium Klo Mci^ro logil Sei low. t?. Ramos acccplinus bipedalcs, parcc rainosos raiuulo- sosquc, reclos llcxiiososvc, angulalos, pubcrulos aclalc gla- bios, angulis linca lala cicvala ulrinqiie ab iiiscrlionc petioli dcorsiiin currcutc lutcsccnli-fusccsceiilc formalls, tpiibut» iiilerjocla est e|»iderniis cliicrasceiis in vclusllorl coilicc, pallidior in juniori. LIneac illac elevalac ad inserlioneni lolii jnnp;unlur invlccni basinqne pelioli scu glbbus cxUiü eonvcxuni apiee siiblruiieaUini cl concaviusculnm, pcrsi- slons elTormant, qnod lolio delapso ranios reddll tubcrcu- losos. Folia per ramos sparsa, brcvissinie pellolala, lale ovaia, interduin qnasi subcordala, seinpcr angusle in pelio- luni attenuala, hinc in ovalem immo in lanceolalam ver- gcnlia formam, et allero lalerc in subrolundam obovalamve, maxima quac habemus 1< p. longa, 16 — 18 I. lala, in brevissimum acunien aculnm sensim anl snbllo Iranscunlia, nervo venisqne paneis priniariis uliinque proriiiiiulis, mar- gine setnlis siniplicibus furcatisve patentibns, in denlicnlis niinulis subearlilagineis posilis cilialo, pagina ulraquc sem- pcr glabra, subcarlilaginea, gnstii //salso-amara" ex Sel- lowio. Florcs in axillis ramulorum et ramorum, pracser- lini apices versus soülarii, brevissinie pedunculali, pedun- culo 1| — 2 lin. longo rarius longiori, prius ereclo dein deflexo. pnberulo aul glabro. Calyx profimde 5-fidus glan- duloso-puberulu8, o l. long, laciniis linearibus aculis more 70 , foliornin ast dcnstus cllialls, ciliis vero in apicibus glan- dula miiiula globosa tcrnunalis. Corolla extus glanduloso- puhcriila, inargiiic glaiiduloso-clllala. calyce paullo longlor, inlumiibullfurmis, laclnils limbi dein rellexl sublriangulari- bus obtusiusculls. Slaiuina cum slylo longe exserta, tila- menla supra insertioncm dcnsissimc villosa (ul in Lycio barbaro villis faucem claudentlbus ). Bacca (submaliira) rubra, globosa, calyce aucio (5 lin. longo) sufl'ulla eoque brevlor. Semina plura albida comprosso-senii-orblcularia, dorso convcxa, venire subemarginala, levlter rugulosa. Embryo non obscrvandus in semine immaturo. ** Calyx suh grossifirationc Lntcralilcr findciis. Corolla tubulosa lim)>o crocto. Genitalin iuclusa. Lycm M ccsfroiiles n. sp., frulicosum ramulls spincsccn- libns, foliis sparsis dein pseudo-fasciculalis lale lanceolalis ulrinque aculis glabris, lloribus peduncnlatis in sumniis axillis fasciculatini provcnicnlibus liinc inlerdnm pseudo- unibcllalis, calycis iubulosi denlibus brcvibus triangularibus aculisslmis, corollis tubulosis glabris margine pubescenli- bns, genilalibus inclusis , slaininibus inaequalibus, bacca subi:^l()bo.sa calycem .suflulclenicm hileraliler lissum paullo superanlo. In Brasilia meridlonali prope San Jose do Uruguay detexit Sel!o\v. ^. Frutex ramoüus , ramosissimus, corlice clnerasccnll- albido. Ramis lerellbus llexuosis, juniorlbus brevller den- 8e(|ue puberulis. Kaniuli ex axillis lere onniium foliorum solitaril geniini lerni, breves (V — 1 ,V p. long!), paluli, citius scviusve In spinas abennles, foliis parvis nliqtiol ad basin plerumqne Instructi; In summilalibus rainoruin floriferi cl simu] follil'crl, omnes brevller denseque pubescentcs. Folia hrevitcr prtiolata, lale lanceolala In peliolutu pubcsccntcm acnlo altciiuala npicequc acuta, ulrin(jne praeter nervi sul>* Ins proniinonlis inrerioicni parleni et piaeler niarginis basin 71 (pailfs piilir pelioli plus minus obscssns) j;lalMa, lnli't;er- riiiia, iii.i.xiiiia cum |)eli»»I(i 2 — 'J '. p. lniij;a JS— 10 llri. lata. Pcliolus bupra planus, sublus convc.xus. pulvino s. glLilteic parvo, fcro semicircülari. Florum magna oopia ranioruni aplces ornanliir, quum omni lamulo, ex omni axilla snpc riore rami provcnicnli, insiilcaiit pliiros cormn fasciculi, saepo in smmnilale con^csli nmbcllam spuriam .simnlanlcs. Pcdunculi in lloic breviores in fruclu majores, 3 — 5 lin. longi apiec incrassati pnbcscenlcs. Calvx tubniosus sub- campannlalus r)-dcnfalns pnbcscens, snb nnlbesi 1^1- longus dcntibns triangvilaribns aculisslmis (lere subulalo -aciimina- lis) brevibiis. Corolla lnl)nlosa, extns glabra; limbo brevi ereclo, obiuse 5-lobo, lobis snblomenloso- marginalis; Iota firciter H lin. longa, limbo l lin. nielicnle. iicnilalia in- clusa. .Stamina inaeqnalia, maxima apice iimbnm aHingunl, 2 minora bis panllo sunt brcviora, impnr r)lum bis mnllo brcvins, omnia a mcilio üibo snnt libera et loro inscrlio- nis leviler pubernla. Sligma capitalmn? Bacca globosa (rubra) ealvce laleralitcr flsso paubiinmqnc aucio senii- amplexa , dianietro o-lineari, exsucca , bilocnlaris, locnlis polyspermis. Spermopborum band inerassalnni. »Semina compressa varie angniala. Embryo cvlindricus annularis. GKABOWSKIA n. gen. C/i/tr. gen. Calvx snbcampanulalus regnlariler 5 den latus aestivationc valvari. Corolla e tubo brevi infundibu- liformis. limbo 5-parfito, läeiniis palentibus reflexisve, qua- tuor aeslivalione convoluliva, quinia externa marginibns suis vicinarum margines oblegens. Genitalia exserla. Sta- mina 5 acqualia, filamentis paulo supra lubi basin liberis, medio dense villosis (villis basin versus deerescentibus). Stylus teres, sligmale subcapilato aut leviler bitido. (Her- men 4-loculare, loculamcnlis 1-ovulalis? Bacca calyce persistente sutTulta, globosa, dipyrcna, pyrenis lignosis bi- 72 locularibug, loculis 1-spermls. Embryo hamato-curvalus cyllmlrlcus. Frulex liabitu Lyell gcnuini ramosisslmus, splnis axil- larlbus horrldus; foliis sparsis inlegerrimis. Florcs axilla- res c. fasclculis folioruni (ramulo non evoluto); aut sub- corymbo.sJ in ranmlii» summis (hinc in ullimis raniis quasi paniculali). Nomen dedimus in honorem cl, H. Grabowski apud Ohlavienses pharmacopolac, ediloris cum AVimmero Florae eximiac SilcsiacaCj indefcssi stirpium indigenarum inda- gatoris. Genus hocce formam exhibel transiloriam Borragineas iiiter et Solanaccas, ad Tourneforliam enim afUniaque ge- nera fruclu dipyrcno, pyrcnis monosperniis accedit. Habi- tus Lycii sie ut forma corollae et gcnitalium; calyx simi- lis at non irregulariter findens; pyrenae biloculares nu- nierusque seminum parvus et deünilus Solaneis plurimis alicna inter Borragineas sacpius rcpelunlur; cmbryo merae Solaneae; innoresccnlia niagis ad Solanaceas speetat; ae- stivalio propria, in Lycio eadem, a plicativa Solanacearum diversa, nequc minus ab illis Bovragiuearum et Verbasci «Iniilioribus diversa. Sin vero Lycium inter Solanaceas rclinemus, Iiaec quoque planta, soluinniodo fruclus slru- dura dlvergcns, in eadcni familla collocanda erit, cl eo niagis quum j\oIana, slnilli gaudens IVuclus slructura, nullo obloquentc ad Solanaceas ducatur ; ad Borragineas vero cum Ileritiero traliere nequimiis ob habilum florcmquc Lycii et embryonem Iiamalo-curvatum. Grabowskia bocrhnaviacfolla — L\cium boerbaav. L., et autorum, Ehrella halimilolia Ilerillcr Sllrp. p. 45 t. -3. In campis sylvi.squc Brasülae meridionalls frequculeiu voppcrit Sellow, c Pcruvia in horlos bolanicos introdiixlt Jos. Justiicu. \\\ schcdula Sollowlana liacc: ^/l'rukw (> — lÜ-pcdalis. 73 rninosissimus, splnosus, ramis palcnlibus et dlvarlcalls. Eplilcrmis glabra nlllda cinerasccns^ Corlcx virulls. F«»lia corlacca glauccscenlla, saporc subsaUo subamaro. Corolla alba, faucc vlricll-vcnosa. Gcnllalia alba. Stigma virlde." Supcrcst ul addain, quac ex fructus indagalione re- sultant. Bacca globosa a calycc vix auclo sufTulcllur, plsuiii ferc magnitudiiic aoquat, infus coiitiiict pyrcnas diias uü vidctur nullü dissepimcnto di.sjunctas , sibi inviccin facic plana accunibentcs. Pyrenac ovales (ferc forma seminuni ColTeae arabicae) dorso convexac et sulco medio tenui exaralac, apicc obtusac, basl foramlnibus duobus rolinidis pcrforatae, liinc tridcntatac, denle primo ex medio dorso, duobus reliquis c lalcribus facici egredienlibus, bi-aut aborlu allerius 1-IocuIares. Loculamenta c varia cvolulione variabilia. Semen dorso convcxum facie planum; albumen sat copiosuin carnosum; embryo (ul in veris Solaneis) hamalocurvalus cyllndricus, radicula ad hilum spcclanle. Mirum cerlc videtur, haue slirpem inlcr Lvcia esse scrvatam, obslanlc Heriticri icone et dcscriplionc, cui nul- lam videnlur liabuissc lideni botanici. 74 über die um Driesen wildwachsenden W e i d e 11 f (> r 111 e n , von Lasch. Wenn man einerseifs es für überflüssig hallen konnte, diese, aus vielen Floren grösstenlheils schon bekannten Gewachse, wieder zu beschreiben, so glaube ich doch andererseits keineswegs, dass selbige dem Beobachter nichts Neues mehr darbieten, sondern wollte hierdurch sogar wieder auf sie hinweisen, weil es wünschenswerth seyn möchte, ähnliche Abhandlungen von den Formen dieser Gattung aus andern Gegenden zu besitzen : um sowohl die Beschaffenheit der zweifelhaften Arten oder noch unbe- kannten Formen besser kennen zu lernen, als auch dadurch die verschiedenen Ursachen dieser Veränderungen mehr einleuchtend zu machen. Bei Berücksichtigung aller hiesigen Formen, lässt sich eine scharf begränzle Einthellung nicht gut geben ; um jedoch die meisten Unterschiede derselben berühren zu können, wählte ich Nachstehende: Sect. 1. FruticnU repcjifcs v. crecti, romis adscen. dentibus v. erectis, rmniiJis vlrgatis iciiacihus. Ganmac foHoli -ßoriferae et foUiferac. Amenla subcoactanea^la- teralia suhterminalioqiie , hrevitcr pcdunailnta. Fl. m. stamina 2. inferne pilosa, libera , squainnm v'iUosnm triplo supcrantia. IScctnrium .sollt avium posiicnm, ah- hreviaUim v. clongafnm .snhronintm. Fl. f. germen Ion- giusculo -pedunculatum. elongato-ovaium scricco-villosnm /;> V. glaörcsccfis , sqmima vlllosn dnplo- ci reit er loiigliis. Stigmata peJieellata bipartita, hrevia v. longiu.sculny recla v. dein reßcxa. Ncetarium nt in marc. Capsula ovato -siih.siibuluta^ scricea v. ghibra. PetioJi egiandi/hsi ■subpnbesccntc.s. Folia elliptica v. rlongata , Icviter glan- diiloxo-tlcnticulata subobliquc mncronato • acuta fcrc lacvia, suhtus plus minus ue sericea. (Anienlis masc. ellipticis v. obovalls, squamis obovatls V. üblongulls übtusis v. acullusculis.) 1. Salix repcus L.: amentls subrotundis squamis obo- ralis obtusis, sllginatii)us breviusculo-pcdicellalis parlilio- nibus oblongulls, ramuUs jimloribus ex lulco-virldl vilel- linis superne subsericcis, lollls oblongis laiiceolalisque (e. nuibus acuminalis supia glabris subfus levilcr Incaiiis .sub- scriceis glabresccullbus bai>l acutis^ slipulis obloiigis sub- denliculatis. Varia l: amentis elllpllcis: squamis lineari- oblongis; sligmalibus subsessilibus v. parlit. subclongalis; ramnlis dein fnscescenübus : foliis sublinearibus v. breviler aculis V. utrinque oblusiusculis v. vix dcnliculalis v. ulrinque subsericeis: ftipulis oblongo-lanceolatis. ,3. latifolia'): squamis obovatis, sligmalibus longius- culo-pedicellatis pari, oblongis, ramulis dein purpurasccn- libus, foliis oblongo-clliplicis breviler acutls basi oblusls, stipulis sublalioribus. Varia t: foliis subovalo- oblongis v. sublinearibus. y. sericea: squamis ellipticis, stigmat. subpcdicclla- tls, ramulis sericeis, foliis oblongo-elliplicis crassIuscuHs ulrinque acutis supra subgl.ibris .sublus argenteo- serieeis, slipulis oblongo-ovalis raris. (S. rep.«., B. et Fg. 2. pg. 559.) *) Alle Nebenformen cntbalten nur das Alnveiclicnde vpn der Dingnosc der mit Nummer bezeichneten Hauptforra, lu welcher sie gehören. 76 Variat: subglabrcsccus : folils inojorlbus v. iniiioribu;» V. elliptico-oblongis v. acuminatis v. niagls denliculatis : sUpulis lanceolatls. 2. Salix argentca Sniilh: amcntis snbvolundis, squa- mis obovatis obtusis, stIgmatibus brcviusculo-pedicellalis partit. oblongiilis, raniulis junioribus scriccis, fuliis clllp- llcls vlx dcnliculalis recurvalo acutis basl obtiisis siipra levller-subtus argcnlco- serieeis, slipuiis niiiiuribus iiidi- stinctis. Variat: foliis oblougulo-clliplicis v. glabriusculis v. basi subacutis. 3. S. fusca L. amcnlls clliplieis, sqiiainis obovatis oblusis, Stigmalibus subelongato - pedicellalis pari, oblon- gulis, ramulis junioribus subviridi-flavesccnlibus pubcrulis dein fusecscentibus, foliis oblongulo -clliplieis subovalisque aeutis supra glabris sublus argenteo- serieeis basi oblusis, slipuiis clliplieis subdenlieulalis. Variat: amenlis obovatis: squamis aeuliusculis: sty- lis supcrne bifidis: part. gliginal. abbreviatis: foliis acumi- natis V. supra subpilosis: slipuiis ovalis. |3. ocutlfoUa: squamis oblongls, sllgmalibus elongalo- pedicellalis partit. llneari- oblongls rellexis, ramulis dein spadicels, foliis oblongo-elliplicis ulrinque aeulis, slipuiis lanceolatls. y, ohlongifoJifi : sligmafibus subpcdieellalls, foliis el- liptico- oblongls tenuibus ulrinque oblusis v. aeuliusculis sublus levilcr scriecis, slipuiis oblongls. Variat: foliis subclongalis v. aeumlnalls v. ulrinque aeulis: slipuiis oblongo- ovalis v. lanceolatls v. nullls. ö. laricifoHa: sllgmalibus subsesslllbus, ramulis seri- eeis, foliis lanceolatls denliculatis acuminatis basi subtrun- catu- oblusis, slipuiis minoribus indislinclis. Variat: foliis clliplieo-lanccolalis basi rolundalis. 77 4. S. inruhncen L. : nnicnlis obovatis, squamis obo- valis oblusis, 8lii;mallhiis brcvllcr pcdlccllalls partit. oblon- gis, ramulls juiiloiihiKs flavescenlibus subpubcrulls, l'oliis angiKsto-Iaiiccolalls coiivcxis apicem versus sublnlloribns acuininalis ad basin anguslalis acutis supra glabris subtus argcnleo-scriccis, sllpulis subovalis dcnllculalis rnrls. Variat: foliis sul)llneari -lameolnlis v. basi oblusins- culis: Slipulis sublauceolatis v. nullis. 5. S. rosmnvinifoUn L. auieiitis subrolunJIs, squamis obovalis oblusis, sligmalibus subsessilibus parlif. oblongu- lis, ramulis ex luteo-viritlibus subspadiccis fcrc glabris, foliis lincari-lanceolatis acuminalis sublus argen Icoscriccis basi oblusiusciilis , slipulis angusto-lanceolatis subdenii- culalis. Varia l: squamis oblongis: sligmalibus brcvlter pc- dicellalis: foliis basi aculis, |3. longifolia: sligmalibus elongalo-pedicellalls parlif. passim subabbrcvialis, foliis lincaribus ulrinque magis acu- miiialis, slipulis anguslissimis deciduls. Varia l: foliis supra levilcr pubcscenlibus. (6. S. nmbigua Ehrli.? amenlis elliplicis, squamis obovalis, sligmalibus sessilibus partit* abbrevialis subova- tis, ramulis junioribus dein rubrobruuneis superne vlllo sulis, foliis elliplicis subserratis rccurvalo- acutis supra fere glabris sublus sericeo-villosis, slipulis ovalis denli- culalis. Variat: sligmalibus pedicellalis: foliis obovalo. ellip- licis V. magis minusvc rugosis v. basi acutis: slipulis oblongis. ) Sect. 2. Frutices repentcs s. erccti v. arhores^ ramis adscendentibus v. crectis^ ramulis plus winusve crassis ienacihus. Gcmmae hrnctei • ßoriferae et foliifcrae. Amcnta praecocia v. subcoaetanea lateralia subsessilia. FL m. stamina 2. inferne pilosa libera, squamam vUlo- 78 . sam ^'^?>plo snperanii'a. Nectariiiiii soUtarium postiatm, abbrevlatum v. clongatum suhcoulcnm. Fl. f. genm-n loTige-pcduncnlatmn ovo tum elongatum, sericeum v. magis villosum, squama villosa diiplo fere longius. Styli vioc uUi V. plus minusve elongati connati. Stigmata blpartlta hrevissima lata v. elongata angusta^ recta v. reflcoca. Nectarium ut supra. Capsula ovato - subulata subgla- bresceris. Petioli cglandulosi subtomentosi. Folia miiiora — majora', suhrotunda — lanccolaia subundiilata inac- qualitcr glanduloso- dental a, rngosa, supra glabriusculay subtus incana ex viUosulo-tomciitoso subglubrcsccntia. (Amenlis masc. clliplicis, squamis obovatis v. oblongo- lanceolatis üblusiusculls v. acuminalis.) 1. Salix aurita L.: frulex, amcntis oblongulis, 8qua- mJs obovatis obtusis, gcrminibus abbreviatls sericco villo- sis, sligmalibus fcre sessillbus ipartillonibus brevibiis sub- ovalis, ramulis junioribus subviriillbus vlllosnlis dein pur- purascenllbus, l'ollis subrolundls et obüvalls subinlcgerri- mls breviter recurvalo-acutls vlllosulis basi obtusis, slipu- lis oblique reniformibus dentatis. Varial: loliis inferioribus passim obtusis v. retusis: stipulis subrotundis denliculatis v. oblique cordatis aeutis. p. cordifolia: squamis oblongis oblusis v. aculis, folüs subrolundo- obovatis aul subrotundis basi magis mi nusquc cordatis. Varial: folüs interdum dentatis v. subserratis. y. acutlfoUa: squamis oblongo- obovatis acutiusculis, stigmatibus subpedicellatis partit. oblongulis, folüs subro- tundis utrinque aeutis. Variat: folüs obovatis subundulalis dentatis v. cum ulraque anteced. subtus nervls purpurascentibus. 8. truncata: germinibus subelongatis minus villosi», folüs subrotundo -obovatis truncatis dentatis valde rugosis basi obtusis. 79 r. eUipt'ica: gcrminibus snbeloii£;a!is minus villosis, sliginaluin parlil. üblongulis, foliis cllipticis v. oblongulo- ellipticis brevi^sime oblique aculis subdentalis basi obtusis V. rclusis. Variat ut anleced. squamis oblongis v. sublanceo- latis. 4- obovatn: squamis lanccülalis aculis, germinibus subelongalis minus villosis, sligmalum parlil. oblongulis, foliis subrolundo-obovalis oblique acutis denlatis basi ob- tusis V. aoulis. Variat: ramulis rubro-brunnescenlibus: foliis obo- vatis V. obovato- cllipticis: stipulis sublunatis v. grosse- denlatis. (4inenlis masc. cllipticis, squamis angusto- v. oblongo- lanceolatls acuminalis.) 2. S. uliginosa Willd. : amentis oblongulis, squamis lanccolatis aculis, gcrmirnbus serieeis, stigmalibus breviler pedicellalis parlil. oblongulis. ramulis junioribus ex viridl badiis villosulis, foliis obovalis brevissime recurvalo- aculis basi acutis v. obtusiusculis, stipulis oblique reni- formil)us dentalis. Variat: squamis oblongis: ramulis junioribus rubel- lis: foliis passitn plicatis v. subacuminatis : stipulis subcor- datis V. semicordatis acutis. ß. cuncijolia: squamis oblongis obtusis, stigmalibus breviusculo -pedicellalis partit. subabbreviatis, foliis obovato- runealis oblique acutis subintegerrimis, stipulis semicor- dalo-ovatis subdentatis acuminalis. Variat: stylis elongalis: foliis basi obtusiusculis V. ad marginem planis: stipulis oblique reniformibus inciso- dcntatls v. subintegerrimis. y. acutifolia : fruticulus, squamis sublinearibus aculis, foliis minoribus ellipticis subdenticulatis utrinque acutis V. acuminalis, stipulis minoribus. m S. ohloiiglfolia: fruticulus, squamis oblongis, slignia- lil)ns breviusculo-pedlcellalis, ramulis dein spaillceis, foliis ohlongls sublanceolallsijue serralls ufrlnque acutis. Variat: foIils oblongo-elilpllcis leviler denticulalis inf:^rIoribus oblusis v. basi oblusiusculis: slipulis semicor dalls aculls. E. divcrsifoUa: frutex, stigmatibus longiusculo-pedi- cellatis, ramulis luscescenlibus, loliis obovalis obovalo- lanceolatis oblongisque planiusculis snbinlegerriiiiis basi longius aUcinialis, stipulis dciillculaliü aculis. Variat: foliis subscrraiis v. obtusis v. aculis. ä,. mh'ln: frulex, squamis oblongo-lauccolalis aculius- culis, sligmalum parlil. oblougis, foliis oblongulo- obovalis recliusculo.acuminatis basi oblusis, slipulis subrolundis acutis. Variat: foliis subelliplicis v. basi aculiusculis. (Amoulis masc. oblongulis, squamis obovalis, oblongis V. sublanccolatis oblusis v. acuminalis.) 3. S. cinerea L. : frut. amentis oblongis, squamis obovalis obtusis, stigmatibTis breviter pedirellalis parlil. oblongis, ramulis junioribus flavido-viridibus incano-lomcn- tosülis dein fuscescenlibus, foliis obovalo-ellipticis oblique basi oblusis, slipulis oblique renlformibus dentalis. Variat: squamis oblongulis: foliis ulrinque incanis V. acuminatis v. basi aculiusculis v. obliquis, rarius evi- denler acule-serratis: stipulis dimidiato-cordalis denlicu- latis V. obtusis v. acutis. [i. lancifolia: squamis oblongis aculiusculis, stigma- llbus longiusculo-pedicellalis parlil. lineari -oblongis, foliis oblonge -lanceolalis subintegerrimis planis ulrinque acumi- nalis, stipulis oblique aculis» Variat: squamis oblongo- obovalis: sligmalum parlil. subabbreviatis : foliis inferioribus obverse*lanccolatis angu- slalo- acuminatis. 81 y. ameifoHa : sqiiamls oblongis oblusJs, sligtualihus elongalo- pedicollalis part. lineari- ül)lonfi;is, foliis obovalis elongalo-cuncalis siibintegcrriinis rectc-acuinlnalis v. acii- lis, stipulis niinorlbus. Varia t: foliis apiccm versus praeserlim evidenter scrralis oblique aculis. 8, ovnUfoJiri'. frut. , amenlis oblongulis, parlidon. stigmalum lineari -oblongis, foliis oblongulo-ellipticis sub- oblique aculis basi rolundaüs. Variat: sligmafum parlil. subabbrcvialis: foliis leviler plicalis V. supra subiiicanis v. acuminatis v. basi aculius- culis. £. oblongifoUa: amenlis longis, squamis lineari oblon- gis aculiusculis, sligmaiibus longe-pedicellalis, foliis obo- vato- oblongis basi acutis, stipulis dcnticulatis acuminalis. Variat: stylis brcviusculis: foliis oblongis v. subllnca- ribus V. basi oblusiusculis v. obliquis: stipulis oblique cordatis aculis v. semicordato-rolundatis v. ol)lusis. <^. Iloffvwmunnn Bl. et F.: squamis oblongis acumi- nalis, foliis lanccolalo- oblongis apicem versus sublalioribus utrinque acuminatis, stipulis reniformibus oblusis. Variat: squamis oblongo-obovatis: sligmaiibus elon- galo-pedicellatis partit. oblongo - linearibus : foliis basi minus acuminatis. 7], parvifolia: frut, amentis oblongulis, germinibus abbreviatis sericeo- villosis, sligmaiibus subelongato-pedi- cellatis partit. oblongulis, foliis minorlbus oblongulo- ob- ovalis planis denticulalis utrinque acutis. ^. latifolia: frut., foliis subrotundo- obovalis denticu- lalis subaculis. Variat: foliis late- obovalis v. basi oblusis v. acutis. (Amenlis masc. oblongulis, squamis oblongis v. obovato« oblongis oblusis v. acuminatis.) 4. S. caprca L.: amentis oblongis, squamis obovalis 7r Bd. Is Hell. 6 82 V. oblongis obliisis. sligmallbus subelongato-pedlcellatls partit. linear! -oblongis, ramulis junloribus luleo - viridibus subtomenloso-villosulis dein subspadiceis , foliis ellipticis ovatisque recurvato-acutis basi oblusis, stipulis oblique reniformibus dentatis. Varia l: sqnamis obtusis v. acuminatis: stylis elon- gätis V. subabbreviatis: stigmatum partition. rarius oblongo- linearibus: ramulis tomentosis v. dein fuscescentibus, spa- diceis v. fusco- purpureis: foliis subrolundis v. obovatis v. subintegerrimis v. acuminatis: stipulis obtusis v. acutis- p. cordifoUa: squamis obovatis; foliis subrolundis basi plus minusve cordatis. Varial: squamis oblongis acuminatis: foliis ellipticis V. oblique acuminatis. y. parvifolia ( S. pseudocaprea Bl. et Fg. ) : amentis brevioribus, foliis duplo minoribus ellipticis obovatisqiie fere inlegerrimis ulrinque acutis. 8. acutifolia: squamis oblongo- obovatis, stigm. partit« oblongo- linearlbus, ramulis fuscescentibus: foliis subrolun- dis V. ellipticis utrinque aculis. £. S. acuminota Sm.: frut. , quamls angusto-lanceo- latis acutis, ramulis subrubellis, foliis ellipticis utrinque subacuminatis. Variat: squamis oblongulis acutlusculis. 4. lancifolia : arb. amentis oblongulis, squamis oblon- gis acutlusculis, stigmatibus elongato-pedlcellatis partit. oblongis, foliis lato-lanceolatis leviter crenatis ulrinque rede -acuminatis, stipulis indistinctis. Variat: squamis acuminatis: foliis inferloribus magis ellipticis. Sect. 3. Frutlces erecti v. arbuscnli, ramis ramulis- que erectis tenacihns. Gemmae bractei-floriferae et fo- liiferae. Ameula praecocia v. subcoaetanea lateralia subsessilia. F. m. stamina 2. inferne pilosa libera, rnriits S3 hasi cojmata, sqiiamam hmge-villosam 2 — Zplo suptr- ani'ia. Ncctoviinn sollt ttrliun posliciim , cloiigntiini sti//- conicnm v. longissinmm. Fl. f. iH'rmeii scssl/e v. Itrevilcr pediinculatuin ovaluvi snhclotigntum scriceum, sqiiawii villosissima sublougins. Siyli conuaii^ viugis iniiuisvc clojigati. Stigmata hiparlita longa — longissitna , nn^ii- sta rariss. semiconnata. JSetiariiim iit snpra. Capsula ovato-subnlata v. ovato-acwninaia, vix glahvcsccns. Pet'ioli cglandulosi. Fulia lanceolatn v. valde elongata^ leviter glanduloso-denticulaia acinniiiala subundulata^ suhtii-s rugosa v. feie laevla, vcstita v. glabra. (Aincntis masc. obloiigis, squarnis obovalis v. subellip- ticis acuminalis.) 1. Salix lanccolata Scrlng. : anienlls oblongls, squn- mis obovalis subacuminalis) stigmatIbus longlusculo-pedi- cellalls parlltlon. lincarlbus, ramulis junioribiis luteo-vlri- dibus petiollsquc villosulo-lomcnlosis dein sp.idirels, foliis longc-Ianccolatis creiiulalis supva viridibus glabresceiilibus subtus rugosis villoso-lomensis incanis basi ncuminatis, stipulis semicordalo-ovatis dciiticulalis acuminalis. Variat: gernninibus bveviler v. snbelongalo- pedun- culalis V. ovalo-subulatum squarnis duplo longioribusi ramulis dein incanis v, sabglabris: foliis majoribus v. mi- norlbus v. oblongo lanccolalis, subovalo- v. elliplico-oblon- gis V. repandis v. ulrinque acntis v» basi oblusis: stipulis subrenifomiibus v. oblique ovalis v. lanccolatis v. aculis. ß. anguslifolia : fruK, squarnis oblusis, sligmaiibus elongato-pedicellatis parlil. subfiliformi-linearibus, ramulis llavescentibus petiolisque minus tomenlosis, foliis angusio- lanceolalis utriuque longe- acuminalis, stipulis oblique laiu ceolatis. Variat: amentis abbrevlatis: squarnis oblongo o!)- ovalis V. elliptlcls v. acutiusculls: ramulis dein fusco-pur- 6^ 84 pureis: foläs sublinearlbiis v. basi minus acuminatis: sti- pulis subulalis. (Anientis masc. oblongis, neclarils longissimis, squamis oblongo-ellipticis v. lanceolalis obtusis v. aculis, lila- mentis basi saepe connatis. ) 2. Salix viminolis L. amenlis oblongis, squamis obovatis obtusis V. acutiusculis, stigmalibus longiuscule - pedicellatis partit. lineari-filiformibus, ramulis junioribus tomentoso- puberulis ex viridi flavescentibus, foliis linearibus longis- simis leviter repandis supra viridibus glabrescenlibus sub- tus subrugulosis argenteo- serieeis basi acutis stipulis su- bulatis subdenticulatis. Variat: amenlis elongalis: squamis elliplicis v. ger- minibus sessilibus v. breviter pedunculafis duplo breviori- bus: sligmatibus longe pedicellatis: ramulis fere glabris: foliis valde angustis v. supra incano - puberulis v. basi acu- minatis. p. parvifoHa: arb., amentis minoribus, squamis ovato- oblongis, foliis lineari-lanceolatis abbrevialis basi aeumi- nalis, Slipulis valde angustis. Variat: squamis lale-lanceolatis: foliis magis glabris subtus incanis. y. latifoUa: frut., amentis majoribus elongalis, squa- mis ellipticis oblusis, stigmatibus elongato -pedicellatis, foliis lanceolato- linearibus basi obtusis, slipulis angusto- lanceolatis denticulalis. Variat: foliis basi acutiusculis. S.S. molHssima Ehrh.? amentis subelongatis , squa- mis ellipticis, stigmatibus ad medium circiter conglutinatis bifidis laciniis abbreviato- linearibus, ramulis minus lomen- tosis, foliis lineari-lanceolatis subdenticulatis supra sub- glabrescenlibus subtus leviter argenteo -serieeis. Variat: squamis oblongulis: stigmatibus supra-vel infra medium usque conglulinatis: foliis subtus magis viridibus. _J 85 F. glabraia : s{\unm\s clliplicis, sh'gmatum partlt. Ilnca- rlbus, ramulis subpubernlis, foliis lincarl-lanceolatis tl«Mi- ticulalis sublus Icviler sericeis. Variat: foliis anguslo - lanceolalis v. subrepandis v. basi oblusiusculis. (Amenlis masc. obloiij'^is, ncciariis loiigis, squamis ob ovatis V. lale- lanceolalis oblusis v. acutis. ) 3. Salix jnibcra Koch.: nincntis obloiigis, squamis obovatis oblusis, sligmalibus longe- peiücellalis parlif. oblongo-linearibus, ramulis juuioribus puborulis lulco-vi ridibus flavescentibus, foliis linearibus longissiniis ilenlicu- latis virldibus glabriusculis sublus pallidioribus basi acu minatis, stipulis angusle- lanceolalis dcnliculaiis. Variat: squamis germine subscssili duplo feie bre- vioribus: foliis minus elongalis v. crenulalis v. magis pu bescenlibus v. glabris v. basi oblusiusculis. '^. parvifolia: ameulis oblotjgulis, squamis subellipli- ris, sligmalibus breviler pcdicellalis parlil, subaltbrevialis, loliis minorlbus angusto-lanceolatis laevissime denliciilalis subpuberiilis basi aculis, slipulis minoribus auguslioribus. Variat: squamis oblongo-obovalls: raumlis dein ca nescenlibus: foliis lineari-oblongls v. subiineari- lanceolalis basi acuminatis v. sublus levilcr serieeis. y. latijolia: frut:, squamis oblorigo- lanceolalis acu- tiusculis, sligmalibus longiuscule-pedicellalis partil. oblon- gis, ramulis pubescenlibus, foliis oblougo- lanceolalis vix undulalis basi aculis, stipulis oblougo -lanceolalis. Variat: squamis ellipti(;is: foliis magis crenulalis v. utrinque cano- pubescenlibus v. glabris v. basi magis ml- nusve oblusis: slipulis oblongis basi oblique aculis. 6. aberrans: frut:, squamis ellipticis oblusis, stigma- tum parlition. llnearl- oblongis, ranuilis juniorlbus superne puberulis dein incanis; foliis sublus leviler glaucesceutibus basi obtusis. 86 (Amenlis masc. — — — ) 4. Salix SemiltelLx rri. : friit.. amenlis oblongis, (nccfa- riis üblongulis,) squamls elllptlcls oblusis, gcniiiiiibus ab- brevlalls subsessillbus, sligmalibus longiuscule-pedlccl- latis parlil. oblongis , ramulis juniorlbus luleo-virldibiis apice puberuUs dein fuscescenfibus, folils linearibus den- licnlatls glabrls siipra virldlbus subtus albidls basi oblusis, slipulls lanceolatls subdenllculalls ulrlnque acumlnalls. Variat: (neclarlls subelongalls): squamls obovatls V. acutiusculis: stIgmatIbus brevller pcdicellalis v. partll. oblongulls: ramulis dein canis v. subpnrpurasccntibus: pe- llolls glabrls v. snpra leviler pnbcriilis: folils angusto- lanceolatls mlnorlbus v. superne sublallorlbus v. crcnulalls V. subtus albls v. juniorlbus ulrlnque adpresso-puberulls V. basI acullusculis v. subretusis: slipulls valde anguslls V. basi obtutiusculls. Sect. 4. Frutices suhrcpcntes v. errcti, rarins arhns- cuJae, ramis adscendcntihus v. rnmnlisqiic crcctis leim- (Ums. Gcmmne folioJi -Jlorifcrac et folnjerac. Ämcnta prncrncid v. suhcoactnnea Inleralia suhpednnculaio. F. m. stamen iniicmn,rarius bifuhnn.iujcrnc pilosuvi, squa- mam leviter fiUosnm triplo superans. Nectarinm soIU inriinn post'icnm v. ovatinn sitbconiatm v. ahbrevialuni. FL f. gcrmcn sps.si/e vel snhpcdunciil ntmn ovniinn snri- cenin, squrima stibvillosn 2 — 3plove lorighis. StyJi plane nuUi V. elongafi connnti. Stigmata leviter bipartita, cvassa recta v. brevissima v. brevia subovata. JSectariiwi ut in mare, Capsula ovata subglabrcscens, Petioli eglan- dnJosi glabvi. Folia lanceolata, obovata v. snblincaria, .subglanduloso-scrvulata, plana glabra^ laevia v. rr/gu- losa, subphimbca, (Amenlis ma>. serieea. (Anicnlls masc. longls, iiecfarils in quovis flore I)iiiis: anticis latioribus abbrcviatis, posticis angustlorlbus oblon- gis, squamls obovaiis, cUlpilcis v. obhmgis sublinearlbus, obtusis V. raro aculis quam slamina 2. duplo brcvioribus V. iionnumquam ea aequanllbns.) 1. Salix alba L.: rariss. frut., amentls longls, squa- mls subovatis obtusiusculis germcn subsessile subaequan- tibus, stigmatlbus breviter pedicellatis bilobis, lübis sub- ovatis, ramulls junloribus ereclis flavldo-viridibus subserl- ceis demum spadiccis, petiolis serieeis supra subglandulosis, foliis lanceolatis ulrinque acuminalis sericels supra viri- dulls subtus argentcis, stipulis subulalis serrulalis. Variat: ramulls dlvarlcatis v. incanis v. rubrobrun- nescenlibus v. glabris: squamls oblongo-ovatls, obovalis, elliplicls, oblongis, obtusis v. aculis, germinibus multo- breviorlbus v. ea superantlbus: stigmatlbus subelongalo pedi- cellatis V. lobis valde abbreviatls: petiolis glabrlusculis v. eglandulosis: foliis angusto- v. oblongo -lanceolatis v. supra viridlbus magis minusve glabris v. utrinque argenteo- seri- cels v. glabrescentlbus: stipulis sublanceolalls v. indislln- clis. S. grandifolia: arb. , amentls crassioribus oblongls, squamls oblongo- elliplicls obtusis germen superantlbus, 90 sllgmalum lobls ovalls, follis majoribus (unc. 3 — 4.) oblongo- lanccoiatis supra glabrlusculis subtus levilcr serieeis, stl- pulis angusto-lanceolalis. Variat: squamis oblongis germen acquanlibus: süg- malurn lobis subelongatis: foliis utrinque serieeis: sllpulis elongalis. y. parvifolia : plerumq. frut., amentis lenuioribiis oblongis, squamis ovalis acutiusciilis germine minus elon- galo brevioribus, sligmalum lobis oblongulo- ovalis, foliis minoribus (une. Ij — 2.) subangusto.lanceolatis, slipulis angustissimis. Variat; squamis germine duplo brevioribus; foliis glabris. 6. latifoHa: arb., amcnlis oblongis, squamis oblon- gulo-ellipticis, gcrminibus sessilibus, sligmatibus subsessi- libus lobis valde abbreviatis, foliis oblongo- ellipticis et elliplico oblongis basi obtusiusculis, stipulis angusto-lan- ccolatis. Variat: foliis elliptico-lanceolatis v. basi anguslalis aculis. £. an^iistifoUn: squamis oblongo -lanceolatis aculis germen elongalura superantibus, sllgnialibus elongalo-pe- dtcellalis lobis oblongulis, foliis lineari -lanceolalis sub- undulatis utrinque longe-acuminatis. V^ariat: squamis oblongis: foliis minus serieeis. ^. pendula: arb., squamis oblongo -ovalis acutiusculis germen pedunculalum superantibus, sligmatibus pedlcella- tis lobis ovalis, ramulis pendulls, foliis angusto-lanceolalis longissime aeuminalis, stipulis elongatis. Variat: squamis oblongis germen aequanlibus: ra- mulis subpendulis: foliis sublineari- lanceolalis utrinque serieeis. (Amentis masc. longis, nectarlls in quovis flore binis: anlieis latioribus abbreviatis, poslicis anguslioribus oblon- 91 gis, squamls oblongis quam slamlna 2. scsqui circiter bre- viorlbus.) 2. Salix vltclllna L.? arb. , amcnlls longis, squamls clliplicis oblusis germen sessilc acquantibus, stlgmatibus subscssillbus lobis abbrcvialo-ovatis, ramulis pcndulls ju- niuribus subsericeis ex luteo aurantiaco-vilellinis, peliolis Icvilcr scrlceis subglandulosis, folüs oblongo-lanceolatls supra vlrldlbus glabrcscenlibus sublus argenteo-serlceis ba&i oblusiusculls, stlpulis sublanccolatis dcnliculatls. "Varlat: follis ferQ glabrls v. basi acutis. ß. lojigifolia: arb., squamis elllptico- oblongis, gcr- mlnibus subpedunculatis, stlgmatibus brevller pcdiccilatis lobis subovalis, follis anguslo- v. lincari-lanccolatis ulrin- quc acuminatls, sllpulis subulatis. Varia t: squamis germeu supcrantibus : folüs sub- glabris. y. parvlfolta v. erecta: frut., squamis gcrmlne ses- sili abbreviato brevioribus, ramulis ercctis, follis minoribus lanccolads utriuque acuminatls, stlpulis incompletis. (Amcnlis masc. longis, nectarils in quovis flore 2 — 3^ anticis 1 — 2 v. bifidls latioribus abbrevialis, posticis angustioribus oblongis, squamis obovatis v. oblongo- clliptlcis V. oblongis obtusis quam stamina 2. duplo bre- vioribus. ) 3. Salix fragilis L. arb., amentis longis, squamis oblongulis obtusis germine brevller pedunculato breviori- bus, stlgmatibus subpedicellatis lobis ovatis, ramulis valde fragilibus junioribus viridlbus superne leviter pubescenti- bus dein spadiceis, petiolis supra pubescentlbus subglan- dulosis, folüs oblongo- obovatis elongato- acuminatls utrin- que glabrls subtus pallidioribus basi obtusiusculls, stlpulis lanccolatis denliculatls. Variat: squamis acutiusculis : folüs utrinquc subscri- 92 ceis V. gubtus albidls v. basi acutis v. subacuminalis : sti- pulls ovato-lanceolalis. ß, snbsericea: arb., squamis oblongis germen aequan- llbus, sligmatlbus brevller pedlcellalis lobls late-ovatls, ramulis sublenacibus pubescentlbus, foliis oblongo-lanceo- lalls subsericeis dernum glabrescentibus sublus albidls. \ ariat: foliis minus acuniinatis. y. partnfoUa: frut., amentis oblongis, squamis ellip- ticls germine subscssili multo breviorlbus, sligtnalibus sub- elongalo- pedlcellalis lobis oblongulo-ovatis, ramulis glabris, foliis minorlbus (1| — 2 unc.) ianceolatis utrinque acumi- natis. (5. Inncifolia: arb., squamis oblongis, sligmaUbus elon- galo-pedicellatls lobis longiusculis, ramulis minus fragili- bus purpurascentibus, foliis oblongo- ianceolatis ulrinque acuminatis subtus albidis. V ariat: slylis abbrcviatis: foliis sublus pallide-viri- dibus V. basI minus acuminatis. (Amentis masc. crassiorlbus oblongis.) f. grandifoUa: amenlis oblongis, squamis oblongo- clliplicis germen brcviusculo-pedunculalum fere aequanli- bus, Stigmalibus elongato- pedlcellalis lobis oblongo-ovalls, pctlolis pedicellalo glandulosis, foliis lalo-lanceolalis ma- joribus (4 — 6 unc.) longissime acumlnalis sublus albidis basi aculiusculls, sllpulis semicordalis acuminatis. Variat: squamis oblongis aculiusculls germen supev- antlbus: ramulis dein canescentibus v. fuscescentibus: foliis passim obovatis v. subpubescenlibus v. basi oblusis v. acu- tis: sllpulis oblique ovatis. b. longifoUa: foliis elongato -Ianceolatis basi subacu- minalis 8ublus albis. 4- fragilissima: arb., amenlis oblongis, squamis ob- ovatis obtusis germine duplo circller breviorlbus, sligma- libus subelongalo pedicellalls lobis oblongulo-ovalis, ra 93 mulis fragil Issi Ulis junlorlbus viridibus superne fere glabiis dein subspadiccis, pellolls siipra levilcr pubescenlibus sub- pcdicellato-glandulosis, foliis elongalo-Ianceolatis subtus albidis basi rolundalis, slipulis scrnicordalis acuminatis. Variat: squamis elliplicis: foliis clliptico-lanccolalis longissime acuminatis. (Ainentis masc. longis gracilioribus, ncctaiüs in quovis flore 2: anticis laiioribus abbreviatis, posticis angusüoribus «blongis, squamis obovalis, oblongo-ovalis v. elliplicis quam slamina 3, inlerdum subreflexa 2 — 3plo brevioribus.) 4. Salix iriandra L. : frut., amcnlis longis Icnuiori- bus, squamis oblongis obtusis germine abbreviato elongalo- pedunculato brevioribus, stylis brevissimis liberis, stigma. tibus subrotundis cmarginatis, ramulis minus fragilibus junioribus ex luteo- viridibus canescenlibus glabris, peliolis supra glabrescentibus subglandulosis, foliis angusto-lan-r ceolatis utrinque acuminatis glabris supra viridibus subtus albidis , stipulis majoribus oblique reniformibus dentalis acuiis. Variat: ameniis subabbrevialis: squamis obovatis, elliplicis v. germine duplo brevioribus: germinibus longe- pedunculatis v. subelongalis: slylis inferne connatis: slig- matibus sessilibus v. magis minusve pedicellatis, rclusis V. bitklis: laciniis subovalis: ramulis llavis, incanis, vilel- linis fuscescen tibus v. subpubescentibus; peliolis supra glabris, puberulis, egiandulosis, pedicellato-glandulosis v. folioliferis : foliis brevioribus v. longioribus (1^ — 6 unc.) oblongis, oblonge-, lineari-lanceolatis longissimis, subun- dulatis, utrinque- v. apice oblique -acutis, subtus fere con- coloribus v. albis v. superioribus subpubescentibus : stipulis sublunatis, semicordatis, subrotundis, subintegerrimis, ob- tusis rarius elongalis v. minoribus v. superioribus ovalis. /3. eUipticifolia: frut., germinibus subelongalis, stig- matibus breviler pedicellatis bifidis laciniis subovatis, pe- 94 llolis supra Icviler puberulis, foliis oblongo-ellipticls sub- acuniinatis basi obtusls. ; Variat: germinibus abbrevialls: slylis subclongatis, liberls v. inferne connatis: sliginatlbus integris vix retusis: foliis abbrcvialis v. elongalis, ellipticis, elliptico-oblongis, subundulatis, utrinque aculis v. superne oblique acutis. subtus pallide-viridibus v. albis. y. lancifoUa: arb. , stigmallbus subsessilibus leviler emarginatis, petiolis supra puberulis eglandulosis, foliis oblongo-lanceolatis acuminatis basi acutis, slipulis minori- bus oblique cordalis obtusis. d. S. amys^dalina: L.: frut., amentis oblongis, sqoa- mis oblongo- ellipticis, germinibus brcviter pedunculalis slylisque subclongatis, sligmatibus emarginatis, ramulis purpurascenlibus, petiolis supra puberulis, foliis ovato- elliptlcis subacuminatis subtus albis basi obtusis v. reiusis stipulis subtrapeziformibus. Variat: slylis infernc connatis: foliis oblongulo-ovalis V. ellipticis oblique aculis, ulrinque virldibus v. basi obli- quis: petiolis glabrls: stipulis oblique reniformibus v. sub- rotundis, obtusis v, acutlusculls. f. S. liusscUana Sm, : amentis longis, germinibus bre- viter pedunculatls elongatis, stylis breviusculis magis con- natis, sligmatibus bifidis lacinlis subovatis, ramulis dein spadicels, foliis lanceolalls, stipulis minorlbus semicordatls acuminatis. Variat: stylis elongatis: sligmatum lacln. subclon- gatis: foliis subtus pallide -virldibus. (Amentis masc» abbrcvialis, stamlnibus sacpissime re- flexis.) 5. Salix Meyenana Rosi: arb:, amenlls longis, squa- mis oblongis obtusis gcrmine breviusculo-pedunculalo sub- elongato bre lorlbus, stylis coniiafls subclongatis, sligma- tibus bilobis lobls oblongulo-ovalis, ranmlis fragilibus 95 cancscentlbiis glabris, folils oblongo-Ianceolalis basi ob- lusis, stlpulis somicordalis «lentalis acuminalis. Variat: foliis basi aculiusculis. p. amentis oblongis, Squamis oblonge- ovatis germlne diiplo brevlorlbus, sligmatiim lobls ovalis, ramulis dein spadiccis^ folils oblongo- obovatis elongato-acumiiiatis sub- tus albidis basi rotundalls. \ arial: slaminibus 3 — 4. (Amcnlis masc. longls, iieclarlls in quovis flore 2 — 5, magis minusve latis longlsque, squamis oblongis v. el- llpticls, obtusis V. aculis cglandulosis quam stamina 4 — 5 duplo brevioribus.) 6. Salix cuspidata Sclmlz: arb., amenlis oblongis, squamis elliptlco- oblongis aculiusculis germinc pedunculalo subelongalo dnplo brevioribus, sllgmallbus subelongato- pedicellalis bilobis lobis subovalis, ramulis valde fragilibus glabris subpurpurascenlibus, foliis ovalo- v. elliptico- lan- ceolatis longe acuminatis glabris supra viridibus sublus albidis basi obtusis, stipulis semicordatis dentatis aculis. Variat: ramulis canesccnlibus: stipulis oblique reni- formibus v. supcrloribus subovatis. 7. Salix pentandra L.? frut., amentis longis, nectarlo solitario, squamis oblongis acutiusculis integerrimis cglan- dulosis germen elongatum aequantibus , sfylis elongatis, stigmatum lobis oblongo -ovatis, ramulis viridibus fiisccs- centibus glabris, peliolis subpedicellato-glandulosis glibris, foliis elliptico -oblongis sensim longe acuminatis glabris basi aculiusculis subtus pallidioribus, stipulis semicordato- subrotundis dentatis aculis. Variat: squamis elliptico -oblongis, obtusis v. germen superantlbus: ramulis dein spadiceis: foliis elliptico -lan- ceolatis, basi rotundatis v. acutis: |stlpulis oblique ovalis, acuminatis v. oblusis. (Amenlis masc. oblongis, nectarlis in quovis flore 2 — 5 magis minusve latis longisque aut connatis, squamis 96 obovalis, elllpticis v. obloiigis siipcrne glandullfero-den- latis quam slamina 6 — 10, duplo brevioribiis.) 8. Salix pentandra Auctor. (polyandia Scbr.): arb., amentls oblongis, nectariis subgeininis, squamis oblongis apice glandulifero - dentalis germen breviter pedunculatum elongatum subaequantibus, stylis subelongatis semiliberis stigmaiibus breviter bilobis, ramulls junioribus ex luteo- virldibus fuscescenlibus glabris, petiolis supra subpedicel- lato-glandulosls glabris, follis oblongulo-elliplicis v. ellip- lico-sublanceolatis serrulatis acuminalis glabris subtus pal- lidioribus basi rotundatis, slipulis incompletis valde glau- dulosis. Variat: nectario passim solitario v. bifido v. binis: foliis basi brevissime aculis. ,3. latifolia: frut., neclario solitario, squamis ellipticis apice minus glanduloso -dentalis, slylis brevibus magis con- naiis, foliis ellipticis v. obovatis basi magis acutis. Variat: nectario bifido: squamis oblongulis: foliis acutis V. basi rotundatis. In der vordcrsfen Seclion findet man sehr ähnliche Bildungen, deren Standörler gewöhnlich torfige Wiesen oder trockner Sand sind und je nachdem erslere polster- artig locker oder dichter, mehr schwarze Erde oder Sand enthalten, erscheinen die Blätter dünner oder stärker von Substanz und weniger oder mehr behaart. Auf trocknein Sande hallen sie das Mittel. Von allen 5 Nummern giebt es mehr oder weniger kriechende Individuen und bei kei- ner, wie überhaupt bei diesen Weiden, fehlen die Drüsen an den Blätterrändern gänzlich. Die Blüthen zeigen aus- serordentlich wenig Unterschiede, sie deuten auf gleiche Abstammung und wirklich, nimmt man S. repens und ros- marinifulia als Arten an, so möchten die schon bekannten Agentien in der Natur hinreichen, die Entstehung der übri- gen 07 gen Fürmen lu erklären. No. I. «. j^. i.^t aucli S. laeta Scliulzii; ich saniinclle sie vor elAvn 20 J.iluen Lei Neii- Brandenburg, wo selbige, wie hit-r, häufig auf scliciiibar gleichem Torf- Boden vorkömnil. JNo. 5. gehört lialb der folgenden Seclion an; nach den voihandenen Beschrei- bungen zu urlheilen, kommen verschiedene Formen unter diesem Namen vor, die bald mehr mit S. fusca, bald mebr mil aurifa übereinslimmcn. rsicht minder nalurgemäss ist die zweite Ablhellung, jedoch weichen die JNarben in der Länge und die BläUer wie die ganzen Gewäcli.^e auch in der (iröj^se mehr von einander ab. Einige unter den zahlreichen Formen wie- derholen sich vorzüglich in den Blättern fast durch alle vier Arten, und sonderbar genug, kann alsdann meisicns nur durcii die Grösse derselben enfscbicdcn v.erden, zu welchen Arten sie gehören. Andere von ihnen wurden als besondere Arten aufgeführt, wie z. B. S. acjualica V> illd., acuinlnala Sm., pscudoc;u)rc-a, ilofi'nianni.'ina ßl. cl Fug. e!c. ; dablugcgen mebrerc fast noch ausgezeichnetere nicht, z.B.: S. aurila Iruncata et obovata, S. niiginosa oblongifolia et mlxla, cinerea lancifolia et parvifolia, caprealancifolia etc.; aber alle diese belinden sieb, ihren Kennzeichen nacb, in dem Umfange der beschriebenen Alton, deren einzelne Glänzen so wenig gesondert sind, uass .sie sich fast nicht mit Bestimmtheil nachweisen lassen. Der S. lioffmannlana Bl. et Fgh. gleichen, besonders Iti den Blättern, mehrere I'^ormen; das Exemplar, welches ich da\ori aus einem be- viibmlen botanischen Garten besitze, gehörl offenbar wegen der halbhcrzlörmigen, zugespitzten Afterblätlcr uml i!er unterhalb langzolligen Stengelbläiter mehr zu S. Iancc(»lala Ser. , wie erstcre mehr zu cinerea L. JNo. 1 und 2 findet man öfterer mit aufwärtssteigenden, unten kriechenden .Sten- geln als No. 3.; doch auch S. caprea wächst hier el)cn so auf sandigen Hügeln ur.d crslere zeigt sich bis\\eilen .jIjj 7r r.d tt Hift. 7 98 6 Fuss hoher iStraiich. Ilinsiclilllch der StandtVrter , be- niorkle Irh in den Wäldern dünnere, weichere und auf beiden Enden länger und gerader zugespitzte Blätter, wie überhaupt das ganze Gewächs gedehnter, sehr oft als hohen Baum ; im trocknen Sande hingegen meist als Strauch, viel godriuigener, die Blätter stärker, runzlicher, mit kürzerer und gekrümmter Spitze etc. Offenbar bihlet die Form 4- den Ubera;ang zur fol- genden Seclion, der dritten, wie auch die ähnlich verlän gerlen Fruchtknoten und die verschiedenen Aflerblälter der S. lanceolata anzeigen. Zwischen S. viminalis f. und pubera «., wie zwischen S. lanceolata S. «. und pubera y. herrscht viel Ähnlich- keit, nur fehlet bei letzterer auf der ünferfläche der Blätter die ausgezeichnetere Bekleidung. No. i. ist eine neue Bil- dung, von der nur einige 3 — 4 Fuss hohe, weibliche Sträu- cher hier vorkommen und so wie No. 3. 6. sich zu 4 hin- zieht, eben so macht letztere die Anneigung zu bezei« h- nelcr S. llelix, oder deren ähnlichen Formen der vierten Abthcilimg, von welcher die diel ersten wohl nur einer Art angoliiiren. ISo. U hat auch unten kriechende Stengel und scheint zur S. purpurea wie No. 3 zur Lambertiana der Auetoren gezählt werden zu müssen. No. 2 stimmt nach den vor mir liegenden Beschreibungen nicht ganz mit S. Helix überein, weil keineswegs die Griffel von dersel- ben fnden- und die Narben linienförmig gebildet sind, Dei\ vierfächrigen Staubbeutel könnte man, wegen nur loser Verbindung seiner beiden Theile, eher für zwei halten, wie deim diese auch bei No. 4 abgesondert und also jedtr zweifäclirig erscheint. Letzlere Bildung möchte vielleicht mit S. triandra verwandt seyn, welches bei e'waniger Auf flndnng der weiblichen Blüthen, noch bestimmter hervor- gehen wird. Die füufte ist unter diesen Abtheilungen am /usam- mengeselzleslen ; ui;in müsslo sleschreil)ung von Bl. el Fgh. Compend. II. g. ; die folgenden beiden weichen bedeutender ab, sie ver binden cinigermassen die HaupHorm Avr S. Irioi.Jr.i mit alba oder fragilis. Als Stufenformeii /iir wirklich aii.sge- zeichneten S. polyandra, karm man die /uiiiich.stfolgendcn rechnen; aber wanmi winl sie penlandra genannt, da sie überall am öftersten hoiitMilend mehr Slatibgelasse besif/.t, und es wirklich andre Formen mit idinlichcn Blätlern und meist fünl" vSlauhgpfässen giebl'!' Bei Belraehfnng obiger ^^ cidenlorriwn . (che hin und wietU'r auch weniger he2,ran/,t. als ich sie darsleille, in der Nalnr vorkonumn ) l.ilion bosoiidrrs meinen- Mill. I- 100 blUlungen In die An£;cn uiul Aor Gedanke an Vermischung dringt unwillkührlich den« Beobachter sich auf. Ja, in der Thal! sieht man Im Frühling, wo die meisten andorn S^himen noch fehlen, den Schwärm von Bienen und andern Insekten, zuerst über die hellblühenden und honigduflen- den, männlichen Weiden herfallen und mit pollenbestäub- ten Körpern nun auch emsig die minder leuchtenden, weiblichen Blülhen aufsuchen, so muss man gestchen, dass, wenn hier bei gemeinschaftlich wachsenden, ahnli- chen Arten keine KreutzAmg geschieht, sie in der freien Natur niemals Statt finden könne! Selten jedoch wird dadurch reifer Samen erzielt, und ist auch dieser vorhana den, so geht er, wegen seiner Leichtigkeit fast alle ver- loren. Nur an feuchten, sandigen Ufern, zwischen vielem Gesträuch, welches den Wind an der Fortführung des Sa* mens hindert, fand ich im Sommer junge, zollhohe Pflänz- chen. Hier also ist der Hauptort, wo Bastarde von ihnen aufzuiinden seyn werden! Es möchte mich für jetzt noch zu weit führen, alle diejenigen, in Folge von Kreulzung entstanden, zu erklä- ren, welche die Kennzeichen zweier Hauptarten weniger oder mehr in sich vereinigen oder in deren Gränzen lie- gen; ein grosser Theil der jetzigen Arien würde hierdurch diesen Namen verlieren; ich begnüge mich daher, nur solche zu nennen, die, neuerer Bildung, der grössten Wahr- scheinlichkeit nach dahin gehören: S. ambigua = fusco- aurlta; S. aurila 6, <^. = S. aurito-uliginosa, S. uliginosa mixta und cinerea parvifolia = S. uliginoso- cinerea, S. caprea lanclfolia = S. capreo-lanceolata Ser., S. viminalis glabrata = S. vlmlnall- pubera, S. pubera latlfolia = S. pu- bero-lanceolata v. cinerea, S. pubera aberrans et Semihelix = S. pubero-Helix, S. senntriandra = S. llelici-lriandia aut S. Hellci- cinerea, S. idba pendula ^= vilelUno all)a. 101 iS. fra^lll.s subserlcca = S. fragili-alba, S. Russeliana ;:= iS. Iriandro-alb.'j v. frogilis. Im Allircmeinen luöchic zur rlchliirern Beurthcilun? neu auigcfundcner Weiden, (wie überhaupt aller neuen Gewächse) vorzüglich auch die, sie umgebenden, ähnlichen Arten bcrücksicbllgungswcrlh scyn. linier den Abweichungen von der normalen Bildung, ( ;Missbil(lni!gen) bemerke ich folgende: an einem Baume von S. iragills 4, entwickelten sich unmittelbar aus im Jidi nach den Blällcrn aufbrechenden Knospen etwas ver- längerte, volisländige mämdiche Kätzchen, mit nur etwas gr()ssern Schuppen; nebst diesen jedoch auch mehr vcr- längcrle Zweige, mit oder ohne Blätter, die eben solche oder auch nach der Spitze zu verstümmelte Kätzchen tru- gen, deren selir verlängerte Schuppen pollcnenthaltende, so wie unvollsläiuligc, kurzgestielte Staubbeutel einschlös- sen. An manchen verlängerten sich die obern Schuppen so sehr, dass sie einigermassen blattähnlich erschienen, schlössen aber alsdann keine Staubgefässe mehr ein. Auch bin S. Ilelix u. a. f;md ich zuweilen kleine, blätlcrlragendc Astchen, deren unlere Theile mit Staubgefässe cinschlies- senden Schuppen besetzt waren. An Individuen von S. caproa, cinerea etc. grosse, starke, sehr dichte und darunter mehr oder weniger ge- tbeiltc, ^veibliche Kätzchen, seltener zwei an einem ge-, llieillen Bhmienstiele; jeder Fruchtknoten mit zwei geson- dcrlcui CJriffeln. Andere, deren Bhinion doppelt genannt werden kön- nen, denn jede Schuppe umgiobt zwei einzelne oder unter sidi habl an scbr langen, b.ild an kurzem ßlumensliel- cben vereinigte Fiiichiknoirn . welcbe entweder unfrurhl- bar, bidd seidenhaarig, bald kahl oder fruchlbar sind und auf jedem befindet sich 1 — 2 rSaiben, die jedoch öfter nn- Ul^ -~ : ausgebildet, klein, köpf- odor lierxforinig, derjenigen von 8. lii;indra oder fragllis älinlieh, erscheinen. Forner: Siräucher niil zwei langen Slielclien in jeder Blume, deren beide oder eines vielleiclil , einen kleinen FrjK biknolen, mit meist ohne Ansatz von Narbe, d.'is an- dre einen Slaubbeutel trägt; crsterer xeigt sieb am ölter- .slen oberhalb bohl mit nmgekriinimlen Rändern, etwa bnll) als gelber Staubbeutel, halb als seldenbaariger Frucht knolen. Dieser genauen, unfruchtbaren Verbindung beider Geschlechter gleicht eine ähnliche von S. aurita und ci- nerea; an selbiger bemerkt man ausser Rälzchen mit vor- stehender Missbildimg, auch ganz mäimliche und ganz weibliche, so wie vereinigte, worin zwei gesonderte oder vereinigte Fruchtknoten, oder ein Staubgefäss und ein Fruchtknoten, alle normal gebildet in derselben Blume enislanden sind. Hierher gehören auch die einzelnen, ästi- gen Staubfäden in jeder Blume bei denselben Gewächsen wie bei S, pubera 7. rSicht so auflallend als vorstehende, erscheinen hin Tind wieder weniger ausgebreitete Missbildungen, wie z. ß. : gel heilte Kätzchen an S. triandra, pubera; Verwachsung zwei'r Slaubgefässe. zweiel" PSectarien oder zweier Frucht- knoien; ferner: gelheille Stengel an S. fiisca, Hellx elc, dit[)j)el[zälilige Slaubgefässe . an S. fragllis: vier Staubge- Üis.si' in einer IMunie je '2 und 2 unten verbunden, mit iLelheillen Nectarion und zvveilappiger Schuppe; am Grunde xerwaohsene Staubfäden, am öftersten wo deren viele in einer Blume beisammen siehn, wie bei S. polvandra oder auch zurückgekrümnite Fruchtknoten und Slaubgefässe an •S. caprea, cinerea, Helix, fragllis, triandra etc. Abnormlläten, welche wie erstere, die edlern Theile des ganzen Gewächses einnehmen, entstehen an denselben Individuen a-lle .Jahr wieder, wenn sie Folge beständiger Einv.irknngen, wie: Alter, Krankheit des Stamms oder der WS Wurzel. Schwäche aus zu weniger, oder widriger Ihcr- fiillunp; aus au vielem rSahrunc^sstoffe sind; oder kehren nicht wieder, wenn die Ursach dieser Einwirkungen auf- hört, wie z. Ji. bei ausbleibenden tlberscliweinuiungen, Erlangung von wcnigerm oder bessern! iNiahrungsslofT vir., alle andern erscheinen seilen wiedcrholenllich an deni:,cl- ben Individuum. Schliesslich bemerke icli noch, dass es allerdings na- turgemäss ist und das Studium ungemein crlcichlcrl, wenn man aus den zusanunengesleliien IJaupl-kennzeichen da Gruppen bildet, wo einigermassen eine Keihe von Formen sich schliessl oder gleichsam ein Zwischenraum zu seyu scheint. Dem Zweck entsprechend wird diess indess nur alsdann seyn , wenn man die iiiifglichsle (Genauigkeit bei Angabe des Bestandes dieser Gruppen im Auge behält. Das Vorzüglichste hierüber hat Hr. L*rof. Fries, im Cou- spectus disposilionis Salicum Sueciae aulgezeichnel , von welchem ich auch, in so weit es in ntcineirt Plane lag, Gebrauch machte. Aber auch in allen diesen kennzeichen lindct man nur alsdann merkliche iiogräuzung, wenn man blos die ausgezeichnetsten Formen lur Arien amiimnit imd die verschiedenen andern, wie gewJduilich, nichl gohi.rig beachict. Giebt man diesen als tvleichlalls doch naliirlichen für sich bestehenden Gewächsen, indem man sie hinzuliigl, den ihnen zukommenden ^\erlh, so zeigen sich liberali Abweichungen von der Aordnnng, die einzig und allela durch mehrere ins Individuelle gehende, vcrgleichweise in \crbindmig gesetzte, iMerkmale hinreichend erkanni wei- den können. Na ch s ch V i f i. Auch für die Arznei -AVlssenschaft möchlen die ^^ ei den zur Zeit vorzüglich bcachtuugswerlh seyn! Nach Hrn. V. Ksenbccks Methode (s. Archiv d. Apolh.-N ereins^« 10 1) JÜ4 lässt «ich das in ihnen ausgezeichnet wirksame Salicin von den andern Sloflfen auf eine sehr leichte und wohlfeile Art aus der Rinde der S. alba und vitellina abscheiden, wel- ches ich sowohl von diesen und vielen andern, aber haupt- sächlich von den Formen der vierten Section und den S. pentandra, polyandra, IVagilis, die sich durch bittern Ge- schmack auszeichnen, besläligen kann. Wenn nun auch durch Anwendung der Rinde von bald sich wieder erneuernden Asten, selbst bei grossen Mengen, keine dem Bolaniker so schmerzliche Ausrot- tung einiger Arten zu hefürchlen ist, so wollte ich doch die Bemerkung hier nicht übergehn, dass, wie Versucbc mir gezeigt haben, auch die Blätter dieser Weiden und weiblichen Blüthen mit den jungen Zweigen , diese Sub- stanz in reicblicher Menge enihalten und selbige ebenso daraus abgeschieden werden kann. Im unreinen (brännlichgelben) Zustande, hat sie, selbst dem Geschmack nach, viel Ähnlichkeit mit Chinin und ihre Wirksamkeit, mit einem Thcile des Extracliv- Stoffs oder fast ohne diesen, bestätigte sich an einigen Fieber- kranken, deren Leiden beim Gebrauch des Chinins öfter wiedergekehrt war. ■' l.>() DE PLANUS IN EXPEDITIONE ROMAN ZOFFIANA ET IN IIERBARIIS REGIIS OKSERVATIS ÜISSEKEKE PEKGITUK. YEUJBEINACEAE AucruiiE ADKLDEHTO de CU AMISSO. CLERODENDRU^I L., Juss., RB. prod. 1. Clehodexduum iiicnne HB. prod. p. 511. Ed. N. ab ivs. p. 367. Blume Rvdrag. Fijsc. 14 p. 80>). / ollunncvia incrmis L. IIW. 11680. Vulgaris liorlorum liospes. Ex insulis coralligcnis Kadack., Guajau Marianaium, Lu^onla IMiilippcnsIuui rcluliuius. Suavcolculcs auiocnac arbusculae Uorcs orn.ilii.»imis clcganliac morum laude Radacccnslbus grato huiil coio- naniento. 2. CLEKonENDRUM iiilrrmcdiuni lV. caulc acule quadran- gulo, follls profunde cordatis ovalis acuniuialls aculi.s sid)- angulalis mucronalo-denlalis, supra pilosis, sublus squa malis, panicula terminali glabriiiscula c cviuis bisbilidis rainul:s niultlfloris conslanle, laciiills calvclnis «»valis aciills glabrls brevibus (juniqules brcvioribus tubo coiolliu- vix viscldulo-puboiulo, genllallbus corollaui pbis duplo ^np» i- anlibus. I! IwUconla roluliinuü. 106 — ^ Inier C. sqnamalum Valil (HW. No. 116S8 spec. Klein MarmeloH Ind. orienl. et Volhamevia Kaempferi Jacq. ibid. 11683. spec. hört.) et C. pnmculatnm L. (HW. 11689) ambit, proximum superiori, a quo calydbus potissimum differl, floribus insuper mullo gracilioribus dimidio fere minoribus, caule acutangulo et foliis non orbiculato-, sed ovatocordalis, antice longlus produclis, marglne conspicius grosse dcntatis, denlibus obinsangulls mucronulatis. Csqua- mato nempe laciniae calycinae subpelaloideae, coloratae, lanceolalae, sub anthesi quatuor lineas longae longiores- que dimidlum tubum corollinum aequant vel superant. Nosfro vero vix lineam sunt longae, tubo corollino gracili quinque lineas circlter longo, linibo laciniis oblongis ob- tusis patente, diametro vix longiludlnein tiibi aequante, genitalium exserta parte fere pollicari. Siniilius est flori- bus C. ponicitlato , cui vero tota inflorescenlia uberius viscidulo-puberula et corollae longius tubulosae; diver- sissimum ab illo foliis. Specimina nostra sunt summitates caulium herbaceae, acutangulae, fislulosae, fere glabrae, ad nodos ut affinium specieruin barbatae, paucis follorum superioruni paribus insiruclae. Inferiora desunt. Tale folium superius niinusque ab inserlione petioli ad apicem 2^ poll. melilur, cui longitudini accedit mensura loborum dcflectorum 9-lineari, maxima latitudinc 2 -poll. 9-lin., peliolo 9-lineari. Consislentia, pili superioris paginae, squa- niulae inferioris omnino laudalaruni specierum. Inflores- cenlia prorsus eadem. Bracteae ramos suff'ulcientes , su- periores saltem, spathulatae, integerrimae; siniiles at mi- nores ad bifurcationeni ramoruin. Calyx fruclifer auctus, slellalus, diametro 5-lineari. Fruetus bididymus, e quatuor quasi globulis confcrruminatis constans, diametro circiter Irilineari, reliculatus, glaber; bacca tetrapyrena, pyrenis consiatenlia cbartacea monospermis. 107 YITEX L., Jiiss., R.B. Tribus I. Iiiflorescenlia termiriali, rymis pmiiculatis; iomeiiio alphito'ulc rnso peculinri jnagis mlnnsve cmies- centes. Patria • Orhis antiquus, novn Jlollandia^ insulae. 1. ViTEx trifolia L. suppl., auctor et hört. — 11. B. nrod. p. 51 1 ex ed. N. ab Es. p. 367. — Blume Bydr. Fase. 14 p. 812. — Sieb. flor. Maurit. 2 ><'o. 283. — Cara-nosi jieed.iMülab. 2 p. 13. lig. 10 (nee 11.) — Lagondium Vul- !^v7;rRuinph. Anib. 4 p. 48. t. 18. — (Mlnime Vitcx trifolia ßoribus per ramos sparüs Burin. Zell. p. 229 t. 109 quac, loliij^ sparsls, a ^enero et faniilla rrpellenda.) — — ß Vit ex ovaia L. Suppl.. Thunb. Jap., ^Villd. Sp. pl. 3 p. 390, aucL et hört., R. B. prod. 1. c. of. ivifoUata; arbuscula follls Irifolialis. [i. simplicifolia ; e iliizomale arbusculae lale pandcntc Jongeque prorepenle proles crebre pullulans, jam palmari altiludine llore uno allerove ornala, elalior paniculain cx- lollens dlvillorein. Luconiac in arenosis liltoralibus prope Cavllc. 2. ViTEx IScgundo L., VNilbl. sp. pl. 3 p. 393., Sieb. Maurit. No. 161. (foliis subtus dcnudalis vix canescenlibus.) — V.paniadata Lamark. Encycl. 2 p. 612. — V. hicolor W. En. p. 660 Herb. No. 11709. (spec Klein. Ind. orient. foliis sublus uberiori lomento incanis). — Lngmidiiim lito- rriim Rumpb. 4 p. 50 t. 19. — 7?r7/i-7/o.y/ Rbccd. Malab. 2. p. 15 1. 11 (nee 12). — T^ile.r trifolia ndoraia sylvestris itidica. Burm. Zeil. p. 229. (cxslaL specimen. n^ihr" in Jicrb. gm. regio slerile, cui noslrn foliis maximc siniilia.) E Lii(;^()nia rcfuliinus speciniiiin. Tribus 11. Cymis nxiUarihus, sncpc longr pcditnru Iniis. .socpe cnntrartis suhcnpitntis: tonwnlo (ilj)liitoidr e.rprrfrs. Pntrin: lirirrirn. ISonnc proprijim grnns, Liniia \ .tiid. (Kocmor Srripf . p. 126 t. 7. i. 21) in florc et friiclu pltiriutn spccierum rc im cogtiosccndum? Monct Meyer Esscqueb. p. 219: //Noii omnes spccies liujus generls in cIiaracLcrcni gcnerictnu quoad lliubi corollac structuram quadrant, el; ilcnuo cxa- niinandac." — Dcsunt nobis speclmina slhpluni plurium, plurliimque auclorum cxemplaria ; pendeat sub judice lis. 3. ViTEX Sellowiana N. folils longc petiolatls qulii- quefüliatis, loliolis brevitcr pediceüatls lanccolatis ulrlnque aculls acunnnatis miicronalis inaequalibus, medio maxiino, supra glabrls, nervo venisque subtus cum pedicellis petlolo raniulo gemma inflorescentiaque rufesccnli subhirstito-pi- losis, cymis axillarlbus 1er qualerque bifidls conferlilloris, pcdunculo petiolum aequantc. E Brasilia Iropica Iransmisit Sellovvius. Rami affiuium; annolini tercliusculi, cicalrlsati, sccc- dcnlc epidermide glabri; liornotini lelragono-cornprcssi, dense foliosi, hirlelü vel hirsuli, gemmis aplcalibus ma- xinie hirsulis. Peüoii tripollicares longioresque, supra plani, subtus lereles, erecli; foliola patenlia plana; medium maximum 5-pollicare, latitudine 15-lineari, pedicello 4-li- neari; extima ejnsdein Iblii 2^-pollicaria, laliludine 9 lin., pedicello sesquiliiieari. Forma eorum non admodum con- stans, subobovaJa nonnunquam antica parte paiilo sunt latiora, rarius contra snbovata basin versus dilatanlur. Coslato-venosa sunt tenuiterqne reticulalo-venosa, venis primariis utrinsecus circiter 12 supra impresses subtus cum rate vasculoso prominenlibus et juniorl aclale molliler püosis; adulta in pagina calvescunt, costa media venisque primariis solummodo pilosis. Cyma sub anibesi diametro circiter pollicari; fiorcs subsessiles; bracteolac setaceae longiludine calycum vel majori. Calyx quinque-denta'us aequalis, denlibus brevibus acutis, sinubus interjeclis ar- cuato-excisis latis. exfus ri:fescenli-birsutu8, inlus glabcr. Alabaslrum, coroUaquc e calyce exserla parte extus pari modo pllüsü-hiisula; lubus coroUae bis calyce longioi; 100 linibns l)iln])Ialtis, l;i])io suporlorl bindo, Infcrlorl Irilobo, lobo inedio elongnlo rolundnlo paiulente; a basi lubl ad aplcem bibli feie scniipoliiccin melltur; inlns ab inserlione slaininiini sursum est villosa, lablo inferiore basl barbale. Slaminn 4 didviiania, brcviter exscria, labio multo breviora, filamenla \u alliludine circilrr oalycis inserfa, basi bar- bala. Germen ciim sfylo glnbrunj; slylus (lliforniis lon- giludine slamimim, sligmaLe levitcr biüdo. Fruclns dp.si- deralnr. GiMELlNA L. 1. C.MEi.iNA (nsidt'irn? ) pliilipprnsis ]\. follis elMpil- cis, ufrinque brcviter aciiminatis, apice oblusis, subcorlaceis iiilidis, subliis in nervo cf venis pllosis , cactcrum niidis, bracieis cUipficis nicrnbranaccis püosis calyce Icr cpia- trrcpie longioribiis. E LiK'onia rctulinms specimlna vlx sufficlcnlia, ranni- Iiuri floriferurn, alinincpie friiclircriim. Al vulgari caldavlonim iiosirornm bospite nolis allalis diversa, cactcrum siinillima. An spccics an varicias .sit, doccant nos , qiiibus slirponi in vivis rccognosccre cril dahini. I'\>lia snpra nitida, snbltis oj)ara . Jcvilcr glanccs- conlia, in nervo cl vcnis pilis longinscubs laxis anlrorsis innnila; marginc rcllcxo, bingifndino liipollicari, laliludir.c^ 1 't line.Trnrn, pcliob» .scnilpollicari. Calvx callis glandii b>>:is nigris parilcr infcclns n'.ijor, rorolla minor qnani in (I. ((SKilica ruila; ramnhis llorifor parilcr spinis cxpcns. rinclus nonduin maturus axi scmipollicc brcviori. AEGIPIIILA Jacq., K.Jiilli. (Manabca Aubl, Callicarpa II cl I'.) \\\ spccicbus linjiis gcncris, qiras in phiribtis snOiccn hbiisipic rccognosccre spcciminibns n(d)is fuil (Lihim. dii- plici ralion(> parlcs sexuales, in aliis slirpibiis mascnl.io. 110 in allls femi'neae, praepollent; nunc slaminibus maxirne evolutis longe exsertis, slylo abbreviato iiicluso; nunc slylo maxime evolulo longe cxscrto, slaminibus abbrevialis iiu clusis. Descripliones iconesque auctorum alleram saepius sislunt formain, sie masculam: Aeg'iphila brachiata Lin- naea 6 p. 371. Aeg. macrophylla HßK. 2. p. 204; sie femineam: Aeg. laeta HBK. p. 202. et moUls p. 203 \. 130, Manahea laevis Aubl. l.p. 66. I. 26. Sexus ulriusque par- tes in aliis parlier evolutae dlcuntur, aduinbrantur , con- llalis i'orsilan descriptionibus icouibusque e formis ambabus, hie: Mxmahca viUosn et arborescens Aubl., CaUlcavpd ■cordifolia et globißora R el P., AcgiphiJa salutaris, Mutisii et arborescens HBK. Hinc siniiliuni valde spe- cicrum disquisilio et synonymia perdiflieilcs. Adsunl nobis e Brasilia plures quam ex insuiticicntibus speciniinibus recensere valemus, nee senlenliam semper audebamus pro- fcrre de idcntilale vel diffcrenlia. 1. Aegipiiila ionicntosa N. subscrlceo-incano-tomen- tosa, ramis obluse telragonis, loliis pseudo-oppositis al- ternisque subsessilibus clliplicis breviler acuminatis, utrin- que aculis, supra calvescenllbus,cymis axillaribus dcnsilloris breviler pedunculalis folio quatcr brevioribus, denlibus calycints late elliplicis acuminulaüs aeutis. E Brasilia misit Sellowius utramque formam sub an- thesi leetam. Vestiuntur sumniitales breviores lomenio illi Stnchy- dis germanicoe aequiparando; minus lamen laxum villo- sum sericeum et niveum, paulo densius et adpressius co- lore , in siceis saltem, alflalur pidlide ferrugineo. Supera foliorum pagina vetuslale calvescit, viridis, pilosiila, laevis, demum glabraj et in iufera pagina rarescit dcmum lomcn- lum, tum prominentibus costa niedla^ vcnis primariis utriji- sccus 4 — 6 venulisque raris grosse reticulalis, denso farcta est axilla penieillo similium at longiorum pllorum gcni- 111 mam fovente. Folia tri- et quadripolllcarla, sesqulpolll- cem — 2" 4'" lata, internodils subpolllcaribiis. Formae mas- ciilae calyx obcoi)icus, toiiienlosns, intus glaber, tros lincas loiigus. Corolla iiifuntlibuliforniis cum gcnitalibus glaberri- nia, calycem laciniis limbi lanceolatis acutis sesquilineam (luas iere lineas longis superans. Filamenta filiforniia, infra laciniarnni sinus inserla, diiplici fere carum longltiidine; nrilliorae minntae. lere orbiculares. Slvlus (ilirormis, apice bifidus, calyccni paululuni superaiis, germine, ut videtnr, aborlivo. Formae femineae calyx campanulatus pauIo brevius, Corolla cadem. Inscrtio staminum eadem, at filamenla brevissima. Anlherae eioetae. Stylus corollani longo superans, apice bitldus, ramis filirormibus longlludine eircller laciniarum. Germcri quadriloculare, loculis uni- ovulalis. Dcest iruclus. 2. Aegii'Iiila Sclloninua N. ramis tetragonis, angulls acutis linea prominente obsolete subalatis, foliis oppositis obovotls in peliolum acuminato-allenuaiis, apice breviter acuminalis, snbtus lanuginoso.pubescenlibus, supra glabres- tenlibus, cymis axillaribus brcvilcr pedunculalis densilloris peliolum brevem superantibus, calycibus cano-tomentosis, dentibus brevibus lalis oblusangulis acutis, antheris minu- tis subrotundis. E Brasilia misit Sellow frucliferam et utramque for- mam florentem aliis locis colleclas. Rami hornolini opposili, patenies, pubescenles; anno- tini validl, crassi , calvescentes, grisei; internodiis stibpol- licaribus, ad nodos complanall et dilatati; latera plana, angulis acutis lincis elevalis a cicatrlce ad cicalricem foliorum decurrenlibus inter nodum et lerliutn nodum oblongo-hexagona. Pube sublanuginosa molli folia novclla snhlus sublomenlpsa canescunt; rarescit in adultis, nervuni venas vcnulasque reticulalas prominentes uberius vcsliens; supera pagina glabrescit. Speclminibus florenlibus lolia U2 sun!; 3 — 4-polIlcaria, latllutline sesqul-, b'lpolllcan, poliolo n-^o-llncarl; speciminibus fructiferis seinipedalla septeiu. j)ül!icariaque, latitudiiie 2 j — 2<-poilicari, petioloo — 5-liueaii. Pcdunouli ramique cyniarum pllis palentibus, calycos piüs ndpressls subsericeis canescunt. Forma mascula: calyx obcouicus, (Uias clrciler llneas longus. intus glaber. Corolla infundibuliformis cum genitalibus glaberrima, lacinlls oblon- gls obtusis sesquillnearibus calycem superans ; illauienla infra laclnias inserta, iisdem duplo longlora; anlherac minu- lae, ovblculares. Stylus aplce bllido calycem superans, corolla brevior. Forma femlnea diversa solummodo : slylo clongaio corollam tot supcrante ac in illa slamina, slami- iiibus inlra laucem inclusis, fdamentis brevibus, antheris efoelis- Ovarium quadriloculare. Bacca ellipsoidea ob- tusa, ad inslar glandis calyce induralo aucto semi inclusa, corlicaia, laevis, nilens, lutea, axi quatuor circiler lineari, diametro 2|"'; abortu saepius unilocularis monosperma, rarlus bilocularis disperma, seniine conforml. Aliud adest specimen frucliferum follis quadripollico- ribus vetuslale calvesccnlibus fere glabris. Ilaud dubitantcr liic relulimus. Specimen masculum e Bahia misit Lholzky , quod foliis paulo diversum, iiullo cacteruni characlere nou con- venire videtur. Folia illi mlnora, subscssilla, magis ellip- lica , basi minus acuta, obsolete angulalo-denlata, subliis crcbrescentc pube vere tomentosa, 2j pollices longa, 14 llneas lata. 3. Aegipiiilia Lhotzkiana N. ranils obsolete telragonis lerelibusve, foliis oppositis subsessilibus obovalis ellipll- clsque uUiuque acutis, supra glabrescenlibns, siibtus to- menlosis, cymis axillarilnis densilloris brcvilcr peduncu- lalls, dentlbus calycinis lalls obUisis. Fcnünam sub grossillcalione IVuclus e Baliia mi&It Lholzkv. ,^ , . Uubi- 113 Diibllanlcr spcclmlna s«bjiinc;imus braslliana Sollow- iaiia iluo, foliis ciiiiealo-obovalls, alils(|iie iiolls pavuni convonicnlla; aliud feniineuin fruclu inalutcscen^o. aliud mascnlum sub anlbcsi leclum. An propria spccies? Kaml bornolinl ad nodos compvcssi, lomeiilosi ; aa- nolini ijlabri, cortice pallide giisco. Folia )1^ — 3 polliccs loni^a, 1-i lineas scsquipolliccniquc lala; supra glabrcsccnlla, pilis dctiilis levilcr. subscabrida; subliis loinenlo vesllta ienul molli, colorc (in siccis salteni) lcvitcr fcrugiiipo af- flalo, Costa vcnisquc priniariis ulrinsccus 7 — 8proininenlibiis, venulis rcliculalis proniinulis. — Pcdinicnlus cl inllores- centiae rami tomenlo laxlori c pilis longioiibus anlrorsis conslante, calyces conira toinenlo breviori el adpressiori vesliuntur. Bractcolae fdifornics brevcs in supcriori pe- dunculo et cymae ramis. Calvces buh iVuclilicalione aucti crebre ncrvosi ct oijsolclc striali, niarginc scaiioso, denti- bus qualuor nnnc arcualis latis, nnnc obsolelis. Bacca imniatura ovala oblusa laevis nitida lutea, aboilu saepius luiilocularis nionosperuia, axi circiter 4-Iineüri. Florcs aborlivl dellorali rruclifcris immixti calycibus. Calyx ob- conicus, vix linea longior, denlibus oblusissimis, intus glaber. Corolla breviler lubulosa, tubo calycem haud su- perans sed laciniis tantnm, quae lanceolatae, acutae^ lineani circiler longae; apice vldentur callosae glandulosaeve, quod forsitan et in aliis occurrit speciebus; corolla extus nunc rariter pllosula nunc glabra videbatur, inlus cum genitali- bus glabra. Stamina intra tubum inclusa, filamenlis bre- vibus, anlheris ovatis eiectis. Stylus coroliam niullo su- peians. Sellowianis ubeiius et magls rufescente - tomentosis speciminibus iolia sunt magis cuneatai»^ non omnino inte- genima, anlice nonnunquam obsolete sinualo-dentata. — Femineo cymae nmltiflorae densae subsessiles. Calyces fructifeii nervoso -striali, denlibus dilatalis brevibus acu- 7r Bd. Is Helt. ^ 1 i 4 — tlusciills. Barro plus diiiildin parle calvre inclusn, ovo'ulon. obtusa, laevis, nllida, luteo-bninnoscens; aboviu bllorularls et iinllocularis, (llspornia et monospcrma. Calyces abortiv! iVuctil'erl, immlxli, quam in supia descilpta specie majores, cum m.isciilo inox descrlbendo speciniine magis convenlie videntur. -^ Spcclaiini masculo cymae pedunculatac, laxi flovae, floribus diätincte pediceliatis, pcdicellis 1 — 3 liiieas longis. ßracleclae angustae, acutae, pedicellls mullo bre- viores. Calyx obconicns, denlibiis lalis brcvibus acutlus- culls, sesqnilineam loiigus, inlus glaber. Corolla cum genitalibus glabra, inrundibuiirurmis, longetubulosa, tubo calyce fere duplo bmgiori, laclnlis lanceolatis acutiusculis ereclls sesqullineam longis. Filamenta infra laciniarum siiius inserta, iisdem ditiiidio longiora. Aniherae ovaJae. Stylus tubo corollino pauIo b)ngiur, lioiniis brevior. 4. Aegiphu.a elata Sw! herb. Willd. n. 2832. E Brasilia tropica misit Sellowius. Cum aulograpbo supra laudalo specimiue ad amussim convenlunt noslra, illud autem, corollis delap.sis, viduis luget calycibus, alabastrls paucis immixiis. Horum teiila- vimus unum: en corolla abnormis, llmbo quinqueparlilo. Stamina qualuor maxime evoluta: forma mascula. Utiam- que poluimus in brasiliensibus recognoscere formam. Flo- res tetrameri, aequales. Calyx tubo brevi, limbo dilalato cupuliformi, denlibus brevibus lalis arcuatis mucronulalis; hirtellus, sesqullineam longus. CoruIIa cum genilalibus glabra, infundibuliformis, longe tubulosa, tubo gracili 3< llneas longo, laciniis ellipticis obtusis sesqnilineam longis. Älaris slamina infra laciniarum sinus inserta, easdem duo- bus lineis superantia; aniherae parvae, orbiculares. Stylus inclusus, duas circiter lineas longus, ad medium partifus. deciduus. Feminae slamina in superiori tubo inclusa; fila- menta brevia ; aniherae minutae, elliplicao, erectae. Slylus lougissimiis, ad bifurcalionem fere scniipollicavls, ramis 1 15 iiisnper duas line.ts longis, corolln ilclapsn persislens. Fruclus deest. DURANTA L. Kunlh. 1. DüRANTA vestita N. folils obovatls suhlus sublomcn- losls. IJnicum speclmcn friictu maluro onuslum c Brasilia tropica misil Sellowius. Frutex ramoslssimus, intcrnodils brevlbus ad summum sesqulpollicaribus, raniis ex eadnin axüla saope geiniiKills. raiDulis subspinesccntlbus. Kami leretes, ad nodos paii- liilum compressl, cortice palllde cinerascente opaco, raniuli pilosi subtomenlosi. Folia obovata, in peiliduni allenuata, anllce rotundata aul au£;nb> obliiso, tcrmlnata, nunc aplcu- lala, nunc emarginata, iriargine (in siccis saltcni) reflexo subinlcgcrrimo, (rarius anli siifiulta LMipulifürnu, linibo ubtiise irregulariter quinijiiilobo, focia uithlculls (llspermis duobus , dorso convexis, facie tinjcavis, secllone Iransversa lunulatis , cavuin iiiter se axi- loiu iiicludoiilibus majiKsculuiii. 4. CrniAnEXYLUM solanaceum. N. penlandrum, inernie, ramis Icrclibus, ioliis elllptico-lanceolalis ulrinque aculis, aiillcc alcDualis acuiniiiallsijUC el rariler obsolele dentato- sorratls aiil liilegcrrlinis, subliis rarlier iiiolliter (oinenlosis, siipra pilosulis, peliolis glanduliferls, spica tcrmlnali erecia , calyce regiilariler quinquedentalo, denlibus acutis parvis ditjtanlibu», corulla calyce dupl» longiüii giabra, fauce villosa. E Brasilia aeqiiinuctiaii misit Sellowius pluribus locis leclum, Varictateiinpic somel lecJ.am. Siibsiiiiilc C. loincnloso HBK. a quo diflcrl: corollis inajoribus longliis tiibulosls, tüinenlo rariurl pluribiisque. Hami annotini grisei . glabri; hornotlnl iomentosi; inter- iiodia pollicaria (.scmi- et bipolllcaria). Folia oppoüila, pctlolata, oblonga, magna, 'saepius elHptico-lanceolala, alvinque acuta; rarliis ovata magis, basi aciuinnata; anlice saepe longlus attenuata et acuminata, rarius ibidem scr- raturis paucis instructa. Ixamulus, rachis spicae terminali«, calyces petioliqiie follorum tomento denso canescuiit, e pilis siibrclrorjiis constauJe, frlclu relrorsum molli, aiilrur- sum rigidulo. Iiifera folü pagina taclu molliter tonientosa, cosla media tomerit« lauuginoso opacatur, venae veniilae- que reliculaJ.^e prottiinulac iisdem pilis lanugiiiosis lalera- liter niuniunlui' ncc omiiino «»pacanlur, leviler riifescentes in conspectuni venlunt, iiec opacatur vIride laminae paren- chyma; supera pagina viridis, rarius densiusve in rete vasculoso pilosiila. Longiludo roliorum scmipedalis vel majorjatitudo subbipollicavis. pcSiolo f) linras vel pollicem h)ngo. Übi lamina in pclioluni de.sinit. glandnla nlrin- secns lateralis, denudala, plana, salis magna, rarius deficiens. -i; Spien Icrniinalis, erecla, semlpcdalis spilhamaeaquc, siiu- pliclsslma vel hasl ramosa, rariflora , floribus subsessilrbus pseuilo-oppositis sparsisque rarissime gcminis. Bracleolae sqiiamiformes, aculae, pedlcello vix longiores. Calyx ur- ccolato-campanulatus 2 — 3 lineas longns, regularller quin- qucdenlatus, exlus et intus parlier tonientosus; denies brcves, acuti, vIrides, sinus lati, subreclillnei, pellucide niembranacei; coslae calycls lanceolafae virides in dentes desinunt. Corolla hypocraleriformis, tubo cylindrico 5 — 6 lineas longo, limbo subregnlari expanso diametro 4 — 5 lin., laciniis obovatis obtusis; inlus ab inserüone staminum sur- sum et in fauce villosa, caeterum extus et intus cum gcnilalibus glabra. Stamina quinquc medium occupantia Uibum, paiilulum inaequalla; lilamenla brevia; antherae lineares. Germen obovalum; slylus brevis, crassus, calyce niulfo breviusj stigma apicale haud incrassalum. Fructus deest. Hnbemiis varletatem folils paulo majorlbus et lallori- bus, spicis brcvioribus magis densifloris, calycibus nun« longioribus, nunc brevioribus. Caetera conveniunt. 5. CiTiiAREXYLUM Riigcndasii N. tetrandrum, inerme, foliis ovalis breviler angnsle acuminalis, supra nilenlibus glabris, sublus cum pcliolis ramis tctragonis et rachidibus lomento slellalo cancscentibus, spicis lerminalibus panicu- latis erectis laxis, calyce quinquedentato, denlibus parvis acutis, corollac tubo obconico calycem superanle, limbo parvo pubescenle, fauce barbata. //Arbor medlocris, floribus albis, Jalappae. Majo 1829" amicissimus Schiede. Rami tetragoni obtusanguli, internodiis subblpollicari- bus (1— 3-pollicaribtis). Folia magna iirma, basi rotnn data, lamina breviter ex abrupto in petioluui decmrentc, ibidem subtus foveolarum mellinnaniin rndimenJa; laieri- bns saepius subrcclilincis, imo Icviter cuivalo- cxcisis, lolio . V2[ in pniuluriforme luilente; antica parle angusllora, acula vcl saeplns elliplica In acumen an£;ustuin acutum parvum pvo- (lucla; solilo more reliculalo-venosa, nervo venisque pri- niariis ulrlnsecus 6 — 12 supra impressis, subtus prominulis. Tomentum adpressum e pilis brevibus stellatis vel potius slellallm rainosis conslans. Varlant folla respeclu longi- ludinls et lallludlnls; 6- et 8-pollicaria occurrunt 3,' poll. lala, 4 — 6-pollIcaria latitudlnc bipoUicari. Panicula ler- ininalis sessilis. Splcae trcs simplices aut semel ilerumve tritidae; nee pariler evolulac omnes. ßracteolae ad rami- ficationes ovatae, acunriinatae, acutae, sesquilineam clr- citer longae; similes at minores, quae flores sufl'ulciunt. Flores subsesslles, parvi, allernl, confertiores quam in con- gcneribns pluribus. Calyx urceolalo-obconicus, acqualis, quinquenervius, quinquedenlalus, denlibus late triangularibus acnlis; membranaceus, hirtellus, sesquilineam longus. Co- rolla Jubo obconico, duas lineas longo; limbo parvo inac- quali, laciniis brevibus elliplicis oblusis, duobus minoribus breviorlbus; intus ab inserlione staminum sursum ad l'au- cem viilosa et barbata, limbo ulrinque pubescenle. Sta- mlna qualuor inclusa, subaequalia, vix didynama , rudlmen- Inm quinti sinu minorum laclniarum opposilum; filameuta protundius sollto inserta, longluscula, ciliala; anlherae ovatae. Germen obovatum glabrum; Stylus gracilis, glaber, stamina acquans, Stigma crassius emarginatum. Fructus deest. LANTANA. Fructus: drnpa succosa, monopyrena, dlsperma. Du- plex pulaminis fabrica rationem generis dividendi praebet nee tarnen anidet tot cbaracteribus tantaque similitudine nrcMlssime conjunctas species ob unicam vel gravem notam «listralierc, Suhgenera sint nobis: 1. CAMARA ossiculo lilloculail dlspermo, cujus lusiorem descriptionem vide 122 apud Gaertn. 1 p. 267 f. 56. C 4. et infra sub Lanlaria tiliacfoUa. Tab. VII. fig. A. (HIc L. acuten L. Gaert. I. c, CamaraYt.^ mista L., scabrida Ait., liliaefoUa^.) 2. CAL- LIOREAS ossiculo biloculari dispermo, cujus fabica infra sub L. trifolia variet. Tab. VII. fig. ß. et L, Selloiviona amplius illusiratur; (Hujus loci et L. invohicrata L., recta All., salviaefolia vel affinis brasiliensls infra memorata.) — Calliorcas medium tenet inter Camaram et Lippiam. Lippia autem simili ralione a Lantana distracia fruclu diagnoscitur exsucco »ponte bipartlblli; omnia caeterum Lantnnae; Ahisia, habilu infloresccntiaque a Lippia ab- horrens, quacum fruclu convenit, genus nobis vidcbalur servandum. 1. CAMARA. 1. Laufana tUlacfolia N. inermis aculeolataque, ra- mis tetragonis hirtis, foliis ovatis acuminatis acutis, cuneata truncata rotundata cordatave basi paululum in peliolum brevem produclis, obluse serratls, supra pilis antrorsis rigl- dis blrtis, subtus pilis mollibus rete vasculosum praesertim municnlibus subveliitinis,pednnculis axillaribus hirtis foliurn subaequaniibus (eodcm brevioribus nee non longioribus), capilulis globosis, bracteis oblongis angustis hirtis flor" brevioribus. Bahia Sieber Comilis ab IIolTmannsegg venator (IIW. No. 11502.) et iterum Lholzky. — Brasilia meridionalis. Sellow, qui magnam spcciminum copiam pluribus locis el temporibus collectoruni Irnnsniisit. Varietes iiisignls foliis obtusioribus grossius serratis el rariori parlium hlrsulie, tomento, pube. — Semel in Brasilia meridlonali lectam niisit Sellovvius. Frutex oppositifollus, Rami obtusangiili, internodiis adtillis 2 — 3-pollicaribus, iiifera lignescente parle calves- crnles et pallesoentes, leneriori supera parle pilis palcnti- bns albis crebrioribus rarioribusvc hirti, pilis glaudullferis ?:{ viscidls sacpe ncc semper immixUs. Aculei dum adsunt uiicinali rclrorsl angulos caulium et ramorum muniunt sparsl, scinillneam lineamque longi. Folia membranacca plana; iiiaxinia circiter IripoIIicaria, pclio'o ad summuni scmipollicari; forma et laiitudinc respeclu longitudinis variabilia; folium Tiliac aliam extremam seriei formam in- dlcat, nee rarlus observabis anguslius ovata , basi produela cuneala. Vaiiant et respccla marglnis tenuius grossiusquc, ublusius et minus obtuse serrati, mox crenata diceres. In varielale basi sunt rotundata vel cuneata, aplce saepe ro- tundata, serraturis vel crenis duplo circiter venanim pri- mariarum numero. In onuübus forinis sunt leviler reliculato- venosa, venis primarlis ulrinsecus 4 — 7. Supra velustalc pilis basi callosis saepe scabrescuni ; subtus nunc tomen- tosa sunt, nunc juniora tantum nitore subvelulino sub- lomentosa, pilis in aduUis rarescenlibus rete vasculosum tantum munientibus, semper tarnen niollia. Pcduncull ob- scure tetragoni, sub fructificatione apice incrassali, sie ut rami hirli, variant, ut in plurimis speciebus, longiludine, sesqui- et quadripollicares in eodem specimine provenien- les; saepius breviores sunt foliis, aut illa subaequant, in varietale longiores iisdem esse solent. Capilula sub an- ihesi semiglobosa vel fastigiata, sub fructificatione globosa, nee elongata. Bracteae semper floribus breviores variant longiludine et figura, nunc lanceolatae nunc lingulatae, nunc acuminatae aculae, nunc apice elliplicae obtusiuscnlae; pilis antrorsis albis hirtae ut juniora folia supera facie. Calyx minimus laxus. Corolla generis extus pubescens, intus praeserlim ad insertionem staminum et fauce villo- sula ; tubus rectus, subcylindricus, sursum pauIo incrassatus, 4 — 4i lineas longus; limbus expansus diametro circiter büineari. Staniina in medio tubo didynama; antherae ova- iae. lilamenla brevia. Stylus calyce longior, inferiora atlin- gcns stamina. Drupa succusa, subglobosa, monopyrena, Ires 124 clicxler lineas metiens. Ossiculum clavato-obovaluin laeve, veilice crasso rolundalo, lobulls duobus lalcralibus deor- smn vergentibus, basi dcsliiens in roslruin lenue, trique- Iro-conicum, fenestralum, dorso convexo, faciebus duabus planiiisculis, fencslra obcordata in extrenio rostro excisis; triloculare, dispermum; loculo intermedio et simul inlerlori niaximo, inani, fenestra basilari hianle. Tab. VII. fig. A. 2. CALLIOREAS. 2. I<\NTÄNA trifoUa L. Plum. Am. p. 58 t. 70. Follis oppositls aul ternis verlicillatis, basi rolundalis aut in peliolum aüenuatis. E San Domingo C. Ehren- berg. — e Brasilia Sellow. Ipsi ad fretum Sanclae Ca- iharinae Brasiliae varietatem legimus, cujus fusiorem sub- jungimus descrlpfionem: prorsus eandem prope Caravellos legit Freyreiss, herb. Beirlch. Lantana ramis peduncubsque folio paulo longioribus tetragonis hispidis, foliis angustc ovalis, apice attenuatis aculis^ basi in petiolum brevem productis, crenato-serralis, rugosis, nervöse -venosis, venis ulrlnsecus subquaternis obllquls, infima ex infima costa oricnlc, supera pagIna pilis basi callosis scabra et aspera, infera pilis rete vascu- losum munientibus snblanuglnosa, capitulls globosis dein elongalls cylindraceis longlludlnc ferc pedunculi, bracteis ovalis acuminatis acutis membranaceis reticulalo- venosis pilis antrorsis rigidis albis adspersis et cilialis, punctulis reslnosis micanlibus. Rami obtusangnli, asperi, inlernodiis seml- et bipol- licarlbus. Folia, in speciminibus nostris, quae apices sunt floriferi, bipollicaria, 10 lineas lata, petiolo trilineari; ma- iora inferiores slerilesque ramos proferre praesumendum. Pedunculi apices decoranl ramorum axillares, oppositi, psendoterminalibus duobus gemmam apicalem serius evol- vendam comitanlibus; inferiores maxime evoluli bi- et Iripollicares, spicis basi fructilcris apice floriferis bipoUi- 125 rfjvlbiis, Florcs nll)!, Inorlonc i lliions longac , 1 Inlac. (\ilv\ hrftvis.simiis, luI)iilosiis , basin lubi corollini arclc cinj^cns, \i\ ilenlalus, liirtellus, vix semiliiicani lonjxii», Corolla £;rncrls cxtus pracserllin in tubo piibesccns, iülus ail inscrtionem staniiiinm et in faucc pilosula; liibns recfus, snbrvlimlricus, sinsum paululuni inllntns, 4 — 5 lincas lon- giis ; lirnbus solilo more inaequalilor ({uadiilidus, b)bi.s ro- Inndalis intocjenimis, expansus dianiclra plus IrilliUMii. Slamina qualuor didynania in mcdio Inbo; lllamcnla brc- via; anibcrae oblongac, ercclae. Cermcn ovoidenin niiiin- liini, stvlnsque brevis, glabcrrlma. Drnpa succosa, feub- i;l()bosa, nionopyrcna, axi diamclroqiie subbilinearibns; osmi- »uiliini comprcsso-obovatum, ligneiim, grosse rolionlalo- riTgosnm, facicbns snico longilndinali loculamenta prodcnte noialls; bilocularc, dispcrniniu. scpticlde blparlibüc, scg- nienlis dorso crassis, facie planis, Tab. VII. fig. B. 3. Lairtmm rerin Ail. JIW. No. 11507. Speeimina hortensibns slmilb'ma e Bahia misil LIiol/- kv; magnani spcciminum polymorplioruin ad L. iiivolu- riviirnn parlini vcrgenlium coplam e Brasilia exlra-et in- Iralropica misit Sellowius, e San Domingo C. Ehrenberg. Folia sempor opposila, nnnquam verticillata terna, sae- pltis Iriangularia aculiuscula, saepius subtus canescentia; podunciili foliis nunc longiores nunc breviores. Fallax ut plurimum in Lantanis character e longitudine iisurpalnr pedunculorum. Proxima certe species L. involucrntac L. Mont jnlir de Cnycrme.. quam genuinam e S. Domingo niisit C. Ehrenberg, quam e conlinenti terra non acce- pimus. 4. Lantana proxima salviaefolia Jacq. si modo di- versa. In Brasilia legit, Sellow qui et semen cimi hoiio regio communicavit, quo nunc viget florelque culta. — Kecognoscatur in horto. 120 5. Lantana SellonHaun Link el, Olto Abbild, p. 107. t. 50. Lantana dccumhens Sellow in liü. — Lippia Jiio//. Ieviden.sis Spr. cur. post. p. 231. Duae exsant formac: rt. riigosa, ex toto uberiori pube crebriorlbusque pllls antrorsis munlta, folils rugosis acutius inlerdum scrratis acutioribusque, bracteis involucrantibus late ovatis acumi- natis aculis, fruciu (an majori maturllate) majori, pnl.i- mine duriori. — Fruclus: drupa succosa, putaminc lignc- scente ellipsoideo rugoso inlegro biioculari dispcrmo sopli- cide biparlibili, scgnienlis dorso cra.Sois, facie tcniiibus planis, axi scsqnillneam niellenle. — lluic formae perlinent synonyina, exciusis, quae de spcciminibus herbaril dicunt cel: Link el Ollo, ad ß pln- nifoliam referenda. E Brasilia meridionali, S. .Tose s l^cufels- berges. 2le llölic. Am Tafelberge an Üiessendem Wasser, nach der Tafclvalley zu 2lc Höhe. Zv.ischen Felsenrllzen auf dem Gipfel des Tafelberges. P^dr. [5. viimnuis La Uarp. in Mem. de la soc. d'histi nat. de Paris III. p. 55. *) Mss. .icccptum mcase Decembri 1S2{*, 7r nd. u jicrt. 130 J. cephnlotes Spreng, 1. c. p. 107. (huic variclatl pr« xiraus.) Ilabilus Junci capllali, sed folia lallnscula; nonnuii- qiiam tarnen et angiislissima. Pcrianlhiuin plerunique ni- gricans, «t in var. ex., intcrdum' vircsccns ut in var. [i esse solel , at minime seniper est. Vidi hanc varietalem cum var. a ex eadcm radice, ncc nisi primi anni sobolcm esse suspicor. Sandige etwas feuchte Slellen zwischen Gebüsch der 2ten Höhe am Tafelberge. Daselbst ile Ilölie aul torf- artiger Erde. Hollen lolLsholland. f^ar. y angiisiifüllus E. J/. 1. c. p. 49. (var. :>) .1. ccphalnlcs Thunh. 1. c. La Harp. 1. c. p. 54. J. cymosits Lam. dict. HI. pag. 2()7. J. miiltifloriis Hetz, scand. cdil. 2. HottenloUshulland. In Graben bei Doornhoogle, und bei Seekuhvalley in der capschen Fläche. Am Fuss des Teufelsberges. Var. 6 JongifoHus E. IM. synops. hiz,ul. p. 34. (var. ;».) J. capensis Spreng. 1. c. p. 106. J. cephalotes ii Stendcl apud Schult, syst. VII. p. 241. (in descriptione). Feuchte sumpfige Slellen der 2lcn Höhe am Tafel- berg, der 2len und ölen Höhe am Teufelsberge zwischen Gebüsch. De Iota hac specic cf. quae in Schleclilendalii Lin- naea HI. p. 373, observavi. 4. J. maritimiis Lam. diel. III. p. 264. Smith, bril. I. p. 375. Host. gram, austr. tab. 80. In einem Sumpfe am Fusse des Tcufclsbergs. He Ilölie Winlerfeld, 'Disir. ßeaufort. 2. PRIOMUM E. IM. Flores paniculati. Perianlhium glumaceum duplex cx- terius triphylluni; foliolis duobus oppositis carinatis, lerlio 131 incluso piano; interius tilpartitum siibacqiialc. Stamina sex liypogyna, filamcnlis glabris, anlhcrls basi aflixls. DIs- ciis squainaevc hypogynac nulla, Gcrmcn subgloboso- irlgonnm; slvius singuhisj sllginala tria pluniosa. Capsula tiivalvis Irilocularls polyspcniia, dlsscplinciilis basi bila- mcllalis iricdio seminifcvls. Senilniini testa subpubesccns fragllls, rapbe longlludinali; nucleus testa anguslior (nee bievlor). Albumcn fariiiaccum ad basin excavalum (iiiide enibrvonem scinl-lniinersum esse colligo.) 1. Prion I um Palmild E. M. Juncus scrralits Thunh. 11. cap. p. 337. Acorus PaJniJia Llc/itcnstcius Reise II. p. 2r)6. Pahiiil vulgo apud incolas. Feucbte Stellen der 3len Höhe auf der nördlichen Seile des lafelbergs. ALTSI\IACEAE auclorc Km. JFcyer. *) 1. TIUGLOCHIN. 1. T. nwrilimjnn [i viicrajitJium E. M. T. mariliinnni Tliunb. fl. cap. p. 34(). Scapus gracillor, florcs fruclusquc duplo minores ac in planta Europaea. Praelerea nullum discriinen conslans reperi. Sunl quldem plerumque fruclus plantae Etnopaeae ex ovato magis oblong!, Afrlcanae ex ovato magis glübosi> at utrumque non seniper. In Sümpfen bei Seekuhvalley, bei Doornhoogte, cap- sche Fläche (der Boden etwas salzig) auf der nördlichen Seite des Teufelsbergos Her Höhe. *) Mss. accoplum mense Dcreoabri ISSP, 132 2. T. hulhosinn Linn. manl. pag. 226. J.icq. icon. rarlor. 11, pag. 454. T. Barrelieri Lois. gall. IL j). 72.>. Plaula Gallica Capensi adeo similis ut ovum ov<>. Utriusque bulbus fibrosus, peduncull palentes asccndentes, fructus elongati, apice nee basl atlenuatl, carpellis singulis ad basin paulo excavatis. Fcuchfe sandige Stellen auf Creenpolnt^ (etwas sal- ziger Boden) Zouterivier; an einem Bach unter dem Teu- felsberge etwa 100 — 300 Fiiss hoch (kein salziger Boden), auf dem Gipfel des Teufclsbergs über Klasenbosch (xon Zeyher). RüßUCEAE auclore G. Criise. *) AN THOSPERMÜM I.. *) fJoribus herinaphrod'ilh. \. A. Llchtensteinii Cruse diss. de Rnblac. capens. p. 9 et 15. Spermacoce ericaefolia Lichtenst. iMscpf. Sandige Stel- len in der Flache bei Laudenbach in Biedvallei. Aug. **) ßor. dioicis. f ) J'oliis teruis verticillafls. 2. A. Bergiatnim. Cruse I. c. p. 8 el 9. Sandige etwas feuchte Stellen der capischen Fläche ohnweit I^oorn- hoogle July. 3. A. aethioplcum. L. em. Cruse Mscpl. A. foliis et raniis lernis, foliis linearibus connato-perfolialis. slipnla inlerjecta brevi; corollae laciniis longitudine tubi. *) Mss. depositiim mense Dcccmbri 18-29. 133 A. nclliiopicum. L. --i Icrrilfoliiim Criise I. c. 2le ii.3le iJölie ili's 'J'ai'elbergps elo. ff) /o//V.v <>//po.si/is (KntMiili In nxillis loliontm ;ilil)rc viali verlicilhin\ pluriuni lolionini nuMiliiinliir.) 4 A. .sj)(ilhul(ilmii SprcMii^. A. loliis opposltis, liiieari i-iili.spallnilotis i;ilsen- vlrl- (lll)iis, facle siipovlorc .splendciiliftiis , slipula brcvi acunii- nata, corollae laciiiiis tiibo longioiifnis. IIuc: A. aclhiopicuin u. opposilifol. Cruse Diss. p. 11. Obs. 1. Or.S. 1. In Iracl.'ilnlo fle Unbiaccis capcnsibus (a. IS^S ctlifo) speciniina opposililolia, A. spalbulalo Spreng, simil. linia ad A. aelblopiciini dclulimiis; suadcnlibus Thunberg cl Laninrck (Encycl. nietli.). Nunc jain iibcriore specimi- ninn copia cxaniiiiala, pcrsuasuin nobls csf, ^ipecimina lolils oppositls a IcrnifoJlis removenda et ad A. spalhula- luiTi rcferenda esse. D. Thnnberg A. aelhiopicum et spa- ihulafum sub aolliiopico confudisse videlnr: ramos enini cl folia opposlla Iribuit A. aelliiopico, spccimina ternifolia, ramulls axillarlbus abbvoviatis vcrliclilum dcnsifolium rc- lerenlibus, /^variclalcm niotislrosani" cxislimans. — ()]is. '2. A. spallinlülum ^ariat loliis spathulatis et inagis linearlbus; scuipcf au lern lolia ad basin coarclala, qiiae in A. aelbiopico linearia; bujus viridia, illius seniper lacie supcriori grlseo viridia splendcntia. Ors. ?,. Observavinnis In lib. Eckloni spccimina habitii ab A. spalhulaio discrcponlia; omnibus partibus, interno- diis, foliis, floribus Insignilcr elongatis, rarnulis axillaribus longiore inlernodio ex axillis emergentibus; — quae au- teni spccimina cum mascula lantummodo lecla sint, frnclus itaque observalio nos fugiat, pro A. spalbulati inslgni va- vieiale habemus. (A .spathuUilinn Vnr. Ecklonianinn Cruse; Baviansberg bei Gnadenlhal 2le Höhe. Novbr. — Schwarteberg bei Caledons-ßad. Novbr.) Spccies forsan 134 • dlsllncla, setl dcficlente fruclu, praeter partium elongallo- nem niilla cerla noia ab A. spatliulalo dlscernenda; folla 6 — 7'" longa, subllncaria, basin versus angusliora, vix llncam lata, dum in A. spalhulato 3 — 4'" longa 1'" lata sint. 5. 1. elitäre loc. nat. Obs. Huc A. galloides Reiclienb. (apud Spreng. Syst. \ cg. cur. po.sl. p. 338) fide spec. 6. A. lanccolatian Tlibg. Am Fusse des Kleinrlviers- bergs. Distr, Caledon. — Schwarleberg bei Caledon 3le Höbe. — rs'ovbr. 7. A. h'irtimi Cruso. 1. c. p. 11. A. rublaccum Reiclienb. ap. Spreng. 1. c. fide spec. — ()slllcbe Seile des Tenfclsbergcs 3le Höhe. \\\z,. flor.masc. Auf dem Gipfel des Kaslcelsbergs an feuchten Stellen. 5te Höbe. 8. ui. spcrmncoccum. Reichenb. ap. Spr. 1. c. — fide spec. IncoUs: Stinkkriiyd. — loc. nat. Kleinrivlersberg u. s. w. Obs. Quarnvis ])ersuasuni nobis habcanuis, planlam ab Ecklonif) Icciam nullo modo ad Anlbospcriua refeiTi passe lameu hoc nomine usi sumus. Conveniunt enim sppcimina hb. Eck), cum specimine sub A. spermacocei nnmiuo ab auclorc l)encvoIc communlcnlo. Cum aulem nequc florcs complctos, nequc fructum rite evolulum ob- servarc conligeril, de vera yV. spermacocei indolo certlores noiubim facll sumus, Flores in ramulis axillaribus pedl- Cellali, calyx subcylindrlcus 5-angularis, llnd)0 5-dcntato, dent^bus inaequalibus, allere maximo reliquos quatuor lon- giludine triplo ad miiilmum superanlc, ovarium non ad- haerens(?) — cerlc ab Anlhosponno genere planlam Eck- loniauam romovcre suadent. llabltu ceterum, foliorum disposiiione et fabri a ad A, lanceolat. proxime acccdit. 9. A. paniculainvi', Cruse 1, c, Unterberg. 1. Zeyher. Oct. iSovhr. Obs. Spccimcn im'icum incomplelum masculum! — \ J35 CALIUIM. 1. C loinciitosiiiu. TliunI). (i. asporuni riuiiil). 31('in. de l';ic. Iiiij). des Sr. de rclei-sb. Tom. I. Tab. X. : 8landort Zoulendacls Valley, Dislr. Calcdoii. Ons. ti. aspennn Tlibg. pro iiicra (i. loinciilobl haben- diiiu esse ccnscnius variclatc, raiiiulis et pcduiKulIs haud adeo elongatis, pllis alUis sparslorilms cUucvitnibus leclis; lolla qualerna rl scna vcrlicillala in eadem occurrunt slirpe. Fruclus {^labcnlinos, q'iales Tluinbcrgius G. aspeio Iribult el in G. lorncntoso gctiuino obscrvnvimus, pcdicel- lls et raniulls maxinie elongalls; ])ills albls longls densis- slnie hlrtis. Illo. Sprengel Gallo toineiilosu fruclus hispi- dos a(lscril)cre placnll ; (Syst. V eg. I. 092.) sed perperam. 2. (i. cnpaisc. Thl)g. M6m. de i Ac. de Petersb. Tom. I. Tab. VTL Standort Bavianskloof, Gnadentbai. Or,s. Folla niillo modo lincavia nuncupanda; evldenler lanceolala. Speciinina in iconcm Tliuribergianuni quadrant; minus bcno in descriplionem in flora Capcnsi. -i 3. G. expansum. Tbög. Mem. de l'Ac. de Pelersb. Tora. I. Tab. IX. Dislr. Caledon. 4. G. s;labrum. 'l'hbg. Duivelsboscb bei Zwellcndara. (Coutinuabitur in -seq. fascicnlis. ) 13() DE P L A N T I S M E X I C A N I S A G. SCHIEDE i\I. DRE. COLLECTIS NUNTIUM ADFERT D. F. L, DE SCHLECHTENDAL. AaMlCISSmO GUIL. SCHIEDE M. DRl S. P. D. D. F. L. m SCHLECHTENDAL. Quam Tu mihi nuper commisisti dileclisijime amice planlarum in regionc vTalapensl collectarum larglorcm mes- scin, verbis aliquot illusirare et ante divnlgationcm certius clcfinire Tua ex volunlate, Tuisque gaudciis sdipdis tenta- binjus. Plantarura jam prius rccensilavuin ( v. Linn. V. 72, 200, 554, VI 22, 352.) nomina ui denuo proleraiuus locum- quc iit addairms natalem, necessarinm forc credldinius, ad- ncclcre biscc pl.icuit quae e progrediente nosira scientia redundaruut. Vcgelabilium autem iiovarum uberiorcs adum- brallones dabimus iift difficilis evadat recognitio: cerlissimis circuniscribevc ünibus, quae nova proponimus genera, non minus cupiviinus. Quis autem uon miretur feracissimae illius terrae Ihesauros, gui Tujs conaminibus maxima ex parle innotuerunl; quis non ageret maximas Tibi gralias pro variis in niedicinalcs utilesque illarum regiomim stirpes disquisillonibus ; quis dunique non cupcret ut plantaruni illius reipublicae gazam penitus expHcare pergeres. Non vercaris ne nimiuin nostris imponas hunieris onus, nun- quani Tibi decro in lam gravi conalu, resliluta meliusquc 437 scrvala valoludlne mox absolvernus Iianc cdllcclloncm. Oiia pcrfecla ;illerani lllico apgredi slmlliqiic modo Inic- tare studeblmus. Tu vero dilcclissime aurigeiac lollmis indefcsse scrutator puldierrimam aetcrnamquc Tibi llorinu IMexicanorum coronam vincias ülaesaque fniaris valcludiiie nos aulcm consuclo amore amplecti pergns. \ ulc nobls- (jiic favc. I. DICOTYLEAE. PIPERACEAE. 1. Piper achmcum L. (Linn. 5. p. 73 n. 3.)? Speclmlna in svivis .Jalapcnsil)iis .Tnmiari^) inensc Iccla a prliis missis rccediiDl: lomenlo biovi gruiiioso ranios (minus cicbritio- des), peliolos, pedunculos dense vestiente; follornm pagina exlera ad ncrvum venarumqiie retc hirlo-subtomentosa; spicis crassiorlbus longioribiis. .Magna cctcrimi praecipue ia nonnullis hpeclmiuibus alViiiitas. An varicias lomcnlosa? 'i. P. dlscolov S\\., Linn. 1. c n. ;"). 3. P. melnstovioides n. sp. Linn. 1. c. n. 7. 4. Pevekomia — Linn. 1. c. n. 8. Subjungimus descri- plionem. Planta florens spithamaea, omnino glabra et laevis. Caulis forsilan haud semper ereclus, basi llbris validis longis in arboribus velustis radicans , simplex, an- gulatiis?, foliosus. Folia alterna petiolata, obovata v. ovata, acutiuscula v. subretusa, basi cuneata, marginibus lamlnae anguslis in peliolum hinc canaliculatum decmrenlia, mar- gine anguste revolula, glabra, laevia, crassiuscula subcoria- cea?;, lutescenti-viridia; nervo sublus prominente, venis pvimariis ntrinque 3 — 4 supra subinipressis, subtns promi- nulis. Folia inferiora minora plerumque et brevius petio- lata, omnia a pollicc ad 2^ poll. varianlia, 1 — ]|p. lata. Spica terminalis gracilis, digilalis, longo pedunculata, alteni 138 laterall accedenle, niinorl et breviovi e medio circilet pc- dunculo Oriente, brevius pcdunculala. 5. P. dcndrophila n. sp. LInn. 1. c. n. 9. Folia Inler- dum majora evadunt alque in acumen obtusum Line inde elongantur. 6. P. acuminata, Piper L., Sp. pl. ed. W. 1. p. 164, Hb. W. n. 721. specimen hortensc. — In arborlbus Jala- pae, Jan. 7. P. niimmularlfoUa IlßK. 1. p. 66, Piper Sw., IIb. W. n. 733 speclm. Humb. — Ad arborcs vetustas Jalapae rarius. Majo. 8. P. dissimilis IIBK. 1. t. 13, Piper IIb. W. n. 743 speeim. Ilumb. — In arboribus prope la Ilacienda de la Laguna Aug. 9. P. rotimdatae IffiK. 1. t. 12 (Piper Hb. W. n. 736) maximopere affinis, dlfferens autem: foliis obovalis basi cuneatis nee orbicularibus v. late ovalis levlter cordalis; caule Uli videtur erecto, nee procumbcnle; an varietas? an species? — In arboribus pr. la Hac. d. 1. Laguna. 10. P. quadrifoUa HBK. 1. p. 69., Llnn. 1. c. n. 11. vSpecimina nunc missa melius conveniunt cum Ilumboldtia- nis, licet sint folia magis rotundala, quam prius commu- nicnta. Prope Pcrolc regionis frlgidae. Planta edulis. Majou 11. P. Schiedcana n. sp. — P. Deppeanae aflini^ divcrsa: glabritie absoluta; majori lenerilalc, foliis qualer- nis angusüoribus, anguste elUplicIs cuneatis retusis emar- ginatisve, longius petiolalis, spadlce liliformi. Folia tenaia^ quasi pellucldo- punctata. Pedunculus glabcr. — In trunci^ arborum pr. San Salvador reg. frlgidioris. Jan. CONIFERAE. 12. PiNiJS paiula n. sp. Linn. VI. p. 354 n. 1108. — Malpays de la Joya. Jan. 139 CUPULIFERAE. 13. QüElicus polymorpha n. sp., Linn. V. p. 78 n. 20. — Malpays de Naullngo Sept.; Hacienda de la Lasjuiia. Jul. 14. Q. oleoides n. sp., Linn. 1. c. n. ^o. — Malpays de Naullngo. Apv. 15. Q. lancijolia n. sp.. Linn. 1. c. n. 22. — Folia quam in prloribus cxemplis angusliora, basi magis attcnuata, an- lice cvidenllus denlata. — In sylvls Jalapac IMajo. 16. Q. pandiiratn Ilumb. Bonpl., Hb. AV. n. 17611 speclm. IlumI). — Spccimina uostra folUs gaudent juniori- bus, dcnlibus subulalo-mucronalls, mucronlbus hisce in specc. Ilumb. ul vidctur jam delrllis. Q. oblusatn corun- dem aucforum Hb. W . n. 17612 liuic proxima vcl eadcm In sylvis Jalapae Majo. 17. Qiicrciis rami vegeliores ad spccicni nullam redi- gere possumus, lecli sinit pr. la Hacienda de la Laguna Jul. 18. Qucrats sp. prope Chiconquiaco Sept. lectam ex unico specimine irnclUero quidcni detinirc non audemus. 19. Caüpinus (imcricana IMiclix. Linn. 1. c, n. 25. — In sylvis Jalapae frequcns- Apr. BIYRICEAE. 20. Myuica ccahipcnsis HBK., Linn. 1. c. n. 26. — Planta foeminea junior sub anlhesi. — Jalapae Majo. BETULINAE. 21. Betula argiifa n. sp. — • Arbor mediocris magnl- tudinis. Folia lale ovata acute acuminala, basi acutiuscula, argufe duplicato- denlata, supra glabra, nervo venisque pri- mariis imprcssis, subtus sordide ferrugineis (In statu scili- cet sicco) nervo venisque priniarils 13 — 15 utrinque pro- minentibus ferrugineo-pubescentibus, venulis crebris pa- rallelis venas connectentibus prominulis, primum puberulis dein calvis; dentium apiecs subglandulosi, PetioU cum rarnulis jnnlorlbus p;labri. Amenla foemlnea siibqualeriia hubsessilla in peciunculo coiiinuinl et allerna, subniatura lantun» visa. Samarae immaturae glaberriniac, ala sursuiii dilatata avenia cinctae, obovatac^ ba.si Iruiicatae, aplcc slylis 2 snperat.ic, loculanienlo lale lanceolato. Habitus AIni et afflnilas cum Alno jorulleusi, cul vero folioruin forma pubesque valdc alia. Speciuiina stcrilia jam prius in Seiru Colorado sunt lecta, IVuctilera iiimc prope San IMiguel del soldadü, Naullngo, Acallan el Cliiconquiaco Junio, Sept. Folia majora absque pctiolo 4 p. longa, in- ferne 2^ — 2' p, lata, peliolus 8 — 10 lin. longus; amenta in sl;ilu ferc perfeclo 6— 0 lin. longa, dianielro 4-lineari, cylindracca utrinque obtusa, liinc inde transversim hiantia et semiiia manifeslanlia. SALTCEAE. 22. Salix, species sterilis, habitu ad S. aqualicam ac- cedens scd folia subtus glauca el sinml, praoserlirn junio- ra, albo- tomentosa, iomento in rele vasculoso longius residuo sacpiusque fcrrugineo. — Fruiex orgyalis in IMal- pays de la Joya Jun. PLATANOIDEAE. 23. PlaxanüS occidcntaUs L., Linn. V et W. 1. c. n. 30 — Ad ripas fluviorum pr. Jalapani Jun. Jya Jalapensium. 24. Li<.)UiDAMßAK Styraciflua L. — Jalapae Majo. URTICEAE. 25. Celtis Schiedeana n. sp., ramulis adpresso-pube- rulis; foliis ovalo-oblongis acuminalis basi obtusis vix subcordalis, utrinque scabris, cymls axillaribus geminis dicbolomis divaricatis petiolum dimidium aequantibus. — Arbor mediocris. Ramali subflexuo.si cum petiolis et sli- pulis pube adpressa nequaquam ecabra sunt Iccli. Folia 141 tlrma, morc generls basi paululum oMIqiia cl Irinorvia. iilrinque pllis albw adpressis rigidls sparsis sursimi versis obsita, liinc si ileorsiim mulcos scabra, scnlora et iui:;osula cl .sirnul supra iillidula, basi plcrumquc oblusa vel obtii- siuscula rarius levisslmo cnrdata, majora sine peflolo 4 — A\ p. longa, inrerne 15—21 1. lata. Pelioii 0 — vS 1. longae. Cyniae axillares solilariae geniiiiaeve. inegulariler bis lerve «licholoniae, ramis tilvaiiealls ailpresso-puberulis; bracteae squatniformcs ovato-tvlangulae aeulae cillatao. Calycis la- riiiiae laiiceolalae ciliatac. Florcs rnasculi jain delapsi, foeininei ilellorali, ovarius graviilis scsquillneain longis, slylis 2 brevibiis ercclis marccsccntlbus. — (\ viirranl/idr Sw. prae alils afliiiis, al nosira salis diversa: pilosilale adpressa rainulonim, nee patcnle; foliis minus obliqnls vi\ subrordalis, ncc oblique cordalis; pcliolis cyma duplo lon- gioribus, ncc cas aei|ii.iiilibiis; diversa folioruni scabiilie, in inicnmilui non soluui c pllis rigidis formala sed eliam e tnberculis albis in superficio loliorum copiosissimis, qui- bus liiiic inde iusident pili rigidi, elc. — Pr. la IJanderilla iMajo. 26. BoEiniEKiA ^/o//^r//« Fisch., Linn. V. p. 81 n. 35. — In muris velustis .Talapae. IMajo. 27. Uktica fUoica L. , — a, foliis cordalo - ovatis v. cordalo - oblongis acuniinalis (lorma Europaea vulgaris); prope la Joya ,Jan. — p\ angufitifoUas foliis oblonge -lan- ceolatis (AVimmer et Grab- Fl. Silcs. 2. p. 336) ; pt*. la Ban- derilla ]Majo. — A'uUum dlscrlmen inter hanc Mexicanom et Europaeaui plantam, uli ex accurallori omnium partium dlsquisillone resullat. Mirum a Floristis europaeis formas vulgaris hujus plantae esse neglectas, ita ut a nullis, prae- ter auclores Fl. Sil., varlallonls angnstifoliae, in rcgione Eorollncnsl non minus obviae, menlio sit facta. 28. Ficus Badida W., Hb. W. n. 19300 spec. Humb., Kunlh Syn. 1. p. 380, F. anfhelmintica Hb. ^^ . n. 19322.— 142 Quanlum ex follis rami unius accepti concludore licet, quae quideni exacle conveniuntj haec erit species — Ha- clenda de la Laguna. Jul. 29. F. prinoides IIBK., Linii. VI. p. 357 n. 1116. — An mexicana F. complicata HßK., quam non vidimus. ein F. prinoides proxima dicitur. Sed in noslris excmplis folia haud majora quam in prinolde, quamvls sunt paulo lon- glus acuminala, at in superficie calloso-punclulata. Fructus nostri maturi Piso paululum majores, non vero Prunl splnosae fructus magnitudine allingcnles. — Uacienda de la Laguna. Aug. 30. Ficus an nova species? — Folia elliplica v. oblonge elllpllca, inferne paululum angusliora, ipsa basi obtusa et inlcrduiii Icviler subcordala, apicc acuta v. acutiuscnla, utrinque glabra et laevia, supra sub lenle punctis minutis albidis orbicularibus crebris obsiia, integerrima, subcoria- cea, nervo venisque primariis utrinsecus 11 — 14 sup.a Icviler impressis, subtus cum venulis connectenllbus pro- uiinenlibus et basi, venis infimis in nervum convergenlibus, specie quintupli- v. seplupllnervibus. Pellolus , junior sal- tem, pilis ferrugineis arcle adpressis obsilus, dein calvus, 6 — b 1. longus. Folia majora 8 — 9 p. longa, 3 — 3^ p. in medio lata. Sllpula genimam obtegcns pills ferrugineis arcte adpressis densius est vestila, cilius decldua, in cortice albldo juniorum ramulorum clcatricem strlaeformcm obli- quam fuscam brcvilcrque et obsolele ciliatam dein vero imdam rcllnquit. Ficus in axlllls foliorum subsessiles ge- miuae, orbiculares, glabrae, magnitudine fructus Cerasi avium, quatuor involucri laciniis depresso-semirotundis brevller ciliatis sutlultae. — Hacienda de la Laguna. Jul. 31. Thoi'Iiis liamonl, Linn. 1. c. n. 1118. — Ramuli vcgetiores ejusdem ut videtur arboris ac Rainon Mlsant- lensluw, folils loballs, dum vetustloris arboris nnllis slnl lobls insigiiia; Barranca de Tioselo r.irius Aug. Folia 3- U3 aut r>-loba, lobis laletallbiis inümis scmper obJusis, inse- qiicnlibus mcilll folü scmper pracsenllbus oblusis v. aciills, lobus lateralis infeme aüenualus in apice rolundiorc bre- viler acuminalus. EÜPIIOUBIACE.vE. 32. Etthouiwa /typcriclfolia L., Linn. V. p. 82 n. 46. — Hacienda de la Laguna Jul. 33. E. pilulifcra L.. Linn. 1. c ii. 4S. — Hacienda de la Laguna Aug. Specimen uiilcuin. 34. E. graminca L., Einn. I. c. n. \\). — Ibidem. 35. Eiiphorhla vix colinilolia L. , vcl giganlea ejus varietas esset foliorum diamelro ufroque quadripollicari. Kami adsunl duo steriles. — In seplbus prope Tioselo fre- quentissima, ab incolis 1 avalquühiiitl nominatur et venc- iiosa dicilur. Aug. 36. E. lanc'ijolia n. sp.; bcrbacea carnosula glabra allernifolia, inflorescentia dicboloina terminali. Caulis ar- liculalus, arliculis longiludinc eximic diversis, glaberrimus, laevis, in statu sicco striis elevatis nolatus tercs. Folia alterna brevller peliolata lale lanceolata aut rbombeo-lan- ceolata, basi acute apice vero acutissime acuminata, super- ficie obscurius viridi glabra, pagina infera dilutiori glau- cei;cen[e pllisque luinulis albis adpressis oculo armalo lanlnm in conspectuni vcnienlibus adspersa, integerrima, margine paululuni inflexo, majora o\ — 3f p. longa, 17 — 19 1. in niedio lata, petiolo 4 — ö linear!. Flores in apiclbus caulis terminalem et ex ullimis axillis axillares cymas cfformanl dicbotomas , paucilloras abortu llorum v. rarau- lorum ialerallum, inferiori in sua parte bracteis parvis lanceolatls aculis 1| lin. longis opposilis viduis saepe ob- sessas. Involucrum campanulalo- lurbinatum 4-fidum, la- clnils ex'erloribus inaequalibus (3 majoribus quarla) ereclis (an scmper?) semirolundis inferne bilabiatis, labiis anguslis 144 laclnla brevioribiis, lacinils interloribus alternis minorlbus teneriorlbus apice lacinlatis. Slainina s. flores mascuH iYio*e geiieris et Hos cenh-alis pedlcellaUis, dein elongalns nulans^ ovario densc brevilcr piloso. Fructus non vidlinus nee juniores. — In sylvis umbrosls iMLsantlae. Marl. 37. Ckoton xalapcnsls PIBK., Linn. V. p. 35 n. 58. — Pr. la Haclenda de la Laguna. Aug. 38. Cr. stipulacens HBK., Linn. 1. c. n. 60. — Frulex orgvalis, prope San IMiguel del Soldado. Jun. (Continucibiliir ju seq. f.isciLulis. ) PL\N- 145 PLAlNTAE ECKLONIANAE. LEGUMINOSAE a u c l o r e Em. M c y e r. *) TRIBÜS I. SOPHOREAE DC. 1. VIRGILTA. i. V. cnj)cnsis Lam. illustr. tab. 326. fig. 2. Sims, bot. myg. nr. ]r)90. Sophora capaisis L'iiin. manl. pag. 07. S. orohoirlcs Bei'ff. pl. cap. pag. 142. Ifypocalyplus capaisis Thunh. fl. cap. pag. 580^ Podalyr'ia capcnsis Aiidr. repos. nr. 347. Auf dem TcufcUberg, 2lc Hohe. 2. CYCLOPIA. li C. genistoides Vcnh dcc. gen. nov. pag. 8. Sophora genistoides Liiin. spec. pl. pag. 534. Galega geuisloidcs Thunh. fl. cap. pag. 600. (cxcL Berg, synon.) PodaJyria genistoides Tfilld. spec. pl. II. pag. 302. Gompholohium maculatimi Andr. repos. nr. 427. Kapsclic riiiclie bei Palmlolricvler. 2. C. galioides DC. prod. II. pag. 101. Sophora galioides Berg, plant, cap. pag. 141.- Auf dem Tafelberire. *) Mss. depositüm mense Dccombri lS-^9. 7f Bd. 2s Heft: 10 146 3. PODALYRIA. 1. P. scricca RBr. apud Alt. kcwens. cdil. 2. III. »). 7. Snphnra sericca Andr. rcpos. nr. 440. Thunbcrgil synonyma dubia sunt. Fortassc Uypoca- lyptus sericeiis Th. ad P. cimeifoUam Vcnt. et//, canc- scens Th. huc pertlnet/ Auf dem Tafelberge 2lc u. 3te Hohe- Auf der riäclic des Tiegcrbcrgs. 2. P. hamata EM. follis cunealo-oblongls oblujsis recurvalo-mucronulalis utrinquc subscriceo-hirsutis, pc- dunculls unlfloris dlinidlum folium vix aequantibus calyci- busque soricco-lomentosis. Ilotlentottsholland. 3. P. BurchcUi DC. prodr. II. pag. 10/. ' JTypocnlyptus cordatus. Thunh. fl. cap. png. 069. DIstr. Uitenhagen. 6. P. albcns. E3I. follis oblonge -obovatis oblusis rc- curvato-mucronatis utrinque scrlceis, pediiucidis unifloris folia superantibus crectis, calycibus sublomcnloso-scriceis. Berge bei Tulbagh. 5. P. cunelfolia Vent. cels. nr. 99. Hypocalyplus scriceus? Thunb. 1. c. pag. 509. Ilotlentoltsholland. 6. P. myrtilUJoVia TVilhh spec. pl. II. pag. 505. Sopliora myrülUfoTia Reiz, obser. I. pag. 50. S. TOtund'ifolia Berg. 1. c. p. 138. Distr. Zwellendamm. 7. P. styracifoUa Sims. bot. mag. nr. 1580. Sophora calyptrata Metz. 1. c. Ilypocalyptus calyptratus Thunh. 1. c. p. 568. Podalyria calyptrata TViUd. sp. pl. II. p. 504. Auf dem Tafelberge und Tcufelsberge 2te Höhe. 8. P. glauca DC. ß bl/lora EM. Obs. Omnes Podalyriae specics bi-mulliflorac varlant 147 nonnnnquam pcdunculls unifloris. Quam ob rem Poda- Iviiain glaucam ad sccundam gencrls seclionem Candollea- narn rcferrc foimamqiie unilloram a cIo. DC. dcscriptam ut varlclatem p' iormae Mflorac proponerc mallem. Zoulcndaelsvalley, Dlslr. Caledon. 9. /*. argcntca Sali.sh. parad, iab. 7. ^nr. p augusliJOlia EM. DiiVcrt a forma viilgari foliis oblongo-lanccolalis, summls laiiceolalls. Scd adest speclmen foliis iuferioribus mullo lalioiibus ad vulgarem formam Iransicns. Tafelberg und Teufelsbcrg, auf der 2lcn Hohe. 10. P. liparioidcs DC. prodr. II. pag. 102. In Zwartebergs-KIoof. 11. P. cordafa Ii. B7'o?v7i. QpuA Ait. kcwens. cd 2. III p.8. In der Franschc-IIock Kloof. 12. P. micj'ü])/iylla EM. foliis obovalis oblusis rccur- vatn-mucronatis sublus scriccis, pcdunculis bifloris clon- galis subdivaricatis. Auf der Fläcbc von Paarde bis zu den Tigerbergen. TRIBUS 11. LOTEAE. SUBTRIBUS I. GENISTEAE. 6. RAF>TA. 1. Rof. trlßora Thiinb. fl. c. p. 563. Vent. malm. nr. 48. Crotalaria iriflova Linn. spec. pl. pag. 1004. Kapschc Fläcbe bei Conslanlia. 2. B. elUptica Thunh. \. c. Ohnweit Kcrstenbosch. 3. M. cuncifolia Thunh. I. c. Crotalaria cuneifoUa Lam. dicf. II. pag. 195. Spartlum ovatum Berg, pl. cap. pag. 197. Swarteberg, Tulbaghs -Kloof. 4. B. lancea DC. prodr. II. pag. 119. Oedmannia lancea Thunh. act. liolm. 1800 pag. 281. tab. 4. 10* 148 Kapsclic Fläche bei den Tigerbergen. 5. R- opposita. Thiinb. 11. cap. pag. 564. SpartUnn capense Linn. sp. pl. pag. 1)9."). Cytisus capensis Bevs^. pl. cap. pag. 217. Crotalaria oppositifolia Linn. lil. suppl. p. 322. Auf dem Teufclsberg 3te Höhe. Swartebcrg. 6. B. aaillarls't Thunb. 1. c. Noslra ab antecedenle differt calycc coroUam subae- quante, lacinlis lineari-lanceolatis. Scd rc vcra Thun- bergii planla slt, incertus haereo, Aul" den Kleinriviers Bergen. 7. B. spicata? Thunb. 1. c. Am Fusse der Ilottentottsholland- Berge. 8. B. augiistlfolia TJiunb. 1. c. Auf dem Tafelberg und Teufclsberg 2le u. 3lc Il()]ic. 7. VASCOA. 1. J^. ampicaicaulis: foliis scmiamplexicaulibus pro- funde cordatls oblusis muticis, calycis lacinlis Infcrloribus aculls, superlorlbus obllquls. /^. amplejcicanlis DC. prodr. II. pag. i{\). In Tulbaghs-Kloof. 2. /^. acuminata foliis sesslllbus profunde cordalls acuminato-mucronulalis, calycis lacinlis Inferioribus acu- minatls superlorlbus maxime obllquls. Auf den Kleinriviers Bergen. 3. /^. pcrfoUata: foliis corlaceis sesslllbus brevUer cordatis obtuse mucronulalls; calycis lacinlis? F. perfoliata DC. 1. c. Seb. ihes. I. tab. 24. fig. 5. In Hottentottsholland -Kloof. 8. BORBONIA. 1. B. barbata Lam. dict. II. p. 436. illusir. lab. 619. fig. 2. Am Tafelberg 4te Höhe. 149 '2, B. trincrvia Linn. spcc. plant, pag. 994. HoW cnlotlshollaiul. 3. /?. lanccolata Liim. I. c. Jacq. schocnbr. If. tab. 217. Kapschc Fläche bei Conslaiilia. 4. li. covdata Linu. I. c. Jacq. 1. c. tab. 218. Auf dem Tafelberge, Nordseite 3lc Höhe. 5. B. ruscifolia Sims. bot. mag. nr. 2128. Far. ß acumhiala EM. Auf dem Tafelberge und Tcufelsbcrgc 2lc Höhe. 6. B. crcnata Linn. 1. c. Curl. hol. mag. nr. 274. In Grootvadersbosch. 7. B. rlUaLa iVUld. spcc. pl. III. pag. 923. HouÜ. pfl. syst. cd. gcrm. VIII. tab. 62. fig. 2. Fundort? 9. LIPAIUA. 1. L. sphaerica Linn. mant. pag. 268. Lodd, bol, cab. nr. 642. Borhonicp, sphnerica Lara. dict. II. pag. 437. Auf dem Tafelberge 2te Ilöhc^ Ostseite. 10. PRIESTLEYA. 1. P. hirmta DC. prodr. II. pag. 121. Liparia Jiirsuta Thnnb. fl. cap. pag. 567. Ker. bot. reg. tab. 8. Im Distr. Uitenhagcn. 2. P. laevigafa DC. 1. c. mem. leg. tab, 30. Borhonia laevigata Lina. mant. pag. 100. Liparia Jimbcllata Linn. ibid. pag. 110. L. lacvigata Thiinb. fl. cap. pag. 566. Auf den Kleinrivlersbergen. 3. P. cricifolia DC. 1. c. pag. 122. Distr. Caledon bei den Stellcnboschbergen. Var. |3 faliis supcrnc serieeis DC V c. nicni. Icgum. tab. 31. Bei Elands - Kloof. 150 4. P. sericea DC. 1. c. Liparia sericea Linn. mant. pag. 269. Jjorbonia sericea Lam. diel. I. pag. 438. Auf dem Tafelberg und Teufelsberg 2te Höhe. 5. P, elUptica DC. 1. c. mem. Icgum. tab. 33» Auf dem Teufelsberge 3te Höhe. 6. P. villosa DC. 1. c. BorhoTiia tomentosa Linn. spec. pl. pag. 994. Liparia villosa Linn. mant. pag. 269 et 438. - Seb. thesaur. I. lab. 24. fig. 2. Auf dem Tafelberge. Auf dem Teufelsberge 2tc Höhe. Ostselle. 7. P. lanceolata: follis angustc lanceolalls sericeo- Villosis, floribus solitariis axillarlbus , leguminibus hirsutis ovalls oHgospermis. Liparia villosa Thiinb. fl. cap. pag. 566. (non Linn.) Kapsche Fläche bei Conslanlia. 8. P, tomentosa: foliis lalo-lanceolalis villosis, floribus in ramulorum apicibus confertis axillaribus, leguminibus hirsutis oblongis polyspormis. P, tomentosa DC. 1. c. Liparia tomentosa Thitnb. fl. cap. pag. 568. Obs, Flores ex Thunberglo in capitulum ex Herb. Eckl. in spicam potius foliosam collccti. Sed eadem va- rietas in P. sericea valde affini minima rara est. Auf trocknen Anhöhen beim Tafelberge. 11. HALLIA. 1. H. alata Thunb. fl. cap. pag. 593, Auf dem Tafelberge 2te Höhe, 2. H. flaccida Thunb. 1, c. Dlstr. Caledon. 3. H. angustifolia DC. prodr. H. pag. 123. Auf dem Tafelberge 2tc und 3te Höhe. 151 4. //. cordata Tlvinh. 1. c. Aul (1cm Tafelbcvse 3lc und 4tc Hohe. • f). //. imhrirala Tliiiiib. I. c. j). 594. Aul" dem Tafelberge 2le Höhe, lloltcnloltshollündbcrgc. 12. CROTALMUA. 1. C. orbiciilrirls: follis orbiculalis coriaccis supra ni. tidls sublus lomcntosis, pcdunculis uuiilüris folio brcvio- rlbiis. Swarlcbcrg, Distr. Caledou, 2. C. cnpaisjs Jacq. hört. vind. tab. 61. C. fu'borcsccns Lam. diel. II. pag. 101). C. incancsccns Linn. fil. suppl. pag. 323. Obs. Adsunt nonmilla speci'ulna ex codem loeo na- tali ac rcliqua Crolalariae capcnsis geniiinae, et eodem modo noniinc jam ab ipso iiivenlore inscripla, faeie peeu- liari, robusliora et vere lignosa, cortice petiolisque non cancscentibus, sed sordidc fuscescentibus, ioliisquc mlno- ribus opacis; quae nuni propriae specicl siiit, an varie- lalem constltuant, an nonnisi vifac slalinn provecliorem ijidiceni, ex siccis dijudicari nequit. Kapsche Fläche, an Hecken und Zäunen. 3. C. purpurca Veni. malm. nr. 66. Grootvadersbo.sch. 4. C. dijß'nsa: stipulis niinulissimis, foliis irifolialts, foliolis cuneato-oblougis mucronulalls sublus pubescenll- bus, pcdunciills oppositifoliis elongatis subbifloris, flüribuö dislaulibus, vexillo ad nervum dorsalem pubesccnle. Auf dem Teufelsberse 2tc Höhe. T). C. pcvplcxa: subvolubilis, stipulis inferne soliUriis unilateialibus ovalis supcrne nullis, foliis trifolialis, foliolis obovalo-oblongis glabrlusculis, pedunculis clongalis subbi- iloris floribus approximatis, legumine subdispermo. Auf dem Tafelberge und Teufelsberge 2te u. 3ie Hohe. 6. C truncata: stipulis oranibus unilateral ibus sub- 152 scmicordalis follis trlfollalls, follolls obovalo-oblusis gla- briusculis, pedunculls elongalis, floribus umbcllali.s vexillo ad nervum dorsalem pubcscente, alis oblusis, carina Irun- pata. Ononis iimbcllata^ Llrm. mant. pag. 266. Auf dem Teufclsberge 2te und 3lc Höhe. 7. C. involiicrata E31. Ononis involiicrata Berg. cap. pag. 213. AnthylUs involucraia Linn. mant. pag. 265. Lotus ononoides Lam. diel. III pag. 608. Auf dem Löwenrücken 2lc Höbe. Paarl. 8. C fasiigiata folils trlfollalis, foliolis slipulisque conformibus linearl-lanceolatis pilosis, pedunciilis ternil- nallbus elongalis fasligialls umbellalim sublrifloris, vexillo cxlus birsulo, carina lunulala. Onojiis sccunda? TJiimb. fl. cap. pag. 588. Auf der Kapschen Fläche. 9. C, tcnella: diffusa, stipulis solitariis unilaleralibus, falcalis, foliis trifolialis pubesccnlilius, foliolis cuneato- oblongls oblusis, pcdunculis opposilifoliis unifloris folio brevioribus, calycc profunde quinquefido, carina truncala. Distr. Uitenhagen. 10. C.vcrsicotor: slipulis unilaleralibus lanccolalis, follis trifolialis foliolis obovalis, floribus terminalibus el alaribus subsessillbus, calycc prismalico, carina recta apicc rolundala biloba. Distr. Uitenluiircn. o 11. C. prolijcra: foliis trifolialis minulissimis foliolis cunealis, ramulls ciicuni llorcs terminales sessiles prollfero- vertli'Illalls, calyce tubuloso, carina recla apicc rolundalo- biloba. Nieuwe Feld, Distr. Beaufort. Ononis äccnmbcns Thunh. fl. cap. pag. 586.. Var, a. pubesccns EJL 153 Var. ;3. glabrcsccns EM. DIstr. ßcaufoil. 12. C. vcxilUita: procuinbcns, folils Irlfollalls, lollolis obovatis siibliis subsericcis, pcdunculis opposillfollls cloii- gatls unilloris, vexlUo maximo ad ncivuin dorsalem pu- bcsccnlc, carina lunulata. Auf dem Teiilclsbcrge 3lc Höhe. Liiwcnscliwaiix 2le Höbe. 13. C. serpens: caule dcnimbcnte flexiblll foIils cxsli- pulalls lanccolalis ramisquc villosis, raccmis Icriniiiallbiis densiflüils subpcdiinculalis, carina brevisslina arcuala ob- tusa. Oiionis v'illosa Thimh. fl. cnp. pag. Ilabilus prorsus pccullaris; scd nisi Icgiimcn, quod noii vidi, cbaraclcrcm suppcdilal, a Crolalariac gcncrc noii di- slingucnduni. Auf sandigen Flächen unweit Sahrivicr. 13. inPOCALYPTUS. 1. //. ohcordatus Thunh. 11. cap. pag. 570. Crolnlitria cord'ifoUa Linn. manl. pag. 265. Spdriium sopharoides Berg. pl. cap. p. lüb. Dislr. Calcdon. 14. VIBORGIA. 1. F. obcordata? Tluuto. fl. cap. pag. 560. Iconis Loddigcsianac coniparandac üccasio dccral. Descriplioncs dubia mihi reliqucrunl. Zwischen Breederivier und Duivclühockrivier. 2. F. fusca Thunh. 1. c. Bei Kochmanns Kloof. 3. T. tcnuifoUa foliolis subsclaccis glabris ramii, rigi- dis divaricalis. Bei Breederivier. 154 15. LOÜDIGESIA. 1. L, oxalidljolla Sims. boL mag, nr. 965. Swarleberg, Distr. Caledon. 16. DICHILUS. 1. /). cüiaius: follolls clllpticis clllalls raccinls siib- unibcllalls opposilifoliis divaricatis, carina calyccm paruni cxccdcntc, vcxillo glabro. Cytisus iomeniosus Ändr. rcpos. nr. 237. Dislr. Ullenhagen. 2. D. ohovntiis: follolis obovalis snbscrlcco-pllosls, pedunciilis opposilirolils unifloris lolio brcvioribus, carina calycc subdiiplo longlorc, vcxillo pubescenle. Dlstr. Uilenhagcn. 3. JJ. sericciis: foliolls obovatls, scrlccis, racemis ter- minalibiis paucifloris, carina calycem parum cxcedcnle, vcxillo glabriusculo. Cnlcga frifoliata? Thunb. fl. cap. pag. 600. Dislr. Uitenhngcn. 4. J). cvassifollus : foliolis obovalis glabrlusculis siib- coriaccis, racemis Icrminalibus, carina calyce duplo lon- giorc, vcxillo glabro. Dislr. Uilenbagcn. 5. I). lanceolains foliolis lanceolalis sublus serieeis, pediinculis Icrminalibus clongalis subbifloris carina calycem paruni exccdcnic, vexillo hirsulo. Auf dem Tafelberge und Tcufelsberge 3le u. 4le Höhe. 6. J). spicatiis foliolis lineari-oblongis pubescenlibus, spicis Icrminalibus villosis, carina calyce subduplo longiore. Bei Uiedvalley. 7. I). caudlcdns: spinosa ramis vclnlino-candicanlibus, foliolis obovalis glabriusculis complicalis, leguininibus lu- rulüsis hirlis. Dislr. Uilenhagcn. 155 8. D. microphylhis: spinosa glulinosa follolis obcor- tlalis compllcatis, lc2;umlnibiis? Ononls micropliyUti Thunh. fl. cop. pag. 585. Distr. Ullcnhagcn? 17. LEBECKIA. 1. L. scpiaria Thunh. fl. cap. pag. 561. Spariimn sepiarium Liim. spcc. pl. pag. 1>05. Ccnista scpiavla Lnm. dict. 11. pag. 01^. Tafelberg 2le Höhe. 2. L. pungcns Thunh. I. c. Distr. Uitenbagen. 3. L. angusi'iJoUa: foliis subtcrgenilnis trifollatis sub- scriceo - pubcscenübiis, loliolis liiieariljus angiislis.siiuis, raccmis multifloris, lloribus glabrls. Dlslr. Uileiihagen? 4. L. cytisoidcs Thunh. 1. c. pag. 562. Ehcrins capensis Linn. majiL pag. 261. Spnrtlum. cytisolücs Linn. ill. suppl. p. 320. Cyslisus capensis Lam. dict. II. pag. 249. Commcl. hört. amst. II p. tab. 107. Bei Kochmanns Kloof. 5. L. sarcophylloides : foliis sparsis pellolalls unifolla- tis, pctlolo laminaque conformibus subterclibiis, racemo virgato terminali. SarcopJiyllmn carnoswn Sims bot. mag. nr. 2502. (non Thunb.) In Grootvadersbosch. 18. SARCOPIlYLLUi\I. 1. S. carnosum. Thunb. fl. cap. j)ag. 573. Kapschc Fläche, unter Constantia. 150 19. ASPALATIIÜS. Armati. 1. A. acuminatiis Lam. dict. I. pag. 287. illust. tab. 620. flg. 4. DC. prodr. II. pag. 138. A. pungens Thnnh. fl. cap. pag. 584. Willd. herb, nr. 13197. lluc, flcque ad A. larlcifolium Lani. laudalum Thun- bcrgü synonymum perlincre, quum ipslus dcscrlpüo, luiu Willdenowli auctorltas probant. Sandige Fläche bei RIedvallcy. 2. A. aridus: splnosus , foliis fasclculatis lercllbus ob- luslusculis glabvis, florlbus latcralibus subscssIlibiKS, calycis lacinlis acumlnatls, vexillo mcdio dorso pubcrulo. A. spinesccns DC. 1. c. pag. 138. (non Thunb.) Iloltcnlottsholland Kloof. 3. A. sphiosus Lmn. spec. plant, pag. 1000. ßrcyn. ccnlur. tab. 26. Spinae ex folloruni lasciculis orlac aculcorum stipu- laccovum spccieni prae sc l'ciunt. Tafelberg, 2le Höhe. * * Inerines foliis ajigjistissiinis. 4. A. vulnermis Tluinh. fl. cap. pag. 582. Ad gvanditloros pcrlincl. Calyx et vcxillum villosa, yUlo sordide albente. Illius dentes subulall pnngentes, sinubus lalissimis rotundalis. Spinae aculeive nulla, scd folla ipsa pungcntia. Duivelsboscli bei Zwellcndamm. 5. A. hirtus: inermis, foliis lasciculalis filiformibus mucronatis hirtis, fioribus laleralibus subscssilibus, calycis villosi dcntlbus mucronalis, vexillo fructuquc yillosis. Bei Gnadcnlhal. 6. A- Chcuopus Limt. spec. pl. pag. 1000. Sims. bcti. inac;. nr. 2225. 1.17 Auf dem Tafclbcrs;, ;Ucllöhc. lIoUcnloltshulKind. 7. //. cUinris Lirin. ant. pag. '262. Sims. bol. mag- nr. 2233. Antcccdcntl maximc atTinis, cl niinlmc, iit placult clo DC, spccicbus trifolialls appropinqiinndus, licet nonium- quam l'asciculi trifoliali occunant. Differt ab Illo pracci- puc fioribus raro subcapilalis, capllulisqne, si quac sunt, nunquam globosis; tum calyclbus caiinam subaequantibus. Swarlcbcrg. Klcinrivicrs Berge. 8. A. dubliis: inermis, foliis fasciculalls irigonis obtu- siusculis glabris, suprcmis tuberculoso-hispidis, fioribus subcapitatis, calycis quinquelidi laciniis roctis acquallbus corolla duplo brevioribus, vexillo calycisque lubo hirsulip. A. triqiieter? Thunh. fl. cap. pag. 578. Auf dem Tafelberge 3te Höbe. 9. A. arancosus Limi. spec. p1. pag. 1001. DC. 1. c. pag. 141 (cxcl. Linn. 111. et Sims, syuonymis) Sebac ihe- saur. I, lab. 23. Hg. 6. Swarteberg, Dislr. Caledon. 10. A. nppcndiailatus: inermis, foliis fasciculatis in- curvls tiigono-lllirormibus calj^cisqiic laciniis mucronalis lubcrculoso hispidis, fioribus terminalibus subsolitartls, pclalis calycem vix superanlibus, vexillo apiculalo hir- sulo. ./. flcjoitosas? Thunh. fl. cap. pag. 579. Swarteberg, Dislr. Caledon. 11. A. astroites Linn. spec. pag. 1000. Sebae ihcsaur. I. tab. 24. flg. 6. A. astroites Thunh. fl. cap. pag. 582, cujus specimen in Willd. herbar. sub nr. 13200 asservatur, longo alia species est. A. raccmosa mihi dilTert fioribus duplo minorlbus, carina vexillum superanle rectiuscula emarglnala etc. Kleinriviers Berge. 158 12. J. laricifoJius Berg. pl. capen. pag. 204 (nonLam.) A. larlcinus DC. 1. c. pag. 141. ISomcn Bergianum plantae bene dcscriplac longc nnle Lamarcklum imposilum rcstituendum duxi, planlam homo- iiyinam Lam. Aspal. Lamarcklanuni salutans. Berge bei Hemel cn Aaarde. 13. Ä. ccipitatiis LiriH. anioen. VI. pag. 92. Lam. illustr. tab. 620. fig. 2. Auf dem Tafelberge 2te Höhe. 14. A. ah'ietinus TJiunb. fl. cap. pag. 5S3. A. crassifolius? Andr. repos. nr. 3.')3. Spccies distlnclissima braclcis lalissimis mncroiialls. Ncc minus calycis laclniac mucronalae sunJ, qnae in icone Inudala mulicae videntur. In omiiibus veliquis icon ada- musslni quadrat. Am Fusse des Potlbcrges; Dislr. Caledou. 15. A. tvigonus Thunb. fl. cap. pag. 5S3. Swarleberg, Dislr. Caledon. 16. A. vücrophyllus DC. I. c. pag. 143. A. divergcns \A illd. herbar. nr. 13207. Fasclcull plurimi quidem Irifolil, sed nonnulll cllam usque ad 6 folia gereutes, ut in sequenlc spccie, cui pro- ximc aflluis. Auf dem Tafelberge 3le Höhe, auf steinigten Stellen. 17. A. divaricatus Thunb. fl. cap. pag. 582. Auf dem Tafelberge 3te Höhe, auf felöigem Boden. 18. A. subulatus? T/iunb. fl. cap. p.ig. Corolla non Iota glabra, ut jubct Thunberg, sed vex- illum pubescens. Rcliqua congruunl. Kapsche Fläche. Am Tafelberge, Osfseite. 19. yl. ßli/oltus: incrmis, foliis fasciculatis Irifohalisve fdiformlbus mucronatis glabrls, florlbus lateralibtis subses- sillbus, calycis laciniis inacqualibus subulalis vcxilloquc glabris. 151) A. sirilioidrs Spvniii. in AMlhl. licrb. nr. Vrl\'). (uou Ilcrg.) Kapsche Fläche bei Conslanlla. 20. A. corymhosus: incrnils, iollls siibsolllnriis lilifor- niibus imicionulalls glabris, flüiibus Icriuinalibus subcoryiu- bosls pubesccnlibus. Auf dem Talelborgc 2lc u. 3tc Höhe. 21. A. galiüldcs IhTii;. pl. cap. pag. 2i(). Llnn. maiit. pag. 260. (non Thunb.) V'ar. ,3. ramis florlferls subaphylHs. Habitus prciiliaris, seil difforenliae nullac praclcr iiuliiatani ; cl phira adsiinl specimiiia inlcr « cl p'. verc anibigiia. Auf der kapschen Fläche. 22. A. genlslo'uhs Liim. niant. pag. 261. Tlinnb. II, cap. pag. 581. (excluso Bergii synonymo). Calyx undique, vexillum ad nervum medium pulicnl. Ex Llnnaco calyx et coroUa glabrl;! ex Thunbcrgio nmho pubescentcs. Calycis denies lall acuti, sinubus aculis ca- riiiaque longc roslrata aculiuscula. Am Fusse der Berge bei Ivlcinrivierssund. 23. A. siiccitlcntiis: inermis|, folils fasciculalis carnosis tcrelibus oblusis glabris, floribus laleralibus glaberrimis, calycis dentibus brevissimis obtusiusculis. HollcnlolLsholland. 24. uL oj'Jlnis Thunh. fl. cap. pag. 580. A. pinguis Willd. herbar. nr. 13213. (non Thunb.) Zoetendaels valley. 25. A. glohulosiis: incrmis, foliis fasciculalis lerctibus oblusis glabris, floribus globoso-capitalis Iiirsutis, bracleis ovatis sulcatis glabris. Sequcuti slmillimus; sed capitula denslora globosa ; bracteae extus nudae sulcatae; folia sesquilongiora omnia glabra, nee exsiccata nigricantla. Holtentottsholland. 26. A. nigrescens: inermis, foliis fasciculalis Icrclibus i()0 oblusis glabris, supcriorlbus hirsutiusculis, floribus spitato capitalis bracteisque ovalis hirsulls. Inter priorem et sequenlem intermedius, illl imprimis insolila bractearuin forma ovata, huic follis vlx linca lon- gloribus, exslccatis nigrescentibus simllis; ideoquc ab illo foliis, ab hoc bractcis praecipue reccdens. Umgebungen von Caledons Bad. 27. A. niger Llnn. mant. pag. 262. Distr. CaledoD, Kleinfonteln. 28. A. parvißorus Thunb. fl. cap. pag. 597. (non Berg, auclore DC. 1. c. pag. 139.) Calycls denies lanceolati acufl sublr'mcrvii, slnubus acutls. Specimen Thunbcrgianum In \\ illd. herb. nr. 13210 cum nostris exacte convenlt. Swarleberge, Kochmanns Kloof. 29. A. spicatus Thunb. fl. cap. pag. 578. Variat follis brevioribus longiorlbusquc. Tafelberg, 2te Hohe. 30. A. cymboeformis. DC. 1. c. pag. 140. A, uniflorjis Lam. dict. I. pag. 283 (non Linn.) A. criclfoliusl Berg. pl. cap. pag. 205 (ncc Linn., nee Thunb., nee DC. nee Willd.) Kapsche Fläche bei Constantia. 31. A. cricifoVius L'uin, spcc. pl. pag. 1000. Berg. ? pl. cap. pag. 205. (nee Thunb. nee DC. nee ^\ilId.) A. cymbaeformi maximc afllnis , sed calycis laclniac vere lineares acutae, nee spathulaine obtusae. Quam ob rem de synonymo Bergiano an ad hunc an ad praecedeli- tem pertineat, dubito. Kapsche Fläche unter den Weinbcrgcni 32. A. ericoides. EM. A. ericacfoUus Thunb. fl. cap. pag. 579. DC. 1. c. pag. 139. (cxclusis apud utrumque Linnaci, ßcrgii et La- marckii synonymis.) A.fle- Krl A.ßcxuosus Willd. herb. iir. 13209. (non Tliuisb.) Ab antecedenle, quocum a plerisque confusus estj dlffert praeserliin calycis laclnils subulalis nee linearlbus, foliis duplo brevloribus elc. Tafelberg 2te Höhe, IlotlentoUsholIand Kloof. 33. A. thymifolius Linn. spec. pl. pag. 1000. A. erlcij'oliiis IVilld. herb. nr. 13205. (nee I.Inn., ncL* Berg, nee Thunb. ncc DC. ) HottenloUsholland. 43. A. micranthus inermis, foliis fasclculatis lerelibus obtusis glabris siiperioribus hirsutis, floribus lateralibus, calycis hirsuli laciiiils subulalis rcclis aequalibus, corolla glabra brevioribus. A. hispidns mild. herb. nr. 13208. (non Thunb.) Differt ab affinibus omnibus (A. thymifolio, ericoid^, frankenioide, et microcarpo) vexillo carinaque glaberrimis. Flores et legumina in toto genere, quanlum novi, niinu- tissima. Auf dem Teufclsberge, an der Ostseile. 35. A, incuj'viis'i Thunh. 11. cap. pag. 578. Cl. auctor folia quaerit unguicularia; in nostris specl- minibus duabus lineis vix longiora sunt. Sed singularis hiijus cum ki thymifolio similitudo, quam expressis verbis indicavit Thunberg, genuinam Thunbergii plantam essö suadet. Bei Paarl. 36. A^ canescetis Lmm mant. ^ag. 262* Var. ß. ßoribus terminalibüs Dd 1, c. pag. 14 L- Vix est varietas, sed Status minus perfectus. Var, y. major, vexillo glabriusculo E3L Zoetendaels valley, Distr. Caledon, 37. A. niveus Thunb. fl. cap. pag. 576. Camlous Rivier, Uitenhageui 7r Bd. 2s Heft, il 162 38. A. pcduncnlatus Hcrit. sert. angl. lab. 26. Curt. bot. mag. nr. 344. Teufelsberg 3te Höhe. *** Inermes planifolii. 39. A. caUosus L'mn. spec. pl. pag. 1002. Sims. bot. mag. nr, 232JJ. Folia iion subulala, sed anguste-llnearia canaliculata mueronata. Kapsche Fläche. 40. A. tridcntutus Limi. spec. pl. pag. 1002. A. aculeatus JVilld. herbar. nr. 13196. (non Thunb.) Rietvalley. 41. A. anlhylloides L'inn. spec. pl. pag. 1002. Anlhyllls aspalalhoides Linn. amoen. IV. p. 326. Folia crassa nitenlia, sed coriacea potius quam car- nosa. Elcnn. 42. A. linifolius EM. AnthylHs Ilnifoh'a Linn. mant. pag. 265. Aspalathns Vinearijolius DC. 1. c. pag. 142. Linnaei descriptio optima de specicrum idcntilate du- bitari non sinil. Ergo et nomen a Linuaeo iniposiluir retinendum. Tulbaghs Kloof. 43. A. pilosns Linn. mant. pag. 263. Auf dem Tafelberge, 2le Höhe. 44. A. procumhens: procumbens, follis Irlfoliatis linear lanceolalis laxis, floribusque spieatis hirsulis. Kapsche Fläche unter den Tigerbergen. 45. A. heterophyllus Thunh. fl. cap. pag. 575. Kapsche Fläche bei Tokay und Conslantia. 46. A. orgenteiis IJnn. spec plant, pag. 1001. A. scriceus Berg. pl. cap. pag. 212. Han-Hoek. 163 47. A. rainulostis'. folüs fasciculalis obovalls obtusis concavis scriceis, florlbus la^cralibus solitariis villosis, ca- lycis denlibus ocquallbus aculis. Swarteberg, üislr. Calcdon. SUBTRIBUS II. TRIFOLIEAE. 20. MEDICAGO. 1. 3T. sativa L\nn. spec. pl. pag. 1096. Kapsche Fläche. 2. M. laciniala AUion. pedem. nr. 1159. Distr. Beaufort. 3. 31. dentlculata WIM. spcc, pl. III p. 1414. 31. ciliaris [5'? Thunb. fl. cap. pag. 612. Sandige Stellen bei Green point. 4. 31. nigra JVilld. 1. c. pag. 14 IS. 31. ciliaris a1 Thunb. 1. c. Kapsche Fläche, auf angebauten Feldern. 20. TRIGONELLA. 1. T. glabra Thunb. fl. cap. pag. 610. Syslemall Candolleano inserenda inter T. slvlalam et hamosam, a quibus differt Icguminibus compressis hirlis. INieuwe feld, DIstr. Beaufort, 2. T. tomentosa Thunb. 1. c. pag. 6tl. Legumina non vidi, sed plantam ad eandem sectio- nem perlinere ac priorem opinor ex habitu, Follola saepo margine undulata vel etiam plicata. Pedunculi subtriflori peliolis Iriplo breviores. Nieuwe feld Distr. Beaufort. 22. MELILOTUS. 1. M. parviflora Desfont. allant. II. p. 192. 31. indica Thunb. 1. c. pag. 609. Ne levissimum quidem discrimen Inter speclmina pln rima tarn Capensia quam Europaea inveni^ 11* 164 Var. p. nana: caule digilall vel polllcari. Pro specie peculiari habui, donec cullura conlrarium probavit. Kapsche Fläche am Fusse des Teufelsberges. 23. TRIFOLIUM. i. T. angns/lfolium. Lhm. spec. pl. pag, 1083. Auf Hügeln an der Nordseite des 'J\ifelbergs. 2. T. proaimbens Linn. spec. pl. pag. 1088. Var. ß. campcstre Seringe in DC. prodr. II. p. 205. T. campcstre Schreb. in Schweigg. et Koert. erlang, pag. 60. Kapsche Fläche am Fusse des Teufelsberges. 3. T. filiforme Linn. spec, pl. pag, 1088. Am Fusse des Teufelsberges, FloltentoHsholland. SUßTRIßüS III. CLITORIEAE. 24. PSORALEA. 1. P. arborea Sims. bot. mag. nr. 2090. Auf dem Teufelsberge, 3te Höhe. 2. P. pinnata Linn, spec. pl. pag. 1074. Ruteria pinnata Medic. phil. bot. I. pag. 208. Gipfel des Tafelbergs. Holtenlotlsholland. 3. P. obliqua foliis breve peliolatis Irifoliatis glabris, superioribus hirsut-is, foliolis recurvato-mucronatis laterali- bus oblique oblongis, intermedlo cunealo, floribus ternis axillaribus breve pedunculatis, calycibus ciliatis. Hottentottsholland. 4. P, linearis Thunb. fl. cap. pag. 606. P. axillaris Linn. fil. suppl. pag. 338. Foliola oblonge. linearia obtusiuscula basi parum cu- neata, intermedium petiolulatum. Florcs axillares solilaril. Pedunculi selacei, sub anlhesi foliis paulo breviores, de- florati paulo longiores, supra medium minutissime brac- teolati. Uitenhagen. 165 5. P. nphylla Linii. anioen. VI. pag. 93. P. decidua Herg. pl. cap. pag. 220. GenKsta-Sparliuin caeruleum, Breyn. cent. lab. 25. Kapsche Fläclie; Tcufelsbcrg 2le Höhe. (). P. repcris Linn. niant. pag. 236. Kapsche Fläche. 7. P. decumbens Äit. kcwens. III. pag. 80. DC. prodr. I, pag. 217. (excl. Thiinb. syn.) Lodd. bot. cab. III. ab. 282. (auctoriiate DC.) Caulis directione cxcepla, se- [UPiiti simillima, ut ferc vavielatem crederes. P. mucronata Vhnnh. ex descriptione huc perlinere neqult; P, aculea- ae proxiraa aut ejus varlelas esse videtur. Tulbagh. PloltentoUshoUand. 8. P. hlvta Linn. amoen. VI. pag. 35, (irooivadersbosch. Tulbagskloof. Inr. p\ Jacqinniana DC. I. c. Habitus peculiaris, scd differentia spccifica nulla. Saldanhabay. 9. P. aculeata Linn. spec. pl. pag. 1074. Andr. bot epos. nr. 146. Gipfel des Tafelbergs. 10. P. hracteaia Linn. mant. pag. 264. Cutt. bot. lag. nr. 446. Trifolium fruticans Linn. spec pl. pag. 1085. Vnr. p, hrevi -hracteaia E3L Bracteae calyciöque lacinlae angusliores; illae calyce ix longiores; lacemi foliis minus obvaliali, unde habitus Jlquantum mutatur. Praeterea nullum discrimen. Fläche bei Doornhooghte, Stellenbosch. il. P. spicata Linn. mant. pag. 264. Grootvadersbosch. Zwellendamm. 12. P. Sfachyos Thunb. fl. pag. cap. 608. P. Stachydis Linn. fil. suppl. pag. 335. P. argentea? Thunb. 1. c. 166 . , Neqiie in diagnoslbus neque in descriptionlbus Pso- roleam Slachyos inter et argenteam uUam discrimen in- venio. StcMenboseh. 13, P. capitata Thunb. 1. c. P. astragalifolia Poir. dict. suppl. IV. pag. 587. Rietvalley. Uilenhagen. 14. P. prostrata Limu amoen. VI. pag. 93. Legumen ovatum oblusiusculum basi angustatum sub. stipitatum turgidulum glabrum calyce triplo longius bivalve monospermum. Novum genus si mavis, sed vix naturale, nisi plura genera a Psoralea separare placet. Sandige Stellen der Kapschen Fläche. 25. INDIGOFERA. * Folüs simpUcibus, 1. 1. axillarisi folüs simplicibus angustlssimis, mar- ginibus revolutis supra glabrls, floribus axlllaribus solitariis subsessilibus folia vix supcrantibus. Auf den Ivleinrivlers Bergen. '* Folüs tcrnaiis. ^ 2. 1. glomerata : folüs Irifoliatis subsessilibus , foliolis sessiUbus obovatis recurvato-mucronulalis, racemis axllla- ribus brevissimis, calycis lacinüs selaceis petalisque hirtis. /. nivea? JVäld. apud Spreng, syst. 111. p. 279, Hotten tottsholland Berge. Kleinriviers Berge. 3. /. sarmentosa Thunb. fl. cap, pag. 596. Ononis filiformis Linn. mant. pag, 266. Lotus exstipulatus Berg, pl, cap. pag. 227, Auf der Platte des Tafelbergs. 4. /. procumhens Linn. mant, pag. 271. Kapsche Fläche. 5. 7. psoraloides Linn, syst, nat, II. pag, 469, Lam iUustr. tab, 626. fig. 4, 167 /. racemosa Linn. anioen. V'I. pag. 94. Cyiisiis psoraloltlc's Linn. 1. c. pag. 93. Auf dem Tafelberge und Teufelsbcrge 2le Höbe. 6. /. cnndicnris. Ait. Kewens. III. pag. 67. Auf dem Teufelsberge, 2le Höhe. 7. /. incana TImnh. 1. c. pag. 596. Am Löwenrücken. 8. 1. amoena Ait. 1. c. pag. 68. /. hctcrophylla Thnnh. I. c. pag. 597. Folium impar sesslle, ergo ad § 5. nee 3 recensionis CandoUcanae pertinel, anlecedenti proxima. Nieuwe feldj Distr. Beaufort. **' FoUis digitatis. 9. I. digilata TImnh. 1. c. pag. 598. Iloltenl Ottsholland. 10. Ljiliformis Thunh. 1. c. Auf dem Tafelberge und Teufelsberge 3le Höhe. **** FoJiis pinnatis. 11. /. mauritanica TImnh. 1. c. /. coriacea Ait. I. c. pag. 68. Lotus mauriianicus Linn. spec. pl, pag. 1091. L. jruticosus Berg. pl. cap. pag. 226. L. racanosns Poir. dict. suppl. III. p. 508. Ononis mauritanica Linn. mant. pag. 267. Folia evidenter bijuga, nee digUata. Var. |3. minor: foliolis vlx lineam longis. Auf dem Tafelberge Ite und 2te Höhe. 12. /. enneaphylla Linn. mant. p. 272. Exacle eadem, quae hoc nomine ex India allata in horlis colitur, nisi forte legumina differentiara praebeant, quod vix crediderim. Uilenhagen. 13. /. cytisoides. Thunh. \. c. pag. 598. Curt. bot. mag. nr. 742. J i68 PsoraJea cytisoides Linn. spec. pl. p. 1076, Auf dem Tafelberge und Teufelsberge 4te Höhe, 14. /. fviitesccns Thunh. 1. c. AntecedentJ proxima, minor ramis folilsque glabrlus- culis viridibus. Huc ducerem Lotum africanum, frutescen« tem elc, Commel. hört. amst. II. pag, 167. tab. 81. Uilenhagen. 15. /. lotoides Lam. dlct. III. pag. 247. (excl. Commel. syn.) Uitenhagen. 16. 1. brachy.stachya: caule frulicoso', ramis teretibus canis, foliis pinnalis 4 — 5-jugis, foliolis linearibus oblusis, margine revolulis ulrinque canis, racemis folio parum lon- gioribas, legumlnibus hirtis. 1. angHstifolia Thunh. 1. c. pag. 599 (non Linn.) /. augustifolia ß. hrachystachya DC. prodr. IL pag. 231. Peculiarem speciem esse duco ob legun^ina hirta. Ceterum sequenti simillima est, sed opfinibus partibus robustior. Bei Cap Aguillas. 17. /. angustifoJia caule suflrulicoso, ramis teretibus elongatis glabrlusculls, foliis pinnalis 3 — 5-jugis5 foliolis linearibus obtusis sublus canescentibus margine subrevo- Ullis, racemis folio Iriplo longioribus, leguminibus glabris. 1. angnstifoVia Linn. mant. pag. 272. (non Thunb.) Platle des Tafelbergs. Kleinriviers Berge. Far. |3. triJoUata EM. DilTert foliis 1-rarius 2-jugis glabris nee quicquan^ revoluHs. Plaüe des Tafelbergs. 1^. 1. cnpillaris Thunh. fl. cap. pag. 599. Ad § 3. recensionis Candolleanae pertinet. Peduncul^ ramulis crassiores, ul in I. psoraloide et afiinibus. Swarleberg, Distr. Caledon. 169 19. /. juncea DC. pvodr. pag. 225. T^ar. 8. racemls folio longiorllms. Lebeckia nuda Sims. bol. mag. nr. 2214. Teufelsberg und Tafelberg 3te Höbe. SUBTRIBUS IV. GALEGEAE, 26. TEPHROSIA. 1. T. capemis Pers. encb. IL pag. 330, Galega capensis Tlintib. fl. cap. pag. 602. Jacq. icon. rar. tab, 574. Tafelberg, 2le Höhe. 2. T. Dregeana: berbacea erccta glabra, follis 3-jugi3 foliolis linearibus üfrinque acutis, racemis «ppositifollis elongalls strictis, leguminibus subfalcalis pendulis. DIxI in honorem aniicissimi dcleclorls, cui et Eckion et ipse ego speclmina noslra debemus. Nieuwe feld, Distr. ßeaufort. 27. LESSERTIA. 1. L. annua DC. astrag. pag. 37. prodr, II. pag. 271. Hook. exot. fl. tab. 84. Coltitea herhacca Linn. spec. pl. pag. 1045. Sandige Fläche zwischen Cap und llotlentoltsholland. 2. L. pevennans DC. 11. cc. Colutea perennans Jacq. horl. vind. III. tab, 3. Zu Paarl. h. pulchra Sims. bot. mag. nr. 2064. Tafelberg und Teufelsberg 2le u. 3le Höhe. 4. L. villosa: caule herbaceo foliisque subsexjugis villoso-canescenlibus, foliolis inferiorum ellipticis excisis, superiorum linearibus obtusis, raccmis folia aequantibus, leguminibus latissimis oblongis. L. diffusa? H. Bronm. in AiL kewens. edit. 2. IV. pag. 327. Iloltentotlsholland l^ergc. 170 4. L. ammlaris Biirch. apud DC. prodr. II. p. 272. Folia 6 — lü-juga, foliolis lineam longis inferiorum ovalis excisis, superiorum raagis oblongis. Racemi folia subaequantes. 28. SUTHERLANDIA. 1. S. frutcscens Ji. Bronn apud Ait. kewens. edit. 2. IV, pag. 327. Far. ß. incaria: foliolis utrinque subtomentoso-in- canis, leguminibus ad lentem pubescentibus. Ulraque forma in horüs frequens, an cultura mutetur nee ne, non novi. Greenpoint. Distr. Caledon. TRIBUS IV. VICIEAE. 29. VICIA- 1. /^. sativa Linn. spec. pl. pag. 1037. In Africa aequc variabilis ac apud nos. An illata sif, dijudicent peregrinalores. Kapsche Fläche, am Tafelberge. TRIBUS V. PHASEOLE.VE. 30,! RITi'NCHOSIA. 1. 7?. gibba: caule volubili teretiusculo relrorsum sub- pubescente, foliolis lateralibus subtriangulis intermedio rhombco glabrls subtus tenuissime rcsinoso-punclatis, ra- cemis liliformibus folio longioribus, floribus nutantibus. Uitenhagen. 2. R. glündnlosa DC prodr. II. pag. 388. Glycine glandulosa Thunh. fl. cap. pag. 59] . Tafelberg 2te bis 4te Höhe. 31. ERIOSEUV. Characteribus generis expositis a CandoUio in prodr. II pag. 388 adde legumen oblique oblonguni, nee ut in 171 Klunchosia falcalum; semlna valvulls contraria, funiculo umbilicali ex placenta alaeformi atra profecto dimidlum scmen exlus cingente, fere ut in Acaciis. Quam placen- tationem non modo in specie unica Capeusi sed etlam in pluribus Americanis reperi. 1. E. chrysoposta: adscendens, ramis angulosis ferru- gineo velulinis ioliolis oblonge -lanceolatis supra vlridibus subtus velutinis incanis, racemis subspicalis folio duplo longiorlbus. Fmidort? 32. FAGELIA. 1. F. hituminosa Neck. clem. nr. 1237. Glycine hituminosa Linn. spec. pl. p. 1024. Ker. bot. regist. nr. 261. 6'. viscosa Jloench. (ex DC. in melliodo non invenio) Crotalaria glycinea Lam. II. pag. 200. Teufelsberg 3te Höhe. 33. CYLISTA. 1. C. angnsti/olia: calycis villosi labio superiore bi- fido, inferiore Iriparlito, foliolis lincari-lanceolalis subtus sericeo-tomentosis niveis. Glycine angustifolia Jacq. schoenbr. II. tab. 231. Rhynchosia angustifolia DC, prodr. II. p, 388. Uitenhagen. 34. DOLICIIOS. 1, D. decumhens Thunh. fl. cap. pag. 590. Steinige Stellen auf dem Löwenschwanz, Ite Höhe. 2. D, gibhosus Thunh. 1. c. Ülraque species ad § 1. reccnsionis Candolleanae pertinet. Tafelberg, 3te Höhe, 172 35. ERYTHRINA. 1. E. caffrat caule arboreo aculeato, petiolis inernii- bus, foliolls late ovalis acutiusculls glabris, calyce obtuse bl'obo ferrugineo-tomentoso, staminibus monadelphis E. caß'ra Thiinb. fl. cap. pag. 559- (nee Sims, nee aliorum). Planta quam c1. Sims. bot. mag. nr, :2431 et Ker. bot. regist. nr. 736. pro E. caffra pinxerunt, longe alia species est, petiolis costisque foliorum armatis, foliolis longe pro- traclis, calycibus quinquedentatis, et ut ex iconibus con- jeei glabris staminibusque diadelphis discernenda, quam Erythrinnm superbam appellaverim. In IMayburgs Garten zu Hottentottsholland. Die Bäume 50 — 60 Fnss hoch, 10 — 12 Fuss im Umfang. Vor 120 Jahren vom Gouverneur Van der Stell angepflanzt. Fran- sche Hoede (gleichfalls angebauet). TRIBUS VIII. MIMOSEAE. 36. ACACIA. 1. A. horrlda W'dld. spec. pl. IV. p. 1082. Ä. capensis Burch. teste DC. in prodr. II. p. 46t. Miinosa horrida Linn. spec. pl. pag. 1505. M. nilotica Thunh. il. cap. p. 432 (non Linn.) M. leucacaniha Jacq. schoenbr. tab. 393. M. ehurnca Lam. dict. I. pag. IS. Uilenhagen. 2. A. cajfra /. c. pag. 1078. WiUd. M'nno.sa caffva Thunh. fl. cap. pag. 433. Uitenhagen. TRIBUS X. CASSIEAE. 37. CHAIMAECRISTA. 1. C. capensis EM. Cassia capensis Tliunb. fl. cap. p. 388. 173 CoUad, cass. pag. 124. tab. 19. Generis naturallssimi characteres in Nov. Act. Acad. Nat. Cur. XII. Part. II. pag. 806. exposui. Uitenhagen. 38. SCHOTIA. 1. S. speciosa Jacq. collect. I. pag. 93. icon. rar. I. tab. 75. Andr. repos. nr. 348. Guajacum afrum Linn. spec. pl. p. 547. Theodor a speciosa Medic. monog. pag. 16. tab. 1. Camtoursrivier. 2. iS". latifolia Jacq. fragm. pag. 23. lab. 15. fig. 4. DC. prodr. II. pag. 508. Uitenhagen. 174 Über die d e u t s ch e n C a 1 1 i t r i cli e n , von Fr. K ü t z i n g. Schon voriges Jahr war ich Willens, eine ausfiihiliche Abhandlung über die Callitrichen herauszugeben, der ich noch viele Abbildungen beizufügen gedachte. Allein der Ausführung dieser Idee setzten sich so viele Hindernisse in den Weg, so dass sie vielleicht wohl nie zu Stande gekommen wäre, wenn ich nicht durch die Güte des Hrn. Hofralh Reichenbach in Dresden veranlasst worden wäre, dieselbe in seinem Prachtwerke ,,der Iconographia botanica" niederzulegen, obgleich mit möglichster ße- schränkung des Textes, welchen der Verleger nicht grösser verslallele. Das dort Versäumte nun nachzuholen und mehrere Irrlhümer meiner Monographie zu verbessern, ist der Zweck gegenwärtiger Abhandlung. Vorerst werde ich mich bei den Theilen , welche be- sonders zur Begründung der Arten am zweckmässigsten zu benutzen sind, etwas aufhalten. 1 Wer einmal mit etwas Aufmerksamkeit eine Callilrlche verna oder autumnalis lähgere Zeil beobachtete, wird sicher zu dem Grundsatz gelangen, dass man die Blatlform nicht durchgängig zur Begründung der Arten gebrauchen könne, eben so wie er sich bei öfterer genauer l ntcrsuchung der Blülhenlheile, überzeugen wird, dass man keinen Werth auf die flores hermaphrodili, androgyni, monoici 175 und dioici legen darf, denn alles dieses ^vIrd gewöhnlich vom Standorte oder äussern Einflüssen hedingl. Ich mussle mich daher nach andern IMerkmalcn um- sehen, wonach sich gute Arien begründen Hessen, welche ich denn auch 1) in der Form und verhältnissmässigen Grösse der Frucht (versteht sich in vollkommen ausgebildetem Zustande), 2) In der Richtung der Narben, vor und nach der Befruchtung, 3) in der Form der Bracteolen fand. Alles dieses Ist von grosser Wichtigkeit, und mir dann kann man zuweilen in Zweifel wegen einer; vor sich ha- benden Callilriche geralhen, wenn diese Organe ent- weder ganz fehlen, — wie dies besonders^ bei Calli- trichc plalycarpa häufig der Fall ist, — oder, wenn sie noch nicht vollkommen ausgebildet sind. Was die Blattform betrifft, so ist diese nur bei Cal- litrlche stagnalis und — wie mir scheint — C. virens con- stant, alle übrigen mir bekannten deutschen Arten, kom- men mit schmälern und breitern, längern und kürzern Blättern vor. Ich komme jetzt zur Aufstellung der verschiedenen Arten. 1. CALLITRICHE VERNA L. Bracleolis persistentihus , medio incrassatis, parum Incurvis, obtusiusculis ; filamentis bracteolas pluries super- antibus, stylis brevibus erectls fugacibus; fructibus angustis; (minimis) carpelhs extus obtusiusculis tenuissime mem- branaceo -marginatis, marginibus parum conniventibus. C. verna Kütz. in Rchb. pl. er. Cent. IX. Tab. 881. Sie kommt besonders in leicht austrocknenden Was- sergräben vor, wo man sie in mehreren Formen gewöhnlich zu gleicher Zeit finden kann. 176 Sie blüht vom Frühjahr bis spät in den Herbst, und ist perennirend wie alle übrigen deutschen Callitrichen. Trifft es sich, dass bei ihrem ersten Erscheinen im Frühjahre der Boden, wo sie sich befindet, nicht mit hin- reichendem Wasser versehen, sondern nur noch etwas feucht ist, so erscheinen die Pflänzchen klein, die Blätter sind klein, fast linealisch, nur einnervig und gewöhnlich an der Spitze ganz, sie kommt jedoch auch öfters mit zweispaltigen Blättern vor. Die Bracteolen sind klein, jedoch stets vorhanden und etwas einwärts gebogen. Die ersten Blumen erscheinen gewöhnlich mit verkürztem Staubfaden, welcher kaum über die Bracteolen hinwegragt, die darauf folgenden Blumen haben längere Staubfäden. Die reifen Früchte sind sehr klein, schwärzlichgrau etwas ins violette oder bläuliche spielend, mit abgerundeten Kanten, welche mit einem mit blossen Augen kaum sicht- barem häutigen weissen Rändchen eingefasst, und mit geraden leicht hinfälligen kurzen Narben gekrönt sind. Die Sllelchen, worauf die Früchte sitzen, sind sehr kurz, daher die Früchte zu sitzen scheinen. Der Stengel wur- zelt fast an allen Gelenken. Diese ist die a) minima, folils linearibus simpliciter nervalis. C. venia 6. minima Jüzg: I. /. fig. 1183. Sie stellt diese Species im ersten Sladio ihrer Entwicke lung dar. Iht der Slandort nur etwas feuchter, so sind auch die Blätter etwas breiler und die Individuen stehen auch ge- wöhnlich dicht (rasenfÖrmig) beisammen, diese ist [i) cespitosa, folils caulinis lineari-lanceolalis, ra- meis linearibus. C. verna y. cespitosa Ktzg. l. i-fig- 1182. Sie macht den Übergang ins zweite Stadium. Füllen 177 Füllen sich mm die Gräben, worin sich eine der beiden vorigen Formen befindet, mit Wasser an, so wer- den die Stengel flulhend. Die jelzt hervorsprossenden Blätter, von denen die ersten ebenfalls linienförmig er- scheinen, sind alle grösser, die linicnförmigen sind ge- wöhnlich an der Spitze gespalten, die Lacinien stehen von einander ab und die Bucht bildet einen ziemlich scharfen Winkel. Je näher nun der Stengel durch sein >Vachsen der Wasserfläche kömmt, um so breiter werden auch nach und nach die Blätter, Melche zuletzt oval erscheinen und sich an der Basis in einen Stiel verdünnen. Die obersten breiten sich auf der Wasserfläche in eine Rosette aus, welche gewöhnlich aus 10 — 14 solcher ovalen dreifach genervten an der Spitze zuweilen seicht ausgeraudeten Blätter besteht. Dies bildet die ;') stcllala, foliis caulinis superioribus ovaübus, inferioribus rameisque linearibus. C. vernn [i. stellata Klzg. 1 1 /°-. 1180 ^/ 11 81. Gewöhnlich sind bei dieser Form die untern (ersten) Blu- men, männerweibig, daher auch die untern Früchle ab- wechselnd am Stengel siehn, und die obersten, (spätem) Zwitter, daher in jeden obern Blaltwinkel sich gegenüber- stehende Früchle vorfinden. Begünstigen nun die örtlichen Verhältnisse das wei- tere Vorrücken der Ausbildung, weh hes dadurch geschieht, wenn sich die IMenge des Wassers, worin sich die vorige Form befindet, nicht vermindert, so erreicht sie leicht ihre vollkommene Ausbildung. Es erscheinen blos Zwitfer- blumen, der ganze Hauptstengel ist mit ovalen Blättern besetzt, die untern linealischen Blätter verwesen, während die obersten Aslblätter jetzt auch anfangen, nach und nach breiler zu werden und sich den Stengelblätfern näh- ern und die Äste nun das Bild der vorigen Varietät an sich tragen. Dies bildet die 7r Bd 2« Htft. 12 178 6) hiiifolia^ follls caulinls omnibus ovalibus. ! C. venia mint blos In stellenden Gewässern vor, nament- lich in Pliilzen un«i (iräbcn, wo sich Regenwasser sam- melt, ült in Gemeinschaft mit Callitr. vcri>a. Die Bliitlcr hind gewöhnlich nicht an der Spllz.e so zugerimdet wie bei a. rlvularis, sondern verschmälern sich mehr, von der Mille nach der Spifze xü, y) viicrophyllfi, caule loliisque triplo minoribus. Sie erzeugt sich aus der vorigen Form , wenn das \N asser verdunstet, wo sie dann, — mit Ausnahme der Blüilientheile — in allen übrigen Theilen viel kleiner er- scheint. 3, CALLITKICHE PLATYCARPA Ktzg. Bracleolis perslslcntibus incurvis, apicem versus in- crassatis; tllamenlis hic brevi.sslmls illic bracleolas mul- I olles superanlibus; stylls perslstentlbus posl anihosln laxe recnrvatls; fruclibus (magnis) orbicularibus , carpellis mar- -innlls, marginibus cartilagineis crassiusculis obtusiusculis subdivergentibus ;foliis ravuilorum junioribiLS (cauUnorum- qrte irifcrioribiis) lincoribiis. C. phitycarpa Ktz. l J. Tab. 883-^889. Sie scheint von Allen am meisten verbreitet zu seyn, sl abe^r wahrscheinlich immer für C. vcrna gehallen wor- den, Sie kommt der vorigen Art ziemlich nahe ist aber 3ei näherer Vergleichung. leicht davon zu unterscheiden. ; Häufig trifft es sich , , dass die untern linealischen Stengolblätter ulcht mehr vorhanden und dann alle Sten- ^elblätler eiförmig sind, ist man daher in, Zweifel, — weU :lies leicht geschehen kann, da diese nur seilen im frucht- ragenden Zustande angetroffen wird, — - so hat man nur lach deu untern Blättern der Jüngern Aste zu, sehen, welche hier immer linlcnförmlg erscheinen. Es ist merk- würdig. dass man hier Formen mit sehr kurzen Staubfä- len antrifft, welchen Charakter sie ziemlich constant bex 182 • ' I haupleii. Die breilern Blätter sind jedesmal an der Spitze deutlich ausgerandol, die linealischen zuweilen zweispallig. Ich komme jetzt zur Aufstellung der einzelnen For- men- A. Formae rivulares. Sie kommen in Bächen und fliessenden Grüben, das ganze Jahr hindurch, vor. a) genuintty foliis caulinis superioribus ovalibus, in petiolum desinenlibus, opaco-nervatis; filamentis elongaiis, bracteolis aculiusculis. Diese im ersten Stadio a) sterilis. C. plalycarpa d. sterilis Ktz, l. l. Tab, 885. ßg. 1190. Diese im zweiten Stadio b) carpophora. C, platycavpa a. genuina Ktz. h l- Tab, 883. ßg' 1187. |3) gigantea, foliis caulinis superioribus basi sensim altenuatis oblongis, plerunique undulatis, nervis basi sub- diaphanis instructis; bracteolis subclavalis vix incurvis acutiusculis, filamentis elongatis. C. plfifycaqja y. undulata Ktzg, l. l. Tab, 884. ßg.im, Sie ist die Grbsste unter den Formen der C. platy- carpa und erreicht nicht selten eine Länge von 2 — 3 Fuss. y) rigidufa, foliis caulinis superioribus ovali - oblongis .basi altenuatis (petiolatis) opaco-nervatis; bracteolis acutls gubincurvis, filamentis elongatis. Sie kommt grösser und kleiner vor. Erstere ist: C. platycarpa (3, rigidula Ktzg. l. l Tab, 884. fig. 1188. C. verjia fl, dan. 129, ^ 183 <^) ns^mia , foliis subpclliicido-nervalis, filamehtis ab- brcvialis. a) lii.rn, loliis i Diese und die zwei folgenden sind Herbstformen, welche sich aus den Formen a. expansa, A. obovata und f.1. serpyllifolia erzeugen, indem die Metamorphose einen Rückgang macht, wo anstatt der bisherigen langen Staub- fäden, jetzt blos ganz kurze zum Vorschein kommen. p) leptophflla, minor, subsimplex, foliis supremis laliusculis inferioribus linearibus bifidis. C. plat. B. stagn. ß. paludosa d) leptophylla Ktz, l l. Tab. 889./^. 1199. t) anisophylla^ foliis caulinis inferioribus latiusculi^ euperioribus angustioribus. Ktz. l. h ßg. 1198. p| Gradus florum evolutionis II. flores steriles, filamenta bracteolas excedentia, anlheris demum nigricantibus, bracteolae apicem versus ventricosae plerumque oblique rostratae incurvae majores. yS) expansa, foliis superioribus oblongis expansis, in- ferioribus linearibus, a) niinoT-, Ktz. 1. 1. flg, 1195. b) major, foliis 2 — 3plo majoribus, remolioribus. 185 X) obovata, foHis caulinis ovallbus superlorlbus inter- (lum reflexis in petiolum desinentibus, rameis inferioribus linearibus. Ktz. L l. ßg. 1194. C. platycarpa v. rejlexa Ktz.in litt. /i) serpyllifolia, minor, repens, foliis (exceplis in- ferioribus rameis) ovalibus minoribus.. Diese fnulel sich an solchen Stellen, wo das Wasser verschwunden ist. Gradus florum evolutionis ITI. fructifera, filamenta bracleolis rostratis multolies longiora. v) polyphora, iVuclibus breve pedicellatis. '.■ a) minor, cespitosa, repens, foliis ovato-lanceolalis approximalis reflexis. In ausgetrockneten Gräben. b) major, caule elongalo flucluauie, foliis magis distantibus. In Wassergräben. Man hat sich sehr vorzusehen , die kleine Form a. nicht mit C. verna minima und cespitosa zu verwechseln. Im Äussern sehen sie sich auffallend ähnlich. Ist man daher im Zweifel, So sehe man nur nach der Frucht und nach der Richtung der Narben. Die Frucht ist zwar hier gewöhnlich kleiner als bei der a. genuina, aber doch ;;;rösscr als bei C. yerna, ferner sind die Früchte hier eben so breit als lang und die Ränder stehen von einander ab I u. s. w, 4. CALLITRICHE VIRENS Goldbach. Bracteolls . . . ., filamentis . . . ,, stylis fugacibus? fructibus (mediocribus) orbicularibus, carpellis (cartilagi- 1^0?) subalatis; foliis Omnibus e hasi latiori rotundato linearibus, apice vel truncatis vel lunalim bifldis, laciniis I a9\itis CQnniventibus, simpliciter nevyatis. 186 C. virens Coldb. — M. Bieb. — Sprengel, neue Entd. — C, autumnalis L. Syst. pl. cd. Reich. I. p. 10. exch syn. Hall. Raji. Vaill. — Wahlenbg. — Schultz. — Roth, eniim. nee Roth. ß. gei'm. Sic scheint blos im nördlichen Deutschland einhei- misch zu scyn. In der freien Natur beobachtete ich sie noch nicht und meine Exemplare verdankte ich der zu- vorkommenden Gefälligkeit des Hrn. Professor Koch in Erlangen, wovon das eine bei Petersburg von Prof. Mer- lens jun. und das andere im Meklcnburgschen gesanfi- melt ist. Das Pelersburgsche Exemplar, welches im sterilen Zustande eingesanmjelt ist, zelchnel sich besonders durch das schöne dunkle Grün aus. Das Meklenburger Exem- plar ist kleiner, Früchte tragend und (vielleicht durch das Alter) etwas verbleicht, es scheint auf einem nur feuchten Standorte gewachsen zu seyn. Die Blattform ist sich bei beiden Exemplaren gleich, sowohl bei den obern und un- tern, als auch Stengel und Astblättern. Die Blätter glei- chen einer feinen durchsichtigen Membran, — gleich de- nen des Potamogelon densus, — und ausser der eigen- thümlichen Form — wie sie bei keiner andern Species vorkommt, — zeichnen sie sich noch besonders duich ein höchst feines und enges Zellgewebe aus. Ich hoffe von dieser, so wie überhaupt von allen neuen Formen noch gute Abbildungen in Reichenb. plant, crit. zu liefern. 5. CALLITRICHE AUTUMNALIS. Bracteolis fugaclbus, llnearibus, unciiiatls; filamentis bracteolis parum longioribus demum reflexis; fructibus ( medlocribus ) subrotündis , carpelUs membranaceo-acutci- marginatis, marginibüs subdivergentibus ; stylis inter an- 187 lliesin dlvaricalis, posl eam rcflexis adpressls perslstcnli- bus; folils rameis iiiferiorlbus exacle liiiearibus. a autiinmalis Atz. 1. 1. Tab. 890—900. Ich habe den Namen C. autumnalls für diese Art bei- behalten, um iheils nicht die Anzahl der Namen zn ver- mehren, theil-s aber auch Nauien- Ve^v^irrungen y.u verhü- ten, die vielleicht daraus entstehen könnten. Obgleich CS wohl wichtiger ist, die vorhin besclirie- bene C. viiens für die Linneische C. autumnalis zu neh- men, so ist es doch wolil auch keinem Zweifel unterwor- fen, dass Linnc einzelne Formen dieser Art mit unter seiner C. autunmalis begriff, wie dies das Hallersche Citat n. a. beweisen. Sie konunt unter den mannigfaltigsten Formen vor und CS hält wirklich schwer, diese Formen auch nur im Geringsten fest zu halten, da man sie fast nie wieder so trifft, wie man sie früherhin sah. Die ganze Dauer dieser beruht auf ununterbrochenen V erandcrungen ihrer äussern Form, so dass man sie in einigen A\ ochcn gar nicht mehr für dieselbe Pll.mzc erkennen möchte, wie man sie zuerst sah. Am nächsten steht sie der C. verna , wovon sie sich aber durch die hakenförmigen Bractcolcn, durch die Uichtung der ISar[)en u. durch die grössern Früch- te, welche an den Kanten — wenn sie vollkommen reif sind — mit einem membranösen weisslichen nur schwach flüglichrn llande eingcfnsst sind, unterschcidcL Bei den l-.acli- formen trlfll man die lelzlcrn aber sollen vollkommen ausgebil- det. Bei solchen noch nicht ganz reifen Früchten ist dorlland mehr cartilaginös und nicht so sch.irf. Die reifen Früchte sind fast eben so wie die der C. verna gcf.irbl, man lindet sie so gewöhnlich hei den piscinales. ^^as dio (irösse derselben betrifft, so Indten sie das iMiltel zwischen der C. stagnalis und verna. Die Narben sieben wäbrcnd der 188 Befruchtung sparrig auseinander und biegen sich um den Stengel herum nach den entgegenstehenden Staubfäden zu. Nach der Befruchtung sind sie abwärts gebogen und legen sich an die (breiten) Flächen der Frucht an, wo sie auch noch vo.gefunden werden, wenn die Frucht schon reif ist. Diese Richtung der Narben giebt eins der sichersten Kenn- zeichen für diese Species ab, da man sehr häufig die Bracleolen bei der Bestimmung nicht mit zu Ralhe ziehen kann, indem diese entweder ganz fehlen, oder schon ab- gefallen sind. Die Staubfäden trifft man nicht immer, — - wie ich in meiner ersten Abhandlung in Reichenbachs pl. crit. bemerkle, — kürzer als die Bracteolen an, ich fand sie späferhin auch länger als diese, man findet sie jedoch selten doppelt länger als die Bracteolen. Während und nach der Befruchtung sind die Staubfäden jedesmal ab- wärts gebogen, aber immer nach einer Seite der einen Narbe hin. Ehe ich zur Aufstellung der verschiedenen Formen schreite , will ich erst die Metamorphose derselben näher verfolgen. Zuerst erscheint sie mit genau linealischen Blättern, welche jedesmal an der Spitze gespalten sind, die Lacinien sind gegen einander gebogen, die Bucht ist abgestumpft. Kommt nun ihrer fernem Entwickelung kein Hinder- niss durch die Verringerung des Wassers in den Weg, so kommen nun auch in den obern ßlaltwlnkeln die Blülhen zum Vorschein, welche Anfangs blos männlich, dann an. drogynisch sind. Diesen ersten Blumen fehlen gewöhnlich noch die Bracleolen und die Staubfäden und Fruchtknoten sind so klein, dass man sie nur durch das bewaffnete Auge deutlich erkennen kann. Finden sich hier nun auch vielleicht Bracteolen vor, so sind diese meist einzeln und nicht zu zwei vorhanden, oder wenn zwei vorhanden sind, so ist die Grösse derselben nicht gleich. Auch diese kann 1S9 man nur deutlich durch die Linse erkennen. Jelzl fangen sich nun auch die Früchte zu bilden an. Je näher der obere Theil des Stengels der Wasserfläche kommt, um so breiter werden nun auch nach und nach die Blätler, die sich dann, wenn sie die Fläche des Wassers erreicht ha- ben, roseltenartig ausbreiten. Man findet nun gewöhnlich schon zwei gleichgrosse linienförmige, in der Mitte zu- weilen etwas verdickte und an der Spitze hakenförmig einwärts gebogene Bracleolen. Diese Veränderungen wiederholen sich unaufhörlich aus allen hervorkommenden Asten. Kommen nun der fernem Enlwickclnng Hindernisse in den Weg, welches entweder durch das Verringern oder Vermehren des Wassers, oder auch noch dadurch geschieht, wenn sie mit ihren Wurzeln vom Boden abgerissen wer- den imd nun auf dem Wasser schwimmen, so schreitet sie in ihrer Metamorphose rückwärts. Die jetzt hervor- kommenden Blätter sind linienförmig , die Blumen fehlen und sie fängt nun wieder an, dieselben Grade ihrer Evolution auf ebendieselbe Weise durchzumachen, wie ich sie oben beschrieben habe. A. Piscinales. Caules longissimi 3 — 6-pedales et ultra. Diese kommen nur in Fischteichen, Bächen, über- haupt in liefen stehenden Gewässern vor. G r a d u s I. et) Britiia, foliis omnibus linearibus brevibus demersis. Ktz. L l.ßg, 1211. ß) macrophylla, foliis omnibus linearibus longissimis plerumque demersis. C. autumnalis — anantha Ktz. Ll.ßg. 1210 et C. autumnalis — Linnaei Ktz. l. l-fig- 1212. C. autumnalis L. ex parte. — Roth. fl. germ. 190 - Transilus ad gradum II. y) Hoffinmtm^ toliis superioribus ovalibus In peliolum desinentibus nalanfibus, Inferloribus rameisque linearibus demersis. Ktz. l. I. Jig. i'213. Grad US II. 6) ovalifolia, follls caulinis ramorumque snperloribus ovalibus natanlibus, raniulorum omnIbus linearibus demer- sis. Ktz. L Lfig. 1215. Gradus replicatus. f) replicata major ^ foliis caulinis inliniis supremisque linearibus, medils ovalibus. C. autinn. v. inutubiUs, Kiz. 1. l fg. 1214. Ofl findet es sich, dass bei dieser die untersten linea- lischen Blätter abgefault sind und daher unter den linea- lischen Blättern sich blos ovale Blätter vorfinden. 4) altejma , foliis caulinis suprenn's ovalibus natanti- bus, reliquls alternatim linearibus ovalibusque. C. autumnaUs — mutabili.s Ktz. 1. 1. ex parle. Formae minores. •»l) replicata minor, foliis ut in forma e. minoribus tantum. ^) natans, caulibus natanlibus foliis minutis ovalibus linearibusvc approximatis. Ktz. Ll.fig. i^[6. i) hnpleccn., caulibus natantibus densissime implexis, foliis minutis ovalibus lincaribusve approximatis. Eine Menge in einem dichten Rasen verwachsener Stengel, schwimmen so auf den Teichen herum. y.) spathulacfolia, foliis supremis spalhulatis inferlo- ribus linearibus. Sie ist die Form r^. im vorgeriickten Alter. B. Rivul arcs. Caules breviores, ramulis plerumque curvatis. Color obscurior viridis. Sie kommen nur in Bächen, kleinern Flüssen und filessenden Gräben vor. 191 (iradus I. ?.) lliiophylln, foliis oninibus linearlbiis demoisis. C. nuimnnaUs b. (ioldhachii Kl:.. l.lfii>: 120.3 et 1204 cxcl. syv. Biebrr.stcinii, (woUIhachii, l) ah- Jenhergii^ Sprengelü et Linkii? f.i) intricata, foliis linearibus, superioriljus subsccun- dis curvatis intricatis demersls. Ktz. 1. l- Jig- 1217. Transitus ad gradum II. v) Böperii^ foliis inferioribns linearibus, supremis laiiorlbiis natantlbus. Ktz. l. l. Jig. 1202. Gradus IL ^ plaiyphyJla , foliis caulinis ovalibiis supremis na- tantlbus, ramels linearibus demersls. Ktz. I. I.Jig. l'iOi).*) Gradus replicatus. o) heterophylla, foliis inferioribus ovalibus, superlorl- bus linearibus demersls. Ktz. 1. hfig. 1201 M-ßg- 1220. Formae minores. ■tC) microphyUa ^ foliis mlnutis breviorlbus latiusculis. Ktz. l. 1. flg. 1219. e) pedicri/atay foliis ut in praecedente, fructibus pe- dlcellatls. Ktz. 1. l. fig. 1218. C. Lacustres. Caules breviores, ramulls rectis. *) Ich kann niclit umhin, hier nochmals einer Erscheinung zu erwähnen , ^vie ich schon in meiner Monographie gethan habe. Es betrifft dies nämlich einen Thcil, den ich dort mit dem Namen Kelch ; belegte und Tab. DCCCXC fig. A. abgebildet habe. Ob dies dasselbe -; Organ ist, was De CandoUe u. a, mit diesem Namen belegen, wage ich nicht zu entscheiden. So viel ist gewiss, dass man dieses Organ ! nicht immer und an jedem Individuum vorfindet Ich fand es meh- f remale jedoch immer nur an der Bachforra platyphylla. jVIan hat I sich aber zu hüten, die eben hervorbrechen wollenden iüngern Äst- chen, welche sich häufig hinter den Fruchtknoten vorfinden, nicht mit diesem Theile zu verwechseln, welches einem unerfahrnen Beob- .ichter leicht passiren mochte. 192 Sie kommen blos in seichten stehenden Sümpfen, Gräben, Lachen u. s. w. vor. Gradus I. er) trichophylla, foliis linearibus tenuissimis demersis. C. autumn. trichophylla Ktz. l. l. ßg. 1207 und minuta ßg. 1209. Transilus ad gradun? IL t) callophylla, foliis superioribus ovalibus natantibus, inferioribus linearibus. Jsdz. l. l-ßg- 1208. v) trlphylla, foliis quoad formam ut in praecedenli forma, ternatis tanlum. Bei dieser Abiheilung scheint die völlige Ausbildung des 2len Grades, wie bei den Rivularcs und Piscinales, nicht so leicht vorzukommen, welches wohl darin seinen Grund hat, dass diese seichten Gewässer leichfer dem Austrocknen ausgesetzt sind, und sie in der Entwickelung gehemmt werden, ehe sie sich zu der eigentlichen V^oll- komraenheit wie jene erheben können. Gradus replicalus. 9) mutata, foliis infimis^ supremisque linearibus me- diis laliusculis. C. autumn. — praecox Ktz. l. i-ßg. 1205 et 1206. Man vergl. hier die Formen n:. o. o. tj und e. Forma minor, z) hrachyphylla, minima, repeiis, foliis brevibus la- liusculis, fructibus plerumque pedicellatis. Diese Form kommt an solchen Stellen vor, wo das Wasser verdunstet ist. Man hüte sich, diese Form mit der C. verna minima oder cespitosa zu verwechseln. Die Früchle geben in zweifelhaften Fällen sichere Kennzeichen ab, auch fehlen dieser (hrachyphylla) gewöhnlich die Bracleolen, welche bei C. verna minima jedesmal vorhanden sind. 103 Mycologisclic Bericliiignngen, zu der nachgelassenen Sowerbyschen Samniniliing, so wie zu den wenigen, im Linne 'sehen Herbarium vorhan- denen Pilzen, nebst Aufstellung einiger ausländischen Gattungen und Arten. Von Johann Friedrich Klotzsch. (Hierzu Taf. VIII. IX. u. X.) Obgleich der vor einigen Jahren verstorbene, durch seine Englisb fungi unsterblich gewordene Sowerbv, ei^ gentlich nicht Botaniker war und seine Beschreibungen daher mangelhaft sind, so können wir uns doch auf die Genaugkeit, womit er seine Abbildungen arbeitete, deslo mehr verlassen, so dass sein Werk demohngeachlet unter den altern mycologischen Arbeiten den ersten Plalz be- bauptet. Von dieser Meinung schon längst eingenommen, war es mein erstes Geschäft, sobald ich in London ankam, mich nach seiner hinterlassenen Sammlung zu erkundigen, welches mir denn auch, durch die Güte des Hrn. Hunne- mann, welcher allen botanischen Freunden, durch seine gefällige Dienstbarkeit bekannt ist, gelang. Die Überreste seiner mycologischen Sammlung, sind zwischen zweien seiner Söhne James D. C, Sowerby Canu flen Tcrrace West und Charles E. Sowerby No. 3. Mead Place Wcstminster Road, verlheilt; letzterer ist auch im 7r Bd. 2« Heft. 13 194 BesllA der in Thon gefornilen colorirten Exemplare, wel- che aber den Iiaspailschen in Vvaclis bosslrlen, nachstehen; und wie mir es scheint, nach seinen Abbildungen, ohne wiederholt frische Exemplare zu benutzen, angefertigt worden sind. Ich will den Leser nicht mit Aufzählung aller darin vorkonmienden Arten belästigen, sondern nur einzig an- gelegen sein lassen, die zweifelhaften zu berichtigen. Auricularia papyriiia ist Merulius coriinn Fr., wovon ich dlerulius scrpeiis Pers. syn. fung. (von welchem ich selbst ein Original -Exemplar besitze und ein zweites in Dr. Ilookcrs Herbarium vorfand), nicht trennen mochte. Aiivicularia pulvernlenta ist JFeralius pulverulentna Fr., wohl auch nur eine durch obwaltende Umstände ver änderte Form des Merulius lacJirivians. Boletus igniariiis ist Polyporus fomentarlus Litm. Ich kann versichern, ganz verwundert stand ich da, als ich Ihn gegen alle Er\vartung, nicht ein-, sondern melire- remale so signirt fand; vorher aucli nicht einen Zweifel ahndend, war dieses Erstaunen sehr natürlich; nach eini- gen Minuten erst, hatte ich mich wiedci gesammelt und fand, dass diese Exemplare mit seiner Boschreibung im A\ iderspruche standen; denn deutlich genug unterscheidet er ihn *) durch härlere Substanz vom P. fomentarlus, weshalb auch die Citale der gewichtigen Herren Persoon und Fries sehr richlig sind. Wahrscheinlich ist diese und die nächstfolgende zu berichtigende Art, durch den Umstand, dass der P. Jörnen- tariiis, durch seine schwammigere Substanz, zum Feuer- schwamm geeigneter scheint, nach Publlcirung seines ) Von einer naillelmässigcn Abbildung des Pol-)porus i^niarius und P. /omenlariun, lasst sicli diircliaus nicht mit Beslimmtheil ur- theilen, Aveil die äussern Formen so sein zusamntenlaufea. 195 AVeiks, von ihm vcrwcclisell worden; ich glaube mich hiervon um so mehr überzeugt, da icli viele Exemplare von P. igniarijis L. ohne INamen in der .Sammlung des Hrn. Charles E. Sowerby sowohl, als der, des Hrn. James D. C. Sowerby vorfand. Wundern dürfen wir uns nun nichl, wenn Ilr. Purion in seiner Flora von Middlelon, deshalb, weil er die Sower- by'schen Original -Exemplare gesehen zu haben glaubte, diese Art, wie deren Synonyme verwirrt. Boletus foincnfarius, ist Polyporiis fomentarius var. apphmatiis Persoon, welcher aber als eigene Art aufge- stellt zu werden verdient ; und wahrscheinlich erst nach Beendigung seines Werks gefunden worden ist, um so glaublicher, als in diesem keine Erwähnung davon gethan wird, hierzu hat ihn vielleicht die Abbildung unsers ver- ewigten Batsch, in dessen Besitz er war, vom Hrn. Dr. Persoon als Abänderung aufgeführt, verleitet- Hr. Pnilon beschreibt diese Art, welche Ich mehreremale an alten Lindenstämmen bei Hamilton fand, die auch in INoid- Amerika, und auf der Insel Rlauritius vorkommt, ebenfalls für PolyporiLS füincntoriiis, wie es ein, dem Dr. Hooker gesandtes Exemplar beweist. Boletus lutcus in Thon geformt ist Boletus GrcviUii siehe weiter unten. Äuricularia rorrugata ist Phlehia mesciitcr'ica Fr., Oycomyces mescntericus Kl., novum genus e familia Tre- mellinarum. Peziza bicolor ist Peziza calycina y Laricis Fr., P. pulchella Grevllle. Peziza polyviorpha ist Bulgarin inqiiinans. Sphaeria solida ist Sclerotium durum. Unter Sphaeria tuberculosa fand ich Sphaeria fusrti und SpJtaerla fragiformis. Lycoperdon plsiforme ist Sphaeria fragiformis. 13* 196 i ■ Sphaevia graimlosa isl Sphneria nuiltiforvns Fr., Sph. elUpiirn Grevllle. Sphaevia scopula ist Chaetomium clatum Kzp. hycopcvdon ardesiacum ist Bovistn pliimbca. LycoperdoTt sj>ad'iceiim isl Sclevoderma verritcosum. Im li in ne seilen Herbarinm. Ainatiiia ml/iiina muscosa Ist Agaricus escidcnlus Wulff. Bolettts Favus ist Polyporus ienuis Hooker. Peziza aiiviadn ist E.ridia Anriatla fridac. Pfziza laevis ist Nididaria cdinpannltiiu. Unier Lycoperdon imviolosmn waren Sphaeria fia- giformis xmd Sphaeria fnsca. Sphaeria variolosa ist Sphaeria ftisca. Lycoperdon carcinomale ist Podoxon carcinomalis, welcher, wenn wir der Abbildung des General Hard wirke trauen dürfen, auch in Ostindien vorkommt, die Exemplare aber, welche ich durch die gütige Mittheilung des Herrn Dr. Wight besitze, sprechen dagegen und gehören au Po- doxon pistillare, von welchem auch ein Exemplar im Linne 'sehen Herbarium zugegen ist. I/)COperdon parasiiiciim ist Aecidiiim cnnceUatiim. TremeUa pnrpurea und Sphaeria tremclloides gchö rfn zur Tubcradaria vulgaris. Einige neue Pil/c. 1. AcARirrs ßlariae n. sp. (Leucosp. Amanita) Pileo fuscescente fulvo floccoso echinato, convexo subumbonato, dein piano, margine laevi, nudo, lameilis exsuccis con- fertis liberis candidis, slipile subaequali, medio membra- naceo subcavo, basi subbulboso, annulo laxo, velo squa- muloso. Tab. VIH. Substantia cnrnosa, lenta , tenax, alba. Pileus 2 — 3 i! tincias latus. Squamae obscuriores. Slipes fulvescens, albido i pruinatus, 2 — 3 unclas longus, 4 lin.— | unc. crassus. . tU7 Atl tniam areirosain In hibernaculis planlarum Jul.— Oclbr. Diese durch ilue Sdiünhcit sich auszeichnende neue Art, Murdc im Scplenibcr I80O von dein Fräulein Maria Hooker (Tochter uiisers verdienstvollen Hrn. I^rof. Hooker) im Cc\väcl)shause des (ilasgower botanischen Gartens ge- funden, zu deren Andenken ich ihn benannt habe. Im vcrgan£;cncn Jahre fand ich ihn selbst an dem genannten Orte und zwar in allen seinen Entwickelungen, beigefügte Abbildung ist von einen» vollkommen ausgebildeten Exem- plare enlnonnnen. Er Ist fast geschmacklos und besitzt weder scharfe noch narcolisrhc Eigenschaften; vielleicht rührt es von dem Irocknen Sandboden hi'r, dass er nicht verfault, son- dern im Alter welkt und zusannnen6chrani[)i"t ; nie fand ich ihn von Würmern bewohiil. FA\'OLUS Fr. 2. canndr'/isis. Subsessilis t amo.so- lentns, rigidus, piko leniformi squamoso lulvo . niarginc integro, alveoHs hexagonJs elongatis, lenuibus albidis profundls rigidis. Fungus unciam lafu» et longus, rnagnitndinem diligenlcr significare ncqueo, quui'.i niiicum modo exeniplum iu Her bario Hookeri videvtni. In ramis dejectrs. Canada. Sbcpprrl. 3. hepatictt- . Caruoso-lcnlns , pileo renifjirmi hepa tico, laevi , glabro in exomplis luxuriosis lobnto, slipjtc brevissimo laterali, alveolii; liexaconis nonnunqnam tctr.i- gonis, elongatis tenuibus albidis, a dissepimenlis» t>pecici prioris mox dislin^uerc. r'avolus canadensis Kl. in Herb. Hook. vSolitarlus valilr vanus vrd lormai.i ).im dcscrtplani non relinqnens. Color pilci ad basin obscunor. Fllcus 3 unf'ias latus, l-V — - uiici.LS Icngu^. glaKrr. Ülipcs J98 brevissimus 3 lin. circiter crassus. Alveoli tcnues lineani lati, 2 lin. long! et 2 — 3 lin. profundi. Iiisula Mauritii. Telfair. 4. Boletus GrcviUli n. sp. pileo flavo convexo glu- llnc fusco secedente oblinito, tubulis decurrehlibus sub- angulalis aureo-sulphureis, stipite firmo annulato, passim purpurco maculalo, basi incrassato Boletus flavus Wilhering IV. p. 384. Boletus cortinatus Pers syn. p. 503, Pinuzza flava Gray I. p. 646. Boletus lutcus Grev. Cr. Flor. t. 183. Caro flavescens. Pilcus compaclus 2 — 5 iinc. latus, in locis huinidis iimbrosis glutinosus, amoene flavus; in apricis, laccato fuscus. Slipcs 2 — 3 uncias longus, 6^ — 9 lin. crassus, flavus, purpureo-maculatus, basi incrassalus, supra annulum reliculatus. Tubuli inaequales mediocres, gyrosi, aureo-sulphurei, passim ore rubro. Aniiulus mem- branaceus fiavidus. In pinetis, ericetis, sylvis montosis frequens Majo. — Oclobri. Diese von Withcring scbon als verschieden vom Boletus lutcus Linn. aufgeführte Species, habe ich zu Ehren meines sehr schätzbaren Freundes des genauen Cryntogamenforschcrs Herrn Dr. Greville zu Edinburgh benannt, welcher uns in seinem kostbaren Werke, eine gelungene naturgetreue Abbildung davon übergiebt. Dass er ihn . zu Boletus luteus Linn. zieht, kommt daher, weil 1) dieser Boletus luteus zu selten in Scholl- land vorkommt, (von mir selbst, wurde er nur auf zwei Stellen gefunden , nämlich zu Kinnordy in den Besitzun- gen des der botanischen Well rühndioh bekannten Herrn Charles Lyell; und bei Invernry in dem Besitzthum des sich mit der Muscologie beschäftigenden Hrn. Pastor C. Smith zu Glenary, welcher gegenwärtig enthusiastisch, die Pilze zu sludiren beginnt und durch seinen Flciss, in einer 199 für Pilze so sehr bcgünsl Igten Ccgeiul lebend, die Mycolagle gewiss noch mit manchem Schal/e zu bereichern verspricht). 2) ^Veil die Beschreibung des sonst kritischen \\ ilhering nicht distinct genug, die in Persoons syn. wahrscheinlich auf ßollons Abbildung sich stützende, unrichtig ist und Herr Gray am genannten Orte keine Beschreibung bei- gefügt hat. 3) Ist er wohl am meisten durch Persoons Myc. Europ. und Schumachers Abänderung des Boletus I Intens mit hcrablaufcnden !ii)!iren irre geführt worden. Obgleich die Farbe und Uri>sse des B. CrecUIli durch Standort und Wetter, wie Dr. Grevlllt auch sehr richlig bemerkt, Veränderungen unterworfen ist, so fand ich doch nie, in den ihn vom Bofelus Intens unterscheidenden Merkmalen Abweichungen. Die Form des Hulhes ist allemal mehr oder weniger convex, bei feuchtem Wetter klebrig, goldgelb, bei trock- nem heissen, braun gleichsam lackirt, seine Röhren herun- terlaufcnd, von ungleicher mehr niillelinässigcr Grösse, gelb; über dem Ring mit netzförmigen Poren bezeichnet, der Ring selbst dünn und häutig, der Stiel fest; unten etwas dicker, zuweilen rolhgefleckU Fleisch gell)Hch. W ogegen die Form des Hnlhes von B. Intens, beson- ders im Jüngern Zustande kegelförmig ist, seine braun- rothe Farbe schimmert ins Lila, seine freien lichteren Röhren, lassen, da sich diese am obern Ende des- Stieles erst aufliegend befanden, eine Materie punktförmig zurück; diese Punkte sind erst weisslich, dann bräunlich und zu- letzt schwärz, wodurch der Stiel über dem Ringe, wie uns Hr. Dr. Fries belehrt, schwarz punklirt erscheint. Um mich recht deutlich zu verständigen, denke man sich jede kugelige Hutform örTnend , u,leich einen Sonnen oder Regenschirm, die f^lündiingen der Röhren liegen dicht am Stiele auf und lassen die bereits beschriebenen, mit den Röhren auch noch später genau korrespondiren- 200 den Punkte, ihells am Stiele, thells an dem weichen wallenartigen Ringe, in welchen mir aller angewandten Rliihe ungeachtet, keine Fructification sichtbar wurde, zuriick. Aus der in Thon nachgebildeten Form vom verstor- benen Sowerby, obgleich ihr die unterscheidenden Kenn- zeichen beider Arten abgehen, glaube ich doch behaupten /u können, dass er zum Boletus Grcvillii gerechnet werden muss, POLYPORUS Michel. Scenidium a '2xt\vi6tov mutuatum e^t, Iribum novam oxponens. Hymenium favolosum firmum, in alveolos hexa- gonos elongalos magnos junctum, intus setulis solitariis adspersum. Persistens. Substantia suberoso - floccosa. Obs. Haec tribus cum Cyclomyce eximie analoga, Iransilus est inier genus Favolum et Iribum Favolum in Polyp oris. 5. JVightii. Sessilis, plerumque reniformis, pileo applanato t'usco dein badio, marginc zonato; selis com- piessis, aplce dicholome incisis, fasligialis, fuscis, alveolis hexagonis elongatis carneo- fuscis. Boletus favus Lin. S. II. p. 1615 Polvporus Sinensis Fr. S. m. F. p. 345. Favolus Wighlii Kl. in litt. Quamquam in forma pilei et alveolorum varians, ta- rnen signa manilesta hujus fungi permanent. Pileus ap- planaius, reniformis, nonnunquam basi effusus, 3 — 4 unc.' lalus, 2 — 3 unc. longus , emarginaius, in prima aeiale ob setas rigidas recurvas cristulatus , dein selis compressis aul cuneiformibus aut palmatis , apice incisis, fasligialis, fuscis, marglnem versus evanescentibus. Alveoli hexagono eiongali 3 lin. longl, 2 lin. lati, in exemplis paucissimis a me visls, rolundl decurrentes, in ccnlro pvofundi, ad marginem planiore«, carneo -fusci; eorundeni dissepimenta - 201 lenuia, sed immaniler iirina, selulis sorilarüs sparsis. Suh- stantia fenuginea fulva, pro fomile apta. In India orientali. D. Wight. *) Abbildung Tab. X. 1) die obere Fläche des Hutes. 2) Die unlere Fläche. 3) Ein senkrechter Schnitt die innere Seite der Zellen zeigend. 4) Wagei-echter Schnitt öiner Zelle etwas vcrgrössert, die kurzen Borslchen zeigend. 5) Zwei von der Oberfläche eines veraltelea Huthes entnommene Borsten. *) Noch ist uns an ostindischen Schwämmen wenig bekannt, Ilr. Dr. Wallicli zeigte mir einige von ihm selbst getertigte Zeich- nungen über Podoxon pistillare und Phallus Daemonura Fr., ausserdem aber werden uns nächstens durch Hrn. S. F. Gray in London die mit Fleiss gefertigten illuminirten Zeichnungen vom Oeneral Hard- wicke mitgetheilt werden, deren Bearbeitung eins der schwierigsten Unternehmen ist, da den Zeichnungen alle Zergliederungen abgehen; oboleich wir hierin einige deutsche Formen w^iederfinden , so tragen sie doch im AUgemeineu etwas Eigenthümliches an sich und. spannen unsere Neugierde, welche nur durch Vergleichung autbewahrter Exem- plare befriedigt werden kann, im höchsten Grade. Wir fiil-len un» desh.-.lb dem Dr. AVight dankbar ver])fUchtet, wenn er mit echt bo- tanischem Geiste, während seines Aufenthalts in Madras und Nega- patam für eigene K.osten Personen in die Umgegend sandte und ihnen die zum Einsammeln und Aufbew^ahren von Pflanzen nöthigon Hand- griffe lehrte, wenn es seine Zeit als Arzt in Diensten der ostiudischen Compagnie nicht zuliess dies selbst zu thun. Mit einer reichen Ausbeute sow^ohl phanerogamischer als cr\ptognmischer Gewächse, langte er im vergangenen Jaln*e zu London an, um seine Sammlung zu ordnen und ans Licht zu fördern, geht aber nach Ausführung dieses Vorhabens dahin zurück, wo ge^viss noch sehr viel au botanischen Schätzen ver- borgen liegt. Die in seiner Sammlung bclindliclien Duplikate von Schwämraen,^ w^ar er so gütig mir milzuthcilen, die Anzalii derselben ist zwar nicht sehr gross, doch sind die mchreslcn davon neu, so recht den Charakter des Üngewöhiilichcu au sich tragend. 202 TESTICÜLARIA n. gen. Gen. Char. Ptridium (ülems, Sporanglum) sessile, papyraceo - corneum , tenue , farinoso - floccosum , ovatum cylindricum , clausuni, dein apice irregulariter rumpens, sporangiolis rotundato-ovatis, nudis farclis. Sporae rotun- dae fusco-pallidae repletae, filis simplicibus sparsis inter- textae. Nomen ob simllitudinem. 6. T. Cyperi n. sp. solitaria 1. bina, ovata 1. oblon- ga, magnitudine pisi 1. glandis quercus. Peridlum lacteum papyraceo -corneum, fragile, farinoso - floccosum, sporangio lis ovalis fuligineo-nigris, nudis, liguram et colovem pul- veris pyrii subtilissimi referenlibus. Sporae rotundac. Hab. in glumis Cyperacearum in America boreali. Diese neue Pilzgalfung, aus dem reichen Herbarlo des Dr. Hooker, ist in Nordamerika zu Hause, wo sie einzeln oder zu zweien an den Bälgen der Cyperaceen vorkommt. Sie verbindet die Angiogastren mit den Tri- chospermen, oder macht durch ihre Bildung den Übergang von den einen zu den andern. Gegenwärtige Art von der Grösse einer Eichel, ist entweder rundlich, eiförmig oder walzenförmig, mit einem einfachen Umschlag, von spröder papierartiger mildiweisscr Substanz, mit mehlartigen Flecken überstreut, an der Spitze ungleich zerreissend; er schliesst rundlich eilörniige dem feinen Schiesspulver an Grösse und Farbe gleich- kommende Körper ein, worin die kugelichlen Sporen, mit sehr wenig einfachen Fäden untermischt, enthalten sind. Abbildung Taf. IX. Fig. A. 1) Natürliche Grösse. 2) Eine Hälfte in natürlicher Grösse. 3) Ein vergrösserles Sporangiolum. 4) Ein etwas mehr vergrössertes geöff^netes Sporan- giolum. 5) Sporen. 203 7. Si'HAERiA ( Cordyceps ) nigvipes. Sliplte carnoso su- beroso, radicoso glabro, longlludinaliter rugoso sulcalo, cx- lus intiisque alro, aut simplici aut ramoso, saepe pluri- mis ad basin junctis; clavulls teslaccls, sliippeis, lineavl- bus, simpllcibus, raro implicatis, a sliplte usque ad acumeii penetrantibus , perilheciis periphericis, elongatis, alris, ostiolis prominulls concoloribus , spoiidiis minutis simpli- cibus ovalis nigris. 3 — 4 unclas alta, clavaeformis. Stlpitcs plerumque simpiices, nonnunquam in radicem firmam connali, iinciam alli, lineam crassi. Clavuli tereliusculi, lineares, 2 unc. longi, mox 2 lin. crassi, ob osliola prominula aspcri. Conlexlus stromalis floccoso-stuppeus. Ad terram in India orientali. D. Wight. CYCLODERMA n, gen. Gen. Char. Peridium duplex, exterius corlaceum, molle, interius discrelum, papyraceum, tenuissimum. Co- lumclla scypbiforniis, cenlro peridii inlerioris adnata. Ca- pillitium radiatum, columcUam et peridium interius jun- gens, sporidlls minulis, nudis inspersum.) Radlculosum, stiplle nullo. Nomen ab xvx,7.oq et Ssoi^ia dictum. 8. C. indicum n. sp. impresse globosum, peridio ex- teriore corlaceo molli, squamoso areolalo, ochraceo. Co- lumella scyphiformi, spongiosa alba; caplllitio radlato, ae- quali ferrugineo-olivaceo, sporidils concoloribus, minutis, globosis inspersls. Fungus raagnitudine nucis juglandis, medio impressus, habltu externo Sclerodermali vulgari subsimilis, radice spongiosa instructus est. Hab ad terram in India occidentall. Dieser Bauchpilz wurde mir vom Hrn. James Mc. Nah (Sohn des Vorstehers des botanischen Gartens Hrn. Mc. Wi ^ Nab zu Edinburgh) einem fleissigcn hoffnungsvollen Bota- niker, mit noch einigen merkwürdigen Sachen, welche derselbe von einem westindischen Reisenden in London erhallen halte, mitgetheilt; seine eigen ihümliche Struktur, so sehr von den ihm nahestehenden europäischen F'ormen verschieden, zeigt .uns hier deutlich den Übergang der Trichogastren zu den Myxogastren , wenn sich die im er- sten Augenblick aufdrängende Idee, sie als herkulische iorm der letztem betrachten zu wollen, auch verlieren sollte. ' ' Wenn uns die äussere Gestalt an Sclerodcrma erin- 1lc^t^ so finden wir uns damit, durch die Anwesenheit der Säule sowohl, als durch die strahlige Stellung des Haar- netzes zu Diderma versetzt, Abbildung Taf. IX. Fig. B. 1) Natürliche Grösse. 2) Eine Hälfte in natürlicher Grösse. 3) Ein kleines Bündelchen des Haarnetzes vergrösserl. 4) Ein einzelner Faden des Haarnetzes vergrösserl. 5) Sporen vergrösserl. 205 FLORUM MONSTRA. QUAEDAM DESCRIBIT ADELBERTUS de CH AMISSO (Tab. VII. f. I. 2.) Slirps ciilla vulparloris apud nos Iiorlensis formap AcoNiTi JSapeUi L. (DC, Prodr. I. p. 62.) canle luxurla- bat fasciato, panicula densiflora compacta, floribus inter normales plures deformibiis paucis. Quem adumbravimus flos e cyma Iriflora, e floribus tergeminis conferruminafis constabat. Pedunculus teres a) in thalamum ^) dilatatus in- serlione phyllovnm perianlliii dcpresso-hexagoniim,siib flore tribracteolalus, bracteola imparl b) altius sila deorsum ^spectante. Perianlhium decaphylliim; unius cujusquc floris lateralis phvlla quatuor: galea d), ala e) phyllaque cail- nalia seu infcra duo , allero iiiterioris Jateris f) alterum exterlorls laleris g) semitegente; pliylla floris apicalis seu medii diio: Galea h), lateribus suis internum ulriusque galeae lalus tegens, et carina irionophylla i) interna, phyl- lis carinalibus collateralibus tecta. Genilalium fasciculi duo semiglobosi k) approximaii nee conflnenles, dexter et sinister florum lateralinm, quisque petalis (nectarils Lin- naeanis) suis binis 1) instructus, galea sua recondiiis et folis; floris medii genitalia subabortiva: fasciculus depau- peratus m) allius collateralibus silus sub illisque latens, unico petalo n) instructus sua recondilo galea. 206 CHELONE barhala Cav. Peloria, Superius corollae lablum finditur; reflectunlur laciniae, laclnüs labii inferiorls similes aequalesque; tubus infundi- buliformis rectus, intus in omni ambitu striis iisdem pictus, ac antica corollae personatae pars, fauxque in omni ambilu barbata; quinlum evolvitur slamen. Genitalia si- tum in corolla regulari retinent, quem et in personala occupabant; stamina exserta acqualia adscendentia ; slylus dorsalis, apice deflcxus. Apicem paniculae versus florcs pauci magis minusvc metamorphosin subibant, quae in unico descriplo flore peracta. — — Cura Clar. Caroli Bouche in horto Schoenebergensi florebat Augusto 1830. CALCEOLARIA rugosa R. et P. Peloria. Calceolariam rugosam hortensem floribus haud rare rcgularibus ornari, certiores nos fecll C. Bouche. Unicam delapsam exsiccatamque vidimus corollam, dolioliformem, inflalo-ventricoso-tubulosam, fauce coarclala, limbo mini- mo. Ulterioris inquisitionis digna. i 207 DE PLANUS IN EXPEDITIONE ROBLVN- ZOFFIANA ET IN HERBAKII8 REGUS OBSEKVATIS DISSEREKE FERGITCR. ARISTOLOCIIIEAE Juss. A ü C T O R E ADELBERTO de CH AMISSO. (Cum Tab. V. et VI.) ARIS TOLOCHIA L. 1. Aristolochia tagala N. Scandens, follis ovatis acumi- nalls profuiule aiiriculato-cordalis, margine puberulis, im- punctalis, floribus pubescentibus racemosis, perlanlhlo recto, supra germcn pcdicellato, basi ovoideo-inflata, tubo gracili, fauce dilatala, limbo unilabialo, labio lingulato obtuso longitudlne tubi, pedicello basi discoideo-dllatato, fructu siibgloboso vertice umbonalo. — Tab. V. fig. 3. — — Luconia prope Tierra alta. IMaxime nosirae affines sunt Ä. indica L. foliis oblusis dislinclissima, et A. ocuminata Lam., pro qua nimis le- vllcr descripta specie habemus: Sieb, plant, exs. fl. maurit. II. rSo. 230; haec diversa: glabrilie majori et alia perian- Ihlorum fabrica, quae non parimodo pedicellala, basi magis inflala, lubo crassiori breviori reflexo, ncc recto, inslgniun- tur. Stirps convolvuloides ramis hcrbaceis angulatis sulcalis glabris in scpibus et arbusculls scandens, dcxtror- 208 fiumque volubllls. Pclioli subprehensiles variae longiUidi- nls, circitcr .scsquipollicares. Folia membranacea impun- flata, more generis trlnorvla pedatinerviaque et leiiulter rcticulato-venosa; siiiiis nervis pedalls marglnalus: lamina inlra norvos in pellolum anguU» aculo pnululiim producta; niargo (in siccis) reflexus crispalulus; adulta ab insertione pctioli ad apicem usque qulnquepollicaria, cui longiludini longiludinem adde loborum, novem circiter lineas; latitudo eoriim 2| poll. Racemus brevilcr pcdunculalus pcliolum paulo sriperans, iit pliulmum iTiul(i(lO — 20)florus, floribiis pluribus aborlientibus, unico saepius fniclu superstite. PeduncuH sub anthesl brcves, bracteae squamaeformes eos sijfTulcientes, gerir.iiia, porianthia exliis praeserllm in ner- vis puhescentia. Flos cun» germinc et petiolo iillra duos polliccs longus, cujus longitudinis germen, iubus perlanlhü et labelluni subaequales sunt tertiae partes. Labellum quin- qiienerve, intus glabrum, tres fere lineas latum. Tubus inlus parce tenniterque glanduloso-pilosus. Gohimna genilalium minuta, depressa, placenliforinis, hexandra, antlieris brevi- bus inferne affixis. Pedunculus fructifer ad 1|- poll. e!on- c;atus. Frnclus breviler cyllndraccus, snbglobosus, apice umbonatus, fabrica congenerum, axi pollicem latum paulo superante, diamelro iransverso paulo minori. 2. Aristolociiia maximn L. J;tcq. Anier. p. 233. t. J46. vel proxima species in pluribus nielioribusque specimini- bus recognoscenda inter plantas Sellowianas Brasiliae ad- esl. Tubus perianthii nostrae videlnr esse crassior, labium subcaudatö-acuminatnm, nee obtusum mucronatum. Folia paulo longius peliolata ex ovata basi antrorsum attenuata, nee anlice latiora subobovala acuminala. 3. Aristolociiia rrtmidjoVia. Marl. nov. Gen. etc. p.l. p. 79. t. 54. E Brasilia tropica misit Sellow. — Specimina noslra provecliori aetate fioribns destituta, ve- stigiis tantum fruclus cylindracei oblongi roslrali ornata cum — — 209 cum hortensibus belle conveniunL Incaute aiilcm glabra »licllur slirps, cui folia subtus pubc adprcssa densa vestiun- lur, 4. Aristolochia trlanpilaris ^.Scandens gbbra;,foms triangularibus aciilis trinerviis pcllucido punclatis, pedun- rtiUs solitariis, perianthio basi obovoideo-inllalo , tiibo in- flexo infundibuliformi, linibo oblique truncalo. ^ Tab. VI. flg. 1. E Brasilia misit Sellow. Rami graciles, briinnescenles, exImJe slriati,inlernodüs bi- et sexpollicaribus. Stipulae renitormes reliculalo-vc- nosae, e stipulls vero hoc in genere nullus est iillius ponderis muluandus characler. Petioli prehensiles, pollice nunc breviores, nunc tres fere pollices longi. FolIa tenuis- sime pellucido- punctata, reticulato-venosa, plana; basi vel reclilinea, vel leviter cordata, angulis laleralibus pauhilum deflexis; pagina nonnunquam inlra nervös angulo obfuso paululum in peliolum producta; angulis laleralibus rotun- daiis; apicali interdum paululum acuminato, acumine sub- complicato subreflexo; maxiina Ak poll. Icnga, lalitudine 3,' poll. Pedunculus cum germine circiter sesquipollicaris. Axis inflalae perianihii partis semipollice longlor; infnn- dibuli obliqui dorsale longius latus fere pollicarc, anlicum minus semipollicare; perianthium purpureo-punctato-striato- reticulalum, intus glabrum. Columna genitallum obconico- stellala, sexradiala, anlheris oblongis radlis oppositis. Fructus deest. I 5. Aristolochia Ehrenbergiann N. Scandens foliis pel- lucido. punctatis profunde cordatis triangulari-trilobis, lobis basalibus rolundatis;, apicali emaiginato, subpeltatis, peliolo juxta marginem inferior! paginae inscrto, pedunculis soli- tariis folio longloribus cum germine pubescentibüs, perian- thio glabro, basi globoso-inflato, tubo obllquo infundibuli- formi arcuato, limbo cucullato unllabiato, labio marginibus reclilinels sensim decrescente longe caudato, cauda fiüj 7r Ed. 2s Heft. 14 210 formi apice dilalata, fruclu subgloboso roslrato. — Tab.V. fig. 1. Carolus Ehrenbergius legit prope urbern Port au Prince, Hayti. Foliis et toto habitu Ä. caudatae L, Jacq. Arn. t. 145. HW. 17057. similllma, floribus vero, labli nenipe margl- nibus rectilineis ab illa longc dlversa. Piami graciles, sub- filiformes, dextrorsum volubiles, magis niinusve angulati et 8ulcati, internodlis bi- et quadrlpollicaribus. Pelloli prehensiles eircller semipollicares (4 — 1) lineares), facie cum margine basilari folii pubescentes; nee supera folii pagina juniori saltem statu pube expers, planla caeterum adspectu glabra. Folia tenuiler membranacoa, nervis pc- datis reteque venoso tenuioribus, egregie pellucido- pun- ctata, margine reflexa; subaequilalera, lateribus polliceni sesquipoUicenique melientibns, lobis laleralibus nunc con- niventibus, nunc sinn dilalato disfanlibus. Pedunculiis subpollicaris , germine insuper 4— älineas longo, iructiler non elongatus. Periantliium cum cauda 21 poUices imo tres pollices lalos aequans, cujus subaequales sunt tertiac partes lubus cum inflata basilari parle, labium, cauda; pallidum est tenuiterque nervosuni, nervis phiribus sub- denis in labium decurrenlibus. Fructus breviter cyliudra- ceus, subglobosus, verlice acule rostralus, fabrica congeue- rum, axi 9 — 12 llneas longa. 6. Ariütolochix Jimlr/afa IS. llerbacea, erecta , glabra, • ramis angulatis subflexuosis, foliiis longe petiolalis profunde Cordatis »suborbiculalis, pedunculis unifloris , perlanthio unilabiatO; basi obovoideo- inflata et margine angusto in germen reflexo aucta, lubo inflexo, fauce aequali, labio cordato complicato, margine fimbriato, fimbriis implicatis, area media glanduloso- 1, calloso - cincta, fructu cylindra- ceo rostrato. — Tab. VI. fig. 2. E Brasilia exira tropica misit Sellow. Specimina nostra sunt ranii sesquipedales ullerius 2U intenlum ramosi, angulati, laeves, slramJneJ, crecli leviter flexuosi nee scandenles, internodlis maxime evolulis Iri- pollicaribüs, peliolis saepius rectis, rarius flexuosis sub- prehensilibus. Folla membranaeea, lenuiter tri- et peda- tlnervla reliculato-venosaque plana, mulica, mucronulata subemarginataque, sinu niarginalo neivis, Janiina intra nervös in petiolum angulo acuto producln, lobis laierali- bus nunc conniventibus nunc reclis, pagina inferiori palli- diori ; inleriofa maxima ab inscrtione petioli ad mucronem tripollicaria, diamelro 3| poll. metiente, peliolo o^ poU. longo; apices versus decrescunt; superiora diamelro 22 pol- licari;, peliolo bipolllcari. Pedimculus brevis, cum germine subpollicaris. Perianlhii inflala basilaris pars, tubus, labium quaque pars circiter semipollicaris; implicatae limbriae duas circiter lineas longae areani labii mediam relinquunt nudam, calHs vcl glandulis cinclam ; periantbium inlus sie ut exlus est glabrum, tubo inlus ad inferam flexuram plica valvaeformi munito. Columna genilalium obconica, stigmate sexradiato coronata , antberis oblongis linearibus radiis adnatis. Fruclus cylindraceus, 15 lineas longus lon- giorque, diamelro circiler semipollicari. Fabrioa generis. 7. Artstolochia angustifoJia N. Scabrido-puberula, Tadice lignescente torta multicipili, caulibus herbaceis de- cumbenlibus apice ereclis anguiatis subflexuosis, foliis subsessilibus, basi ovalis, ex ovato- oblongis lineari-lanceo- latis, germinibus soliiariis subsessilibus, perianlbio cucul- lalo-unilabiato recto, basi obovalo-inflafa et margine an- gusto in germen reflexo aucta, tubo gerrnine longiori, fauce infundibulit'ormi, labio marginibus rectilineis sensim atte- nualo ecaudalo longiludine tubi cum germine, fructu bre- viler pedunculato subgloboso umbonalo. — Tab. \. lig. 2. i{ Var. longifolia , {oViis elongalis sublinearibus acutis, labio peviantbii acuto. E Brasilia meridionali. Rincon de gallinas ad ripas fluminis Rio negro. Sellow. — Variet. 14' 212 brevifolia, folils brevioribus ex ovnla.basi attenualls oblu- sis, lablo periantliii oblusiusculo. San Jose de Uruguay. Febr. 23. Sellow. Pili caulis breves retrorsi; inlernodia brevia vix un- quam pollicaria. Folia maxime evoluta varietalis longi- foliae 5|^ poll. longa, 4 lineas lala; varietatis hrevlfoliae 2^ poll. longa | poll. lata ; omnia opaca, nervosa, multi- nervia et grosse reticulato-venosa, rele vasculoso subtus prominulo rufescente puberulo, parenchymate laevi, cum supera folii paglna tota pubescat. Germen cum pedunculo hlrtellum, 9 lineas, vix pollicem longum; perianlbium 2^ — 3 pollicare loiigiusque; axis inflatae basilaris parlis 4- linearis, lubus pdlicaris, labiuni sesquipoUicare, bipollicare longiusque in variel. longifolia. Perianlbium exUis gla- brescit praeter labiuni anlice praeserlim in margine et nervis eximie hirtello-pubcscens, interna vero facic gla- brum. Faux et interior tubus pilosa; postica inllata pars intus glabra, ad Collum plita ad instar corlinae rircuni cincta valvata et munita. Columna geniialium obconica, Stigmale coronata antlieris oblongis, in unico disseclo ilore pentandra repcrta est, cum autem fructus maluiescens numero partium gaudeat senario florem pentandrum ha buimus pro abnormi. Fructus breviter cylindracei subglo- bosi axis 9 circller lineas longa, pedunculo paulo longior. Specimen mancum inier plantas Sellowianas brasi- lienses, novam poUicetur speciem noslrae proximam ulte- rius recognoscendam: Ex tolo hirlello-pubescens, flos flori A. angiistifoliae similis, tubo breviori. Folia cor- data, ovala, sessilia, flore breviora. Alius specimen sterile adest, an ejusdem spcciei? Vegetius, glabrescens, foUis 'l^ poll. longis breviter petio- latis supera pagina glabris 5 —7 nerviis impunctaiis. 213 VERBENACEAE AUCTOKE AU. DE CHAMISSO. (Continuatio.) LIPPIA L. (LIPPLV el ZAPAMA Juss.) 1. Capittdis oorillaribus sollt arlis. i. LippfA nodißora Rieh. HBK. 2. p. 213. Zapania Tiodiflora Lamk. Juss. Pers. R.B. Vcrhcna nodiflora L. W. herb. 11123. ad quam redueenda Lippia repens Spr. Syst. 2. p. 752 cum synonymis. E Provincia cisplatina Brasiliae misll Sellow. 2. LtppiA canescens HBK. 2. p. 213. T'erhena ellipti- cn HVV. n. 11117, ad quam redueenda Lippia reptans HBK. 1. c. Verhena cimcata HW. 11120. Nee divcrsa ■videtur T^erbena (Lippia Spr. Syst.) savmeniosa HW. No. 11122 ex India orieniali. — E Brasilia aequinoctiali Sellow. Forma reptans foliis venosis lineatis, microphylla. — Lippiae nodiflorae fini- tima speeies. 3. Lippia macrophyUa N. ramis obliise telragonis cal- vescentibus, foliis opposilis ovatis ellipticisve, integerrima acuminata basi in petiolum brevem deeurrcntibus, obsolete crenatis vel serraüs, utrinque mollibus, supra ptibescenti- bus, sublus subtomentosis, pedunculis sublomenlosis folio dimidio brevioribus, capilulis ovoideis sublomenlosis sub- velutinis, bracleis ovato-acuminali« acutis imbricalis flore paulo brevioribus. Brasilia. Sellow. 214 — Lippiis adnumeramus slirpem fructu paulisper a cae- teris recedenteni spedebns, si immaturus nos non decepit; recognoscatur in maturis. — Bacca sarcocarpio tenui, non tarnen exsucco, bilocularis, indehiscens(?), localis mono- spermls (laiueila endocarpli inlerjecta?) discrelis, endo- carplo chartaceo, facle piano, dorso convexo. Quae ratio si generl condendo sufticicns aestimarelur, nomen illi Sär- coLiPPiA haud incongruum. Folla 7 — 8 poUicaria, 3 — 3| pollices lata, petiolo 3 — 4 lineas longo, acumlne laminae in petiolum decur- rentis pollicarl sesquipollicarique; apice non semper in- tegro nunc acuta nuncpbtusa; pergamentacea sunt, firmia, plana, rcticulato - vcnosa, nervo venisque primariis sub- scptenis arcuatis obliquisqiie supra leviter impre.ssis, subtus cum rele vasculoso prominentibus; costa venaeque hirtel- lae minus tomentosae pagina. Inllorescentiae apices de- corant ramorimi; capilula subterminalia duo genimam api- calem coniitanl. Pedunculus telragonus, 2|-pollicaris; capltulum crassitle feie digiti, sub frucliücalione elongatum pollicare et sesquipollicare. Corolia exlus ut bracteae subvelulina, subtomentosa, intus glabriuscula, tubo recto, basi et fauce coarctato, ventricoso, quatuor lineas longo, limbo quadritido parvo , expanso diamelro sesquilineari. Slamina qualuor didynama in inferior) media tubi parte inclusa ; iilamenta brcvissima, antberae ovatae. Bacca ante maturilaleni globosa, diametro lineam yel sesquilineani melienle. 4. LiPPiÄ citrnta N. ramis obsolete tetragonis hirlellls scabris, foliis ovalis acutis serratis, basi in petiolum bre- vem adenuatis. Irlpllnervlis, supra birlellis pilosuüsve rigl- dulis, subtus adpresse sublomenlosis moUibus, pedunculls solitariis peliolo vix longioribus, capitulis subglobosis ovoideisque villosiilis, bracleis ovatls acuminatis aculis cilialis, undique dense imbricalls, longltudine tubi corollini. 215 Upfna eil rata HW. No. 11611 (Bahla Sieber HoflF- inannsegg) — L. asperij'olia Poepp. plant. Cub. exsic. (excl. syn.). — Laniana odovata WeigeU plant, exsic. Surinamenses (excl. syn.) E Brasilia meridionali et aeqninoctiali niisit Sellow. Lippiae geminalac HBK. 2, p. 2I.'> ( ierhcna lan- ianöides H^V. n. 11124) simillima, speeimine Ia,udalo ve- getior, capittilis solitariis polissinium diversa. — k TAppia asperifolia Kich. L'heril. Slirp. t. 12. abhörtet: foliis supra minime slrigoso-scaberriniis, at juniori aötate, sie ut sublus', mollibus, velnstate demum scabridis, el toto habitu. Capi- tnla brevius pe«luncnlata, pedunculo petiölum vix superante, inferiores ramorum nodos ornant. Apices ufplurimum elon- ganlur gracilesccnles , debiles, sie ut suinmitates Vince- toccici in uaibrosis provenienlis. Inter muUa specimina oppositifolia unicuni adest foliis et capitulis verlicillalis ternis. Internodia bi- et tripollicaria ad quinque fere pollices elonganlui'. Folia bi- el tripollicaria interdum quadripoUicaria, latiludiue plus bipoUicari, petiolo semi- poUicari. Capitula fere crassilie digiti mlninii. Vulgaris e supra laudatis species, ab Antillis ad Cisplatinam usque provinciani proveniens, ncc inter descriplas reperinnda. Lippia hemisphaevica L. ex Jacq. am. p, 176. T. 179. f. 100. subsimilis, foliis snbintegcrrimis , subtus glabris, facie glabriusculis differl. 5. Ltppia asperrima M. caule letragono viscido hir- lello, foliis subsessillbus oblongls utrinque acutis grosse serratis subtriplinervils pennlnerviisque in supera pagina subtusque in nervo et venis scaberrimis, pedunculls folio paulo brevioribusj, capitulis globosis, bracieis involucranti- bffs ovato-acuininatis aculls longitudine florum. 2\,. E Brasilia tropica mlsit Sellow. Radix Ijgnosa, obliqua vel horizonlalis, iibrillosa, cras- silie pennae corvlnae, cauleai e:s.tollens subsolilariuni, qui 216 — liornollnus, basi sublignescens, sursuin herbaceus, ulnaris, simpIex ramosusve, rainis opposills vel alternis, inter- nodiis sesquipolllcaribus vel duos et dimidium pollices longis; obluse telragonus, sursum pllls brevibus palentibus rigldulis glanduliferls viscldo-hirtellus. Folia tripollicaria, 9 lineas lata, petiolo vix sesquilineam longo; venae utrin- secus cum pseudonervo collaterali suboctonae, anteriorum singiila singulam serraturam marglnanle; supera pagina pilis rigidis basi non callosis scaberrima; nervus et venae ^ubtus prominonlia ilsdem pilis munita et scaberrima; pili caulis glandulosi in folii basllarem parlem per petioluni costain mediam et marginem transeunt. Pedunculi axil- lares, oppositi, tcnues, anlice non incrassati, erecti, foliis hieviores, internodia aequantes, bipollicares, ut caulis vis- cido-birtelli nullo desunt nodo a radice ad apicem usque; ubi rami ex axillis follorum evolvuntur, in ipsius raini jixilla adsunt; summi capilula florum globosa diametro circiter 5 lineas metienle ferunt; inferiores nudis rachidi- bus paululum Jncrassatis ües circiter lineas longis riges- cunl; nee summa diligentia nobis conligit fruclum inspi- cere maturum; basilarls caulis pars iolils jam denudata pedunculorum rellquias retinet, Bracteae dorso et mar gine pilis caulis simul et foliorum munitae, exteriores in- volucranles longlludlne florum vel paulo longiores; inle- riores lauceolatae sensim decrescentcs. Calyx minutus, lubulosus, basin tubi corolliiii amplectens, demum blfidus in squamulas duas resolutus. Corolla clavalo-lubulosa, limbo parvulo inaequali quadrifido, lobis oblusis rolun- datis, tubo duas lineas longo; exlus pubescens, intus lubo sursum et fauce vUlosula. Stamina in inflata supera lubi parte vel In ipsa lauce didynama, füamentls brevibus, ■an- iheris subrotundls. Germcu nilnulum, compresso-obovol- tleum^i biloculare; Stylus coplllaris lincam longus, stlgmaque 217 Inleralc glabenima. Fruclus deficit, vix tarnen de generc dubitandum. 6. LiFPiA turnerifoUa N. caule erecto simplici tere* tiusculo hirsuto et canescente, follis elliptico-lanccolatls oblongis obovatisque acutis serratls, integerrima cuneala basi in peliolum brevem altenualis, penninervils sublinealis, supera facie pills brevibus antrorsis demum basi callosis scabra et aspera, infera in nervo et venis pilis longlorlbus patentioribus parlter callosis liirsuta et aspera, pedunculis filifomiibus erectis liirsulis, capitulis globosis, bracteis hirsutis involucrantibus sub anlbcsi ovato-lanceolatis acutis longltudine fiorum, sub frucliticatione dilatalis concavis, dorso gibbis, imbricalis fructus foventibus. E Brasilia unsil Sellow. Rbizoma lignosum, repens, torluosum. Caules atniotinl, herbacei, palmares spithamaeique, pilis patentibus rigidis albis hirsuti, deorsum vero calvescentes et basibus subcal- lüsis pilorum asperi, nodis paucis (subquinis) insiructi, quorum inferiores steriles, internodiis longioribus dislantes, follis brevioribus latioribus minus evolutis instrucli, supe- riores subconfluentes inflorescentiis foliisque maxime elon- gatis et evolutis ornati. Folia foliis Turnerae ulmifoliae iigura et venis subsimilia, hlrsulle, scabrilie, asperllale et callositate diversa. Nervus venaeque sublus el, margo venoso-marginatus vetustioribus foliis rigescunt albescentia callis pilorum basilaribus. Venae crebrae in maxime elon- gatis, rarescunt in contractis magis obovatis. Maxima '?^ poU. longa, S llneas lata, peliolo 3 lineas longo. Pedun- culi mire ludunt, saepius breves vix tertlae folii parlis iongitudiue, nonnunquam elongati folia et caulem superantes. Capltula florifera bracteis involucrata longltudine fiorum, interioribus anguslioribus brevioribus; iVuctifera fraglformia, imbricata. Calyx mlnimus demum billdus. Corolla cla- vato-lubulosa, limbo inaequaUlcr quadrltldo, lobis inlc- 218 gerrlmis rolundaüs, tubo sesqui- vel duas llncas longo; exkis pubescens, inlus a mcdio tubo siirsum et in fauce villosula. Stamina didynama in superiori tubo vel in ipsa fauce; filamenta brcvia; antherae subrotundae. Stylus ca-, pillaris cum sligmale laterali inferum zonae villosac ler- nien attingens. Germen glaberrimum videbalur: fruclus pubescens, exslccus, sua sponle biparlibilis, axi circiter | lineae metiente. 7. LippiA pumila N. viscido- pubescens et pilis mol- lloribijs antrorsis patulisque villosulo-liirtella, caulibus lior- nolinis teretiusculis erectis simplicibus, toliis opposilis (rarissime lernis) sessilibus ovalis ellipticisque anlvorsum lariler serralis nervoso - venosis, pedunculis liliformibus erectis folio duplo longioribus, capilulis globosis, braclcis involucranlibus lanceolalis longiludine florum. Brasilia. Sellow. Rbizoma deest. Gaules spilhamaei ^ inferne calvescen- tes, nodis suboctonis inslructi, summis conlluenlibus. Nodi infimi apliylli, approximati ; inferiores steriles, inlernodiis elongalis sesquipollicaribus, foliis insirucli brevioribus obtusioribus minus evolutis; superiores foliis maxime evo- lutis inflorescentiisque ornati, apex foliis angustioribus aculioribus ex ovato-oblongis vel lanccolatis frondescens. Folia maxima 9 lineas longa, 5 lala, antica parte serraluvis utrinsecus 2 — 4 incisa subintegerriniave; nervi et venae supva imprcssa, sublus prominenila et longiori- bus pilis ornala, ipsa pagina pubescente. Pedunculi 'polli- cares, sesquij)üll!cares , longioresqne, sursuin haud incras- sati, rarins foliis instructi in ramulos evadunt. Capitula diarnefro circiter 5 linearum. Bracleae lanceolatae Iriner- viae, inleriores exlerioribus involucrantibus minores. Co- rolla extus pubescens, intus versus faucem villosula; tubo reclo clavalo, ad faucem inflato, sesquilincam longo; linibo 219 majusculo, obllquo, laclniis valtle inüiequallbus. Stamina ilidynama in inflala supera tubl parte; filamenta brevia; anlherae subrolundae. Fruclus deest: de generc lameii vix dubllandum. 8. LippiA corymhosa N. fructicosa, crecla, ramosa, dense foliosa, hir.suta, foliis verticillalis ternis sessillbiis ovatis acutis crenatls rugosis, marginibus revolulis, copi- tulis ovoideis breviler pedunculalis toUa supcranfibus apices corymboso-ramosas ornanübus, bracteis lanccolatis acutiiis- culis laxe imbricatls corollas subaequantibus. E Brasilia misit Sellowius noster. Frutex parvus. Specimina pedalia, rami aut caules paulo supra radicem avulsi, inl'erne crassitie pennae cor^ viiiae, leretiusculi, denudati, calvescentes, epidermide rimis longitudinalibUvS rumpente, llgno albo; smsum brunnei, pilis pallescentibiis patulis dense hirsuli, loliosissiml, in- ternodlis ciebris subtrilinearibus (semel in inferiori caule ad polJtcein usque elongatis); coiymboso-ramosl, paulo supra ramifiraiiones reliquiis iiiliorescenliarnm instructi. Folia in supera pagina, subtusque in nervo vcnls et venulis hirsuta, sublus mollia, supra paulo rigidiora nee tarnen scabra; naxinia circiter oclo lineas longa, 5 lata; summi- tates et inflorescenliac pilis albidioribus canescunf. Pedun- culi in apicibus axillares, solitarii, verticillati terni, tres lineas longi longioresque, Capitulum axi subsemipollicari. Bracleae 3 — 4 lineas longae, Irinerviae. Calyx tubulosus incano-birsulus. Corolla exlus birsuta, inlus ad faucem villosula, tubo curvulo sursuni incrassalo duas circiter I lineas longo; iimbo irregularller quadrilido, lacinla dorsall dilatata biloba. Slaniina in medio lubo didynama. Fru- j eins generis. I 9. Lippu hermännioides N. fruciiculosa, erecla, ramo- sissima, pilis glandulosis brevil)ii.s subhirsnla, raiuis Icre- I liusculis brunneis rimosis, ioliis sub6c'S;,llibus cuncalo 220 obovalis subrotundisquc subretusis. antrorsum paiicldentalls paucicrcnatisve, nigosls, marginibus reilexis, venis utrin- secus subternis, capitulis spiculiformibus paucifloris brc- viter pedunculatis folia subaequantlbus, bracteis elliplicls utrinque acutis corollas siibaequanlibus. E Brasilia misil Sellowius. Haec cum siibsequenti specie summa conjuncla afli- nitate ab illa differt: hirsutie, foliornm bractearum capilu- lorum figura, florlbus majoribus, calycibus minoribus et caet. Internodia caulis maxime evoluta ravius semipoUice longiora, ramulorum breviora. Folia iisdem longiora ; ma- xime evolula cum petiolo circiter lineam longo 8 lineas longa, 5i lineas lata, utrinsecus subtridentata, denlibus oblusis margineque revolulo crenata diceres; supera pagina scabra; infera mollis , costa venisque pilis mollioribus uberius veslitis. Capitulum lanceolato-spiculiforme, pau- citlorum, breviter pedunculalum, follo nunc longius nunc brevius, sub antbesi erectum, defloralum nntans; pro pe- dunculo simplici ramulus saeplus axillaris foliifer pluribus instruclus capitulis. Pedunculus ad summum bilinearis. Capitulum axi subquinquelineari, imbricatum bracteis membranaceis nervoso-reliculatis, quarum exleriores ma- jores 4 circiter lineas longae. Calyx lineam circiler lon- gus, basin lubi corollini laxe ampleclens, bidenlatus, den- tibus dilatatis acutis ciliatis. Corolla tubo recto sursum incrassato Ires lineas longo, limbo bracteam paulo supe- rante inaequali diametro subbilineari, extus solito more pubescens, intus inprimis ad faucem villosula. Stamina in raedio tubo didynama, antheris subrolundis. Fructus non iiisi immalurus nobis obviam venit, nondum sua spontc biparlibilis, fabrica caelerum cum aliis Lippiis conveniens, saepe vero mancus, altero loculo evoluto, altero abortive. 10. LippiA microcephala N. fruticosa, erecia, ramo- gissima, ramis lereliusculis scabrido-birlcllis brunneis li- 221 mosis. Follls subsessllibns cIHplicis obovallsque, bnsi cu- neato-acutis, aiilrorsum paucidentatls, marglne reflexo, iiudiusculis, supra scabridis, subtus in cosla et venis utrln- secus subleniis scabrido-hlrtellis, capltulls paucifloris bre- vlter pedunculatis folia subaequantibus, bracteis oblongis obtusiusculls substrlgoso-blrlelUs et ciliolatis corollas sub- aequanllbus. E Brasilia misit Sellowius, Finilima superiori speciei , quam confer. Habitus prorsus idem. Folia paulo angusiiora minus sunt cuneata, elliptica magis et acutiora, dentlbus vel serraturis aculio- vlbus ulrinsecus 1 — 3. Maxime evolula cum petiolo cir- citer lineam longo 7| lineas longa, 4^ lineas lala, Capitulum 3 — 4-florum bracteis collateralibus patulis, nee imbricalum, nee spiculiforme dici potest. Bracleae tres quatuorque lineas longae. Calyx campanulatus, irregulari- tcr 2-— 4-dentatus vel 2 — 4-iidus, dentlbus acutis, mem- branaceus, quadrinervius, tenuiter pilosus vel hirlellus, quam in aliis speciebus major, duas circiter lineas longus. Corolla tubo basi angusliori supera parte crassiori 2< lin. longo, limbo diametro circiter blllnearl, extus pubescens, intus ad faucem praesertim villosula. Stamina in medio tubo didynama, filamentis brevibus, antheris minutis sub- rolundls. Frnctus: quae de superiori specle diximus re- petenda. — Folia et raml novella inflorescentiaeque pun- ctulis resinosls tenuissimis (glandulis?) nonnunquam ob- scrvantur mlcantia. 11. hippix ßorida N. fruticosa, pilJs glandulosis sub- lomenloso - pubescens, ramis erectis obsolete angulosls crebre nodosis, follls subimbricatis oppositis verlicillalisque ternls sessilibus cunealo-obovatis oblusis acutiuscullsque crenulatis subrugoso-reliculato - venosis, pedunculis axil- I laribus pseudolerminalibus tblla longe superanlibus , capi- I tulls floridis semiglobosis nutantibus, bracleis petaloidibus maximis. E Brasilia misit Sellow. 222 — Capilulls flürlills cum subsequenll specle caelerum diversisslma convenlens. RamI sesquipedales longioresque, simplices, recti, erecti, penna corvina tenuiores, infernc foliis denudati pedunculis annotinis superslitibus glabres- centes, crebre nodosi, inlernodiis rarius semipollicaribus, raiisslme ad pollicem usque elongalis. Folia ulrinque mollia, penninervia, veiils crebris utrinsecus 6 — 10; ia summitatlbus tantum superstitia; inferiora subpollicaria, 5 llneas longa, apicem versus decrescenlla. Pedunculi pavici (I — 8) in summis nodis axillares sesquipollicares bJpoUicaresque gemmam apicalem circumdant. Capilulum pilis quam in foliis rarioribus pubescens et pilosus, bracteis excretis expansis diamelro subblpollicari, rachide deflorati denudata quiiique ad summum lineas longa. Bracleae tenuiter membranaceae, trinerviae, reticulalo venosae, pilis glandulosis in ulraque pagina adspersae, in- prlmis autem in exleriori, qua nervös venasque densiores opacant; exlimae minores, firmiores, densius pilosae, ob- tusissimae; interiores late ovatae aculae, minime aulem acuminatae; maxime evolutae pollicem excedunt longilu- dlne, 9 circiter lineas latae. Calyx parvus villosus. Co- rolla extus glanduloso- pubescens, inlus ab insertione sta- minum sursum ad faucem villosa, tubo curvo sursum ampliato tres circiter lineas longo, limbo parvo. Stamina didynama in medio lubo vel inferius sita ; filamenta an- tberis ovalis duplo longiora. Stylus generis. Frucfus Lippiac. l2. LiPPiA lupiilina. N. frulicosa, pilis glandulosis subtomenloso- pubescens, foliis distantibus breviler pelio- lalis ovatis (nunc late ovatis cordalis, nunc angusle ovatis basi acutis) obtuse serralis, pedunculis axillaribus pseudo- ierminalibusque foiia subaequantibus erectis, capitulis flo- ridis ovoideis, bracteis petaloidibus. E Brasilia. Sellow. 2'i3 Affinis supcriorl, quacum inflorcscenlla el indole bractearum convenit, diversissima folils. Speclmiiia nostra pedalia et sesquipcdalia: Caules, qui a crassiorl rhizomale avulsi videnlur, nunc annotlni simplices, nunc bi- et triennes tolideni ramosi, obtuse letragoni, internbdiis ses- qul-quadilpollicaribusque. Valde variat foliorum figura et anipllludlne, longlludlne pedunculomm, pube et villositate. Folia in aliis late cordata, lainina intra nervös collaterales paululum in petiolum producta, 2 p. 91. longa, 2 p. 4 1. lala, petiolo 4-lineari; in aliis ovata, lenuius acutiusque serrala, sesquipollicarla, 9 lin. lata, petiolo sesquiiineari; nee desunt forrnae intermediae , Iransitum demonstrantos. Penninervia sunt simulque tri- et qninquenervia; quo niagis dilatantur, eo crassius nervosa et rcticulato-vcnosa. In aliis speciminibus juniora sallem vclutina, ramo pe- dunculisque patenlim villosis, pilis longioribus pubem glandulosam opacantibus; in aliis pili longiores lere desunt. Pedunculi nunc pollicares, nunc duos polliccs latos exce- dunt. Capitulum junius globosum, ceraso minus, floribus bracleas superanlibus; mox bracleis excretis ovaluni, pol- lice longius, diametro novemlineari. Bracteae tenuiter membranaceae et nervoso-reticulato-venosae, molliter pi- losae el ciliatae, pilis praesertini nervös et venas exterio- ris paginae opacantibus; ovatae, leviter acuminatae, acutae, 8 lin. longae, 5 lin. latae; extimae interioribus similes. Calyx pilis patenlibus mollibus albis densissime munitus, sesquilineam longus. Corolla extus villosulo-pubescens, intus fauce villosa , tubo curvulo sursum ampliato 3 — 4 lineas longo, limbo inaequali diametro vix duas lineas metiente. Stamina in medio tubo vel inferius sita didy- nama, antheris oblongis. Fructus maturus nos effugit. — Congener certe Lippiae floridae. 224 2. Capllulis axlUarlhjis phnlhus verticUlatis. *) Capitulis spicisi^e quadvifariam imhricatis tetraquctris. Tribus maxime naturalis. Nullius specierum nostra- riim No. 13 — 18 fructus perfectus nobis de eo sedule quaerenlibus obviam venit. — Quo ad genus recognoscen- das tradimus felicioribus. (Conf. infra Lippia sericea.) 13. Lippia sidoidcs N. fruticosa, ramis obsolete te- tragonis patulls glabrescenlibus, summitalibus inflorescen- tiisque juniori statu subsericeo-canescentibus, foliis bre- viter petiolatis ovalis obtusis acufisque, cuneala basi in- tegerrimis, obtuse serratis , penninerviis triplinerviisque, venis utrinsecus subquinis obliquis supra Jmpressis subtus prominulis; supera pagina pilis brevibus antrorsis vetustate basi callosis demum scabra, infera pagina in rete vasculuso nioUiter pllosa . pedunculis axillaribus aggregatis laxis pe- tiolo longloribus, capitulis tetraquetro-ovoideis, bracteis imbiicatis ovatis acutis complicatis longitudine tubi corollae. Sellow e Brasilia misit, speciminaque macrophylla microcephala e Buon retiro. Flores si exsiccatis fides est habcnda lutei. Peduncull variabill nuraero, imparl evolutionis gradu aggregati, soli- tarii, senarii pluresque, ramuli vel racemi sunt axillares conlracli. Basilari parte maxime canescunt, Bracleae in- primis nervo carinali et marginibus villoso-pilosae. Calyx tubulosus, basin tubi corollini laxe ampleclens, lineam longus. Corolla extus pubescens, intus infra faucem rari- ler pilosula, lubo gracili 2|^ lin. longo sursum paulo am* pliato, ibidem staminifero, diametro limbi sesquilineari. Antherae subrotundae, minulae. Fructus nos efiFugit. Alia specimina apices videntur esse caulium. Panicu- lam divitem subpyramidatam, nee ut in affinium plurlbus anlhuTum stacbyoidem, praebet ramus centralis ramulis collaterallhus comitatus, omnibus trondosis et floribundis simul, foliis inflorcscentias semper superanlibus. Inter- nodla 225 iiodln cauUs vcl rami centralis bipolllcaria majoraque, ra- inulorum subsemipolllcaria. Folia tcnuiler serrata, polll- cana, lalitucllnc semipollicarl, pcllolo duas lincas longo, vctusliori aetate scabrld.i. Pedunculi quatiior circllcr lincas longi, axis capiluloriini tolldem. Alia speclmina (Buon reliro) aclalc minus provecla prJmigenis ornanUir floribus. Capilula illls breviora, vix ovala. Folia majora, longiora, angiisilora, basi aculius cu- neata, minus lenuiler scnaia, citiiis scabrida, vetusla sca- berrima ; longitudine bipollicari, latitudinc 9 lineari, petiolo 4 lineas longo; juniora angusliora, oblonga. Foliis verticillatis ternis unicus inter haec adest ramus, hornotinus, herbaceus, liixurians inlernodiis clongatis 4pol- licaribus; foliis maximis Iripollicaribus, sesquipolliccm lalis, petiolo 5-lineari; capitulis ovoideis. 14. LiPPiA elcgans N. frulicosa , ramis obsolete tctra- gonis sursum cum inflorescentiis sublomenloso-pubescen- tibus, foliis ovato-oblongis, basi aculis, apice obtusis, crc- nulatis rugosis, venis utrinsecus circiler 8, infima e petiolo Oriente, discoloribus, supra calvescentibus, subtus tomen- tosis, pedunculis aggregalis laxis petiolo longioribus, capi- tulis tetraquetro- ovoideis, bracteis imbricatis late ovalis acuminulatis complicafis longitudine circiter tubi corollini. E Brasilia misit Sellow. Habitu inflorescentiaque superiori similis. Rami ma- gis virgatl strictiusque erecli. Folia internodiorum circiter longitudine sesquipollicaria, semipollicem lata, petiolo tres lineas longo, apices versus decrescenles. Pedunculi in aliis speciminibus tres lineas longi, axi capituli semipolli- ! cari, in aliis fere duplo longlores , capitulo dimidio bre- j viori. — Bracleae nervo carinali crasso paululum excur- renle acuminulato-mucronatae, ciliatac. Calyx tubulosus, I laxus, pubescens, lineam fere longus. Corolla exius ;|pubescens, intus infra faucem rariler pilosula, tubo rccto 7r P,d. 2s Heft. 15 226 clavato duas lineas longo, limbo inaequaliicr (juatlnlido, lacinia dorsali biloba, lobis Inlegris obtusis. Stamlna dldy- nama^ altius medio lubo sila; anlherae minutaej subrolun- dae. Genus in fructu deüciente recognosccndum. Cave ne pro fructu vel gernilno grossificato liabcas liibum co- rollae icto insectorum Iransformatnm, obovoidt'uni glol)o- sumve, tubi immutata parle coroiiatum, falsa specie api- culatum, hirsulum; seclione institula carnosum, cavo axili unico vacuo pervium. 15. LiiM'iA microphylla N. fruticosa, ramosissima, ramis teretiusculis, epidermidc grosse libroso-sccedenle, ramulls canescenti-pubescenfibus, suinmilalibus inllorcsccntlisquc tenerioribus villosis, foliis petiolalis, ovalo-suborbiciilaribus oblusis in petiolum produclis crenalis rugosis, vcnis ulrin- secus quinis, supra pilis anlrorsls scabris, subtus incano- tomentosls, pedunculis aggregalis laxis, capilulis tclraquelro- subglobosis ovoideisque folia snbaequantibus, bractcis lau- ceolalls concavis inflexo - acuniinatis palulis corollas ae- quantibus. E Brasilia misit Sellow. Propc Caravcllos et in montibus elatioribus Serra dos Orgos legil Freyreiss (licrb. Beyricli.) Maxime affinis L. origanifoliar JIBK., cui syno- nymon est Cardoqiiia origcnioidcs Reich, in Sieb. fl. Irinif. Wo. 86. Internodia 3—6 lin. longa, ramorum floriferorum vir- gatorum sesquipolllcaria imo longiora. Specimina vcge- tiora foliis ornantur majoribus mollioribus, juniori aelate supra velulinis. Folia maxima 9 lin. longa, 7 lata, petiolo trilineari ; speciminum macriorum scaberrima, 5 lin. longa, 4 2 lata, petiolo sesquilineari; apices versus decrescunt. Inflorescenliae infimae foliis superalae; snpcriores folia superanles. Peduncnli 2-3 lin., capitula 3— 4 lin. longa. Calyx semilineam longus, pubescens et cilialus, biden- lalus bifidnsve. Corolla extus superne pubescens. liibo 227 reclo niedio vcnlrlcoso ibidem sfaminifcro vix sesqullinca Joiigiori. Gcrmcn et slylus generls, glabra. Fruclus de- ilciens. Et in hac specic ul in superiori corollae ab in- sectis lacsae obscrvabanlur. 16. LiiM'iA salc'iacJoVia N. fiulicosa , ramis teretius- culis, ramulis inflorc^scenliisquc pubesccnlibus, folils pe- Il»)latis angusle ovalis oblusis, basi rolundatis (rariusque subcordalis), creniilalis, vcnis iilrlnsecus 7 — 9, siipra Iiir- tello-pubcsccnlibus, sublus lenuiler cancscenti tomcnlo&is; anlhurls, pedunculis aggrcgalis laxis folia supcrantibus, capitulis telraquctro-subglobosis parvis, braclcls ovalis acutis complicatis subrccurvis patenlibus villoso - cilialis, tubo corollino brcvioribus. E Brasilia misit Sellowius. Epidermis quam in superiori specic difficilius iardlus> quc fibroso-rcccdens. Inlernodia poUicaria iripollicariaque. Folia ramea blpollicaria, polliccm lala, minora niajornquC) peliolo maxiriis ad sumnumi 4-lineas longo, floralia mi- nora. Rami in anlliuros abeunl virgali; ramuli infimorum pseudo-verlicillorum vices agunl, folii- ct. floriferi, foliis rameis cactcris acqualibus sutTiilli; folia lasciculos pedun- culorum aggrcgatorum scssiics comitantia ad summum semipolllcaria , apiccm anlburi versus decresccnlia. Pc- dunculi filiformes, 4 — 5 lincas longi, patuli et rcficxi. Ca- pilula minuta, axi trcs llneas longa, vix majori; Calyx minutus, compressus, bidentalus bifidusve, pubescens et ci- llalus. CoroUa generis extus pubescens, tubo recto clavato supra medium aniherIferO;, lineam vix sesquilineam longo. Nee in hac specic IVuctus indagalus est. 17. LiPPiA stacliyoides N. canlibus ereclis, basi lignes- cenlibus tereliusculis, pilis retrorsis hirsutis, simplicissimis in anthurum elongatum desinenlibus, foliis vcrlicillalis ternis oppositisve, breviler peliolatis subsessiiibusque, sub- elliplicis (nunc ovatis acutis muticisj nunc obovatis apice 15* 228 rolundaüs cxJmle miicronalls), crenulalis. vcnis arcnalis utrinsesus 7 — 8, pills nntrorsis dcnsis rigidls supra velutl- nis, subtus canescenti-tomenlosis, capitulis brevlter laxe pedunculatis pluribus tclraquelro - subglobosis longiusve prismaticis pllis rigidis densis canescenfibus, bracleis im- brlcatis ovatls acuminalls complicatis inflexis tubum co- rollinum subaequanlibus. E Brasilia. Sellow. Bi- et quadripedalls, anthuro quartam ditnidlamvc allltudmis partcm efticlente, inlernodiis inferioris anlliuri maximc elongatis 3 — 5-pollicaribus. Caulis inlerne cras- sltie ad summum pennae corvlnae, saepliis gracilior, epi- dermide longitudinaliter riniosa, llgno albo, supevne tenui- ter striatus. Folia ex ovala in obovatam ludentia lorrnain, breviora longioraque; maxima sublripollicaria, scsquipollice latiora, petiolo in aliis trilincari, in aliis subnullo. Costa media in aliis speciminibus in mucroncm validum lere sesquilinearem excurrit, qui mucro in aliis plane deside- ralur. Pseudo-vcrlicilli subglobosi, densi, follis reflexis suffulti in inferiori anthuro ipsis longioribns, in superiori brevioribus; pedunculis frilinearibus et paulo longioribus; capitulis maxime evolutis S lineas longis, diametro circi- 1er Irilineari. Calyx minulus, laxns. deprcssus, bilidus, pilis antrorsis albis veslitus et cilialus, lineam circiter longus. Corolla extus Icnuissinie pubescens, inlus sursuni villosula, duas lineas longa ; stamina didynama medio tubo , altius sita, antheris minulls subrotundis. Germen bilocii- '■ lare glabrum, Stylus stigmaque laterale generis. Fruetus desideratur, 18, LippiA scricea N. sericeo-incana,. caulibus junceo- strictis simplicissimis vel sub anthuro ramuliferis, loliis verlicillatis ternis qualernisque subsessilibus erecto-palulis ellipticis utrinque acutis obsolete serralis crenatisve sub- inlegerrimis, venis obliquis ulrinsecus subsenis, capilulis 229 brcvilcr laxe pediinculatis tetraquelro ovoldeis vel longlus prlsmallcis, bracicis Imbrlcalis ovalls acuminulatis compli- talis reclJs lubuni corollinum subaeqiianlibus. E Brasilia. Scllow. Caules sesqnipedalcs Iripedalesque, graciles, crassilie cJrciter pennae columbinae, inlerne rimis superna striis iilplurimum nolati, numero simplici vel duplicl foliorum in vertlclllo; internodia foliiferi caulis semipollicaria polll- cariaque, anlliiiri pollicarla ad sesquipollicem usque elon- gata. Folia iiifima detlcicnlia; infera inlernodia subac- tpianiia superanliave pollicaria, 4'j lineas lata, pcliolo ad summiim sesqiiillneavi; sursuni senslm decrescenlia, inter- nodiis breviora. Supera pagIna in aliis virescif nudiuscula, in aliis sericea canescil; venae supra impressae, sublus proniinenles, villis longioribus prostratis veslitae. Gcminae ex omnibus axillis prorumpunt, nee nisi rarius atque sum- mitat cm versus in ramulos evolvunlur crecto-patulos, caule breviores, floriferos. Capilula villosa in inferioribus de- pauperatis verticillis subsolitaria , folia 4 — 5 lineas longa paulo superanlia; pluria in superioribus longiora, subsemi- poUicaria, diamelro subtvilineari , fpedunculis aggregatis laxis tres circiter lineas longis folia subaequantibus. Bra- cteae uninerviae, sericeae, ciliatae, intus nudiusculae. Calyx pariter sericeus et ciliatus, bidentatus bifidusve li- neam circiter longus. Corolla, si fldes siccis est habenda, lutea, exlus dense pubescens, intus sursum et ad faucem pllosula, tubo recto sursura incrassato tres lineas longo, limbo diametro subsesquilinearL Stamina in medio tubo didynama; antherae minulae subrotundae. Fructus ut in superioribus speciebus sacpissime abortiens, rarius quae- rcnti sese offerl. Semel iterumque repertus est in calyce inclusus, unilateraliter evolutus, dinildiatus, altero loculo lite evaluto, semiovoidco, dorso convexo, facie plana; 230 altero nborllvo cvanldo, faciei aUcrius adhaerenle; mucrone (styU parle) subfaclali, **) CapltuTis non quacirifariam imbricotis. 19. LipPiA rotandifolla N. caiile erecto scabrido , su- perne ramoso, inflorescentils ihyrsoideis lerminalibus, follis pscudo-verlicillatls ternis (quaternisque) brevlter petlolatis subrotundis dcntlculaüs subacuminalls, integerrlma basi acntis, subcoriaceis crassinervlls 3 — 5-iierviIs venosis et rellculalorvenosis, venis utrinsecus subquinls, supra scabris, subtus tenuissime tomenlosis, pedunculls axillarlbus soli- tariis gcminisque erectis, capitulis ovoldeis molliler velu- llnls folia mullo superanübus, bracteis undlquc imbrlcatls lanceolalis aculis tubum corollae subaeqiianlibus. E Brasilia misit Sellow, Diversissima ab omnibus nobis cognitis species. Spe- cimina noslra sesquipedalia et fere (ripedalia: rami stricti, vel caulium subherbacearum inferne subsimplicium apices, crasgitle pennae corvinae vel cygneae, cavo medullari satis amplo; oblusangiili, striati, pilis brevibus rigidulis specie pubescentcs reveri^ scabridi. Internodia sesqulpollicaria tripollicariaque, verlicillari foliorum ordine saepe pertur- balo. Folia ereeto-patula; inferiora maxima cum euneata basi bipollicaria, diametro sesquipollicari, peliolq sesqui- Jineari \ sursmii paiilulum decrescentia, Raimili floriferi subfasligiali, internodio basilari ad tres pollices elongato, xiodis stevilibus paucis approximatis, foliis unguo vix majo- libus ornalis, floviferis. confluenlibus. Capilula in thyrso conipaeto congesta, ramulis pedunculisqiic simplicibus cou- fluciitibus, PcduncuU diversae longiludinis, pubcscentes; infiml maxime evoluti vi?i iinquam pollicares. Capilula ovoidea, dcnsiflora, sericeo-velulina vix tamen canescentia, axi semJpolUcnri et subpollicari. Flores c siccis violacci. Calyx 0 füliolis lalcralibus duobus carinalis constarc I 231 vidclur, IiirsiUus, lincam longus. Corolla exlus hlrsula, iiilus ad faiiccni pilüjsa vcl villosa, lubo curvulo sursuni vcnlii- ("oso 4-lineas longo, limbo «juadrifido intus nuduisculo diamclro bilineavi. Stamina 4 didynama. In medio lubo vel pauIo allius sila ; anUicrac subsessilcs, subrotundac, mi- nutac. Gcrnien vcriicc circa slyli basin pllis paucii> erecüs albls inslructuni; slylus brcvis, apicc crasslor; stlgnia la- Icrale congencrurn. Fruclus Lippiac obcordatus, intra cmarginaturam basi slyli apiculalus, brunneus, nitidus, glaber, vix intra sulcum facialcm verlicem versus setulls aliquot instructus, mlnulus, axi semillneari, sua sponte biparlibilis. — Unicum acpiac fervidae infusum capituluin gravcm mox efTusit olorem camphorato-aromalicum, 20. LipriA hislocalycina N. frulicosa, crccla, ramis \ hexagonis glabris, rainulis inflorescentiisquc Iiirtcllis, foliis verticillalls lernis subscssilibus clllpticis utrinque acutis grosse acute serratis paucidentatlsve membranaceis Icnui- nervils hirlelHs cillatis, venis uliinsccus subscnis, ramulis abbreviatis floriferis (racemis) coinosls axillaribus, spicis pedunculatis laxis verlicillatis ternisj loliolis intcgcrrimis suffultiß, bractels lanceolatls aculis concavis longiludine tubi coirollini, frucliferis palcnllbus, Iructu calycc villoso subadliaerente vestilo. E Brasilia misit Sellow. • Slngularem inter tauiillares stirpem faclle pro novo genere habercs, gvavioribus tarnen cbaraclcrlbus oniiilbus cum L'ippüs caeteris convenit, iiec longe ab illis abliorret inüorescentia , quae pedunculls axillaribus pluribus aggre- gatis (rarao vel racemo abbrevl.alo) et capitulls vel potius spicis tetraquetris gaudenl. Internodia adulta bi- et tripollicaria. Foliis rameis nostra specimina carent; jam sunt delapsa; quae comam ramulorum superiorum maximc evolutorum formant II p. 9 1. longa, 10 lineas lata ; juniora vcro minora, angusliora, 232 magis lanceolata. Ramull e nodls basllarlbiis approximatis ut plurjmiim tribus fiorlferi; iiodi superlores steriles in ter- noiliis magis olongalis distaut foliis snpradescriptis ornati; folia infimi nodi minima, squaiaiformia; allerius majora; lerlii ad semipollicem usqiie elongata, figura superioribus similia vel rarius magis contracta, obovala, ut plurimum inlegerrima. Spicae inferiores brevius, superiores longius pedunculalae, pedunculo a paucis lineis ad fere sesquipol- licem elongato; sie et spica longiludine ludit, cum evol- vunlur primigcni infimi flores contracta, capilulum pauci- florum simulans; bis defloratis clongatur rachis, pandcnles reflccUmlur bractcae axilla calycem fructiferum villosum fovcnles, succeduntque novi flores ut in racemo Biirsae pastovis. Flores altcrni. Spica, decimo flore deflorato, apice etiam nunc florifera pollicem latum circiter longa. Bractcae lanceolatae, antice longius altenuatae, aculae, concavac, paululum inilexae, membranaceae, tenuiter tri- nervlae, ut folia hirlellae et ciliolatae. Calyx tubulosus, pilis longis patentibus albis dense vestilus. Corolla tener- rima, pelliicida, oxlus rariter birtella , intus glabra; tubo adscendente curvulo, subreclo, subacquali, 5 circiter lineas longo; limbo quadrifido, solilo minus inaequali, diametro 2| lineas meliente. Genitalia glabra. Stamina didynama; antberae subrotundae, minutae; inferiiis par filanienlis subnullis in medio tubo vel paulo allius situm; superius par ßlamentis curvulis brevibus medium inter inferius et faucem obtinens. Germen, Stylus staminibus inferioribus brevior, stigma laterale generis. Fructus Lippinc, sua sponte bipartibili?;, utroque carpello post dehiscentiam dorso coftvexo parte calycis subadbaerente vestito, facie plana. 3. CapltuUs cymoso -panicuJatis, 21. Lh'I'I.v vcrnonioidcs N. caule tetragono cum petio- lis hirsuto, foliis ovatis ellipticisque aculis, in petiolum 233 brevem brevUer altenualls, scrralls, supra pills brcvibus callosis scaberrlmls et albo-|nincUilalis, subtvis priniuiu :iiiblomenlosls dein in rele vasculoso biiiis ligidisque, venis oblique arcuatis iitrinsecns 7 — 10, infimis e peliolo oviis, panicula terminali, ramis oppositis cymosis, capiliilis squarrosis strobilifonnlbus globosis et ovoidcis, alaiibus sessilibus, bracleis squamiforniibus arcte imbricalis, antice dilalato-rotundalis mucronulalis velulinls, denudala basi (ungui) brcviter cimeatls, longitudine tubi coiDlllni. E Brasilia misit Sellow. Singularis, iinica sui conlubernli nobis cognila specles. Ilerbacea videlur. Speciniina nostra bipedalia. Caules simplices vel, ramo principe emorluo, semel bifurci. Inter- nodia poUiearia iripoUicaviaque. Ilirsuties caulis e pilis majusculis patentibus albis constaus suruum infra inflore- scentiam deficiens. Folia niaxima quadiipollicarla, lali- tudine bipollicari, pedunculo bilineari; lerlia parte saepe minora; apicem versus decrescenlia; ramos paniculae sufful- cientia squamacea, integerrima, ovata,acuminala, acuta, con- cava; summa extimaque subsesqullinearia. Panicula laxa, pyramidata fastigiatave. Rachis, foliola, rami pedunculique pilis minulis anirorsis adpressis veslita et scabrida. Cymae bis et ter bifidae, vel, internodiis duobus confluentibus, quadrifidae (pseudo-umbellae quadriradiatae), pedunculis simplicibus vices saepe ramorum cymiferoruni agentibus; ramisqne primariis saepe pedunculo simplici ejusdem loa- gitudinis comitatis. Cyma apicalis collateralibus saepe divitior. Rami inferiores, foliis magis evolutis suffulti, pa- niculis aecessoriis principi similibus subinde ornantur. Capitula variae magniludinis; maximum in nostris speci- minibus axi semipollicari, diametro 4v lineas metientq. Bractfeae squamiformes, sesquilineam latae, lolidem longae. Calyx villosus bifidus. Corolla extus villoso-pubesccns, intus ad faucem villosula, tubo clavato infundibuliformi 234 scsquillneam longo, fauce slaminllera, Iliiijo valde inae- quali, lobo postico elongalo quasi lingulalo. Fiuctus Lip- piac obcordatus, sua sponte bipartibilis. ALOYSIA Ortcga. Species Verhcnac L. Zapaniae Lam. Lif)jnac Kunih. Genus dkLlppia inflorescentia praescrtim alieiium. Species princeps Aloysia citriodora 0. (Vcrbcna irlphylla L.); accedunt Verhena virgata R. et P. et Lippia scorodo- nloidcs HBK. ; his Uibus quatuor subjungimus species novas inlVa descriplas. Omnes praeter citriodormn con- veninnt hirsutie subvillosa calycum, qui pilis patenlibus reclis mollibus albis deuse sunt veslili, 1, Aloysia cJimnaedryfoUa N. foliis oppositis brevis- sime peiiolalis ovatis suborbiculalisve grosse profunde ser- ratis, supra scabris, subtus canescenti adpresse tomenlosis, spicis axillaribus solitarils oppositis sparsisque in apice ramorum. E Brasiliae meridionalis pluribus locis, e Campe No- Vembri florentem, nee non e Brasilia tropica misit Sellow. Frulex elegans, quadri- quinquepedalisque, ramosus, ramo apicali post fruclificationem saepe pericnte inordi- nate dichotomus, ramis ereclis oppositis sparsisque gracl- Icsccntibus foliosis. Rami juniores telragoni, pallide ein namomei, pilis brevibus subretrorsis albis pubesccnte-hir- telli, epidermide fibrosa secedenlc calvescentcs, provcctiori aetatc teretes, intrrnodiis semipollicaribus ad siumnuni sesquipollicaribus. Folia opposila, breviter petiolala sub- sessiliave, erecto-palula, rigida, late ovata, ovata subrotun- dave, obtusiuscula, grosse profunde serrata, serraturis ulrinsecus 4 — 5; venosa et reticulato-venosa, venis pri- mariis ulrinsecus 4 — 5, infimis e petiolo ortis (nervis) caclcrls similibus ; nervo venisque supra inipressis, subtus proüiiucntibus; supcra pagIna scabra, oculoque armalo vcl 235 nudo albo punclulala; scabrillcs enim e pills aciilciformlbiis conicis antrorsis brevissimis rlgldlssimls basi albo-callosis orilur, vel ctiam, et tunc maxima, e solis callls Stella lis auclis, pilis dctritis, qui pili vero in marglne et versus marginem diulius persistunt; pagina infera tomento pecu- liari adpresso lenuissimo albido inlra rete vasculosum nudiusculum pilis antrorsis liirtellum est vestita, veluslale calvesccns. Ubcriora speclmlna luxuriant foliis maxlinis, minori scabritie donalis, ovalls', pollicaribus, lalitudine 9 lin., petiolo sesquilineari; maciiiora ornantur foliis fcre orbiculatis scaberrinns, diamctro clrciler semipollicarl, pe- liolo semilineari. Spicae apices ramorum ornant axillares, nee terminales, solilariae, opposifae vel sparsae, ercclae patulaeque, graciles, laxae, 3 — 5-pollicares; inferiores ma^ xime evolutae; longius breviusve pedunculatae, infera ra- chidis parte tloribus orba. Racliis filiformis densius ramu- lis eadem pube veslila et canescens, Flores dilute coeru- lei, pseudo-opposill et verlicillati lerni senique, verticillis discretis et reniofiusculls, alternique et sparsi, in infera spica paulo rarescentes, insident rachidi angulo fere recto. Bracteola lanceolala, acuta, hirta, calycern suffulciens, eo brevior. Calyx corollaque- terlia circiter parte breviores quam A, citriodorae, minus gracilescunt, Calyx tubuloso- campanulatus, quadridenlatus, dentibus ovatis acuminalis aeutis, duobus paulo longioribus, longiludine circiter di- mldii tubi; extus in tubo villoso-pilosus, in dentibus bir- tellis subcalvescenSj inlus glaber. Corolla tubulosa infun- dibuliformis, lubo calycern paulo superante, limbo obliquo quadrifido, lobis rotundalis, supero emarginatoj extus sur- sum pllosula, fauce barbata, zona piloruni lata deorsum in tubum, sursum in limbum excurrenle, Stamina qualuor didynama, glabra, in fauce sita; antberae cordatae; filamenla brevissima. Germen, fructus etiam apice hirta; Stylus inclusus, glabev, sursum incrassatus, stigmate ierminalus 236 crassiori emarginalo; tardlus decltluus in fnictu pcrsistit calycem supeians. Fruclus siccus, calyce pcrsislenli haud aucto dcntibus conniventibus vestilus, anguste obcordatiis, In ulraque facie sulcatus; siccus biparlibilis, dispermus. Sapor herbae paucus araarus, deinde herbaceus. 2. Aloysia jwlygalaefolia N. foliis ovatis breviter acuminatis acutis integerrimis, supra scabris, subtus glabris nervo piloso, sessilibus ternis laxe imbricatis, spicis pseudo- lerminaiibus axillaribusque solitarlis rectis cano-villosis. E Brasilia misit Sellow. Frulex elegans ramosus. Rami lenues, erecli, recli, lirmi, obsciire sexanguli; annotini foliis denudaü, cicatri- sati, cicalricibus semicupuliformibus prominenlibus et quasi spinescenfibu.s, epidermide secedcnle grosse fibrosa; ramuli hornotini pilosi, pills palentibus, striati, vestiti foliis ni- tenlibus rigidis, obscure sexfariis, pseudo-verticiilatis ter- nis, erectis, laxe imbricatis, inferioribus majoribus sursum sensim decrescentibus. Folia ovata, basi nonnunquam auriculato-subcordata, apice breviter acuminata, aculissima; margine reüexo; supera pagina scabra et albopunctulala lege sub superiori specie descripta; infera pagina glabra, nervo] prominente pilis antrorsis sparsis munito, venis utrinsecus subqualernis irregularibus, inlimis ab inserlionc orlis, venulisque raris reliculatis prominulis. Folia majora 7 lineas longa, 4 lata. Spicae sparsae ex allernis saepius verlicillis singulae, ereclae, rectae, lirmae, pedunculatac; inferiores subterminallbus magis evolutae cum pedunculo poUicari circiter quadripollicarcs; spica pseudo-terminalis cemma comitatur revera terminali, tardius eadem evoK venda; crassilie acquant spicas A. citriodorae, at magis dcnsiflorae sunt et corollis majoribus decorae. Rachis, ut ramuli pilosa. Flores verticillati terni pluresque, verti- cillis confluenlibus, aut allcrni, angulo recto rachidi inserti^ inferiores paulo rcnioü. Bractcolae lanccolatac, aculae, '2,iJ hirtac, longitudlne calycum; nönnullac sacpc floribus orbae infra spicam In siiperlori pcdunciilo. Calyx superiorls spocici, magis vlllosus, denlibus brevioribus elliptlcis acuiis, tcrlia circitcr tubi longiludine. Corolla lubulosa, infundi- bulll'ormis, llmbo obliqiio quadripartlto , lobis rotundalis, siipero obcordalo; cxkis plIosula,fauce ut In superiorl spccle baibala;siamina sinillla, minus inaequalir.. Gernien glabiuni. Fructus siccus, biparlibllis, dispennus, glaber, stylo tardlus dcciduo instructus, siusum crassiori, glabro, calycein su- peranle, sllgmale apicall crassiori eniarginato. 3. Aloysia lyclo'ides^. ramis brachlalis lentis, raniulis subspinescenlibus, foliis opposilis oblonge -elliplicis lan- coolalisve in peliolum attenualis integerrimis' obsolele sev- ratisve, supra scabrls, subtus lulescenli-canesconlibus opa- cis, spicis nulanlibus paniculalis termlnalibus axIUaribusque solilariis genninatisve; panicula follosa. Magnam speciminum copiani transmisit Sellowius, qui in Brasilia, praeserlim in provincia Cisplatina pluribus locis et temporibus collegit. Frulex ramosissimus, ramis bracliialis lentis, ramulls foliosisl subspinescenlibus, internodils adullis subpollicari- bus, vix unquam sesquipollice longioribus. Rami novelli tenuissime pubescenles, mox glabrescentes, tetragoni, ad nodos compressi; adiiUi teretes, epidermide pallida. Folia opposita, laxa, oblonge -elliplica lanceolataque, semper basi in peliolum attenuata longiludine latitudlnem laminae haud aequantem; apice saepius obtusa, rotundata; margine sae- piüs integerrinia. Ludunt forma, nunc in uberioribus spe- I ciminibus, in ovatam vergenlia, acuta, praeter integerrimam cuneatam basin rarius crebriusve dentata subserrataque, ad ■ sumnium polliceni et octo lineas longa, octo lineas lala; j nunc in macrioribus obtusissima, integerrima in obovatam magis redacta formam, semipoUIcaria , duas lineas lata. Supeia pagina scabritie sub A. chamacdryfolia descripla 238 . rlgcsclt, at pills cllius evanulls, ncc nisi juniorl folli aelate observandis, callls stellatis albis multo lenuioribus, oculo demum armato perspicuis, multo crebrloribus, quibus pal- lescere videlur; infera paglna glabra, lutescenli-canescens, opaca, sub lentc forli pigmenio pulvcrulento diceres im- bulam. Costa media siibtus prominens pellolu.sque pilis rarls mlnulls adpressis vix conspicuis adspersa ; vcnae pa- tentes, laxe reliculalae, nunc promlnulae, nunc vlx per spicuae; margo nunc levlter reflexus, nunc planus. Spicae revera terminales axlllaresque opposltae, solltarlae vel rarius gemlnalae, patulae, debiles, nutantes, breviter pe- dunculatae subsessilesque, 2 — 4-polllcares, divitibus foliosis apices ramorum ornant paniculis. Rachis canescenti-pu besccns. Flores racbidi angulo recto inserli, pseudo-vcr- ticlllati, verlicillis discrelis. Spica conferlior quam A. ci- iriodorne, crassilie paulo minori, calycibus corollisque brcvius tubulosis. Bracteolae ovatae, aculae, minutae, tubo t^alycis multo (ter quaterque) breviores, deciduae vix in conspecUim veniunt. Calyx solilo more villoso-pilosus, quadridentatus, dentibus subulatis acntis, majoribus duobus dimidia clrciter tubi longiludine. Corolla tubulosa, infun- dlbuliformis, tertia circiter tubi parle e calyce exserla, limbo obliquo quadrifido, lobis elliplicis, altero emarginato; exlus omnino glabra, intus solilo more fauce barbata; Slamina didynama, genitalia et fruclus A. chamaedryfoliae, at germen glaberrimum, fructusque glaber, nitens, brunneus. 4. Aloysia iirticoides N. loliis opposilis membrana- ceis breviter petiolalis ;ex ovalo lanceolatis subduplicalo- serratis, supra scabris, sublus subtomentoso-pubescentibus, spicis axillaribus tergeminis solitariisque laxis nutantibus ad ramulorum basin. E Brasilia misit Sellowius. Frutex. Rami juniores letragoni, pilis brevibus subre- trorsis hirtcllo-pubesccnlcs; adulti leretcs, calvescentes, 239 cpldcrmidc grlsca, Inlernodlls scsquipolllcaribiis, c (juoque iiodo ramulos opposilos inflorcscenliasquc cdenlcs. Folia opposlla, membianacea, laxa, breviter petlolata, ex ovalo- lanccolala, basi cuneata et inlcgerrima, lateribus inaequa- Ilter gro.ssluscale subduplicato-serrata; scrraturis oblusib- ribus nonnunquain creiiata dlceres. Supora pagina pilis minulis conicis anlrorsis aspera; infera, junior! saltcm statu, dcnsissimc pubesccns, subtomcntosa, canescens; pvovecllorl actate rarescunt pili et mollllics amillitur. Ve- nosa sunt et reticulato-vcnosa, nervo vcnis primarlis nlrln- secus 4 — 6 venullsque subtus promlnulls pagina pallidio. , ribus. Forma ludunt angustiora aculiora, latioraquo ob- [, tusiora, 2 — 3-polIIcaria, latiHidlne 9 — 16 lincari. Spicae graciles, rariflorae, laxae, nulanles pendulaeque, 4-pollI- cares semlpedalf^squo, axillares nee unquam , ut videtur, terminales; axillares trigcmlnae, ramulos comitantes saepe geminos, nodos praeserlim decorant rami annofini, foliis jam delapsis; ipsl ramuli ex infimis axillis solilarias j edunt spicas; nodi basilares floviferi ramulorum, internodiis I parnm evolutls, approximali. Rachls llliformis, ut ramuli pubescens, nunc ab Infima basi florifera, nunc iuferne de- nudata. ilnfera praesertim spica sparsi- et rariflora. Flores allerni, sparsi, oppositi et pseudo-verticillati, patentim disposili. ßraclcola llliformis, birla, vix longitudine den- , tlum calycis. Calyx solito more villoso-pilosus, insignis I longitudine denlium, qui angustissimi, subulati, hirti, ipso tubo sunt longlores. Corolla congenerum, extus glabra, i quam A. cilriodorae paulo brevius tubulosa, tubo dentes j calycinos paulo superante; faux barbala, genitalia, fructus congenerum. Stylus longitudine denlium calycis. Ovarium glabrum. Fructus glaber, laeve, brunneus, quam in supra descriplis speciebus minor. 224 RIEDELIA N. Flos Lipplae et Lantanae. Fructus sitcus, sphaeroi- deo-lentiformls, integer, vi biparlibilis: nux siiblignosa blIocularis,vel polius nuces sublignosae duae monospcrmae, niarglnibus conferruminatae , faclebus discrclae. (T. VII. fig. C.) Fructus siccus cum ossiculo drupae Callioreadis conveniens. Herba Lantanae vel Lippiac capitulis axillari- bus solitariis. Riedelia llppioides N. E Brasilia misit Sellow, legilque Beyrich in nemo- rosls montium prope novum Freyburguni. Caulls herbaceus, ereclus, subsimplex et apicem ver- sus ramosus, telragonus, angulis aculls, faclebus planis, lilvsutus, internodiis sesquipollicarlbus quadripollicaribus- que. Folla opposita , ovata, subacumlnata, acuta, subcor- data, intra sinum insigniter in peliolum decurrentia, ser- rala, sublrlplinervia, venosa, venis utrinsecus circlter qui. nis arcuatls obliquis, supra pilis callosis rigidis proslralis albis dense vestita et vetustate scabra, subtus tomentosa; niaxima cum petlolari pollicari parte tres et dimidium poUices longa, lalitudine bipollicari. Pedunculi telragoni, striali, hirsuti, antice crassiores, semipoliicem pollicemque longi vlx longlores, axillares, solilarii geminive, prius folils evoluti; capllulis floriferis novella superantibus, fructiferis folils adullis bis Icrque superatls. Capitula Lirsuta, sub anthesi subglobosa, malurescenle fruclu ovoidea, axi 8 llneas, dlametro 4|^ longo metienllbus. Bracteae ovatae, acutae, pilis antrorsis rigidis hirsutae et clliatae, intus nudiusculae, duas circiter terlias tubi coroUini partes aequantes. Calyx brevissimus mlnimus bllobus vel biden- tatus. Corolla exlus hlrlello-pubcscens, inlus ad faucem rariter villosula, tubo recto aequall tres ferc llneas longo, limbo parvo obllquo inaequaliler quadrifido, lobo dorsall dila. 241 dilatato Iranvcrsc elllplico. Stamina didynama; anllierae suborblculatae, minulae, in superiori tubi parle subsesslles. Feminea glabra;germen globosum; Stylus brevis semilineam circller longiis; sligma laterale. Fruclus sphaeroideo - len- tirormis, diamclro liiiea majori, brunneus, laevis, nilens, sulura nucum sulco levissimo iudicata; slyli diutius per- sistentis basi apiculalus. Semina adscendenlia. — Vide iconem. DIPTEROCALYX N. Calyx tubulosus, alls lateralibus auctus arcuatis longe ciliatis, bidentatus, subbifidus. Flos caeterum Lippiae et Lantanae. Fructiis siccus, integer; nux ellipsoides vel ovoides acuta, charlacea, bilocularis, loculis monospermis. Tab. VII. (ig. D. Proximum Ricdcliac genus, calyce alato diversum et compagine nucis pro lignosa charlaceae minima biparti- bilis. Stirpes lippioldes, foliis verticillalis, capitulis solitarüs geminisque pseudo-verticillalim racemosis, racemo ter- minali. 1. DiPTEROCALYX Mrtus N. folüs grosse rugosis, subtus in nervo et venis hirti^, capitulis cylindraceis , bracteis obtusis. E Brasilia misit Sellow. Caules erecti, substricli, inferne simplices, bl- et tri- pedales, basi lignescentes , teretiusculi, pilis patentibus albis conica brunnescenti basi subspinescentibus hirsuti as- perique. Internodia in medio caule sesqui- et bipoUicaria, sursum Infra iuflorescentiam ad quatuor usque pollices lelongata. Habitus quodammodo Hyperici montani. Folia ' ' verticillata terna, subsessilia, erecto-patentia, ovata yel elliptica, basi obtusa nonnunquam subcordata, apice acuta, i jantice serrata, nunc veuosa, toto ambitu praeter imam ia- 7r Bd. 2s Hen. 16 242 tegerrimam basin serrata; nunc (in snperlorl praeserlim caule at rarlus) cximie triplinevvia, venis subdellcienlibus subintegerrima vel apice taninm serrata; grosse rugosa, nervis venisque supra profunde impressis, subtus promi- nentibus, margine reflcxo; supera pagina pilis callosis scabra, velustate albo- punctata, scaberrlma; infera in nervis et venis, vix in venulis, hirla, pallidior, rete vasculoso saluriori. Maxime evolula duas polliccs longa, pollicem lata; sursum decrescentia; floralia (bracleae pcdunculos suffulcicntes) subsquamiformla, integerrima. Tota inflores- ccntia hirta et scabra. Pedunculi creclo-patuli, subsenii- pollicares, vcrticillali lerni; vcrticillorum superiorum uno alterove geminato plures quaterni quinique; verticiliis su- premis confluentlbus; verlicillus inllmus unus et alter pe- dunculoruni simplicium vice raniulos emiltit floriferos. Capilula sexfariam imbricata, sub antbesi globosa, demum cylindracea, semipollicaria, diamelro tri- quadripollicarl« Bracteae lalc ovafae, rolundatae, oblusae, concavae, patu- lae, vix majores calyce, cujus ciliis in spica adulla utrin- secus superantur. Calyx sesquilineam longus, tubulosus, alis suis auctus subdisciformis, ciliis stellatus. Corolla exlus sursum puberula, intus viilosa, tubo reclo subaequall leviter infundibuliformi ; duas linqas longa; limbo parvo quadrifido, lobis obtusis, dorsali inflexo, venlrali bifido. Sta- mina in medio tubo didynama; antlierac minutae, subro- tundac; filamenta superiorum brevia, inferiorura subnulla. Germen glabrum, Stylus brevissimus, stigma capilellatum sublaterale. Nux lanceolalo-ellipsoides, calycem implens, pallida, laevis, sulco faciali levi inter loculamenta impressa, cbartacea^bilocularis, loculis monospermis,seminibus erectis, septo crasso duplici, lamellis in seclione transversa rima hiante medio discretis. Vide figuram. 2. DiPTERocALYx, glabrcsccns N. foliis planis subtus glabris, capiluüs subglobosis, bracteis acuminulatis acuüs. 243 Semel ilerumque lectam e Brasilia misit Sellowius. A superiori specie glabritie omnium partium majori polisslmum diversn, foliisque planis, nervo venisque supra vix imprcssis, subfus prominenlibus. Caulis paullsper scaber et aspcr; supera folioram pagina callis albis tenui- oribus scabra. Statura paulo clalior, internodiis medii et superioris caulis subaequalibus circiter tripollicaribus. Folia pseudo-verticillata terna et quaterna, ordine turbato al- terna ; verticilli inflorescentiae saltem rarius infractam ser- vant legem. Capitula minora, breviora; bracteae glabrae, scabrae, scabrido-ciliolatae. Specimina nostra jam deflo- rata, flores plurimumque fruclus amisere. Nux magis ovoidea compagine omnibusque cum nuce superioris spe- ciei convenit. Fallax corollae morbosae metamorphosis supra sub Lippia elegante N. descripta mire in pluribus hujus slirpis speciminibus occurrit. Pseudocarpa globosa, diametro trium fere linearum, apiculata, subtomentoso- pubescentia, suberosa, substaniia intus densiori et duriori, cavo axili vaeuo. STACHYTARPHETA Vahl. § I. Genuin ae. 1. STACHYTARPHETA cüjancnsis Vahl. HBK. 2. p. 280 (Ed minor). HW. No. 457. Legimus ad fretum Stae. Catharinae Brasiliae, e Bahia misit Lholzky, e Brasilia Sellow. 2. STACHYTARPHETA hirsutissima Link. En alt. 1. p. 19. E Brasilia misit Sellow. Densiori vestita lanugine sllrps spontanea ab hor- tensi differt et foliis latioribus brevioribus obtusioribus brevius e rolundala subcordata basi in petiolum breviorem attenuatis. 16* 244 3. STAcmTARPJiETA scaberrima N. subglabra, leptosta- chya, macranlha, caulibus ex inflorescenliis dicliotomis letragono-alatis, foliis ovatis subacuminatls aculis, basi sublnacquali acumiiiatis lamina in peliolum decurrcnte, laLcribus crenalo-serratis crenis mucrouatis , acumlnibus integerrlmis, supra tenulssime scaberrimis , utrinqiie in nervo subtusque in vcnis rariler pllosis, bracleis membra- nacco-paleaceis (aridis) lanceolatis acuminatis subcuspidalis calyce fructuque in racbide immersis brevioribus. E Brasilia misit Sellow. Pulchra insignisque species. Caulcs exacle telragoni, fadcbus lenuiter subslrialis planis circiter sesquilincani lalis, angulis ala angusla (nervo complanato) eleganter In- struetis. Facies et alae pilis brevibus antrorsis raris sie ut venae foliorum subinconspicue adspersae, quibus pilis cl nodi barbali sunt, pilorum subinconspicua serie peliolos connectenle. Internodia 2 — 3-pollicaria. Folia membra- nacea, vcnosa, reliculato-venosa, rarius subrugosa, vcnis primariis ulrinsccus subsenis reteque vüsculoso non crassis sed compressis, quo magis sublus prominent; ab erecla complicata luarglnala petiolari parte lamina palens, ex- pansa, plana relleclllur; maxima caulina 4 p. 4 1. longa, cui longiludini addendum est acumen petiolare (s. peliolus) 9 circiter lineas longum; latiludo 2 p. 20 1. metitur. Spi- cae pedales longioresque, terminales et alares, subsessiles, graciles, ranio quem terminant, haudquaquam crassiores; inferne tereles et allerniflorae, fructibus in scrobiculis sulciformibüs racbidis angulalae immersis, apicem versus dislichae, rachide complanata geniculalim subflexuosa, floribus etiam defloratis cum bracteis suis palulis. Bractea scrobiculi racbidis basin amplectens, lanceolata I. ovato- lanceolata, acutissima, arida, subscariosa, subenervia, slrio- lata,dorso obscuriori,laterlbus et apice pallescentibus ; semi- pollicaris vel cum cuspide paulo iongior. Calyx tubulosus 245 plicalus, cornpressus, anguIJs pllosis, antice (a rachlde aversa parle) fissus, llssura circiter sesquilineari, ipse cir- citcr noveni- linearis. Corolla curvula subinfundibuliformis gencris, maxima, subbipollicaris imo duobus pollicibus lalis long.or, extus glabra vel inferius rarifcr tenuiter pu- berula, mlus inferiori tubo et fauce, ubi staminifer, villosa, ex s.ccs rubra, coccinea? Slamina fertilla dno; antherae lineares, filamenlis brevissimls medlo dorso affixae. Abor- tiva anlica duo altius sIta, dlfficiles visu, nos effugere, (confer. inira St. Pohliana). Stylus filiformis, (in alaba- stro) polhcaris, stigmate peltalo obliquo. Fruclus-lineari cylmdraceus, acute rostralus, 8 circiter lineas longus, sul- ' catus, brnnneus, dispcrmus, sua sponte bipartibilis. 4. Stachy-tarpiieta ^csnerioides N. caule herbaceo erecto simplici tetragono, inferne - suberoso - alato. nilis ereclo-palulis dense obsito, foliis ellipticis oblusis crenatis integerrima basi productis (acuminatis cuneatisve) sessili- bus, subtus lomenlosis, supra calvescentibus, snica termi- nah slncla elongata tereti undique imbricala; bracleis li- nean lanceolatis acuminatis cuspidatis pllosis ciliatis, in- fenonbus calyce brevioribus, superioribus eodem longiori- bus, calycibus ereclis adpressis („ec rachidi immersis) i^ Brasilia misit Sellow. ^ Speclmina: pedalis bipedalisve caulium supera pars, spicam pede longiorem subtripednlemque extollens. Facies cauhs crassloris plus duobus lineis latae, a lolils deorsum decurrentes nonnunquam calvescere videnfur, alternae dension hirsulie vel tomento donatae. Alac inferiorls cauhs sioberosae insignes in superiori canles evnnescunt. Internod,a subblpollicaria. Folia erecio - palula, firmia, venosa,^ vems^ ulrinsecus subseplenis; rellculato-venosa, levi er mlerdum rugosa, rete vasculoso supra impresso, subtus prommulo; maxima cmn acumine baseos 5 p 9 1 246 longa, 2 p. 4 1. lala; superlora decrescenlia. Splca sub- sessills, basi relaxala, sursum densissinie imbricala, apice cuspidibus bractearum comosa. Racbis, prolongallo caulis, ejusdem crassilie, teres, vix foveolata. Calyx lubiilosus, plicatus, compressus, 5-dentatus, dentibus complicalls acutis, postico breviori; anlice ad medium bifidus, pilusus, postIce nudiusculus. CoroUa extus glabra, inlus ad faucem villosa, tubo subinfundlbuliformi curvulo 9 lineas longo, lltnbo diametro 4-linean. Stamlna leililia diio inlra fau- cem; filamenta brevia; antherae lineares medio dorso affixae. Abortiva? Stylus filit'ormis corollam superans, sligma ca- pitellatum. Fructus calyce inclusus, eodem dimidio fere brevior, 3^ lin. longus, inferne teres, sursum compresso- rostratus, dispermus, sua sponle in piano rostri biparlibilis. 5. Stachytakpiieta veronicncfolia N. frulicosa, erecta, ramosissima, ramis teretibus canescenli sublanuginoso- pubescenlibus, foliis elliplicis obtusis acutiusculisque, in pellolum attenuatis, grosse baud profunde crenalo-serratis, supra calvescenlibus scabris, subtus pilis anlrorsis canes- centi-hirtis, spicis terminalibus alaribusque gracilibus laxl- floris, rachide angulata obiler foveolata, haud incrassata, floribus ereclis et erecto-patulis non immersis, bractcis e dilatala basi angusle triangularibus acutis cuspidalis hiiiis ciliatis, inferioribus calyce brevioribus, superioribus eodem longioribus. E Brasilia misit Sellowius. Stachytarphctae slrigosae Vabl foliis quodammodo similis, spicis gracilibus, floribusque exsertis tofo coelo diversa; statura no.strae elalior, habitus gracillor. A St. ja- maiccnsi pari modo differl spicis gracilibus, rachide mi- nime incrassata, pube tomentoque scabrifie et caet. Rami annotini lignosi, teretes, glabri, laeves, grisei, internodiis semipollicaribus bipollicaribusque. Folia complicata pa- lentiave, plana, venis lenuibus ulrinsccus tcrnis quaternisve; 247 lamina polllcari semipolllcem et plus semipollice lata, petiolari parte 4 circiter Hneas longa. Spicae sessiles, graciles, maxime evolutae semipedales, vix longiores. Ca- lyces frucliferi nonnunquam in iiifera spica scrobiculis rachidis incumbenles subimmersi; allius semper exserll, ereclo^patuli. Rachis ut ramulus lanuginoso-pubescens. Bracleae basi gibbae et dilalatae, dorso opacae, marginibus pellucidae, mox in acumen acutissimum elonganlur; quo altius in spica sitae eo longiores. Calyx compresso - lubu. losus, cum tubo corollae leviter rccurvus, quinque-nervis, quinque-dentalus, dentibus complicatis acutis, anlicis qua- tuor aequalibus, postico tenuius nervoso breviori; facie magis hirlus, dorso puberulus, duas circiter lineas longus. CoroIIa calycem fauce tanlum et limbo superans, extus glabra, intus ad faucem villosula. Stamina ferlilia intra fauceni duo, filamenla brevia, antherae oblongae. Castrata duo? Stylus longiludine corollae; stigina capilellatum. Fruclus calyce inclusus , stylo tardius persistente exserlo ; compresso. oblongo-ellipsoides, obtusus, rostro brevi sfyli- feri apiculatus, angulatus, sursum leviler rugoso-relicula- tus, brunneus, bilocularis, bipartibilis, loculis monospermis. § IL 31 da s a n t h u s. Pohl, pl bras. l.p.llc. sie. Stachytarpheta^ spicis utplurimum brevibus densifloris, floribus sessilibus palulis patentibusve, scrobiculis rachidis haud incrassatae iufera calycis parte nee tota sua longi- ludine incumbentibus. — De partibus fruclitlcalionis sub ßingula specie. 6. Stächytarpheta vlllosa — . RIelasanthüs villosus. Pohl. 1. c. t. 60. E Brasilia misit Sellowius. Icone collata nullum de identilate- superesse dubium putamus. — Ouae ipsi de partibus fructificationis ad na- turam scripsimus antcquam laudalum opus volvissemus 248 apponere haud pigebll. — Flores erecto-paluli, bvacteis lanceolatis angustis aculls deciduis calyce utpluvlmum bre- vioiibus suffiilti. Calyx tubulosus, compressus, leviter sur- suni arcuatus, antica facie quadrincrvius, quadridentatus, vel nervis ejusdem lateris connivcnllbus bidentatus, den- tibiis acutis, extrorsis majorlbus ; dorsall postica subenervia parle ad medium usqiie fissiis; lanuginoso-birsulus, semi- polllcem longus. Corolla calycein terlla circiter parle superans, tubulosa, subhypocralcrlformis, tubo sursum paulo dllalato, extus glabrescens, pilis pnucis sparsis brevibiis rariler birlella; inlus ima basi glabra, Infcrlori tubo vlllosa, fauce sericea. Slamina fertilia duo in supcriorl tubo; an- therae lineares, sesquilineam longae, medio dorso affixae; lllamenla brevissima. Stamina caslrata in sequenlibus speciebus nobis clarius sunt visa. Stylus capillaris exser- tus, sligma apicale capitellatum. Fruchis in calyce in- clusus, dimidiae circiter ejusdem longiludinis, linearis, ob longus, obtusus, breviter roslellalus, glaber, brunneiis, laevis, bilocularis, sulco faciali inter loculamenla nolatus, dispermus, sua sponle biparlibilis, quoque segmento plus scmicylindraceo. — Ranii lignosi, ligno albo, cavo medul- larl parvo; hirsuti polius quam villosi. Spicae terminales et alares. ' 7. STAcmTAßPiiETA PohUana N. erecla, ramosissima, caule inferne lignoso tereliusculo, ramis berbaceis oppo- 8i(is oblusangulis ad nodos compressis hirlis birsulisve, summitatibus cum inllorcscentiis subcanescenlibus, foliis ellipticis acuminalls, basi in petiolum aüenualls et decur- rentibus, antrorsum serralis, ex toto vel saltem supra nervo, subtus nervo et venis pllosis, spicis terminalibus alaribus- que pyramidalis rectis laxifloris folia supcrantibus, florlbus patulis, bracteis lanceolatis acutis. E Brasilia misil Scllowius. Densiori rarioriquc hirsulic partium ludll. Ramorum 249 facies angustiores a petlolis deorsum decurrentes calvcs- ciint, dilatatac alternantes sursum sublomentosae, lilrsulae, hirlae. Pili omnium partium rigiduli, curvuli, patentes, pallidi. Specimina scsquipedalla summitates sunt caulium, qui inferne lignesccntes et calvesccntes crassillem calami scriptoril fere aequant. Epidermis brunnea Icviler striata. Internodia sesqui- bi- et tripollicaria. Rami e quoque nodo opposill, palull, ilerum sursum vel apicem versus e quoque nodo ramuliferi, spica terminati alarl, ramulis nempe apice spiciferis comltata. Ramorum axillae utpluri- nium oblusangulae, gibbo axillari quasi farclae. Folia utplurimum internodiis longiora, maxima cum petlolari subpollicari parte Sj pollices longa, 14 lineas lata,palula, patentia, laxa, membranacea, tenulicr venosa et reliculalo- venosa, venis subtus pagIna obscurioribus vix prominulls. Spica maxime evoluta subsemipedalis, apicem versus alte- nuata et acuta, racbide calycibusque hlrsulis, bractels in nervo dorsali marginibusque clllalis caelerum nudis. Calyx tubulosus, compressus, exteriorl facle quinquenerviua, quin- quedenlatus, dentibus parvis acutis, nervis dentibusqne lateralibus potioribus, dorso enervis, ore angusliori irregu- lariler bifidus, profundlus dorsali quam faciali parle fissus, semipolllcem longus. Corolla tubuloaa, tubo sursum am- plicalo, 9 circiler lineas longo, exlus glabrescens, intus basin versus villosa, sursum et in fauce tenulus pubescens subsericea. Slamina in superioii tubo fcrlilla diio; fila- mcnta brevia, anlherae lineares medio dorso affixae; in alabastro observalae biloculares, loculis divergentibus, altero adscendcnle, altero descendente; fdamentum inlcr loculos insertum (In adscendentem adnalo-productum videbalur). Stamina aborliva antica duo, altius fertilibus sita ; filamenta capillaria, glabra, longlora gracilloraque ferlillbus, apice vix incrassata. Haec consimillum specierum communis fabrica, et Omnibus forsitan Stachytarphclis communis, a St. Hllario 250 in Vcrhcna ( Stachytarphcta ) jamalcense pl. us. t. 39 descripta et adumbrata. Femlnea glabra; Stylus filiformis V. capillaris exsertus, stigmate apicali peltato - capitellato. Germen grosslficalum lineare, oblongum, obtusum, breviter rostellatuin, blloculare biovulalum, sulco inter loculos nütalum. 8. Stachytarpiieta glahva N. fnitlcosa, ex inflorescen- tiis dlchotoma, ramis tctragonis , angulis nervosis, nodis comprcssis, folüs ellipticls utrinque acumlnatis, antice grosse acute serralls, peliolis llnea marglnali tenui deor- sum arcuata connalis, spicis ellipsoideo-cylindraceis obtusis, florlbus patulis patentibusque, bracteis lanceolalis aculis calyce brevioribus. E Brasilia misit Sellow. Raml opposili et dichotomi^ patuli, axillis ut in su- periori specie gibboso-obtusalis. Inlernodia semipolllcaria pollicariaque. Margo interpelirflaris connectens, in St. vil- losa deiiciens vel inconspicuus, in superiori omnino de- ficiens, in hac specie insignis; rarissime setula una alteravc obsolete cilialus vidcbatur. Folia pergamentacea , opaca, patula patentiaque, laxa, subrecurva, petiolo et petiolaii parte caualiculafis, venis primariis arcuatis utrinsecus 4 — 6 supra leviter impressis, subtiis prominulis; tripollicaria cum petiolari parle, quae circiter 9 lineas longa; 14 lineas lata. Spicae subsessilcs apiccs ornant foliosos , vix folüs longiores, maxime evolutae ad summum subtripollicares. Rachis angulata, scrobiculata. Bracteae deciduae. Calyx semipollice paulo brevior, tubulosus, nervoso-angulatus, comprcssus, facie plana, dorso convexo; quinqucncrvius qninqucdenlalus, nervis faciallbus duobus, laleralibus po- tiorlbus, quinlo tenuiori poslico; postice irregularilcr juxta iicrvuin lissus. Corolla calyce duplo longior, 9 lineas cir- cller longa, tubulosa, lubaeformis, tubo sursum ampliato et in linibuui patentem sese expandeute; diamcter linibi t25l 4 linearis; extus glabra, intus inferne, non ima basi, vll- losa, metUo lubo dcnudata, sursum et fauce sericea. Sla- mina ferlilia duo in superiori tubo; anlherae lineares, bi- loculares, loculis divergentibus , medio dorso, inter loculos affixae; filamenla brevia longiLudine circiter anlberae. Sla- mina aborliva anlica duo ollius fertilibus sila, ülanienla capillarla, glabra, fertilibus longiora gracilioraque, apice clavala. Feminea glabra, Stylus llliformis seu capillaris cxserlus, sligma apicale peltato-capilellalum. Germen sub grossiticatione ut in superiori specic descriptum. Fructus maturus desideralur. 9. Staciiytaki'HETA discolor. N. erccla, frulicosa, glabra, caule tcreti, ramulis Iclragono conipressis, foliis coriaceis discoloribus, sublus glanduloso-punctalis, sessilibus subcor- datis ovalis acutis Icvitcr crenalo-scrralis, spicis densiflorls ovoidcis nutanilbus terniinalibus alarlbusque, fioribus pa- tulis, bracleis calycc brcvioribus e laliori basi in acumea angustum acutum productis. E Brasilia misit Sellow. Affinis Melasmäho glauco Pohl a quo jam foliorum figura differt. Rami recli, ereclo-patuli, internodiis cir- citer bipoUIcaribus, ramulis axiliaribus brevibus spicifcris, una cum inflorescentia perituris ornati. Folia ereclo-pa- tula; adulta bipollicaria, pollice lafiora; juniora ramorum et ramulorum duplo Iriplo minora; supra (in siccis) obluse viridia nitida; sublus opaca, ochrolcuca, nervo venisque arcualls 4 — 6 prominulis. IMargo interpctiolaris conneclens in ramulis tenerloribus obscrvatur, qui adolcscens nuUo vestigio relicto evanescit. Spica obtusa, circiter polücaris. Racliis atlenuafa, crebre scrobiculata. Calyx subscmipolli- carls, tubulosus, conipressus; antica facie planus, qundri- nervis, quadridentatus vel nervis unius lateris conniventibus bidenlatus; dorso convexus subenervius, dente quinto mlnimoj, ibidem üssus, tlssura duas fere lincas lorjga. 252 CoroUa calycem pauIo superans, 7 lineas longa, tubo sur- sum ampllalo, extus glabra, intus ima basi glabra, inferne villosa, sursum et in fauce sericeo-pubescens. Stamina in superiori tubo fertilia duo ; antherae lineares, biloculares, loculis divergentlbus allero adscendente altero descendente; filamenlum anthera brevius subulalum inter loculos inser- lum. Stamina sterilia duo altius sita, filamenta caplllaria, glabra, apice haud incrassata. Stylus fiüformls 1. capillaris, exsertus, stigmate apicali capitellalo. Fruclus congenerum calyce inclusus, eo iertia parte brevior, acute rostratus, sulco inter loculos notatus, paululum angulalus, nllens, brunneus, bilocularis, dispermus, bipartibilis. BOUCHEA N. Calyx lubulosus, quinquangulatus , quJnquedenlatus, dentibus aristatis, anticis paulo majoribus. Corolla cur- vulo-tubulosa, subinfundibuliformls , calyce longJor, limbo patente subaequali quinquelobo; ad faucem villosula. Sta- mina in superiori tubo quatuor didynama, filamentis bre- vibus, antheris ovato-subcordatis. Germen cum stylo glabrum, oblongum, biloculare, loculis uniovulatis, ovulo erecto; Stylus illiformis 1. capillaris, staminibus brevior, sursum arcuatus], apice geniculato-compresso-subhamatus, oblique stigmatifer. Fructus siccus, lineari-oblongus, tereti- compressiusculus, roslro exserlo calycem superans, bilocu- laris, dispermus, sua sponte bipartibilis. — Flores spicati subsessiles; pedicelli bractels parvis suffultl; bracteac in altera specie ternae, antica majori; in altera solitariae. Spicae terminales et alares, racblde nee carnosa nee scro- biculata. Si qua a Vcrhenis ietrandris tetraspermis Stachytar- phctas diandras dispermas ut proprium genus distrahere fas est, vecipiendum et quod intermedlum proponimus ge- nus, ilorc telrandro Vcvhcnac fructu dispermo Siachy- 253 tarphcta ab ulraquc diversum. Habitus omnino Stachy- tarphctae , inflorescenlia vero (floros liberi, rachlde nee carnosa nee scrobiculata) Verhcnac, Pariter tetrandrae dispermae Lippia et dloisia habitu et inllorescentia di- versissimae, nee parlibus fruclificalionis non disLinguendae. Nomen posterls tradat laudem plurlum uiiius gentis virorum de scientlis naluralibus , horlicultura, bolanice, entomologia optime meritorum coaelaneorumque nostrorum Caroli et Petri Bouebe. 1. BouciiEA pseudogcvvao frulicosa, ramulls birtellis, foliis glabris in pttiolo et nervis parce pilosis, pedicellis tribracteatis. Verhcna pseiidogervao Aug. St. Hil. pl. us. t. 40. E Brasilia misit Sellowius legltque Beyrichius prope Frieburgum. 2. BouciiEA Ehrcnhergli N. berbacea, ramis pilis brevissimis retrorsis pubescenlibus, foliis ulrinque strigu- loso-pubescentibus, pedicellis unibracleatis. Ex Insida San Domingo misit Carolus Ehrenberg, prope Port au prince leclum. — Nee diflfere videtur specimen Campechianum herbarii Kunlhii, paulo uberius pubescens, foliis paiilo angustius ovatis utrinque acutioribus. — E Jamaica misit Deppe specimina depressa , ramosis- sima, internodiis brevioribus, foliis minoribus, brevius pe- tiolatis, denlibus calycinis brevius aristalis, fructu longius e calyce exserto. — A principi speeie differt domingensis nostra planta notis adlatis; calycibus, coroUis, fructu tertia circiter parte brevioribus minoribusque ; denlibus calycinis longius ari- statis; spica paulo magis densiflora; petiolis ralione lami- nae folii paulo longioribus. Rami tetragoni, internodiis adultis3 — 4 pollicaribus, ad nodos zona pilosa stipularum Rubiacearum more petiolos opposilos connectente instructi. Rami bracbiati axilla paulo altius oriuntur. Folia ovata 254 ^ — acuta et latiora obtusioraque, cuneata vel subtruncata basi intcgerrima, ambitu scrrata, serraturis elliplicis mucronu- latis; ncrvoso-venosa, venis tenuiusculis utrinsecus 3 — 5, infinia subgemlnata e peliolo Oriente, lamina infer nervös angiilo aculiori obtusiorive in petiolum producta. Maxima caulina bipollicaria, laiitudine sesquipollicari, peliolo pol- licari. Spicae maxime evolulae semipedales, subsessiles. Flores fructusque subsessiles, erecti, slricti. Bracteola an- gusta, acuta, subsefiformis, uninervia, hirtella, cillata, nunc pedicello brevior, nunc in superiori praesertim spica longi- tudine fere calycis. Calyx lubulosus, aequalis, quinquan- gularis, quinquedentalus, hirlellus; fructll'er hyalino-mem- branaceus, angulis trinervlis viridibus, nervis conniventibus in cuspidem vel aristam productis, sinubus dentium arcua- lls, iubo 5 lineas, dcnlibus aristatis lineam longis. CoroIIa quam in superiori specie brevior, calycem paulo superans, cxtus glabra ad insertionem staminum villosula. Genitalla prorsus ul in superiori specie a summo auctore S. Ililario optimc dcscripla. Fructus siccus, linearis, cylindracco- compressus, rostratus, bilocularis, dispermus, sua sponte bipartibilis. Rostrum e contrario fructus compressum, ob- tusiusculum , slylo caso emarginalum , cum dissepimento bipartibili continuum, laeve, pallidum, linea impressa a ncrvoso- striata obscuriori corporis loculamentorum dorsall parle dislinctum. VERBENA Juss. 1. Verbena officmalis L.? variel. gracilescens N. E Montevideo misit Sellowius. Ab europaea stirpe potissimum diversa: gracilitatc caulium fdiformiumque ramorum, tenuitateque omnium fructificationis partium subdimidio minorum, foliis ambitu saepius lanceolatis iociso-dentatis, rarius laciniatis trifidis- que, dcntibus laciniisque integerrimis acutis, iloralibus 255 lineüvi-lanceolatis integerrJmls, fruclu dimidio minori, in- tensius rcrrngineo, parlier nervoso, at verticc minus rugoso scu reliculalo. — Khlzoma lignescens. Caules erccti, subscsquipedales, fastii;iatlm ramosissimi; ramis provecliori aeiatc maxime evolutis spicas prImarias alarcs siiperanll- bus. — Forsitan diversa: noluimus infirmam hujus villoris gregis proponere spcclen;. Conter. Hook. bot. mlsc. 2 p. 16. V^ ofßcinalis p, quae cum gcnuina in campeslribus Amc- ricae australioris provcniens, lollis ut noslra, nee vero gracllltalc et tenuilale partium dlflerre dicilur. 2. VERr.EXA cavacassana JIBK. 2 p. 223. V. lanceo- lala HW. No. 11134. E Brasilia meridlonall //Campo, Rlo-pardo^' misit Sellowlus. Diversa noslra ab Humboldtlana slirpe, ut planta cam- peslrls siliens a sylveslri vel paluslrl. Folla illl polllce saepius brcviora vlx unquani bipollicaria (nee 4 — 5-polII- caria), superiora linear! -lanceolala integcrrima, inferlora tanlum serrata. Ramoslor est, ramls gracilioribus striatls, angulls insignius nervosls, caelerum differentia nulla. 3. Verbena bonariensis L. auet. et bort , Hook. bot. mlse. 2 p. 166. Ad fretum Stae. Catharinae legimus ipsl, misitque Sellowlus in Brasilia meridlonall //Salto '^ aliisque locis, nee non in Brasilia aequlnocliali eopiose leetam. Occurrit et memoratu digna varietas villosior, bracteis longiorlbus apice recurvis. 4. Verbena corymhosa R. et P. 1 p. 22 1. 33 fig. a. E Brasilia misit Sellowlus pluribus locis leetam. 5. Verbena hirta Spr. ! Syst. 2 p. 749. mierantha, caule herbaceo ereeto, angulls obsoletis teretiusculo, villoso- lanato, foliis subsessilibus basi cuneatis ovatis obovatis ro- lundatisque grosse serratis sublobato-pauci-dentatis subtri- lobisque planis, supra subveiutinis^ subtus nervoso -venosis 256 in rele vasculoso saltem hirsulls, cum ramis axlllarlbus caule brevioribus verlicillalis ternis (rarius opposi(Is), spicis densifloris cymosis, cymis subcapitatls terminalibus race- mosisque verticillatls ternis longe pedunculatls, bracteis lanceolalis acutis clllalis calycem subaequantibus. n. Brasilia merldionalis. Sellow. Ulnaris elatiorque. Caulis crassitie pennae corvinae. Folia pollicaria sesquipollicariaque, internodiis bi- et qua- dripollicaribus. Spicae floriferae globosae, fructiferae elon- gatae subsemipoUicares. Calyx nervis, plicis, dentibus acutis quinque, duas lineas longus. Corolla exlus pilosula, intus ad fauceiib barbala, ad inscrtionem staminum villo- sula; tubo clavalo tres lineas longo, limbo quinquetido. Stamina in superiori tubi parte quatuor didynama, fila- mentis superiorum crassioribus arcualis; anlherae, stigma generis. Fructus ferrugineus, nervosus, vertice rugoso- reticulatus. Accedunt specimina nonnulla, singula aliunde collecta, bracleis minoribus aliisque nolis diversa. Aliud magis diversum propriae forsitan erit finitimae speciei, quam ex unico specimina proponere non audemus. 6. Verbena strigosa N. fruliculosa, ramosissima, erecta, ex tolo tenuiter strigosa, vix scabrida, ramis tetragonis, foliis pergamentaceis erecto-patulis internodia subaequan- tibus superantibusve elliplicis obtusis crenato-paucidenta- tis subintegerrlmisque triplinerviis, venis paucis seu nullis, pctiolis subconnalis, spicis paucifloris laxiusculis termina- libus solitariis cymosis racemosisque, bracleis latis concavis brevibus enerviis ciliatis calyce subquater brevioribus. Brasilia. Sellow. Caulis cubitalis, basi simplex, denudatus, teretiusculus, crassitie pennae columbinae; sursum ramosissimus, deli- quescens, foliosissimus. Folia 9 circiter lineas longa, semi- pollicem lata, apices versus minora. Ramuli in alii$ speci- 257 speclminibus axillares florifcri, luiico folioloriim mlnimo- runi pari inslracli, pro pedunculls haberi possent. vSpica subsexflora. Bracleae concavae funduni calycis fovent vix infiniam tubi parlem Icgentes. Calyx laxus, quinquener. vlus, quinque-dentatus, dentibus dilalatis brevibus obtusis vlx mucronatis; vix ad nervös sfrigulosus, inter nervös liyalino-membranaceus. Corolla extus villosa, ad faucem barbata, intus sursurn villosula, iiibo clavato ultra duas liueas longo, tertia circiter parte calyccm superanfe, limbo quinquefido. Staniina intra faucem quatuor; filamenta hrevissima. Stylus longiludine slaminum, clavatus; Stig- ma sublaterale generis, cornu carnoso comitatum, vix superatum. Fructus desideratur. Ambiguas inter V. slrigosam nostram et Sprengelii hirtam reponimus duas ex insufficientibus speciminibus vix definiendas formas, alteram similem nostrae liabilu, slrigis in villos abeuntibus et spicis densifloris ad illam vergentem, cui altera et habitu similior. 7. Verbena thymoides N. fruticulosa , ex tolo subca- nescenti-strigosa (nee scabra), caulibus erectis ramosis, foliis oppositis discretis tripartitis, laciniis lateralibus bifidis integrisque, omnibus linearibus marginibus revolulis pseu- doacerosis, capitulis terminalibus saepius paueifloris, flori- feris capiJatis, frucliferis relaxatis oblongis, bracleolis ex ovato lanceolatis acutis integerriinis vix dimidium calycem acquantibus. E Brasilia auslraliori nee non aequinocliali misit Sellowius pluribus locis lectam. Suffrulex Thymi vulgaris facie, vel caulibus elongalis seil debilioribus foliisque longioribus seii flaccidioribus fere galioides seu sperguloides. Caules spithamaei et ulnares, debiles et stricti, decumbentes et erecti, caespitosi et soli- tarii, ramosissimi et simplices, tetragoni, crebre nodosi, internodiis semipollice brevioribus pollicaribusque rarius 7r Bd. 2s Heft. l7 258 ad duos iisque pollices elongatis. Folla nunc erecta firml semipollice breviora, nunc molliora laxa, maxime evolul subpollicaria ; summitatcs versus saepius gemmis axillar bus sese evolvenlibus pseudo-fasciculala. Singulae lacinia integrum simulant folium, uiide facies Slellatarum. Spicae sul sesslles pedunculataeque, ö— 12-rarius 20florae, terminale.» primariae nonnunquam ramis collateralibus evolulis alart factae. Calyx quinquenervius, quinqueplicatus, pentagonu quinquedentatus, 2| lineas longus. Corolla extus glabr ad faucem eximie barbala, tqbo calycem vix superant limbo quinquelido. Stamina 4 didynama in superiori tul infra faucem. Slylus geueris staminibus brevior. Fructi calyce inclusus, lineam circiter longus, pallidus, obscui tenuiler nervosus sursumque rugoso-reliculalus. Cqrolh e Sellowio coerulac. 8. Verbena alata N. ramis junceis quadrialatis su aphyllis, angulis nervosis scabris, faciebus tenuiter nervös laevibus glabris, foliis sessilibus ovatis vel triangulai oblongis aculis integerrimis dentalisque trinervils strigulos scabris, spicis denslfloris subcylindricis brevibus cymos subfastigialo-paniculaiis, apicalibus sessilibus. E Brasilia meridionali misit Sellow iniroduxilque s mine misso in horlum regium, quo nunc viget et iloret. Specimina caulium sunt summitales vel rami bi- Iripedales; interne lelragoni, faciebus duas lineas lati lignescentcsramlsque opposilis suisimilibusinstrucli;supei parte saepius ad inflorescentiam nsque simplices; inte nodiis maxime evolulis subquadripollicaribus, inferioribi ramorum inferlorum (non inflorescentiae) abbreviatis; nod coarctalis. Facies ramorum tenuiter nervoso-slrialae, ne vis duobus paulo crassioribus. Anguli marginati ner> faclalibus crassiori, setulis antrorsis munito, scabro < aspero, tardius calvescente. Teneriores ramorum summ tates infloresccntlam versus et ipsius inflorescentiae ran faciebus eliam stiiguloso - hlspidn. Folia in allls speclml- iiibus squamilormla subnulla; in allis polllcaria, in horten- sibus, mulata facie plantae, maxime evolula duobus pollici- bus latis longiora, pollice latiora, grosse diiplicato-serrata et subinlegerrlma, subqiiinquenervia , venis insuper utrin- sccus subternis; nervis venisque siipra impressis, sublus prominentibus, margine magis minusve reflexo. Scabrilles e pilis conicis antrorsis oriiur, qui subtus in pagina te- neriores, in nervis et venis crassiores et longiores liunt. Con» stat saepius inflorescentia paribus duobus ramorum , in- fcrioribus nodo slerili inslructis, supcrioribus simplicibus, Omnibus sie ut centrali cyma trispicata terminatis, spicis apicalibus paulo majoribus sessilibus. Cyma centralis col- lateralibus proximls superatur; rami inferiores allitudinem öaulis non aequant. Spicae sphaeroideae, ovoideae cylin- dricaeque, vix unquam semipollice longiores, dianielro bilineari sublrilineari. Flores ereclo -patuli. ßracleolae ovalo-acuminatae aeutae nervo carinatae strignloso-liispi- dae, calyce dimidio vel tertio brcviores. Calyx tubulosus quinquangularis, acute quinquedentatus, sursum praeserlim angulis striguloso-hispidus, sesqnilineam circiter longus. Corolla extus et intus puberula, fauce barbata, tubo duas lineas longo, limbo 5-fido, laclniis ellipticis obtusis inae- qualibus. Stamina in fauce qualuor; antberae minutae. Stylus brevis. Fructus quadripartibilis generis oblongus, lineam fere longus, nervosus sulcatusque, singulis carpellis dorso cum nervis marginalibus sexnerviis, inter nervös sulcatis, faciebus lacteis granulatis, angulo faciali nervoso. 9. Verbena sagittalis N, ramis junceis quadrialalis subaphyllis, angulis nervosis scabris, faciebus tenuiter ner- vosis, inter nervös seriatim areolafo- impressis, areolis orbicularibus oblongisque puberulis, foliis sessilibus ovatis vel triangulari-oblongis acutis integerrimis denlatisque Irinerviis, slrigoso- scabris, spicis densifloris cylindricis 17* 260 aggregatls sublernis, laleralibus mlnoribus sesslllbus. E B silia misit Sellow. Superioris cognata species a qua faciebus ramon jam oculo nudo impresso -punctalis et inflorescentia fac diagnoscitur, diflert insuper spicls multo crassioribus, d( sius imbrlcalis, quatuor, lere quinque lineas crassis, t minali pollicem longa ; calyclbus ninjoribus A^ lineas 1« gis; fructu majori sesquilineam feie longo tenuius nerv( non sulcalo, colore ferrugineo; singulis carpellis do cum nervis marginalibus tenuiler quadrlnerviis, margin versus tenuifer strigulosis, faciebus concoloribus striguloi anguJo faciali subenervio. — Rhizoma lignosum, frulicosi: multiceps vel adscendens vcl repens caules vel ran subradicales exloUit plures hornotinos, sesquipedales pedalesque, junceos, simplices vel, ramo principe lai truncaloque, ramis lateralibus renovatos. Rigidiores ; nusque succosi sese praebent quam in superiori spe< ima basi et summilale slriguloso - hispidi. Inlernodi basilare teretlusculum, abbreviatum; sequens unum alten ve tetragonum, pollicare, sesquipollicare; superiora alj circiler IripoUicaria. Alae minus dilatatae minus( herbaceae quam in illa specie, nervis validioribus ma natae; haec aulen» partes quam maxime variabiles esse una eademque specie probanlur. Validiores eliam ne calycum, qui eximius quinquangulati quinqueplicati nervis in spica imbricata quatuor cxtrorsis, quinto interi dorsali. Scabrlties superioris speciei at paulo uberi slrigarum crebriorum indoles prorsus eadem. Spicae toto bispidiores; margines et carinae bracteolarum et lycum strigis rigidioribus erectis munita. Corollae ex pubescentes. 10. Verbena ep'hedroides N. frulicosa, ramosissir subaphylla, ramis tetragonis glabris laevibusque, fo squamiformibus recurvis, spicis laxiuscule densifloris sph 261 roidcis cylindrlcisque terminallbus , panicula amplissima laxa. E Brasilia misit Sellowius iiosler. Specimina sunt rami sesquipedales divite ramulorum coma ornati, inl'era parle obtusangiili lignosi, faclebus linea paulo latioribus. Juniores acutanguli, tclraquetri, nee non angulis produetis luxiiriantes subalali. Anguli nervo laevi niarginati; Facies sulco medio levi exaratae, qui sulcus velustiori aetate in rimam longiludinalcm cor- licis vcititur. Inlernodia adulla subsequipollicaria (semi- pollicaria, rarissime tripollicaria). Rami ramulique erecti lenli; alterius, lertii el quarli ordinis (ullimi fere tiliformes) parem circiter longiludinem attingenles, ranio principe saepe emoriente. Folia squamiformia, triangularia, acufius- cula, subsemi-amplectentia, exiguo margine connata, cari- nata, patentia, apice recurva. Spicae pilis albidis adpressis pubescenles, vix duas lineas crassae, fructiferae maxime evolutae tres poUicis quarlas partes ad siimmum longae, floribus erecto-patulis palulisve. Flores duo paulo intVa spicam oppositi, axillares, solitarii, exlimum ramuli no- dum saepe ornant. Bracleolae minutae, foliis siniiltbus at tenuiler membranaceae, apice et margine pubescenles, quartae vel lerliae calycis longiludine. Calyx lubulosus, acute qiiinquedentalus, slriguloso-pubescens, linea lata paulo longior. Corolla exlns pubescens, lubo sesquilineam longo, limbo quinquefido; intus vlllosula, fauce barbala; stamina - subdidynama paulo intra faucem sita. Fruclus calyce inclusus, nee eum implens, leviter rugosus, obscure nervosus, pallide lutescenle griseus, opacus; carpellorum faciebus nlveis granulatis, angnlo faciali nervoso. 11. Verbena gracilis N. herbacea, pilis conicis basi callosis scabra aspera denium albo- punctata, caule simpli- cissimo stricto tetragono, angulis scabris, faciebus duabus planis strialis, alternis canaliculatis, foliis erectis slriclis, subconnalis oblongis aculis linealis margine reflexis, in 202 supcra pagina el subtiis in venis scabrJs, Inlegerrlmis aut aiillce grosse scrralis, sursiini infernodiis elongalis decres- centlbus , inferioribus antice dilalatis, siiperioribus a basi attenuafis, cyma subtrisplcata , cymis raro panicnlails, pa- nlcula subfasllglata, spicis densifloris, fructiferis breviler cyllndricis basi relaxatis. In Brasilia meridionali, Campo de Tacagua Grande, aliisque locis. Sellow. Caulis e radice hornotina fusiformi tenui fibrillosa solitaris slrictus; e radice perenni incrassato iniiUicipili plures ima basi adscendentes, sesquipedales tripedalesque, faciebiis interne linea vix latioribus, sursum sensini altc- nuati, internodils clongatis. Casu quodam Iruncatus caulis ramum vel ramos profcrt axillares sui similes, quod in j pluribus ocurrit speciminibus. Facies a foliorum cosfa | deorsum decurrentes planae, alternanles canaliculatae. ', Folia subradicalia breviora , obtusiora; inferioris caulis bi- pollicaria, ad sumrnum trlpollicaria, inlegerrinia, antice tri- aut paucidentata serratave; superioris caulis inlernodiis ad qualuor usqne pollices elongaiis acute triangularia, brevia, sempcr integerrima. Inflorescentia (ranii, bracleac et calyces praescrtim in ncrvis marginibus et denllbus) pilis quam in caule crebrioribus et mollioribus, pilis nonnunquam glandulosis immixtis, hispidä, inlerdum subcanescens; divi- tissima omnium speclminum e cyma apicali constat Iris- picata, duobus ramorum pariler cymiferorum paribus co- mitata, ramis infeiiorlbus unico nodo vix unquam florifero inslructis. Spicae coMaterales pedunculatae, apicales ses- siles pednnculataeve, fructiferae maxime evoluiae subpoUi- cares, crassilie circiter trium linearum. Bracteolac acute trianguläres dimidia circller longitudine calycis, qui tubu- losus, pellucido - membranaceus, quinque - viridinervius et dcnlatus, sesquilinea panlo longior. Corolla longe tubu- losa, lubo plus duplo calycem excedente; limbo quinque- 263 lido, Incinlis emarginalls; cxtiis pilis villlsve albis cane- sccnli-veslila, intus villosa. Slamina quatuor didynaina in medio tubo vel paulo inferlus sila ubi ex ore calycls exseritur; filamenta brevia, aniherae ovatae. Stylus gene rls, staniinibüs brevior. Fruclus calyce inclusus, nervo- siis, siilcatiis, di'lute ferrugineus, lineam fere longus, crassilie clrciter terlia parte minori; carpellis dorso cum nervis marginalibus 6-nerviis, faciebus albis granulalis, angulo faciali subenervio. 12. Verbena ovata N. radice perenni; caule herbaceo slriclo tetragono, angulis scabris, faciebus duabus slriatis plauis, duabus canaliculatis, media parte folioso, nodls supremis subaphyllis remotissimis, foliis sessllibus semi- amplexicaulibus discretis, basi rotundato-cordalis, lobulis inferius quam costa cauli adnatis, ovatis acutis duplicalo serralis quinquenerviis venosis reticulatovenosisque , supra pilis callosis scabris et asperis, subtus pilis tenuibus bre- vibus densissime hispidis et scabris, spicis subcapilato- cymoso-paniculalis subsessilibus cylindricis undique im- bricatis, bracteis lanceolalis aculis carinalis cillalis calyce duplo longioribus, superioribus coloralis. E Brasilia misit Sellowius. Caulis saeplus simplicissimus, quadripedalis, faciebus inferue duas circiler lineas latis, paulo supra radicem primo instructus nodo, internodio subsequente uno allerove ad 6 — 10 pollices saepe elongato, foliis inferioribus mino- ribus cilius deciduis jam sub anthesi deficientibus; medius internodiis sublripollicaribus foliisque maxime evolnlis erectis ornatus, superioribus decrescentibus. Folia relicu- lato-venosa, subrugosa, subtus visu dense pubesccntia sub- tomentosa, tactu vero scaberrima; maxima ab insertione coslae ad apicem 3 poll. 3 lin, longa, 2 poU. 2 lin. lata; lobi auriculae sunt rolundotac, intcgerrimae, duas circiter lineas longae, deorsum cauli adnalae ; foliorum oppositorum '2(ji mlnime connalae, sulciim faclalem caiilis inlerclutlnnt dcorsuni decurrentem. In elatloribus vegetloribus speci- mlnibus e superiorum rite evolutorum foliorum axlllis rami evolvuntur cauli simlles, basi foliosi, infloresccnlia longe pedunculala terminati, primaria autcm inflorescentia alaris. Summa caulis pars internodiis 2 — 3 semipedalibus decem- poUicarlbusque, foliis breviler triangularibus inlegerrimls, pro pedunculo elongato bracleis instriiclo potest haberi. Inflorescentia thyrso apicali similis Origatil cujusdam ramis inferioribus collateralibus nuUis auclo; spicae vero longiores et crassiores quam Origani vulgaris et crctici. Bracleae ramos suilulciunt supremis similes foliis, iisdem minores, 2—4 lin. longae. Spicae maxime evolulae ses- quipollicares, quatuor lineas Cfassae, apice bracteis supe- rioribus coloratis purpurascentcs. Si ad proximas respicis species, spicas glabret>centes dices, quippe quae bracteis antrorsum breviuscule cillatis caelerum nudiusculis apice vix conspicue strigulosls undique sunt imbricatae. Calyx lubulosus, quinquenervius, quinquedenlatus, ciliolafus. Co- rolla longe tubulosa, lubo calyce plus duplo longiori 3^ lineas longo, limbo quinquefido; extus puberula vel hispi- dula, intus sursum villosula. Stamina generis quatuor didynama in medio lubo vel paulo altlus sila, os calycis superantia. Fructus oblongus, lineam longus, nervosus, sulcatus, ferrugineus; carpellis dorso 6-nerviis, faciebus albis granulatis, angnlo faciali obsolete nervoso. 13. Verbena Stellarioides N. caule herbaceo subsim- plici erecto gracili lelragono glabro, angulis obsolete stri- gosis, foliis ereclis lineari-lanccolatis attenuatis acutis, Costa subtus obsolete strigosa, venis raris tenuissimis, niargine reflexo strigulose ciliato-scabro, pedunculo termi- nali piloso, spica solilari, florcnle macrantha fastigiata, fructifera elongata laxa, bracleis lanceolatis subulato-acu< minatis villoso-ciliatis calycem superantibus. 265 «) decurrcns folüs decurrenlibus linearibus Inlegcrrimis glabris. |3) sessUis folüs sessillbus lanccolatis obsolete serrulatis supera pagina strigulosis. E Brasilia meridionali utramque varletatem misit Scllowius. Herba fac'ie fere Stellariae holosteae at paulo firmior, follisque paulo crassioribus. Caules subtripedales, crassitie cirliler pennae passerinae, utplurimum simplicissiml spi- caque solilari terminali; casu truncali ramls axillaribus sui similibus renovali, sie ramis opposllis bifurci; bifurci eliam rarius ex inflorescenlia, ramis e suinmorum folioruni axillis evolutis follosis spiclferis splcam prlmariam alarern comilantibus, cyma hac lege ler dichotoma inter inulta unrspicala speclmina occurril; nee omnino desunt Irifur- calionis specimina. Caulis aculangulus, angulis nervo niarginatls subalatisque, folüs in Var. «. ad medium usque internodium decurrenlibus; summitalem versus anguli selis minutis palulis sparsis horrescunt, qui deorsum deficiunt. Intcrnodia polUcaria bipollicarlaque, scmel in Variet. /3. ad qualuor usque pollices elongata; inferiora caulis reliquis paulo longiora, folüs brevioribus instructa^ infimis sub- squamllormibus. Folia Variet. « maxime evolula tripol- licaria^ 4 lineas lata; speciminis vegetioris Irifurci Var. |3 quadripollicaria, 4| lin. lata; speciminum minorum bre- viora, latiora, 1| poll. longa, 4|^ lin, lata. Folia in hac sessilia, quasi auriculata, minime decurrentia, antice brevius attenuata saepiusque serrulala, supra strigutosa. Strigarum autem et denlium rudimenta et in Var. a observabis iden- iilatis speciei pignora. Calyx tubulosus, quinquenervius, quinquedentatus, nervis excurrentibus inaequaliter aristatus, tres circiter lineas longus, aristis dentium insuper auctus niajoribus semilineam longis, nervis, aristis margineque pilis villosis rnunitis. Corolla extus villoso sublanuginoso- canescens, intus sursum et fauce villosa, fauce maculata; 200 longe lubulosa, tubo sursum ampllato sex lineas longo, limbo quinquepartilo amplo dlamelro subqulnqucUneari. Stairiina paiilo inlra faucem quatnor didynama , filamentis brevibus, anlheris cordalo-ovatis. Stylus setaceus, stamina aüingens, apice clavato-incrassalus; sligma snbapicale cor- nii carnoso minulo acuto more generis comilalum. Fru- clus oblongus, basi paulo crassior, diias circilcr lineas lon- gus, tenuitcr nervosus, venisque transversis clcganler arco- lalus, areolis quadrangularlbus; color illi griseus pallide nigrescens; carpclla dorso octonervia, faciebus albidis nu- diusculis, angulo faci-li nervoso. IA.Vekbe^ä. phlogißoi'a^. extolo strigosa, strigis caulis et ramorum relrorsis, caeterls antrorsis, caule erecto hcr- baceo letragono fisluloso brachiatim rainosissimo, follls pellolatis internodiis brevioribiis cuneata basi in pctiolum decurrentibus oblongis a basi attenualis oblusls acutlsque serralis vel duplicalo-serratls, inflorescenlils lermlnalibus cymosls ad summum bis bifidls, spicis subcapltatis semi- globosis cymoso-iernis^ collaterallbus longe pedunculalis, primaria brevlns longiusve pedunculata, cyma scssili tri- spicala rarius ex apicali alaris facta. a adspectu gabra, lere laevis, strigis tcnuibus, brevibus oculo nudo vix conspicuis, spicis capitatis, unico florum pari infcriori remoliusculo , bracteolis nunc minimis nunc terliae circiter calycis longitudinis. i3 canescenti-hirtello-scabra, pilis validioribus longiori- busqae, spicis demum ovatis rachide elongarta, bracteolis terliae et dimidiae calycis longitudinis. E Brasilia meridlonali rnisit Sellowius pluribus locts lectam semper paululum varianlem. Herba habitu fere Bidentirnn nostrorum, at inflores- ccntiis terminalibus superbiens dixnlissimis paniculam ani- plissimam PJtlogis pnnicnlatae simulans. Folia in aliis ttipollicaria , lalitudine subpollicari, petiolo semipollicari; in aliis sesquipollicaria, latitudiiie semipollicari, petiolo 9 207 lineas longo; nunc crebre, nunc grosse scrrala, serraturls ut apex nun acutis nunc oblusis. — Inlernodia adulta Iri- et quadiipolUcaria ad sentjpedem et ultra elongata. Pe- dunculi longlliidlne pariter variablli nunc sesquipolllcares, nunc semipedales. Spica florens umbellam simulat con- vexam dlamelro If poll. metiente. Maxime varlabilis bracteola, in aliis « late ovata, vix acuta, dense ciliata, lineam vix longa, in aliis lanceolata, acuta, parcius ciliata; in aliis [3 lanceolata, acuminata, acula, tres lineas longa. Calyx tubulosus, plicis, nervis, dentibus quinque acutis mucronalis inaequalibus ereclis vel paululum recurvis. Corolla exlus glabra, intus sursum et ad fauceni vlllosa bar- bataque, tubo 9 lineas longo, limbo quinqueiido inaequali, laciniis emarginalis, diametro 8 lineas metiente. Stamina quatuor didynama; superiorum faucem occupanlium anthe- rae majores, inferiorum minores. Stylus capillaris, apicem versus incrassalus, more generis stigmalifer, tubo corollino brevior. Aliis sunt flores omnibus partibus diclo minores, aliis majores; in variet. .3 calyx 6f lineas, tubus corollinus lOf lineas metiebantur. — Fructus dissimilioribus formis prorsus idem, duas circiter lineas longus, nervosus, reli- culato rugosus, pallidus, griseus. tb.yERBENX scaberrima N. caule herbaceo adscendenle strialo bisulcato hispido scabro, loliis subauriculalo-semi- amplexicaulibus oblongis acutis grosse duplicato-subinciso- serratis, deorsum subintegerrimis subcuneatis, serraluris acuminulato-mucronatis, infcrioribus subrecurvis, nervo venisque crassis supra imprcssis, sublus prominentibus his- pidis et scabris, supera pagina cum margine pilis conicis antrorsis basi callosis scaberrima demum albo - punctata asperrima, spicis terminalibus subternis, florentibus fasti- giatis, fructileris gracilibus elongatis inferne laxifloris, bracteis subulatis calycem superantibus. E Brasilia exiratropica et aequinocliali misit Sellow,hospI- temque in hovlum legium introduxit, quo an. 1825 colebatur. 268 Rhizoma adscendens, saepe multiceps, caulibus cras- slus. Caules spithamei sesquipedalesque, crassilie pennae passerinae vel majori, internodiis polHcaribus bipolllcari- bus tripolUcaribusque. Quae facies a foliorum cosla deor- sum decurrunt convexae sirlatae, alternantes sulco insigni notalae. Folla erecta patulaque; maxima tripollicaria, pollicem lata ; sublinearia occurrunt siiblanceolataque medio latiora nee non antica parle dllatata in obovalam vergentia formam; superioris paris reliquis saepe paulo minora, internodio inflorescentiam ferente paulo elongato; floralla cymam trispicatam suffulcientia, bracteae parvae, inlegerri- mae, lanceolalae, aculae, tres clrcller lineas longae. Spi- cae collalerales pedunculatae, pedunculis palulis polHcari- bus sesquipolllcaribusque; apicalis nunc sessilis, nunc pe- dunculata, pedunculo rarius pollicem longo. Inflorescentia niollius pilosa, interdura subcanescens pills longioribus erectis bracfearum margines et aristam calycumque nervös et dentes munienlibus, pilisque sublanuginosis corollas exlus vestientibus. Bracteae angustae, concavae, cariuatae, in aristam excurrentibus calycem superanlem, longiludine inconslante in supera spica majori. Calyx tubulosus, quin- quenervius, quinquedentatus, sesquilineam longus. Corolla longe tubulosa, tubo calycem plus duplo superanle gracili aequali o^ lineas longo ; limbo quinquefido obliquo ; intus villosula. Stamina in medio tubo quatuor didynama; fila- menla brevissima, anlherae biloculares ovatae. Stylus generis, staminibus brevior, sursum compresso-dilalatus; sligma crassius laterale, apice subulato styli erecto ejusdem alliludinis comitalum. Fructus calyce inclusus, breviter eliipsoideus, allitudine circiter semilineari crassitudinera paulo superante ; ferrugineus, nervosus, sulcatus; carpellis doTso cum nervis lateralibus sexnerviis, faciebus lacteis granulalis, angulo faciali subenervio. — Haec species: Bnchncra montevidetisis Nov. spec. Sprengel in schcdula pro f^evbcna montcvidctisl Spreng. Syst. 2 p. 747 e verbis 269 aucloris 1. c. non potesl haben. Confer- V. chamaedry- folia Juss. 16. Verbena marrubioides N. caulibus cespilosis ad- scendentibus lereliusculis, patenlim hirtis, foliis subsessi- libiis cunealo-obovatis obtusis, anlice grosse crenato - deii- tatis, rugoso-venosis adpresse subtomentosis canescentlbus, spicis gvandifloris terminalibus solitariis laxiflorls, floriferis fasliglatis, frucliteris elongatis, floribus patulls, bractels angustis acutis dimldium calycem subaequantibus. Brasilia meridionalis, Campo d'Utra, alibique Sellow. Radix fibrosa collo sublignescens , caules spithamei vix pedales, saepius simpliccs, ramis etiam inslrucli nee non ex inflorescentia dichotomi, obsolete tetragoni et bi- sulcati. Folia inlernodlorum circiter longiludine, maxima sesquipoUIcaria, 10 lineas lata. Spica sub anthesi subpol- licaris, Iripollicai'is malurescente fructu. Calyx anguste tubulosus, quinqiiangularis, qiiinque nervosus et dentatus, denlibus inaequalibus subulatis; hirlus, sursum purpuras- cens, 4f lineas longus. Corolla coerulea, extus pubescens, intus villosa, fauce barbata, iubo sursum infundibuliformi 1^ lineas longo, limbo amplo quinquefido, laciniis rotun- datis, diametro semipollicari. Stamina quatuor didynama in superiori tubo. Fructus duas circiter lineas longus, nervosus sursumque reliculato-rugosus, albidus, demum nigrescens. 17. Verbena scordioides N. rhizomate lignescente, caulibus cespitosis adscendentibus lereliusculis patenlim hirtis, foliis cuneata basi in petiolum angustatis ovatls oblongo triangularibusque grosse obtuse subsinuato - den- lalis lineatis patentim hirto- subtomentosis canescentibus, spicis grandifloris terminalibus solitariis, floriferis jam elongatis, floribus erectis strictis, bracleis angustis acutis dimidium calycem subaequantibus. Brasilia meridionalis. Sellow. 270 Superiorl speclei proxime affmis, diversa: foliorum figura et hirsulie, pllis longioribus ercclJs, spicisque magis elongatis, floribus longius tubulosis erectioribus. Habitus prorsus idem. Statura paulo major, caulibus dodrantallbus pedalibusque. Caulium perennans decumbens pars ramos profert caulibus e radice orlis similes. Folia maxima cum peliolarl parle bipollicaria, laminae basi vix octo lineas lata; aetate calvescenlla, scabra. Spicae ad quatuor usque pollices elongalae, apice floribus fastigiatis decorae, basi fructiferae. Longitudo braclearum character fallax. Calyx lubulosus, rectus, quinquenervius et dentatus, denlibus aculis arislatis inaequalibus , longioribus sesquilinearibus, nervis aristisque viridibus hirtis; octo lineas longus. Co- rolla extus glabra, intus sursum villosa, fauce barbata*; tubo 15 lin. longo; limbo quinquefido, laciniis leviter emarginatis, diamelro circiter quinquelineari. Stamina in superiorl tubo. Stylus capillaris apicem versus incras- satus; Stigma gcneris. Fructus prorsus superioris speciei. 18. Verbena chamaedry folia Juss., LIndl. Hock. bot. misc. 2 p. 167. — y. Melindres Gillies in bot. reg. 1. 1184 quo sub nomine et hortorum noslrorum decus. — Erinus pei'uvianus L. — F. inojitevidensis Spr! in schedulis au- lograpbis herbarii regii, vix autem Sp. Syst. 2 p. 747. — Hie etiam reducenda dicitur Verhena melissoides Sweet flow. gard. ;/Pavon cufre, Campo, '' pluribus locis copiose lectam e Brasilia australi misit Sellowius. Spontanea cum hortensi planta belle eonveniens. 19. Verbena. melbulroides N. hirsula, caiile tetragono decumbente radicante, apicibus ramisque erectis ex inflo- rescentiis dichotomis, foliis ovalis, basi obiuse cuneatls attenuatisque in petiolum brevem, antice rolundatis, apice acutiusculis interdum acuminulato - mucronatis, margine aequaliter crenalis sub.duplicalo-serralo-creuatisve, supra subvelulinis , subtus maxime in nervis et venis hirsutis, ^271 spicis solllarüs longo pedunciilatis , floriferls termln.nllbus fasliglqtis grandiflorls, frucliferis terminalibus alaribusque elongatis relaxatis, bractels lanceolatis aculls calyce ler brevioribus. Ad fretum Slae. Catbarinae ßrasiliae Icgimus ipsi, e Brasilia calidiorl pluribus locis lectam mlslt Sellowlus. Cognata Vcrhcnae chamaedryfoliac species, a qua simlliima, follorum forma et uberiori hirsulie, nullius fere momei^ti notis, at conslanler diflerl. Maxima in hoc spe- cierum dislinguendaium fides quod illa exsiccala pallidum laete viildcm servat colorem, nostra conlra obscuriori grlseo-subnlgrescente colore lugere videtur. — Synonymia superiorls forsitan recognoscenda. 20. Veubena humifusa N. rhlzomate lignoso, caulibus fillformibus proslralis subradicantibus hlrsulls birtelllsve, apicibus ramlsque adscendentibus, follis cunealls In pello- lum brevem angustalls antice roUindatis vel acutls, crenato- vel dentato-incisis sublrilobis, lobls laleralibus bl- rarlus Irldentalis, intermedio 3 — 5-dentalo, triplinervils, nervis Omnibus Irifurcatis vel mcdio parlbus venarum duobus inslructo, supra marglne et subtus in nervis pilis longlo- rlbus anlrorsis basi callosis substrlgosis cilialis hlspidis- que, spicis terminalibus solitarlis iernisve longe peduneu- latis, florenllbus grandiflorls fastigialis, fructiferis elongatis relaxatis, bractels brevibus. E Brasilia meridlonali^ Campo etc. Sellow. Radix lignosa, ramosa, fibrosa, collo crasso multicipitJ. Caules pedales, ulnares longioresque , flagelliformes, solo adpressi illique radiculis raris sparsis nonnunquam affixi, filiformes, vix crassitie fili emptorii, obsolete tetragoni, tereliusculi, pilis patenlibus densius parciusve muniti, in- ternodiis pollicaribus bipollicaribusque rarlus magis elon- gatis. Folla maxima circiter polllcaria, latltudine variabili, lobls dentibusque nunc dilatatis rotundatls obtusissimis, nunc productis acutis. Pcdunculus terminalis subbipolli- 2T^ Carls ad tres eliam pollices elongatus; ubi cyma trispicata, spica primaria ut fierl solet brevlus pedunculata, pedun- culls collateralibus elongalis. Spica clrciter duodecim- llora, florlbus vlolacels palulls, sub anthesi capitalim con- fertls laxiuscullsve , infimo pari a superlorlbus saepe re- moto; spica fruclifera relaxala elongata. Bracteolae angu. slae, acutae, terliae clrciter calycls longitudinis. Calyx tubulosus, angulis nervis dentlbusque acutls nevo subari- statis paulo inaequallbus quinls; angulis hlrtellus, quatuor clrciter llneas longus. Corolla extus glabra, inlus medio ubi stamlnifera vlllosa, fauce barbala, tubo semlpol- )lcarl,Ilmbo quinquefido, lacinlls emarginalis, diametro clr- citer 5-lineari. Genllalia generls, fructus calyce inclusus, duas llneas fere longus, obsolete nervosus, rugoso-reticu- latus, pallldus, stramlneus. 21. Verbena tenera Spr! Syst. 2 p. 750. — V. pul- chella hört. Angllae, quo sub nomine et in hortum regium berolinensem transiit. — Quid aulem nomen jure antlqul- lalls praevalere debeat nobis incertum. E Brasilia praesertim merldlonali pluries misit Sel- lowius. 22. Verbena erinoides Lam. ill. 1 p. 57. Encycl. 8 p. 547. — Willd. En. p. 634. Herb. No. 11137.— Hook. bot. mlsc. 2. p. 168.— V.7n«///;7<^aRetP. 1 p. 21 1.33. fig. c. — Erinus lad- niatush. — Praevalult nomen Lamarkianum, an jure quaeritur. 23. YEmE^A dissecta Nee, HVV. No. 11139, Spr. Syst. 2. p. 750. — Poeppig col. pl. Chil. No. 157.? E Brasilia merldlonali misit Sellowius. Dubiae, inier J^erbenas Sellowianas haud reperlundae supersunt : Verbena platensis Spr. Syst. 2 p. 748 et Verbena Selloi Spr. I. c. p. 750. 273 PLANTAE ECKLOiMANAE. GRAMJNEAE. Recenseme C. G. JNEESIO ab ESENBECK. Tribus prima. Gvamineae Paniceae. STEr^OTAPHRUM Trln. (1.) 1. Stenotapiikum glahrdm Trin., iN. ab E. Agro- slol. Bras. in Mart. Fl. Bras. 11. p. 92. linttboelUa ilimi- üiata Thunb. Fl. Cap. ed. Schult. I. p. 118. Eckion Hcib. Cap. Union, ilin. n. 17. .8. N. ab E. ]. c. Zwischen Gebüsch an feuchten Sl eilen auf der nörd- liehen Seite des Tafelbergs, 7AveiJc Höhe; /3 An feuchten Stellen am Fusse der Berge bei der Capstadt, erster Höhe. — Crescit hinc inde in colllbus pvope Cap et prope Swarlkopsrivier; floret Auguslo, Decembri, Thunberg. 2|.. Vidi exenn.pla plura ex omnibus fere orbis nostri partibus. PAMCUM Lin. ex em. nostra. (2.) 1. Panicdm (Dlgitnria) savgiiinnJe Lin. — Di- gltaria sangttinalis Link Flort. Bcr. f. p. 227, No. 505. Eckion Herb. Cap. Un. itin. No. 963. In den Gärten der Capstadt und unter dem Tafelber- ge, Januario et Martio. O. Eckion. Vidi exempla Capcnsia plura. Fors haec quoquc species Paniciiin filiforme Thunb. recipit. Allernm synonymen est : Pnninim aegyptiacinn Roxb. Fl. Ind. or. ed. Cnr. et Wall. I. p. 293. n. 12. 7r Bd. 3i Heft. 1^ 274 (3.) 2. Pamcum (DiQ^lifiria ) commnlainm I\. ah E. Digitaria commutata SchuU. lM;»nl. II. p, 262. jN'o. 11 a. Digjtarla cviautha Steud. in Flora l82a, apicpm versus acute compre.sso-marginala margine donliculalo pallido. marginis vero hyalini parle inferiori jalioriquc inllexa latente, sex-septenmervis, nervis tribus integris, reliquis basin versus abruptis; superior aequalis, lanccolata, acuta, membranaceo-cbarlacea, trinervis. Flos- culus inferior neuler univalvis, valvula glumas subaequante lanceolala convoluta hyalina; superior hermaphroditus bi- valvis: valvula inferior lineari-lanceolata, convoluta, mem- branacea, glumis paullo brevior, ad \ bifida, e sinu setam 4 — ;') Ilneas longam glabram basi tortam fuscam Irans medium refiexam pallidiorem exserens, lacinlis lateralibus linearl - tillformibus angustissimis cillatis selae plerumque splralim circumvolulisj superior valvula duplo brevior, ovalis, oblusa. Lodlculae eiusdem allitudinis, carinalo- complicatae, nmcronalae. Styli longi et reliqua generls. Spicula collateralis plerumque mascula abortiva sive neu- Ira, pedicello plumuso llneae longiludlnis aiit longiore snblata, blünearls et ultra, lanceolata, glabra : gluma in- ferior acuminala, multinervis, nervis omnibus continuis, apice vix marginata ; superior trinervis , membranacea. Flüsculus unus (inferior) univalvis, glumae fere longitudi. nis, valvula lanceolata, membranacea. Filamentorum atque lodicularum vestigla rudimenlaria. In paullo perfecllorlbus valvulae exilis inveni vesligia, e cuius parte stant lodicu- lae, quare persuasum est, genitalia cum lodiculis alterlus esse llosculi, subevalvis et Iiermaphrodilo illi seligere 284 . respondentls, valvulani perfecliorem autem neiitri flosculo inferiorique esse tribuendam. HETEROPOGON Vers. (16.) 1. Heteropogon cöntortus Pal. de Beauv., N. ab E. Agrostol. Bras. in Mart. FI. ßias. II. p. 363. Adnot, cum synon. — Stlpa spicata Lin. fil. Snppl. p. 12l.AVilld Sp. pl. I. 1. p. 442. n. 8. R. et Sth. S. Veg. II. p. 334. n. lO Thunb. Prodr. Fl. Cap. p. 19. Fl.Cap. ed. Schult. Lp. 107. n. 2! Crescit .... in Capile bonae spei, zj.- Eckion. Vidi exempl. 1 . Syiionyinon St'ipac spicatae hoc cxemplo denique illuslralum. In islo nostro folia obtusiuscula sunt; glumae, spiculae masculae apice cilialae, caeteruni gla])rae. Flos- culus masculus subevalvis, valvula lanlum flosculi neutrius supersllte. Etlam mascull illi plerique imperfecli, fila- mento uno vel allere lodiculisque solis residiiis. Spicula feminea. accuiatissime iam examlnata, sesqui- flora; flosculus inferior neuter, univalvis, valvula minutis- sima membranacea , in aristam longam crassain torlani basi hirsulam abeünte, superior femineus subbivalvis, val- vula inl'eriore (quam loco cilato superiorem flosculi soli- larli falso dixi,) lanceolala membranacea convoluta bitida, superiore minutissima inter lodlculas, quarum est longii tudinis, facile delitescenle. ANTHESTERIA Trin. (17.) 1. Anthesteria ci/ia/a Ketz. A. foliis linearibus nudis, vel ex luberculis ciliatis hirtisque, ligula truncala denticulata, vagiuis glabris basij ad genicula sericeo - villosis , fasciculis erectis geminis seplemfloris, glumis neutris apiccni versus tuberculalo- L hirsutis, seta hermaphroditi basi pubescente. — 28"5 Aniliislina ciliata Hetz. Obss. III. p. 11. Lhu SfippL p. 113. Cnv. 1(071. V. p. 36. t. 459. TVilld. Sp. ' pl IV: p. 889. n. \. B.et Seh. S. Feg. II. p. 842. /7.1. Roxh. Fl Ind. ed. Cnv. et JVaU. 1.^.251. w. 1. Gaertn. de fnici. II. /. 75. Palis. de Beauv. Jp'ostogr. f. 23. /. 7. (mala!). Anthistiria liispida TImnb. Fl. Cap. cd Schult. I. p, 107. n. 2. Andropogon nutans />/«. Maut. p. 303. Andropogon quadrivalvis Lin. Syst. Feg. ed. XIII. p. 758. Avena hii^pida Thnnh. Pvodr. Fl. Cap. p. 22. Lin. Suppl. p. Hl. //7//r/. .S);. pl. I. 1. /7. 451. n. 28. Ä. ^^ &Ä. S. V. II. ;?. 673. n. 19. //«m. ///. g-^. ».111. Poir. Enc. vuHli. Suppl. I. ;;. 541. Avena capensis Burm. Prodr. Fl. Cap. p. 3. Eckloh Herb. Cap. un. iiin. n. })22. (Andropogon) Steud, in Flora 1829. II. p. 472. n. 68. |3, Glumls neutris glabris aut siibglabrls: Anthistiria imberbis Betz. Obss. III. ;?. 11. TFilld. Sp. pl. IV. 1. p. 900. n. 2. ^. et Seh. S. V. IL p. 842. ». 2. 7%7m<^. Fl. Cap. ed. Schult. I. p. 107. «. 1. Stipa argiiens Thunb. Prodr. Fl. Cap.p. 20. Eeklon l. c. Zwischen Gebüsch der zweiten Höhe am Löwenrük- ken, Novembri, Eckion; — //in interioribus regionibus ^raminosis:" Thunberg. — /3. In Krumrivier, Lange Kloof, Irans Swellendam et alibi, locis graminosis; Thunberg. Cum Var. a: Eckion. ©. Vidi exempla pll. Verbis Linneanis paiica addenda. Culmi subramosi. Vaginae, praeter basin , «bi ad genicula villis erectis serl- canlibus teguntur, glabrae, arctae, strialae, carinalae. Folia lineari-acuminata, carinata, glaucescentia, modo Iota glabra et laevia, modo circa margines calloso-dentata, modo setulis, his callis innaüs, ciliala, vel etiam in lade circa 286 basin eiusmodi selis hirta. Ligula fusea, truncata, denli- culata. Ramuli 3 — 4 brevos comprcssi, folii culiiium ae- quantis vagina circumvoluli, fasciculos geminos tcrciites, superiores approximali. Sub singulo f'asciculo vagina laii- ceolata, acuminata, spatliacea, apbylla , glabra. Fasciculi scmptemflori, Spiculae quatuor pcripbericae verticillalae, scssiles, imperfecte masculae, aequales. Glumae aequales: inferior seu exterior Iierbacea, convexa, lanceolala, sub- ulato- acuminata, mullinervis, in a apicem versus selisj albis callo innalis plus minus Jiirsuta, in ß glabra, vcl una alterave tantummodo sola praedlla; superior infcriori aequalis lineari-lanceolata, acuta, plana, mcmbranacea, glabra, trinervis, marglnibus inflexa. Flosculus uuus unl- valvis, glumis brevior, valvula lanceolala byalina acuta. Lodlciilae cuneiformcs, truncato-bidenlatae. Filamenta sterilla, brevla. Spiculae centrales fasciculato-ternae. Pe- dicellus communis obconicus, l'usco-birtus. Spiculae late- rales diiae ipsae hirlo-pedicellalae, hermaphroditam su- peranles, neutrae, unillorae, glumis caudato . aeuminatis, subhirtis glabrisve, illis verlicilli minoribus caelerum con- formibus. Splcula fertilis in cenlro communis verticilll sessilis, inferior, cylindrica, bilinearis, sesquiflora. Gluma inferior carlilagineo - membranacea , convoluta, truncata, apicem versus hirlula setulis incumbentibus, demum fusca, amplectelis alteram bilincarem trinervem. Flosculus in- ferior ncutcr , univalvis: valvula gluma <^ brevior j lanceo- lala, acuta, byalina; superior bermapbroditus: valvula in- ferior, glumae superlori adiecta, e basl membranacea an- gusta ablt in arislam sive setam sesquiuncialem crassam, in niedio flexuosam, basin versus pubescenll-birtam fus- cam; superior valvula vix semilinearis membranacea. Lo dlculae longiludinis valvulae superioris lincari- cuneiformcs. plicatae, apice truncatae et bi-tridentatae. Styli longi et gracllcs; stigmata pcnicilliformia, violi'cca. 287 Trlbiis leilia. (rramineae Stipeae. AKTllIiATHERUM Pal. de Beaiiv. (18.) 1. Aktukatiiektim Hystrliv N. ab E. Aiilir. pauicula subsecunda sublricholoma, aristis ses- quipolllcaribiis infra dlvisuram perlaiilbluin subaequanllbus, gbiniis oblusis blfido-denlalls, inferiore flosculo duplo breviore, superiore flosculo (demla aristo) longlorc. Aristida Ilyslrix Lin. jil Suppl. p. 113. Swavtz Obscrv. p. 42. JVilld. Sp. ph I. ;;. 459. n. 4. IL et Seh. S. V. II. p. 390. //. 2. (cxcl. rel. syuon.) EcklHerh. Cup. Vit. itiit. //. 'diu. Sieud. in FL J 829. II. />. 468. Arislida veslila Thiinb. Prodr. FL Cap. p. 19. FL Cnp. ed. Sc/m/t. I. p. 104. «. 2. Auf der nördlichen Seite des Tafelbergs zweite Höhe, Novcmbri. Eckion. — In dislriclu Beauforl: J. F. Drege. 4. Vidi exempla tria. Fibrac radicales crassae, basi dense tomenlosae. Fas- ciculi foliornm densissimi. Folia allitudinis cuhni, vel breviora, convohilo-tiliformia, incurva, laevia, glaucescen- lla; culini suprenmm brevissimnm, setiforme. Vaginae radicales in bulbum congeslae, reliquae angustae: inferio- i'es molliter villosae, superiorcs glabriusculae; omnes ad os auriculatae. Liguia brevissima, ciliolata. Culmns teres, pedaüs, binodis, nodis fuscis, glaber *). Panicnla 2 — 4- uncialis, palula. Rami fdiformcs, geniini, bi raro trichotomi. Spiculae lineares, leretes. Gbniiae iaeves, primuiti 'puf- pnra et flavedine inibnlae, dein pallide cinnaniorneae: in- ferior lineas 2< longa, oblonga, truncato-obtusa, irrcgula- riter bifida, lacinuüs sacpe dente uno alteroqne setaceo munilis; superior lineas b^ longa, lanccolata, atlenuata. *) Lana , quam dicit culmi Tlmnbergius, Taginarunl est integu- meatum. 288 arclc convoluta, inaequallter 2 — 4-fida, Inciinills fclaceis parvis. Flosculi valvula, iisque ad arislae gcnlcuhim dum mefiaris, 5 lineas longa, punctiilata, virescens. Sllpes aristarum contorlus, Ilneas 4| — 4J Jongus, annulo secc- dens; arislae selaceac, scabrae, purpurascenles aut viies- centes, media paullo forlior, 10 lineas longa, laterales pollicares. Ad not. Linnens fil. lianc speciem praeprimis in describenda Aristidn Hystricc respexit, immiscuisse lamen videlur quaedam Chactarinc Jlystrici.s Malabaricae, spcciei longe diversissimae. Thunbergius rursus aliam subinlcl- lexit speciem, eamque itidcm Chaetariae generls. — Quod ad Arthratherum genus ßelvisianum altinet, non cquidem nego, tres illos arislae rajnos a sciis valvulae bifidae late- ralibus aristaque media coniunclis proücisci, at slngularis tarnen minimeque spernendus est horuiii communis arti- culus, qua parle demum sllpes arlstae a valvula solutus cadit, quod non ita in Chaetaria, cuius setae terminales ad unam omnes valvulae sunt contlnuae, Avthrathernin autem genus et Ari.slida forlasse non dlfierunt, namque Aristidae ciliatne Desf. arlsta non minus a valvula sua iunctura annulari, licet profundiori , dissolvitur; haec au- lem ab Aristida lanata Forsk. , quae generis Aristidae Belvisianae typus est vlx differt. (19.) 2. Akthratiierum Capense N. ab E. Arlhr. panicula laxa subtrichotoma, arlsiis pollicaribus villosis infra divisuram valvula longioribus, glumis subae- qualibus flosculo (demta arista) duplo longioribus. Aristida Capensis Thunh. Prodi'. FI. Cap. p. 19. FL Cap. ed. Schult. I. p. 105. n. 3. Willd.Sp.pl. I. 1. p. 460. n. 7. Trin. Gram. imif. et sesqnifl.p. 181. Echl. Herb. Cap. Un. it. n. 977. Stcud. in Fl. 1829. II. p. 468. 77. 65. Chae- 289 Chaetaria capensis? Pal. de Beauv. Agrosfogr. j). 158. B, et Seh. S, Feg. II. p. 395. n. 20. Steinige Gegenden der /.weilen Höhe /.wischen dem Tafel- und Löwenberge, und an der nördlichen Seile des Tafelberges, Februarlo et Oclobri. 2|.. Eckion. Vidi ex- einpla duo. Dislinclissima hnjus generis species, a Thunbergio 1. c. bene descripla. Arislarnm una vcl -altera saepe bi- fida, hinc aristae 4 — 5, accessoriis minoribus, omnes plu- moso-vlllosae, aplce brevi spatio nudae. Spiculae purpu- rco-fuscae, lineari-lanceolatae, teretes, glabrae. Glinnae aequales, 6 lincas longae, ad arlsiae dlvisioneni pcrlingen- tes: superior bidenlala, inferior acuta. Valvnla floscull inferior ovala, in cylindrunn convolnta, linoas 2| longa, basi pubescens; superior quadruple minor, truncata, relusa. Lodiculae obovato-cunealac, rolundalac, glabrae. Slipes aristae lineas 2f longus. Arlsta media 9 lineas, laterales lin. 1^ longae. Arliculi annulus in apice valvulae distin- dissimus. (20.) 3. Artiirathehum cUiaaim N. ab E« Arthr. panicnla erecta ramis solitarlis, aristae lacinia media sesquipollicari apice plumosa, laleralibus triplo bre- "vioribus nudis, stipile communi tubuloso valvulam ae- qnanle, glumis flosculo subduplo longloribus obtusis, in feriore paullo breviore. Aristida ciliata Desf. in Sehr ad, D'iar. bot. III. p. 255. Delilc Descr. dEgypte t. 13. /. 3. R. et Seh. S. Feg. II. p. 399. n. 2. In districlu Beaufort. 24-. Drege. Vidi exemplum ununi. Singulare Lac in specie * quod slipes aristae basi in conum cavum convolvalur. Valvula inferior flosculi lac- vis, post lapsum aristae recta truncafa; superior duplo j brevior, ovata, obtiisa, inlegra. Lodiculae valvula supcriore 7r Kd 3« HBfj. 19 •29U longiorcs, spathulatae, basi angusta carnosa, apice nioin- branaceo inilcxo vel reflexo. Anllierae fulvae. Adnof. Arisiida lanata l*al. de Beauv., quae Avi- stida jilumosa Liii. esse dicilur, sccundum Bclvlsii <1p- scrlplioncm el iconom sola Arislidoe gcneris Belvisiani specles geniiina, differrel arlsta media tantiim arliculo praedila, latcrallbiis pcrsistenlibus. Quod si ila esset, du- blum non forct, quin sit nisi generls speciei sallem no- mine conservanda. Vereor aulera ut vir caelcroquin acu- tissimtis in exemplo juvenili annuliim arliculi in parfe membranacea valvulae qnaerendum non observaverit, eL, rami tridenlis inlermedli crassilie circa basin aucla decep- lus, hunc esse locum arliculationis coniecerit. Quod si in exemplo vivo probare lur, Ärisüdae gcnus Belvisianum cum Arthraihero vel conCuerel, vcl aptius forte alio cba- ractere, scilicet stipite aristae basi mcnibranaceo in conum convoluto, foret distinguendum. Sccundum cl. Triuii sen- lenliam Aristida plmnosa \ ;ililii Arlliralhcri est spocies et ea quidem ex aucloris verbis vix ac nc vix quidein ab Aristida ciliata dislinguenda. An ideo iifraque syii- onymia in unani coniungenda, eaque, associata Aristida unijdumi Licbtensl. , Aristidae genus instruendum. STIPAGROSTIS N. ab 3E. Spicula uniflora. Glumae duae membr.^nacear, aequales, flosculo longiores. Floscuhis callo pedi- cellatus, bivalvis: valvula inferior charlaceo -mem- branacea, convoluta, apice emarginato- biloba, inlor lobos arisla articulo inserla decidua triflda instructa; snperior brevior obtusa. Lodiculae magnac mem- branaceac, spalbulato - c()cii!earif«>rmes. Caryopsis subcylindrica, unisulcala, libera, valvula flosculi sub-J indurata tecta. 291 Inflorescenlia racenioso-paniculata. Glumae cari- nalae, Iriuerves. An&Uie dcns inedius apice plumo- siis, baiba obliisa ncc nudo denlls apice mucro- uata. — Folia angusla , filiformia. Differt Sfiprtgros/is a reliquis Slipeis arisla trifurca praedllls arisfa inier lobos valvulae insertaj iieque a val- viila in arislam atlenuala proliciscenle. Quorum generuni, nisi, cl. Trinio praeeunle, in unum omnia conjungere pla- ceat, breves facilesque charactercs invenics: Slipeac Arlstideae (Arista valvulae inferio- ris llosculi lermlualls irifida): Arthrathcrum Pal. de Beauv. Arista annulo dis- creta apicique valvulae altenuato integro applicata, Inte- gra decidua. Ad not. Arthralheriim ciUatnm^ ob arlstae sllpitem basi convolulum lalunique, proprii generis esse videlur* Stipagrostis N. ab E. Arista annulo discreta, in- ter lobos valvu^ae apice bilobae inserta^ integra decidua. Aristida Pal. de Beauv. Arista annulo discreta, inier selas valvulae apice blsetae inserta, simplex, deci- dua cum valvulae seiis aristam trifidam fingens» (Si talis slruclurae vera exempla inveniantur. ) Chaetaria Pal. de Beauv. Arisla, seu potius seta, Irifida cum apice altenuato flosculi continuaj persislens. (21.) 1. Stipagkostis Capensis N* ab E. St. foliis teretiusculis, culmo gracili ad genicula in- fraclo glabro. Nieuwefeld im Districle Beauforlj Drege. ^i Vidi exempla Iria. Planta pulchella> spilbamaea. Radix firma fibrosa, lurjones multos breves fasciculalo-ramosos vaginis eniar- cidls leclos alios steriles alios ferliles promil. Folia fas- ciculorum sterilium longiludinis cülmi , ^lütormia, serpert- lino-curvata, acuiiuscula, scabra» striata, glaucescentia ; 19' 29:2 fertilium fascicularia, quae ad latus ponuntur v'ix ßemipoK Ilcaria, rigidiora, oblusa, incurva, raeterum congrua. Va- gitiae breves, arcte convolulae, slrlatae, glabrae, in l'oliuni truncato-conliT.ctae; ad lalus ejus mlnute barbalae. Ligula obsolela , ciliolata. Culmi erecti, Icnues, compressl, gla- bri , basi dense follosi, artlculo ponullimo ir.axlme clon- gato, longo Iraclu niido et ad nodum fuscum glabrumque infraclo. Folia cuinn propria fasclcuiorum slipantium si- mililudine, scd penullimi vagina ore longe barbata et li- gula dislinclior truncala. Panicula 2 — 3 pollices longa, conlracla, subsplcii'ormis, recliuscula. Rbachis et raini conrjpressi, scabri, subflexuosi. Rami rcmoliusculi, soli- tarii, erecli; inferiores ad basin bifidi , superiores simpli- ces. Spiculae brevissime pedicellalae, subsessües. Glu- mae fere quatuor lineas longae, lanceolatae, subuialo-acu- minatae, punclulato - scabrae, pallidae: in'erior distinclc trinervis; superior paulio brevior, ob nervös laterales le- nuissimos sub modica lente ad speciem uninervis. Flos- cnlus cum stipite obconico lineam longiis. Slipes a la- lere valvulae superioris dense candide-slrigosus, pilis dor- sum valvulae inferioris amplcclenlibus. Valvula inferior ovata, convolula, charlaceo - membranacea , laevis, apice emarginalo-biloba lobis ovalo-triangulis aculinsculis anlror. sum connivenlibus, trinervis, vervis sublllibns aelate vio- laceis, laleralibus ex his infra lobos desinenlibus, iriedio abeunte in slipilein aristae arliculo jnnctum deciduum li- neas 2'2- — 2| longum pailidunri parnm tortum scabruir. Arislae rami seu dentes inae(iuales: laterales 4 — 5 lineas longi, subtiiissimi , selacei, scabriusculi , pallidi; medius crassior, purpurascens 10 — 11 lineas longus, a medio ad apicem bifariam plumosus, barba obtusa, nee apice nudo prominente. Valvula snperior inferiore duplo brevior, ovala, obtusa, genitalia ampleclens. Lodiculae longiludinis fere valvulae si'perioris, spalbulato - obconicae, obtusae, — 29J glabrae, membranaceae, apice incurvae. Anlhircie fulvae, longae. Stigmata aspcrgillironnia, lutea; gernicn oblon- giim. Caryopsls libera , snbcyllndrica, hinc unisulcata, laevis, nitida, flovescens. Adnot. 1. Hujus generis altera specioi esse videlur: Aristida (Stipa^ro.stis?) ohtnsa Delile Descr. dE- gypte t. 13. f. 2. R. et Seh. Manf. Vol. II. S. Veg. 213. Aristida plnviosa Sieb. Herb. Aegvpt.: foliis subu. lalo convoIuJis culmo rigido vaginalo glabriusculo. — Ha- bitat ad Pyramides Aegypli. Adnot. % Arislida nniplnmis Lichtenst., gluina in- feririre |- breviore praedila, Ärthratheri est specles, seu potius Aristida, si aristae stipileni basi convolutum con- sidercs! Tribus qnarla. Gramineae Agrosicae. PH.ALAKIS Lin. (22.) 1. PiiALÄRis minor Reiz. — Link Hort. Ben I. p. 63. n. 131. Linnaca I. 1. p. 97. Phalaris aqna'ica R. et Scb. S. Vcg. II. p. 402. n. 3. Mant. II. p. 2!4. n. 3. Phalaris capc/isis Tunb. Prodr. Fl. Cap. p. 327. Fl. Cap. ed. Schult. I. p. 106. n. 1. Eklon Herb. Cap. Un. ilin. n. 075. In den Gärten der Capstadt als Unkraut, Oclobri, ISovembri. 0. Eckion, Thunberg. Vidi exempla Capen- sia duo. Adnot. Phalaris dcntata Thunb. varielas esse vi- detur Phalaridis minoris, seu potius monstrositas , pani« cula ramificala. VILFA Adans. (23.) 1. ViLTA Capensis Pal. de Beauv, Irin. Gram, unifl, et sesquifl. p. 153. Agrostis capensis Willd. 1= 294 p. 372. n. 21. R. et Seh. S. V. II, p. 354. Jgrostis spicata Thunb. Prodr. Fl, Cap. p. 19. Fl, Cap. ed. Schult. I. p. 106, Eckion. Herb. Cap. Un. ilin. n. 941 et 942. Sleud. in Fl. 1829. IL p. 467. n. 52. [3, culnio ramoso paniculaque gracUIoribus et laxlo- libus. Feuchte Felsen zwischen Felsens! einen bei Plalle Klippe unterm Tafelberge, Augusto; dergleichen Stellen an einem Bache vom Tafelberge in der Kluft nach der Van Kamps Bai, Junio; an Weinbergen bei Clasenbusch, Februario; leuchte sandige Stellen bei Duikervallei in der Fläche unter dem Tigersberge, Maio 1825; feuchte Stellen der zweiten Höhe am Teufelsberge, Novembri; — /3 ebendaselbst, Dccembri. 2|. Eckion. Vidi exempla pll.; Var. /3. unum. Gluma inferior saepe obtusa, plerumque autem e basi iatiore in breve acumen coarctata. (^4.) 2. ViLFA brcvifolia. V. panicula patenle brevi, ramis alternis, glumis ob- lusis integerrimis, altera flosculo trlplo, altera duplo bre- viore, cnimo bosi ram(i.sii>siino, foliis inferiorlbus conferlis distichis obtusis sirialis. Elnharla tenolla A. Spre/isf. Suppl. ad S. J^e^p. 11. Srh. S. V. VIL 2. p. 1378. obs. Ad Beaufort Icglt Zt-yber d. 25. Jun. ^ idi exempla duo in Herb. Eck!. Rhizoma ratione plaiilae ciassum, vaginarum vestigiis densc annulatum, pallidum, fasciculafo - raniosum. Kami adscendenles, steriles -^ — •\ pollicis longi, flprentes circi- ter bipoUicares, illi toli, lii basi dense loliosl et crassius-, culi. Folia ramorum sleriiium et floreutium inferlora dislichc conferla; vaginae arcte convolulae, imbricatae, membranaceae, nervoso ^lrialae, 1 lin. Joiigao, laniina \\ — -2 lineas longa, |^ liiteae lala, ovata-lanceolata, obtusa, -295 recurva.patula, complicato-canalicwlal.i, glaiica , riglilula, fciriata, sublus convcxa laevis, supra scabviusciila denslus- que siriala, ad iiiargineiii nilnutissline denliciilato- scabra. Cuhiil florentis gracilisque compresslusculi vagiiiae duae longae, arclac, glabiae; folia 1 — | lineae longa, angu- süoia, vaginis niullo breviora, erectu; iiUInium panlculam alllngit. Ligula brevlssinia, linearl-lransveisa , niarginem 6ublilis;ime Ihiibiialum cxbibel. Panicula polliccm clrci- ter longa et lala, e tasligialo convexa, rbacbl et ramis laevlusculis. Rami paleritcs, inferiores circlicr senilpol- licares, omnes basi callosi, a medio florigeri , r?. 302 Omnibus affinibus defeclu rudimenti selulilormis, quoil praeter Cynodonieni notaium , iiiox describendum , soli Cynodonti tencJlo R. Br. , caeteroquin diversissimo, deest Culinus procumbens, basl ramosus, lener, compres- sus, glaber, nodls cylindrlcls fuscis. Vaginae slrialae, glabrae, ad os utrinque pllcafae vX barbatae, ubi macuia pallida laminam separat; lamina bipolllcaris, linca pauüo latlor, lineari-acuminata, plana, glauca, glabra, rnoUis, fa- cie striata et inargine scabra, sublus laevis. Llgula Iriin- cata, lacero-ciliolata. Culnii apcx nudus. Spicae digita- iae, sesquipollicarcs, erectae. Rhaciiis glabra, undulata, angusla, carinala. Spiculae imbricalae, Ilneam \\ longac. Glumae alternae ovalo-lanceolalae, acumlnatae, membra- naceae, carinalae, unincrves nervo viridi, carina scabra. Valvula inferior navicularis^ aciiliuscola, Irinervi«, nervis laleralibus abbreviatis, dorsall niembranaceo-carinato api- cem versus dense niollilcrque cilialo; supcrior valvula inferioris longitudine, oblonga, acuta, binervis nervis sca- bris, dorso plana vel obsolete canaliculata, ad basin lo- veola exigua subbarbata instrucia, quo loco flosculi rudi- mentum setiforme frustra quacslvi. Antherae luteae. Stigmata violacea. Ad not, Panicum Daclylon Thunb. Fl. Cap. ad diversarum specierum exempla descriptum esse videlur, ncc nisi ad Herbarium eins luto est interpretandum. (34.) 3. Cynodon notatns IS. ab E. C. culmis repentibus ramosis suoletragonis, folils va- ginisquc villosis, ligula lacero-ciliala, spicis digitalis (tcrnis) iliyaricalis, glumis acutiusculis aequalibus flosculo qna- Jvuplo brevioribus, valvula inferiore dorso subciliata apice Tolundata, rudimento nullo. Patria Caput b. Spei, ad cxernplum unum Herbarli propra. ^ 303 Culmus prlmonVialls flagellaris telragono-compressus, c,laLcr, purpnrasccns, nndus, per intprvalla radices dcor- Mini, sursum surciilos cirt'ilcr polllcares sleriles allosque ilorigeros bi - Irlpollicares emillens. IJI surcull ba^i sunt bulbosi dense vaginali. Vaginac infimae aphyllae, sqiia- miformes, oblnsae, rellquae lamlnlgerae, subdislIcLae, compressae, slriatae vel circa inargiiiem villosae; lamiiia ad summiim polllcaris, llnea anguslior, llneari acuniinala, plana, moliis, viridis, utrinque villosa. LIgula latc ovata, laccro-ciliata. Culmi florentes siipcrlus tenues, compressi, binodes, glabri, foliis magis reniolis, sumino parvo. Spi- cae digilatae, fres aut qualuor, divaricalae vel rcdoxap. Rhachis linearis, iindala, snpra carinata, subtus plana, margine scabra, basi pubcscens. Spiculae solilariae, im- bricalae, brcvissiine pedicellaXae, allernae, ovalae, obtusae, oblique compressae, lineam longae. Glömae allernae, ilosculo plus Iriplo et lere quadruple breviores, acqualcs, ovato-lanceolatae, aculiusculae, cariuatae, albo-niembrana- ceae, uninerves, nervo carinali virldi scabro. FIosculus niembranaceo-chartaceus: valvula inferior dimidiato ovala, basi relusa, compressa, membranaceocarinala ef in carina ujinule ciliala, caelerum glabra et laevis, pallide virens, Irincrvis, nervo lalerali margini proprlore lineola purpu- reo-fosca notata carinaque apicem versus purpurea; su- perior valvula paullo longior inferioic, oblonga, acullus- cula, obliqua, apicem versus pnrpureo - i'usca, binervis, nervis approximatis sulculum includenlibus scabriusculis. Rudimentum allerius flosculi oninino deest. Lodiculae oblonge -lanceolatae, aculiusculae, carnosae, fulvae. Slig- inala lulea. Species est distinclissima, glunnis brevibus, flosculis inaculatis obtusissimis, foliisque molli - villosis dislin. guenda. 304 ENINEAPOGON Pal. de Beaiir. (35.) 1. Enneapogon mollis Lehm. E. radice fasciculata, fullis planis pubescenllbus, pa- nicula racemosa pyramidata, selis corollae plnnalls. Enneapogon mollis Lehm. Nov. et min. cognit. slirpp. pi/g; in. p. 40. Im Dislricle Beauforl. 2|-. Eckion. Vid! cxemph unum. (36.) 2. Enneapogon scaber Lehm. (1. c. p. 41.) E. radice fasciculata, folils planls culmisquc rctror- Rum scabrls, panlcula patula demum conlracla, setis co- rollae sli.ipliclbus. Im Dislrlcte Beauforl. 2|.« Eckion. Vidi exempl. unum. Tribus sexta. Gramincae Jlordeaceae. LOLIIjM Liri. (37.) Loi-iUM icmnlentum Lln. R. et Seh. S. V. IT. p. 749. n. 5. An Wegen bei den Gärten um die Capsladt, zwi- schen den Steinen der ersten und zweiten Hohe am Lö- wenschwanze, a Jiillo in Oclobrem. 0. Eckion. Vidi cxempla plura. Planta cum cereallbus invecla. SECALE Ein. (38.) 1. Secale cereale Lin. Planta culta. HORDEUM Lin. (39.) 1. HoRDEüM murinnm Lin. R. et Seh. S. V. 11. p. 793. u. 9. Eckion Herb. Cap. Un. itin. n. 974. An Wegen bei der Capstadt und in den Strassen, OctobrI. 21". Eckion. Vidi cxempU Cnpensia trla. (40.) ' 305 (40.) 2. IfoRDEUM Capcnse Tliunb. IT. spicuüs lalerallbus masculis pcdicellatis breviüs seiigcris, glumis omnibus setaceis scaberrimis semilereli- bus anlicc canaliculalis iinmarginalis. llordcmn Cspense Thniib. Prodr. Fl. Cap. p. 23. FI. Cap. ed. Sclndt. I. p. 119. li. et Seh. S. Feg. II. p. 794. //. 10. Vidi excmj)la duo in colleclionc Eckloniana. Cre- scll in arenosis Swarlland et Saldanhabay inque Rogge- veld, florel ScpLembri et sequcnlibus njcnsibüs. Thim- berg. 2|i4 Differl ab Ilordeo pratensis cui similliimim , glumis (involucrls) exacle setaceis, dorso convexis, in facle su- periore basin versus canaliculaJls, itilnimc niarglnatis, densissime scabralis. Sunt hae subaequalcs; spiculae hermapbrodilac flosculi sela brcviores, mascularum longio- res, purpurascenles. Valvula llosculi bcrmapbrodili infe- rior basi obsolete nervosa laevis, apice scabra Irinervis, seta sua duplo lere brcvior; processus ad basin valvulae supcrioris apIce nudus, longiludine valvulae, rigido-fdi- formis. Flosculorum masculoruni sola valvula duplo fere brevior. Culnuis glaber, basi procunibens, asccndcns. Folia in pagina superlore villoso-mollia. Tribus scplima. Graviincae Avenaceaß. AYENxl Lin. (41.) 1. AvENÄ sntivct Lin. Sp; pl. I. p. 446. Hosh Gfätn. Auslr. II. t. 59. R. et Scb. S. Veg. IL p. ö6S, n. 4. Ser. Cer. p. 157* Eckion n. 51* 7r BJ. 3s Heft. 20 306 — Auf einem Felde unterm Tafelberge bei den Gärlen, II. Aug. 0. Differt ab Avena orienfali nervis glumnrum fere discrelis ariastomosibus obsoletls et panicula laxiore iiia- glsque aequali. Axis in ulraque specie barbatus. (42.) 2. Avena orienlalis Sdireb, Spitil. p. 52. Host Gram. Austr. III. t. 44. R. et ScIi. S. Veg. II. p. 669. n. 5. Crescit ... 0. In Capensi exemplo spieulae blflorae, flosculo ulro- que e dorso medio aristalo, valvula inferiore flosculorum apice integra vel subdentata, nee bifida. Rbaebis snb flosculo inferiore albo-barhala. (43.) 3. Avena /«///« Lin. — R. et Stb. S. V. IT. p. 669. n. 7. ITüst Gr. Austr. II. t. 58. Ser. Cer. p. 162. Eckion Hb. Cap. un. itin. n. 50, 52, 925. Auf einem Felde unlerm Tafelberiie bei den Gärten. Aug. 1826 (cum Avcua sativa)-, an steinigen Stellen der zweiten Höbe am Löwenrücken. Septembri 1825. C. Variat spiculls maioribus et niinoribus, subtrifloris et bifloris, valvulis sub fruclu nigricanlibus lutescenti birsulis, et pallidis albo -birsulis. — Culnms a basi brevi Iractu repens. AIRA Lin. ex em. iiostra. (44.) 1. AiRA cnryophyllea Lin. R. et Scb. S. V. II. p. 681. n. 7. Eckion Herb. Cap. Un. itin. n. 946. Avena Trin. Avena Sect. 6. Arenella Link. Sandige steinige Stellen der zweiten Höbe am Teu- felsberge, Januario, Gnadentbai, Hottentoltsbolland: No- vembri. 0. Eckion. Vidi exempla Capensia plura. Ad not. Genus Airae, Airas caryophylleam, prae- cocem et ßexuosam^ nescio an etiam atropurpuream. 307 amplectens, glumis subaequallbüs üninervibus tenüibus et arisla e dorso Vel medio vel circa basin valvulac obso- lele nervosae, demum induratae et subenervis, apice mem- braiiacco-bifidae laciniis acuminatis, provenienle affatim dislingui videlur, quo possis, habilum alienum consulens, defendere scparalloncm a Triselo. TRISETUM Pal. de Beauv. (45.) 1. Tkisetüm antarcticum. Tr. culmo' folilsque lincaribus glabrisj panicula an- glisfa conlracta, petlicellis nudis, spiculls qlladrifloris flos- culis caljcc longloribus glabris, rbatheos arliculis barbaüs, selis Valvula brevioribiis, arisla calyce duplo longiorc« Avena anlarcllca Thiinb. Prodr. JP7, Cap. p. 22. FI. Cap. cd. Schult. L p. 117. n. L Willd. Sp. pl I. /;. 451* Pcvs. Syn. I. p. 100. R. et Sek S. r. II. p. 676. n. 29. , Avena Lconiiia Sfend. Flor. 1S219. It. p. 484. n. 82. Ecldon llcrh. Cap. XJn. itin. n. 928. Am Tafelberge, Novembrl; zwiscben den Steinen der zweiten Höhe am Löwcnscbwanze, Scptembri. Eckloft. 2\-. Vidi cxciiipla Irla. Culmi plures c radice fibrosa fiilva, pedales, eitecli, ßimplices, tcreles, striati, glabri nodis paücis rulis. Folia erecta, digilalia, linea angusliora, linearia, acuta, plana dcmiim convoliita, striata, glabra j laele viridia; summa paniculam aliingenlia; vaglnae arclae, longae, glabrae^ slrialac. Ligula brevis, Iriangularisj demum lacera* Pani- cula 2 — 4 pollices longa, erecta vel subhutans, lanceo- lala, rbacbi unilala angulata ramisque scabris. Rami bra- ves: inferiores gemini, altero bi- unifloro, altero ttifloroj superiores solifärii, bi- Iriflori, a basi racematim flörentes. Spiculae^ delractis »ristis, 6 lincas löngae, lanceölataef/ 20' 308 coniprcssne, viiiiles, liliic inde puvjMir.n siilTiJsn. Irl.qiif\(hi «"florac. Glumne in.ieqiiales, nnlnalno, niombranacoao, «^labrae: infcrlcu- diiniillo minor, lanceolalo -siibulala , iinl- o iiervls; siipeiior lanccolnla, subiilalo-aciiminala, basi Iri- nervis.' Axis flexiioüiis, ad genlciiln nibo barbalus. Flo- scull glumam superlorem snporaiiles, lanceolali; valvula inferior punclulato-scabra, bifida, laciniis in sclam valvuia breviorcni Iranscunlibns, (pilnqnoncvvis. nervo mcdio supra medium in arlslam vahula duplo lere longiorcni gonlcula- lam basi Lorlani soabrani cNcurronie; supcrior linearis lanceolala, bincrvis, bidentala, inferiore brevior, margine inflexa et ad flcxnram scabra. l^odlculac lajiceolalae, membranaceae, iulegrae, vel apire bi(b»Mlalac. Anibcrae lulcae. Germen subeylindilcinn, unisnloalnm. glabriusculuni. Adnot. Tiif:eli generis ßclvlsiani osl liaec specles, ob lüdlculas lanccolalas ti arlslnni non e lussnra valvnlae sed infra lissnratn enalam. (i6.) '2. 'rjusETUM Striuh-lli N ab E. Tr. folils planis vaginlsqne glubris, panlcnla siricia aequali conlracla, ramis fasciculalo-soniivcrlicillalis, spi- culis bifloris sclIs suis calvcem snpcranlibns seabris , llos- culorum valvnlae exlerioris denlibus bitidis laclnnla in- teriore scligera, selis valvuia brcvioribus, arisla calvce longiore. Avcna quinquesela Steud. in Flora n, i'^'ii). If. p. 4s.'). n. 83. Ech], Herb. Cup. Ln. il. n. 929. (Avena). Steinige Stellen der zweiten Höbe auf der nördliclicii Seile des Tafelbergs, Novembri. Eckion. O. ? Vidi c\- emplum unum. Caidis bi-iripedalis, simplex, radice fibrosa. Cenicula annularia, fusca, glabra. Folia cum vaginis glabra, longa, lincaria, laevia , margine scabra. Ligula brevis . obfusa, incisa. Pünicnla palmaris, albida, lanceolata, contracta. Rhacbis semileres, scabra. Rami usque ad basin divisi^ :i(J9 rninulis Juacqualibiis siibracciiiilloiis rij^idulis flcxiiosis. SpIcuUic I.'iiircülaUie, «um sclis ll(»sctilururn 7 llneas lon- par. Ciluinac ohlongo-lanceolalae, .selaceo-aciinilnalae, alho-iMciiibiaiiaccac : supcrlor t- linearis, liiucrvis; iiii(.Tlor [ brovior, imiiicrvis. Kliacbi.s j)r()piia albd.barbala. Val- viila exlcrior punctalo -iiiican.s, scabra, iiileriic 7-ncivIs*, iipicc i-nrrvis ol biiiibi, laciiiiis bilitlii»: cxtorlore lacinula par\a iiicmbraiiacca, itilcriitrc selacca 2 — 3-Iincari; ari^la iiilVa lissurani ogresf^a, gcniculala, scabra, gbjrna fluplo «»iip,ior, Iiilca, lorUij valvula superiur angusla, bincrvis, )ili(la. iiiargine scabra. Dcciirrit splculis scsquidoris, pr In- b-riiir apicc ((iiatb iiHTvi.^ bilida, laciiills biT.ilis, laci- iiiila iiilnion- sclilui iiii. aii>l.i l.icimiN iiilci n i l.i I)asi lt»rlili. laMlicuIa«' nboviilo - » nnr.ihn', apicc; niidap. Splciilac bi - iimllllbuac. (ibiiuac sobacquales, iiiriiibranac(M)-lniiit's, nninürvcs, lbis(nb)s .snpcraiiles. l'b'MiiIuiiiiii \;d\iila inlr-iidr «jiniibilida , basi nifiu- braiiaiTo- Ifiinis , i :"> nir\i>, nci\is bniis lalrrah- bns in biiia.s laclnnbis Mii bilciis « uiini »cnldnis nci' «>\<'nrriMilibns (piarnin inlrmn bmglor srhioinns. MCiAt» nicdio in arislan» b.isi loriibin »'xcim rnlf ; Mipciioi- \alvnla angn^la ünr.ni.s, plana, bub-nlala. 310 JjO(llGulae obovalo-cunealae vcl obcordaloc, glabrae, Germcn Iruncatum, membranaceo-coronalum*). Panicula patula vel conlracta, ramis gracllibus tricholomis articulallonlbus no4ulosis. Adnot. In Pentameride macranthd lacinula exterlor minima cillis sive villis tegitur. (47.) 1. Pentamekis villosa. F. culmo glabro, foliis anguslls vaginisque villosls, panicula ovata patula ramis Iricjiolomig capillaribus geni- culis caliosis, flosculis glumis brevioribus ad apicem sc- riceo-villosis , laciniis valvulac iiiferioris simpliciler seljge- \\s, setls flosculo longioribus, arista glumas plus duplo excedenle, Avcna triseta Thimh, Prodr. Fl. Cap. p. 22. Fl, Cap. ed. Schult. I. p, 97. fFilld. Sp. pl. Lp. 445. Trisetum villosum Pers. Syii. I. /;. 97. Ji. et Seit. S. Feg. II. p. 657. «. 2. Avena aristldoides Stcnd. in Flora 1829. II. p. 481. n. 23. (non Thunb.). Ecldon Hb. Cap. Un. itlu. n. 937, 938, 939, 940. In der Kluft nach dem Gipfel des Kasleelberges, fünfte Höbe, Januarlo; im Sande der Kapseben Fläcbe bei Doornboogte, Novembri; zwischen Steinen und Gebüscben der zweiten Hpbe ^uf der nüidlJcjen Seile des Tafelbcr- *) Spccies huius gencris Capiti bonae spei iiidigpnai-, «unt: Peiitamcris yillosa, s papulosa, » glaudulosa, » tortuosa, « pallescens, f macrautha, * curvifolia, ♦ strict«, » involuprÄta. . 311 ges, Oclobri. Eckion. liotlenlolUliolland (Zeyher). Vidi exenipla plura. Siinilis Pentameridi papillosae Sclirad., sed diflert papillariim defeclu atque villositale. (48.) 2. Pentameris papiUosa. — Danthonia pa- pulosa Schrad. in Schult. S. \ eg. JMant. II. p. 285. n. 7. b. Avena papulosa Schrad. in Gott. gel. Anz. >b02. n. 208. — = Eckion IIb. Fl. Cap. Un. it. n. 935. Avena Capeusis Steud. in Fl. 1S29. p. 481. n. 75. Holms asper Thunb. Prodr. Fl. Cap. p. 20. Fl. Cap. ed. Schult. I. p, 111. n. 6. Willd. Sp. pl. IV. 2. p. 931. n. 10. Sorghum asperum R. et Seh. S. Veg. II. p. 839. n. 11. Avena muricata Spr. N. Enld. I. p. 24b. K. et Seh. S. V. Suppl. II. p. 373. n. 19. b. In der Kluft nach der Platte des Tafelberges, vierte Höhe, Novembr. Eckion. Crescll in suinmis lateribus niontiuni urbis, Thunberg. 2\,. Vidi exenipla 3 Eckloni- ana et ununi a cl. Schradero missum. Papillis vaginaruni et folloruni, in follorum margine denies callosos oblusos exhibenlibiis, nudis piliferisve in- ier omnes emincns. Panlculae et spiculae iis Peniame- ridis villosae niaxime acccdunt. Culinus basi decuaibens, ramosus. (49.) 3. Pemajiekis torlnosa. — Danthonia tortuosa Trln Ic. gram. VI. t. 08. Avena coloraiu Sfcud. in Flora an. 1829. II. p. 481. n. 11. Eckion IIb. Cap. Un. itin. n. 931. "^ Zwischen Felsenslücken der fünften Höhe, bei Platte Klippe am Tafelberge, INovenibri. 2\.. Eckion. ^'idi ex- empla phna. Differt a Penianieride pallescente (Danthonia pal- lescenie Schrad.) slatura minore, paniculae raniis od arli- culos nudis; a P. villosa spiculis plus quam duplo ma- ioribus. — Vaginae apicem versus hirsulae; folia convo- 312 -^ luto-fiHförmia, liinc inde pllo inspersa. Panicula oblonga, ramls capUlarlbus, geniculis callosis. Flosculi bini, glu- mis breviores, candidi, pilo&i: valvula inferior paullo bre- vior, apice convoluta, bifida, lacinüs biparlills, lacinula exleriore niembranacea subulala, interiore filiformi longi- tudinis fere valvulae. Arista valida, fusco-purpurea, tor» tuosa, glumis duplo triplove loiigior. (50.) 4. Pentamekis pallescens. — Danthonia paU Icscens Scbrad. in Schult. S. Veg, Manl. II. p. 386. n. 7. d. Trin. Spec. gram. ic. et descr. VI. t. 64. Ävena paL lida p Thunb. FI. Cap. ed. Schult. I. p. 117. n. 3. Eckl. Herb. Cap. Un. itin. n. 930. Feuchte schallige Stellen am grossen Bache vom Tafelberge beim Wasserfall oberhalb Platte-Klippe. Octo» bri 1827. 21-. Eckion. Vidi exempla duo. Magnitudine, foliis convoluto-filiformibus longis spar- sim-vaginisque densius molliterque villosulis, spiculis gran- diusculis, axillls paniculae barbatis bene dislincta species. (51.) 5. Pentamrris inacrantha. — Danthonia ma- crantha Scbrad. in Schult. S. Veg. Mant. II. p. 385. n. 7. a. Anal, in Fl, Cap. III. Mspt. Trin. Spec. gram. ic. et descr. VI. t. 63. Ävena macrocalyclna Sleud. in Flora a. 1829. II. p. 482. n. 78. — Eckl. Hb. Cap. Un. itin, n. 932, Am Gipfel des Tafelbergs, fünfle Höhe, Novembrl; zwischen den Felsenslücken der dritten Höhe auf der östlichen Seile des Teufelsbergcs , Septembri. 2|.. Eckloii, Vidi exempla duo. Species, magnitudine spicularum sesquipollicarium et lacinulis valvulae exterioribus brevissimis, villo obtcctis, a reliquis abludens, Ävenae habitu. Valvula basi et apice villosa, medio glabra, septemnervis , nervis tribus in arir Slam, binis utrinque in setam sui lateris confluentibus. Arista basi fu^co-purpurea, Folia 4isticha, 313 (52.) 6. Pentameius cnrvifoUa. — Danthonla cnr- vlJoVia Schrad. Anal, ad Fl. Cap. Scct. III. Schult. S. Veg. Mant. II. p. 386. n. 7. e. Ävctia glomcrata Steud. in Flora 1829. II. p. 483. n. 85. p. culmo alliore, panlcula glomeralo- composita, ra- mis basi nudls. Dnnlhonia llvlda Triri. Sp. gram. ic. VI. t, 50. llolcus avenaceus Tltiinb- Prodr. Fl. Cap. p. 29. Fl. Cap. ed. Schult. I. p. HO. «. 3. /Vil/d. Sp. pl. IV. 2. p. 931. n. 8? Sorghum avenaccum Pal. de Beauv.^ It. et Seh. S. r. II. p. 838. n. 9. ? Ecldon Herb. Cap. Un. itin. n. 933 et 934. Kluft nach der Platte des Tafelbergs, vierte Höhe, Octobri; Sanddünen bei Kap Aguillas, iNovembri; Hotten^ tolts Holland. 2[.. Eckion. Vidi exemplum Var. a, a cl. Schradero mihi Iransmissum et exempla 4 Varr. a et [i in Herb. Eckloniano. Culmo ramoso, follis glabris curvatis, panicula spicl- formi glomerata , in Var. p e pluribus similibusque pani- tuHs spiciformibus composila, glumis setaceo-longissime acuminatis flosculos geminos pubescenles triplo superan- tlbus, selis lateralibus flosculorum valvulam suam duplo fere superanlibus satis distincta species. — Arista glumis paullo longior, eas tamen excedens, fusca; valvula supe- rior longitudine inferloris. (53.) 7. Pentameris stricta. — Danthonla strieta Schrad. Anal, ad Fl. Cap. Sect. III. Seh. S. V. Mant. II. p. 383. n. 2. d. Avejia hexantha Steud. Flora 1829. II. p. 487. n. 87. — Eckion Hb. Cap. Un. ilin. p. 927. Crescit in Capite bonae spei. Hesse (Schrad. 1. c). Auf der nördlichen Seite des Tafelberges, zweite Höhe, Novembri; auf dem Gipfel des Tafelberges, Octobri; fel- sige Gegenden der dritten Höhe des Teufelsbcrges , ISo- 314 vembri; JNleuwefeld im Dlslricte Beaufort. 2^. Eckion. Vidi exempla quatuor. Siniilis Triscto antarctlco ^ differt vero, praeler cha- ractcres genericos, culmo humillore, foliis convolulo-seta- ceis> panicula luagls spiciformi, pedunculis seu ramulis bi- unifloris, spiculis lalloribus, gliima inferiore tri-, supe- rJorc quinquenervi, flosculis ghunas aequantibus. — Folia saepe circinalo-curva, ut in Peniameride curvi folia, ad oras longe barbala; pcdicclli apice cingulo pilorum bre- vium barbulali ut in P. (Donlhonia) involucrnta^ (45.) 8. Pentameris distichophylla. — iJanthonia distichopJiylla Lehm. Nov. et min. cogn. slirpp. pug. III. p. 41. P. (D.) panicula subcoarclala lanceolata, calycibus glabrit» corolla hirsnta diiplo longiorlbus, i'oliis appvoxi- matis fdltormi'SubuIaiis distichls, vaglnis slrlalis marglne villofso-cilialls. LcJnn. /. r. In Caplle bonac spei, loco non indicato. Vidi ex- emplum unum. DAINTIIONIA Pal. de Beaiiv. Char. essenlialis. Spicula bi- muliiflora. Glu- mae flosculos aequantes vel superanles. Valvula in- ferior basi herbaceo-multinervls, apicc trinervis, bi- iida, laclnils inlegvis unincrvibusi arisla lacinlis in- terlccla basi lorea vel canaliculala ?ublorla. Lodiculae obüvatae, barbalae. Spicula bi- muldflora. Glumae subaequales, mem- , branaceo-lenues, dorso ad basin trinerves, floseulos; aequantes aal iisdem longiores. Flosculorum valvula inferior bifida, basi herbacco - 7-— 9 - nervis, nervo uno binisve utriuque in dcntem' membranaceo-subu- latum excurrenlibus, Irlbus medlis in arislam basi laeniiformem subconlorlam desinentibus; valvula 315 ßiiperlor lala, dorso concava, minulc biilenlafa. Lo- tliculaß obovatac, apice cilialo - barbatae. Gernien apice nudiim. Panicula simplex auh racemoso-cantracla aut glo- meralo - spicifonnis. (55.) 1» D.vNTiioxiA hipu]hia R. et Seh, D. cnlaio simplici, vai^lnis radicallbus dense tomcn- iosls, panicula ovata, spiculis quadri - quim|uefloris , flos- culis inferne lanalis, sela rccla rigida brevi. Danlhonia lupulina 1{. et Seh, S. V, II. p, 690, «. 3, Avcna lupulina Thunb, Piodr. FL C(ip. p^ 23. Fl. Cap. ed Schult. I. p, 118. //. 6. Lin. ßl, Suppl, p. 13. S, Feg. cd, 14. p. 122. JVilld. Sp. pU I. p, 450. JloltenloUs Holland. 2^. Eckion. Vidi exempl. unum. Folia radicalia, seu culmi infima, digitalia, convoluto- canaliculata, vaginis brevibus dense lanato - tonient(»sis, apice auriculalis. Ligula lonientosa, brevissima. Folium superius culmi unciale, vagina inflata glabra, basi hirta. Supcrior culn»i pars nuda. Panicula pollicaris, ovalo-py- ramidalis, subaequalis, densissima, ramis brevissimis ad inserlioncm barbatis. Spiculae subsessiles, imbricatae, oblongae, 4 — 5 lineas longae, quadriflorae, lutescenles, flosculis sub apice purpurascenlibüs. Glumao aequales, ilosculos subaequantes, lanceolatae, acuminalae, glabrae, Irinerves, iicvvis in dorso approximalis. Valvula llosculi inferior ovata, subventricosa, ultra medium albo-villosa, l;ite septernnervis, nervis duobus in lacinias apicis trian- gulär!-acunninatas, dorsali in selani crassam intermediam, laciniis laleralibus plus duplo longiorem, reclam scabram basi canaliculatam excurrenlibus; superior valvula paullo brevior inferiore, obovato-oblonga , binervis, minule biden- tata, dorso complicato - concava , marginibus anlrorsuni in- flexis et ad fiexurae angulos sublilissime puberulo-cilialis- 316 Lodlculae obovalac, oblusac, apicc longe clliale. Gcnncn oblonguin. Styli distincli; stlgmala aspergillirormla, lulca. Antherac luteae. Ambigit haec specles Jnter Triodias, Danthomas alque Dactylidcs^ ab illis recedens inflorescentla et lodi- culis barbatls, a Danthonns arisla recta nee geniculala et toiia, a Dactylidibiis denique flosculorum valvula in- feriore apice profunde bifida, nee brcvl spalio eniavglnala, paniculaquc, saltem in sicco cxemplo, baud sccunda. jNUiilomlnus lamcn, ellamsi lodlciilis et intlorcscenlla densa Dactylidibiis magis propinqua esse videretur, Dan- thojiiam nuncupavi, ob summam scilicet Danthoiiiae la- natae simllitudincm. Trichaela Pal. de B. Dlflerl Iiabitu alque lodlcidls brevibus glabris; llosiravia Trln. sela seu arlsta dorsal! disliiiiinitur. (56.) 2. Danthonfa Innata Sclirad. in Schult. S. V. Mant. II. p. 386. n. 7. f. Trln. Spcc. gram. ic. et descr. VI. t. 62. Aveva Janata Scbrad. Anal, ad Fl, Cap., Sect. IL, in Gölt. gel. Anz. 1S21. n. 208. p. 2075. — Avena hipuUna Steud. in Flora 1829. II. p. 486. n. 85. Eckion Hb. Cap. Ün. itin. n. 924. Sandige steiniire Gebenden der zweiten Höbe auf der nördlicben Seite des Tafelbergs, Scptenibri, INovembri; dergleichen Stellen auf der dritten H()he bei Van Kamps Bai, IMarllo; feuchte Stellen am Gipfel des Holtcnlolls Hollands Bergs. 2^. Eckion. Vidi exempla tria. Arista hac in specie basi brevi spatio plana et lacnii- formls, semelque ea lorla; lacinlae laterales Uiangularl- subulafae, uninerves. Vaginac folioruni radlcaliiim apicc ulrinque lanato-anrlculatae; et supremac vaginaruin saepo lanalac. Gluma utraque ad basin triucrvis, nervis latcra- libus abbreviatis. Valvula inferior basi novemnervis, ner- vis lalis viridibus: sex abruplls, tribus excurrentibus, ila . 317 t;imen, iit nervi Iros mcdl'i In arlslae basin abire videan- iiir, icinonim lalcralium mcdius aulcm In sui lalcris laci- niani piocuriat. AIROPSIS Pal. ile Baiiv. ('»7.) 1. xViRopsis <7//7V« *). N. ab E. yV. panicula sUicla ramls geminis sublricbolomis basi callosis, spiciilis ovalls, llosculorum valvula inferiore ner- vosa sericcü - slrignlüsa, vaginis margine folüsque supia lanalis. Aira aurea Steiid. in Flora a. 1S29. II. p. 470. ii. 63. Ecllon Ilcrh. Cnp. Un. iltn. n. {)!'). (Ehrbarla.) Zwischen Gebüsch in KllUlen auf der Spitze des Pa- felbcrgs, Dccembri. 2j.. Eckion. Vidi exempla Iria. Gramen pnlcljcrrimuni. Culmus ereclus, fr — 1 pe- dem allus, paucinodls, una cum nodls glaber. \agiiiae internodiis loiiglores, sulcalae, niargine lanato - cilialae, summa (in nosliis) paniculam atlingens. Ligulac loco lanac congerics. Folia linearia, angusla, siccitale convoluta, laele viridia , sublus glabra, supra villoso-cana; inferloia culmum subacquanlia, superiora denique breviora. Pani- cula erecla, 3 — 4 pollices longa, ob ramos erectos basi- que simplices inferne angusla, sursnm lalior. Rliachis et rami conipressi; lacves, clialybco-purpurascenteS;, flexuosl. Kami gemini, ad basin utrinqne caHo scntulalo fulvo con- iuncli, a medio subtrichotomi; ramuli pauciflori ; pedicelü caplllares, laeves, glabrae, chartaceae, basi purpureae cum *) Generis Eriachnes species mulicac al) Jiropsi nou fliffeniiir, nisi valvula inferiore in quibusdam integra vel obsolete deiitafa. lins ideo j4iropseos gencri adiungo, charactere generis a glumis acqualibus flosculis longioribus liisque firmioribus dcsiimto. Species aristatas utpote quae mihi non rite cognitae, aliis relintjtio diiudicaudas, iis- que, si forte sui generis es.se demonstrcnlur, Eriachnes nomci\v,er\^ha. 318 iiUiörc cano dorsalJ, aplcem versus oblique fiilvo-auratae. Flosciill glumls breviorcsj omnes liermaphrodlll, aequales: valvula inlerlor ovata, Cöhvcxa, siibchartacca , iicrvis iio- vein coslata et inter nervös scabrido-scricans, basi purpu- rascens, apice l'ulvcscens undique sublncana; ipso apice Iridenlato, denlibus lalcralibus rolündalls nicmbranacels^ medio mucronullforml brevl; valvula superior elusdem longitudinis , menibranacea , inlegra, binervis dorso cana- liculataj läteribus vecla inflexa, glabra, apice fulva. Lodi- culae exiguae, ovalac, intcgrae, obtusae, glabrae, luteae. Slainina 3, antlieris purpureis. Germcn oblongum, leres; slyli fiiilormes; sligmala plumosa, lulea. (58.) 2. AiRoi'sis SlcudcVii. Ai paniculae brevls ranils Iricboloinis pauciflorls axll- lis barbulalis, spiculis oblongis, flosculorum valvula infe- riore integra margine fimbriata , foliis convoluto-selacels glabris. Erlachne capcnsis Sleiid. in Flora a. 1829. II. p. 470* Tl. 64. Echl. Herb. Cap. JJn. il'ui. n. 940. (Triodia.). Im Sande zwiscben Gräsern in den Klüften der Steine auf dem Gipfel des Tafelbergs, fünfte Hübe, Januario. 1\.. Eckion. Vidi exempla plura. Descriptionem vide apud Sieudelium, I. c. — Gra- men est elegans, spilhamaemn, caespilosum. Culmi fdi- formes, glabri, basi ramosi. Folia angusla, convoluto- fillfovmia, glabra. Ligula brcvis, obtusa. Panicula vix polllcaris, caplllacca. Ranii geminij paluli, capillares, di- chotomi vel tricbolomi, 5- 4- 3- 2-llüri, glabri, laeves; genicula callosa ; axlilae primarlae selulis aliquot barbatae* Pedicelli graclles, apice calloso-incrassatl. Spiculae II- neam 1^- longae, oblonge -lanccolatae, biflorae. Glumae aequales, flosculis paullo longiores, charlacei, laeves, lulei, basi apiceque viridi-purpurascentes, lanceolataej obtusae, __ 319 uiilnerveSk Flosculi convolulo - lanccolati. Valvula infe- rior (arte explanata) ovato-oblonga, mcmbranaceo.Jberba- cea, basi pnbescens, margine ciliaia, aplce Integra vel obsolete Iridenliculata dentibns lateralibus conniventibns, sublilisslnie quinqucnervis; superlor linearis, obluse bi- dentala^ inferiore angustior et paullo brevior. Lodiculae et Genilalia prapcedenlls. üe geliere Eilachne conferas specicm afttccedentem^ Tflbus oclava. Cramineac Fcstiiceae. BROMUS Lln. einend. (r)9.) 1. JBjiOMUS vestUus Scbrad. Anal, ail FI. Cap. Sect. II. in (;iUt. gel. Anz. 1821. n. 208. p. 2074. Scliull, Manl. 11. p. 3r)6. n. 18. a. Bromus inoUis Thunb. Fl. Cap. ed. Scbult. I. p. 116.. n. 1. secundum descripllonem. Bromus capcnsis Sieud. In Flora 1829. p. 491. n. 101. — Eckion Herb. Cap. ün. it. n. 197. et 970. [^. Culmo digilall. y\n angebauten Stellen bei der Capstadt, Novenibri; auf Paarden Eiland und im Sande auf Green Point, Sep- lembri; ^ an steinigen Stellen der ersten und zweiten Höbe am Löwcnscbwanz, Augusto et Septembri. Eckion. In arenosis Saldaubabay et Groene kloof, Tbunberg. ©. Vidi exempla pUira. Descripfio Bromi moUis apud TliUnbergium, 1. c, rerlo certius probat, Illum non Europaeam buius uouiinis plantam, sed banc nostram, ab isla longe divcrsam, aiile oculos babuisse. Variat a sesquipedall ad digili alt!tudinem, reliqui-j notis cunctis, vel in minimis, constans. (60.) 2. Bromus tminloidcs N. ab E. Agroslol. Bras. In Marl. Fl. Bras. II. p. 470. n. 3., cum synon. 320 ^ . . Vat. <}> follls vaglnisque viilosis. Als Unkraut in den Gärlen unter dem Tafelberge, a Maio in Seplembrem usque. 4. Eckion. Vidi excmpla plura. In Herbatio Eckloniano nomine Bvomi pectinati Thunb. inscriptum vidi, nee pauca haue in speciem con^ gruunt. Repugnant autem: folia pauca, quae noslro mulfa, pedunculi axillares, primo umbellali, dein trichotomi, et arisla recla longltudinis corollae. ivOELERIA Pers, (61.) 1. KoELEKiA Alopccurus. K. pauicula spicilormi elongata serralo-iob'ala, spiculis sublrifloris lanceolatis, ghmiis flosculos subaequantibus, valvulis brevi-setigeris, culmo foliisque linearibus elon- gatis glabris. Alopecurus (capensis) EcJdoii Herb, Cnp. Un. hin, n. 947. Sumpfige Stellen am Fusse des Teufclsbergs , erste Höhe, INovembri. 2|.. Eckion. Vidi cxempla duo. Culmus pedalis et bipedalis, erectus, teres, glaber, ad genicula inferiora scaber, sub panicula nudus aut va^ ginatus. Vaginae striatae, arciae, glabrae, internodio lon- giores. Ligula iiuncata, dentato-lacera. Folia inferiora culmum aequantia, linearia, vix linca laliora, plana, striata, glabra, in superficie scabra , viridia. Panicula palmaris, subcylindrica, densa. Rhachis glabra. Rami unguiculares, a basi pyramidalim confertiflori ideoque veluli dentes aut serraturas spicac, modo appressas, modo subpalulas, for- mantcs. Spiculae 2 lineas longae, lanceolatae, compres- sae, acutae, flavo- virenles, nitidae, subtriflorae. Pedicelli brevissimi, nodulosi, in fasciculis rami inferioribus saepe bracteola glumis simill sed duplo minore, nodulo penul- limo imposita interstinctae, Glumae lanceolatae, acutae, carv 321 carlnalae, carlna scabrae: inferior floscutis paullo brevlör, iiniiiervis; superlor eorundem longitudinis, trincrvis. Fld- scüli duo inferiores, vel uhus saltem, perfecti. Valvula inferior lanceolata, laevis et glabra, trinervis, ex aplce ängusto truncatulo setula exigua mücronulata; superior linearis bidentuja, membranacea; secundi flosculi valvulä superior inferiore dimidio duplove brevior, Flosculus ter- iiüs imperfeclus, angüstus, vel totus deliciens. Antberae lüteae. Reliqua generis. Adiiöl. Alopecimim capciisem appcllavit Ecklonius, iäüt doctus aliquis, qui schedulani suam addidit; nescio qua autJlorilate id fecerit. Verba aulem Tbunbergü vix iidem afferunt isti sententiae, et in re adhuc dubia ian- lopere a vero aberrasse auclorem, in Graminibus licet quandöqüe dorniilantem, hon auslm conlendere. (02.) 2. KoELEKiA Capaisis. K. panicula spiciforrhi subcontlnua, spiculis sübtriflo- tis oblongis, valvuiis oblonge -lanceolatls muticis gluinis- que ad caririäiii scäbris, culmo infra paniculam foliisque cnullnls pübescenü-scabris, bis basi cilialis, fasciculoruni angusils liheai-ibus. ÄIra capensis Steiuh in Flora 1829. 11. p. 469. n. 62; EchJon Ilcrb. Cap. ün. illn. ji. 945. ß. Panicula elorigata basi verliclilafo-interrupta. Zwiscben Gebüsdi bei den Sanddünen am Cap Ag- hiiUas, NovembrI; zwiscben Fcisenslückeh der drillen Höbe am Teufeisbeige beim ersteh Blockhaüse, Januarioi lockne steinige Stellen zwiscben Gebüscb am Gipfel des Lowcmückehs, Novehibri. 2\.. Eckion. Vidi e^emplä plura; DiiiicIIlime dislinguilür a KoelerUi Valeslaca, alque' i Ä. gracills varietatibüs. Folia fasciculorum lineariä, ängusto, fere glabra. Va- 5inac culmi tum fÖÜis latiusculis SublilisSime scabrldü- )ubescenJeS; folia hon scmper ad marglnem rigide ciliala^ 'r Bd. 3s Heft. 21 32-2 — basi vcro plica cillata instructa. Lignla cxscrfa, oblusa, glabra, Panlcula conllmia, vcl basi inlcrrupla. Spiciilae bi-triilorae, oblonge -lunccolatac, palllile slvamiiieaej nl- lentes. Clumac oblongo - lancoolatae et valvula inlerlor flosculi inferlorls inucronulalac, glabrac, circa carlnam ml- iiutiiu scabrac: inferior gkmia flosculis brevior, uninervis; siiperlor eosclem subaequans, trinervis. Valvula inferior irinervis, apicem versus et circa carinam, praccipue in Var. ß, scabra; superioris lloscull valvula inferior apicc obliqua, sobnuicronala. \ alvnla supcrior inferiore panllo longior, bi-Ulilenlata, alba. An specics salis disllncla? DACTYIJS Lin. ementl. (63.) 1. Dactv.ms loijgi/ol/'a Schrail. in Scluill, I\Iant. II. p. 351. n. 13. Sandige Stellen der Capscben Fläcbe, Novenibri. ^. Eckon. Vidi excuipla dno. (64.) 2. Dactylis ///'/•/ a Sclirad. in Scbult. Mant. II. p. 350. n. 9 a. Vactylis hisplila Sleud. ad Eckl. Herb. Cap. Ün. ilin. n. i,)56. in Flor. 182i). II. p. 490. n. 90. /3. Culmo vix digitali, oinnibus parlibus dcnsius birsiills. y. Foliis glabris, cnlino ad gcnicula magis infraclo: Daciylis liispida Ihuuh. Prodv. Fl. Cap. p. 22. Fl. Cap. cd. Schi 'lt. I. /;. 115. n. 5, IloUenlolls Holland, Octobri; Var. /3: sandige Slellon der Capscben Fläcbe et Ilollenlotls Holland. Eckion, Zey- her. 0 ? Vidi exenipla plura. Daciylis Jiispida Tbunb. non nisl foliis glabriusculis culmoque saepe infraclo diflert. Valvulac non minus, quam in rcliquis varietalibus, basin versus cilialae. Ora . vaginarum, neque genicula, barbala. (65.) 3. Dactylis clliaris Tbunb. Prodr. Fl. Cap. p. 22. Fl. Cap. ed. Scbult. I. p. 115. n. 4. Lin. Mant 323 p. 185. S. Veg. cd. 14. p. 116. Wllld. Sp. pl. I. 1. p. 409. 11. et Soll. S. V. II. p. 629. n. 9. Eckl. Herb. Cap. Un, Hin. n. 957. Zwischen Stcirifen der ersten Höhe am Lövvenrücken, Öclobri. 0. Eckion. Vidi exempUim unüm. Spiculls et glümis prüecipue oblusioribiis, föliis bre- vlövibus planis, culniis ut in D. ascendüiitc decumben- libus bcne dislinda. Vaginae, nee cuhiii, ut Thunbergius scrlbcbat, hlrsutac sunt. •Ah. (66.) 4. IXtcTYLis aiscendms Schrad. Schult. Mant. ^if. p; 351. ni 13 a. Alopecurus ec/njiains Thunh. Prodr. Fl. Cap. p. 19. Fl. Cap. ed. Schult. I. p. 105. n. 2. AVlIId. Sp. pl. I. J. p. 358. n. 8. U. et Seh. S. V. IL p; 274. 11. 14. Tulbogh, Ocldbrl. Eckloii. 0. Vidi exempla trla, SCllISMÜS iPal. de Beaiiy. (67.) 1. SciiiSMUS marpnahis Pal, de Doauv. R. et Seh. S. V. II. p. 584. n. 1. Mant. II. p. 325. Link. H. Ker. I. p. 134. — Jlcmhdcrh gonatodes Sleud. in Flora 1S29. iL p. 490? UllfcnhagCn. Zeyhcr. V. Ludwig? 0. Vlde exempla piiua. Folio anguslissima, ^labra. Os Vaginae barbalum. — Planlaö digitales vel semipcdales. Ab Europaeis vix dif. fcruut. — Ad not. De Synonymo Sleudeliano ipse noh siim . dubius; sed signö interrdgotionis indicare volui, me nori i i^d extmpla, sed ad verbr> !anlummodo aücloris per sc I 4]r.idem fca luce clariorn, rem diiudlcavisse. FESTUCA Pal. de Beauv. (68.) i. Festuca scahra Vahl Symb. IL p. ^2i. l>TiMd. Sp; pl. L p. 424. R. et Seh. S. Veg. IL p. 731. 21' 324 ■ — . 'ni 4f5. Pesfucd a.'ipcrn Poir. Enc melh. Suppl. II. p. ßß5. — ^ Eokl. Herb. Cap. Un. illn. n. 958. Capsclie Flüche, Novcnibrl; zwischen Gebüschen am Lüwenrücken, Oclobri; feuchte Slelleii am Gipfel ilcr Hottenlotls- Holland»- Berge bei der Kluft, Octobrl. 7\.. Eckion. Vidi cxcmpla plura. . Festucac generis, et ca sola huius species inier Ca- penses nostralibus comparanda. Distinguilur panicüla densa , splculis latis conipressls stramineo-iuleis purpura variis, valvulis hiCvissimc mucronalis punclalo - scabris micanübns. Folla plana, longa. Lodiculae oblongae, lacero-barbalae. ^'"ariat, iisdeni in locis^ splculis bi-lrilloris. \l LPIA Gm. (69.) 1^ VuLPiA hrojnoidcs Gmel. Bad. I. p. 215. Link Hort. Ber. I. p. 147* n* 317. Festiica hromoidcs Thunb. Fl. Cap. ed. SchuU. I. p. 114." Eckl. Herb. Cap. Un. ilin. n. 1)72. Zwischen Gebüschen der ersten und zweilen Höhe am Fusse des Tafelbergs, Seplembri; an ähnlichen Stellen der zweiten Höbe am Löwenrücken, Julio et Seplembri; Hottentotts Holland, Novembri. Eckion. In arenosis Swartlandiae, Oclobri. Thunberg. O. Vidi exempla Ca- pensia duo. Differunt hacc ab Europaeis spicuÜs maloribus, in ramis paniculae fere sessilibus; gluma inferiore non nisi duplo breviore. Lodiculae e laliore basi fere subulalae. Filamentura unum. An species distincla ? TRIDENS R. et Seh. , (70.) Tridens Capensls. Tr. racemo composito, spiculis compressis allernis, culmo subaneipite slriclo, foliis convolulo-filiformibus. An ausgetrockneten Cräbcn bei Doornlioogle iii der Capsclicn Fläche, Deccmbri 1824. 2\.- Eckloiiv -Vi^di-ex- cmpla duo. riT,:;:'' ' Simllls Tridcnti vircntl FI. Bras. (II. p. 476.), a quo tlifierl folils convolulis culnioquc stricto clongalis, spicae ramis brevioribus, spiculis comprcssis oninique habilu/ Kadix librosa, crassa, laevis, Ilexuosa. Cuhiii deusc cae- spitosi, tri- quadripcdales, crassilic pennae gallinaceae, crecli, slricti, siniplices, glabri et laoves, Irinodes, inlernc tereles angulis duobus opposilis obsolelis subancipilcs, apiccm versus conpresso-angiilali. \ aginac arliculis lon- ;Iores, apicc dehiscenles et anguslatae, glabrae; inferiores laevissimae nilidae. Ligula ovala, niembranacea. Folia praelonga, culmum subaequanlia, crccta, anguöta lincario, convolulo-filiformia, acuminala, glabra, facie sulcato-slriaia. Racemus composilus, |^-1 pedeni longus, crcctus, ramis ereclis. Rbacbis scabra, inl'erne scniileres, ailero latcre Lanaliculata. Rami alterni, mediive subverlicillali, > 2^ — 3 polllces longi, undati, trigoni, scabri; inferiores inagis 3issili, a basi omnes spiculigeri. PediccIIi gluma inferiore luplo fere breviorcs, ramo appressi. Spiculae lincas i — 4* longae, quinquc- novemflorae, lanceolatae, paribiis nlervallis distantes, ramo latere, incumbcnles, lanceolatae, ^ompressae, plumbeae, scabrae. Ghnnae flosculis brevio es, inoequales, lanceolatae, carinalac, unlnervos: inferior uperiorc duplo brevlor, acutiuscula; supcrior mucroi^iulala. /alvula inferior oblonga, subcarinata, apice allenuata et cnuior, bifida, inier denies apicis seta seu niucrone lüb luplo longlore inslrucla, ulrinque infia apiccm denlc parvo ubulalo crecto acuta, punctulala , lacviuscnla, IrinervJs, »ervo dorsali in setara mediam, laleraJi, iriargini proxiiyo, n dcntcm sui lateris continualo, dorsi carina laleribusqiie ' nfcrius villoso-sericea, cactcrum glabra; supcrior valvula )auUo brcvior, oblonga, oblusa, binervis, ncrvis niarginibus 326 -^- Jnflexis proximis, nonminquam dentatim promlnulis. Lo- diculae pavvae, cunelfornies, bldenlatae , glabrae. Anthp- rae et stigmala subpluinosa Julca. Adnot. 1. Tridcns et Diplachne genera cpniun- genda sunt. Adnot. 2. Poae tenuijhvae Licbtcnst. nomine si- gnalam vidi nescius qua fidc. Cerlo quidem eri, quae circa istam speciein apud auctoucs leglmns> non congriiunl. BRIZA. Lin» emend. (71.) 1. Bbiza maxima Lin. R. pt Sch. S. V. II. p. 521. n. 6. p. SpicuUs basi pnrpiirascenllbus. Schrad. Anal, ad Fl. Cap. in Gblt. gel. Anz. 1821. n. 20g. p. 2074. Link II. Ber. I. p. 195. n. 428. — Eckl. Ilcrb. Cap. Un. ilin, , ■ n. 961. Ueberall am Fussc der Berge bei der Capstadt, Sep- tembri — Novembri; am Tafelberge, zwjscben den Fel- sen der drillen Höbe und sonßtj sebr bäuüg, DecembrI. 0. Eckion. Vidi exempla plura. (72.) 2. Bkiza v'ivens Lln. — N. ab E. Agvoslogr. ; Bras. in IMart. Fl. Bras. IT. p. 4G9. cum synon. — Eckl. Herb. Cap. Un. itin. n. 962. Flora 1829. II. p. 490. n. 9(). Feuchte Stellen bei Platte Klippe am Tafelberge, Augusto; feuchte torfartige Erde beim Anfange der vierten ^ Region desselben, Deeembri; am Wege unter deni Tafel- / berge, Septembri; an einem kleinen iliesscnden Wasser , in einer Kluft des Teufelsberges, zweite Hohe, Maio; auf . feuchtem ^Vicsenlande beim Dorfc Sommerset, Oclobri. O. Eckion. \ idi exempla plura Capcnsia, tum Monlevi- densia, Mauriliana, Sytiapa, Gallica. — 327 MELICA Pal. de Beauv. (73.) 1. Melica Cajj'rorum Sclirad. Anal, ad Fl. Cap. In Gült. gel. Anz. 1821. n. 208. p. 2073. Scliull. Mani. II. p. 269. n, 7 a. — Ehrharla . . . Eckion Ilerb. Cap. Un. itln. n. Uli. Ocslliche Seile des Tardbcrgs bei Tokay, Deccmbri. 2\.. Eckion. Vidi excmpluni iinuiri. (74.) 2. Meuca dciidroklcs Lcbm. Nov. et min. cogn. stirpp. Pug. III. p. 39. IM. racemls subcomposllis, spiculis nulanllbus mullcls, coroliis vlllosis calyccni glabium acquanllbus culnio sub- ereclo ramosissimo folllsqne convolulo - selaccis scabcrri- nils. Lehm. l. c. Im Dislrlote Beaufort. 2^. Eckion. Vidi cxcmplum inium. POx\ LIu. emend. (75.) 1. Poa Un'ioldc Scinad. Anal, ad Fl. Cap. In Giiü. gel. Anz. 1821. n. 208. p. 2074. Schult. Mant, II. p. 312. n. 81 a. Cynosurus Uiiiolae LIn. Thunb. Fl. Cap. ed. Schult. I. p. 119. n. 1. Briza iinbricata Slcud. \n Flora 1829. II. p. 489. n. 94. Eckion Herb. Fl, Cap. Un. Itln. n. 960. ß, Glunils pilis rlgidls succulcnlls adspersis. Sandige steinige Stellen der ersten Höhe am Fussc des '^I^afelberges, ISovcnibrl; zwischen Gebüsch der zwei- ten Höhe auf der nördlichen Seile des Tafelbergs, Sep- teinbrl 1827; auf der IN'ordseilc des Tafelbergs, Augusto; zwischen Steinen der drillen Höhe, Junio; — Var. ß an steinigen Stellen der ersten Höhe am Fusse des Teulels- bergs, SeplembrI. Zji. Ecklyn. Vidi cxenipla pliira. Var. (j media quasi est inter Poam Uniolac et P. papUlosam Schrad.; gluniam ostendit; hulusce, vaglnas et iolia glabra illius. 328 . (76.) 2. PoA floccosa L/ehm. Nov. et min. cogn. slirpp. Pug. III. p. 38. P. paniculls palulis abbreviatis, spiculis oyatls Irun- catis subsexfloris, valvis trinervibus nudls obtiisissimls, fo liis lanceolatis rigidis glaucis, vaginis inferipribus lloccosq tomentosis, radice repente. Lehm. l. c. Im Districle Beaufort. 2|.. Eckion. V. exempl. unvin, (77.) 3r PoA anniia Lin. R. et Seh. 3- V. Ü. p. 535, n. 8. Mant. II. p. 301. Mant. p. 610. [3. Americana. N. ab E. Agrostogr. Bras. in IMart. F|. Bras. il. p. 492. n. 4. — i;cklon Herb. Cap. Un. itin. n. 955. Ueberall in Gärten und an Wegen als Unkrqut; a Julip in Oclobrpm. 0. Epklop. Vidi exempla plura. Sola pubescentia dorsall marginalicjuc valvulac infe- rioris densiorc haec forma notatur. ERAGRQ3TIS N. ab E. (78.) 1. Eragrqstis bvizaidcs. — Poa bvlzoldes Lin. S, Veg. ed. 14, p. 115. Schrad. Anal, ad Fl. Cap. in Gölt. gel. k\n. 1821. n. 208. p. 2073. Briza capcnsis Thunb. Prodr. Fl. Cap. p. 2J. FI. Cap. ed. Schult. I. p. 112. n. 2. Eckion Herb. Cap. Un. itin. n. 959. 3Ic^ gastachya brizoides R. et Scli. S. V. II. p. 593. n. 26. Mant, II. p. 329. Sandige Gegenden der zweiten Höhe am Fasse des Tafelberges, Januarlo; bei Tokay auf der östlichen Seile des Tafelberges, DecembrI; steinige Stellen der zweilen Höhe am Teufelsbergq , Npvembri. 2j.. Ecklpn. Vidi ex- empla plura. Spiculae 6-^l4florac. (70.) 2. Eragkostis cyperoidcs Pal. de Beauv. Er. panicula elongala, ramis alternis distanlibus a |)asi glomcralo spicatis glomeriformibusvc axillis fcrrugineo- — 329 lomcnlosis, spiculls ovalis quinqiie-scxflorls, valvula infe- riore Iriiiervi supcrlorem «icquante, culmo basi ramoso apice longo spalio aphyllp semilercli-trlgono laevi, foliis distichis convoluto-pungentibus glabris laeyibus. Eragroslls ? cyperoides Pal'is. de Bcaiiv. Agroslogr. p. 162. R. et Seh. S. F. 11. /;. 577. n. 8. Poa cyperoides Thunh. Prodr. FI. Cav. p. 22, FL Cap. ed. Sehult. I. p. 393. ^. 29. Im Flugsande des Strandes deü Tafelbai bei Groen- Püint, Julio et Sepleinbri. 2|.. Eckion. Vidi exenipla plura. Species slngnlarls, VUJne Virginicme grandis habitu. Radix repens, squamata. Culmi pedales et bipedales, in- ferne ramosi et foliosi, apice longo Iractu aphylli et eno- des, compresso-semiterctes ideoquc sublrlgoni crassi, lae- t^es, subtilissinic striati. Vaginac convolutae, marglne menibranaceae, circa os membranaceo-auriculatae, glabrae, foliis mullo latiores, tarnen incumbentes neque inflatae. Ligula brevissima, cilialq-lacera. Folia pollicaria, crecto- patula, disticha, laevia, complicato subulata , rigida, pun- gcnti-acuta. Inflorescenlia terminalis elongata, spiciformi- decomposita. Rbacbis crassa, semiteres vel obluse an- gulata, laevis. Rami solllarii, internodlis brevioies, ad summum sesquipollicarcs, saope mullo breviorcs et, «bi brevissimi suutj spiculam unani culmo appressam mulli- floram referenies, qui lypus est descriplionis Thunbergia- nae. Axillae ramorum lomenlo denso ferrngineo Icctae. Kami a basi decomposilo- vel composilo- ramosi spicifor- nics, conici. Ramuli brevissimi, scabri. Spiculae con- glomcrato -imbrlcatae, pallide virescentes, 1 — 2 lincas. longae, tri- sexflorac. Glumae inaequalcs, ovalae, acntac: inferior spicula (maiore plurifloraque) quadruplo-, supcrior triplo brevior; illa uninervis, baec trinervis. Valvula in- ferior ciyata, acuta, trinervis, primo subpubesccns , aelalc I 330 glabra; superior longilutllne infcrioris, iutcgra, ad flexurae aiigulos niinuio ciliolala. Ad 110 f. B. Tliunbcrglus glomerulura pauciflorum spicularuin pauciflororuni singulam spiculam esse arbilrans, descriplionem plantac, caetcroquin grapliicam, male ob- scuraviK (80.) 3. Ekagrostis sormcntosa. Er. panicuLi clongata conlracla decomposila inferne inlenupla, ramis allernis brevlbus a basi dlvisls axillls iniberblbus, spiculls Imbricatls oblonge- lanceolalis sex- qulndecimtloris , glumls inaequallbus, valvula inferiore ovata acuja trinervi niarginc carinaquc denliculato-scabra, supcriore breviorc marginc serrulata, follis brcvibus planis acuminalis vaginarum orc barbato, caule sarmenloso-dc- cumbcnle ramoso polyphyllo. Poa sarmentoija Thuiib, Prodr. FI, Cap. p. 21. Fi. Cap. cd. Seh. I. p. U3. u. 3. WUld. Sp. pl. 1. \. p. 31)8. n, 43. li. et Seh. S. V. II. p. 562. n. Tl Stcud. in Flora 1829. II. /;. .488. n. ÜÜ. Eeidoii Herb. Cap. Un. itln. n. 953 et 954. Feuchte Stellen zwischen Felsenslücken bei Platte Klippe am Tafelberge, Rlalo et Auguslo; an einem Bache unweit dem Blockhause in der Kluft zwischen dem Ta- fclbergc und dem Löwenkopfe, zweite Höhe, Janqario 1824; icuchic sumpfige Siellen der ersten Höhe am Fusse des Tcufclsbcrges, Novenibri; feuchter Boden am Salzrivier, Marllo. 2|.. Eckion. Vidi exempla plura. Maxime, quod ad inllorcscentlam accedit Frap'O- steos inconstaßtis Varietati ß** et ji***, sed diflert singu- lari forma culmi, elongati, dense foliali, flagelliforniis cl dccumbcnlis; folils strictis brevioribus lanccolato-acumi iialis; valvula inferiore acuminala, ncc cuspidata. (81.) 4. EnAGiiosTis ßlijormis. Er. panicula laccmoso - dccouipoüila palula , ramls a . 331 tcrlio parte ullra jjaslii illvlsls iillcrnis "crllcillallsvc axll- lis subniulls, ramulls pedicclllsque brevifjus, spiciilis ob- longis olivacco - lividls In- decemflorls scabris, flosciiUg conllguls, vnlvula iiifcriori obsolete tilnevvi superiorom acquaulc, ciihno simplici cqmpressiusculo notlisque gla- l)ils, ligula subnuUa miniills ciliis inclicala, ad angulos pris baibala, folijs clongalis apicem versus cpnvolulo- liliformibus. rt. Vaglnls radicalibiis iantum vlllosis, maior: Poa fillforinis Thunh. Prodr. FL Cap. p. 21. FI. Cap. cd. Schult. I. /;. 112. //. 1. Jfilld. .'^;. pl I. 1. p. 399. n. 49. n. et Seh. S. V. II. /a 555. n. 55. Poa capensis Stcvd, in Flora 1S29. p. 488. n, öl. Echl. Herb. Cap. Uri. itin. n. 950, 951, 952, |3. Vaginis iiifcrioribus vlllosis, minor: Poa curviila Schrad. Aiicd. ad Fl. Cap, 11. in Cijft, gel. Anz, 1821, //. 208. p. 2073. Schult. Maut, in S. Fcg.ll. p. 308. Am Tafelberge an feiichien Stellen an einem ßacbc in dpr Kliift nach dei; Van Kamps Bai, an steinigen Siel Icn pbendaselbsi, an feucblen Stellen der Platten Klippe; auf der ersten Br)be des llotlenloSt-IIolIands-ßergcs , in den Gärten beim Tafelberge, a Julio in Octobrem , cliam Januariq, Eckion. Bei IJitenbagen, Zeyher. 2|. Vidi cxempla plura. Species bcne distincta foliis longis ppicc can^flato- convolulis, panlcula inferne niplurlmum lentiiore raiid«, so- litariis, superiorlbus niagis verlicillatis, ramls ob rauiulos breves anguslis virgalis, et spicularum colorc lurido livxdo- virentc alque seabrilie. Ciuma inferior paullo mim^r et angustlor superiore. Valvula inferior ovata, apice inaqu- nien oblusum denliculatum conlraeta. lliunoium insarüo nodosa, rarius bqrbulala. Vaglnac compressac: radiitales. 332 -— ^ seinper cirea basin villosae; superlorcs non iiisi in Var. ß, Folia fasciculorum fere culmi altitudine, \ — f pedls Ion giludine, conyoluta et curva; ora vaginarum utrinque bar- bata; ligulae loco cillola brevissima. Inter species mihi cognitas proximac huic accediint Poa nigricans et P. Pastoensis Hiimb. et Kunth,, quae quidem diffcrunt valvula inferiore lon^jore, quam siiperi- pre, aliisque nolis. (82.) 5. Eragrostis glahrnta N. ab. E. Er. panicula racemoso-composifa conlracla, ramis al- ternis bpsi nudis apiceni versus fasciculato - spiculiteris axillis nudis, spiculis lanccolato - linearibus cinereis sex- octofloris laevibus, flosculis subconliguis, gluma inferiore plus duplo minore, valvula inferiore obsolete trinervi superiorem acquante, culmo fasciculatlm ramosissimo no- dlsque, vaginisque (ore subnudis) foliisque lineari-acumi- natis planis glaucis glabris et laevibus. Patria Caput bonae Spei. Inter exempla Eragvo- stcos sarmcritosnc, ab Ecklonio collecta, unum reperl ex- eniplum, casu admixtnm. Si ad spiculam respicis, parvam refcrt Eragrostlii Jiliformem, at alils noils longo distat. Culmus semipe- dalis, gracllis, comprcssus, glabcr, multinodis, a basi dl- chotome divisus et subfasciculalus, procumbens, asccn- dens, polyphyllus. Vaginae inferiores dehiscentes, supe- rlorcs convolulac, omnes subsirlalae, glabrae, ore nudae, fasciculorum iionnullae barbulalae. Lignla obsoleta, bre- vissima. Folia pollices 1^ — f longa, lineam i\ — 1 lala, a basi sensim aüenunta, plana, glabra ncc nisi ad mar- ginem scabriuscula, glauca, fade striata. Panicula cxscria, crccla, pollice paullo longlor, oblongo-lanceolata, oblusa, conlracta. Rhachis coinprcssa, lacvis. Rami allcrni, erecto - apprcssi , compressi, ad angulos scabri, basi nudi, billdi, allero ramo brcviove bi-unifloro, allero Irifloro, 333 exinde sübnifeclculiforiiics , sliperiorCs tlenlqiie bl- uniflofi. Spiculae Ilnenri-Ianceolatne, trillneares. Clumac pallidae: iiYiferior ovalo-subulata, unlnervls, splcula octuplo-; su- pciior, ovnlo-übloiiga, obtusa, trivervls, eadem quadruple brcviori FloscuH imbricali; valvula inferior ovata, acuta vel obtusiuscula, lacvis^ plumbeo-cinerea, trinervis laterali- bus angulo obluso protuberantibus; valvula superior lon- iigitudine inlerioris, obtusa, ad ilexurp.c angnlos scabra, parle laterali dcQexaquc colorala cinerea. Caryopsis fu- 'pco-rufaj obüvata. Familia norid. Öratniheüc Oryzeae. ElIRHARTA Smith. (83.) 1. EiiRiiARTA Jlitcmatea Tluinb. Prodr. Fl. Cap. p. 66. Schult. S. Veg. VII. 2. p. 1366. n. 1. Ehr- hcirta eapensis Thunb. in Act. Holini 1779. p. 216, t. 8. ^W. pl. gen. L p. 17. Fl. Cap. ed. Schult. I. p. 335. n. 1. Jßhvharta cartihiginca Smilb. Ehvhal'ta nutans Lam. Bergige Gegend xwiscben IIotlcntotts-Hollandskloof und Ilouhoek, NoVembri. Eckion. In regionibus grami- iio.sis circa Svvellendam et alibi. Thunberg. 2^.» Vidi ex- iempla Eckloniana Iria. (84.) 2. EhkiiautA nemula Schrad. Anal, ad FI. Cap. II. in Gült. gel. Anz. 1821. n. 207. Schult. S. Veg. VII. -2. p. 1367. n. 2. Eckion Herb. Cap. Un. itin. n. 908. Sandige steinige Stellen der zweiten Höbe am Fusse des Tafelberges, Novcmbri; Steenbocksrivier am Swarle- berg, im Dislricte Caledon, Novembri. 2|-. Eckion. Vidi exempla Iria. (85.) 3. EiiHiUKTA Tvochera Scbrad. Anal, ad Fl. Cap. II. in Gült. gel. Anz. 1821. n. 208. p. 2077. Schult. S. Veg. VII. 2. p. 136S. n. 3. Ehrharta hulbosa Smith. ?M — Thunb. Fl. Cap. ed. Scluill. I. p. 336. ii. 9. Eckion II. Cap. Uli. illn. n. 907. ■...nivr^mü .i.:l.; Trockne sandige Stellen am Fusse des Teufe'lsbergs, Novcaibrl. ^. Ij^cklon. Vidi cxenipla Iria. Bulbus magnitudlnis nücis avellanae^ hemlsphaerlco- ovalus, allero lalere magis productus et, uti vldetur, slo- lonlfer;, sublus canallculatus, altero latere inlcrne iadicu- losus superne ciilmum sustlncns, totiis vaglnis serlcels arclissimis veslltus. — ■ Aristae saepe vix sctnilineares. (8(5.) 4. EiiijiiAKTA longijo/ia Schrad. Anal, ad F\. Cap, II. in Gült. gel. Anz. a. 1821. n. 208. p. 2077. Scb. S.. Veg. VII. 2. p. 1368. n. 4. Ekrharia miicmaiea Eckloii Herb. Cap. Un. itln. n. 917 (ad partem). ,; _ Ca)put bonae spei, lüco nön iiulicato. 2t-« Eckion. Vidi exenipl.i diio. (87.) 5. EüRiiÄKTA aphylla Schrad. Anal, ad Fl. Cap. II. in Gott. gel. Anz. 1821. n. 208. p. 2077. Scb. S. V. VIL 2. p. 1369. n. 5. Ehrharta ra7i\osa Steud. in Fl. 1829. IL p. 491. n. 103. ad n. 914. Herb. Eckion. [i. JUiJ'ormJs culmo ramosissimo iiliiormi scabrius- culo, panicula siinplice paucifloia. (cc:) Zwischen Felsenslücken und Gebüschen in der Kluft nach der Platle des Tafelbergs, vierte Hübe, De- cembri ; zwischen Gebüschen der dritten Höhe auf der nördlichen Seite des Tafelbergs, Oclobri. 24.. — Var. p': feuchte schattige Steilen an dem Klelnrlvlenberge zwi- schen ."Zäunen, Novembri. % Ecklon. Vidi exempla utri- tisque "varietatis plura. Cunvenit Var. [i omni habitu, sed reccdit culmo ra- misque tenuissimis illiformibus. Vaginae scabrae niargi- neqae ciiialae ut in forma genuina (a); folia planiuscula, lineari-acuminata, facie et margine scabcrrima, demum, progrediente ramificalionc deperientia: iuferiora breviora, vaginae autem corum longiores, laxiorcs, hianles, meni- 335 branaceae, pracscriim ad ramornm lasclculos. Vaginiilac propviae ramorum, ad islorum orliim, sacpe conspicuae, aphyllac, membranaccae. Panlculac cxscriac racemulum bi-quadriilorum fingunt. Spiculae omnino quales in a, scd dimidlo feie minoreSk Adnot. 1. Jphyllam appcllari hanc speclem, cum follls minlme cafeat, vix laudabis; at scriptum slat no- men, quod expungere iam nefas, Adnotk 2. UllcruiS inquircndum est, num Var. p sibi conslet. Culmi scabvllles et l'olia nonnihil longiora, mogisque plana et tencriora, tum inflorcscenlia maximc incomplela, nisl a loco natall (in umbrosis bumidis crcs- cit,) bacc orla esse ccnseas, spcciei propriac opinionern suscilare possunt. Nobis tarnen In menlcni venit Poet iicmoralis, simili rallone in umbrosis lucorum cxtcnuala. Adnot. 3. Cave, ne Ehrhartac tcncllac A. Spreng., cum nostram inluearis, mcmineris. Namque Ehrhartac gcncris non est illa, scd Viljac spccies, quam V. brcvi- foVunn nuncupo. (88.) 6. EiiiuiARTA panicca Smith. --- Schult. S. V. VII. 2. p. 1370. n. 7. Thunb. Fl. Cnp. ed. Schult. I. p. 335. n. 2. Ecklon. Herb. Cap. Un. ilin. n. 918. In den Ciiirlcn auf der iNordscIte unter dem Tafel- berge als Unkraut, Maio et Oclobrl; am Wege nach der Mühle unter dem Tafelberge, Seplenibri; beim Wasser- falle auf der ösllichcn Seite des Tafelbergs, drille Höhe^ Augusto. Eckk)n. Vidi exenipla Capcnsla plura; (89.) 7. P^iiKHARTA mclicoidcs Swarlz. — Seh. S. V. VII. 2. p. 1371. n. S. Thunb. Fi. Cap. cd. Schult. I. p. 335. n. 4. ßlclica capcnsis Thunb. Prodr. Fl. Cap. ^ p. 21. WiUd. Sp. pl. I. p. 383. n. 9. Ehrharla caJy- \ cina Ecklon Ilcrb. Cap. Un. it. n. 909 (ad parlcm). Zwischen Steinen am Löwenberge, zweite Höhe, I Septembri. 2|., Ecklon. Vidi exempla plura. 336 .^ (iDO.) 8. EirnnARTA cälycihä Sm. — SchuU. S. Vcg. VlI. 2. p. 1372. 11. 10. Thuilb. Fl. Cop. ed. Schult. I. p. 335. 11. 5: Eckion ITcrb. Cap. Un. itiii. n. 909 (nd |iarl&m). Ehfhavla gcnicuJata Siuilh? Eckl. 1. c. n. 912, inlerpi'. Sleud; in Flora 1829. II. p. 491. il; 105j Airu capensis Lih. p. adsccndens: Ehrharid ödscendcns Sclirdd. Anal. ad Fl. Cap. II. in GiUl. feel. Anz. JS21. ti. 208. p. 2078. li. 11. Ehrharta aniiciiJata Sleud. in Flora 1829. II. p. 491. n. 108, ad Ecklöit Herb. Cap. U«; itiii. n. 913. a'. Zwischen den Steinen der Mveileji Höhe am Lö- \vCilberge, Scptembvi; sandige Gegendeh Unweit Salzvi- vier, Augüslo; bei Tokay auf ddt ostlichen Seite des Ta- felberges, DecembrI; Tulbagh, Oclobri 1027. — Van [). in der Kluft nach der Platlö des Tafelberges, Octobri. 2\.. Eckion. Vidi exempla ulriusque varictütls plufa. (91.) 9. EiiKiiAUTA ovata N. ab E; Ehrh. culmo adscendeulc raniosö nodlsque glabris, fölils brevibus lanceolalo - linearibus siccitate convolutis, paniduld sübramosa densa, spiculis ovalis, valvulis iieu- tris, glumam aequantibus obtusis mulicis pubescentibus aequalibus. IIülcus . . Echlon Jlcvh. Cap. Sandige Fläche unter dem Tigerberge bei Duiker- vallel, Septembri. 0 ? Eckion. Vidi excmplum ununi. Specles dlstincla, culus quidem adhucdum non nisi uredine corruptum vidi exemplüm. Radix fibrosa, pallida, flbrls flexuosis basi vIUösIS;, stolortes ? culmosque plures nutriti Culmi digitales aut palmares, basi ramosi genlcu- loque uho alterovc infracli, dein erecti, semiteretes, slri- ati, glabri loti vaginati, trinödes; iiodi tumiduli, lati, glabri, fuscescentes. Vaginae laxacj convolutae, äplcö a cülmo hiartles, strialae, undique glabrae : Inferiores aphyl- lae, sive potlus loco laminae appendicc brevlsslmä oblusa tcrmi- 337 tcrminalae; superlores scnsim longlores, subinflalae, au- ricula fusca circa os praedilac. Ligula ovala, brevls, iruncala, ciliolat?. Folium unum alterumve ex Inferlorl- bus lineas 6 — 8 longum, llncam 1 — 1* latum, reliqua superiora 1 — 2 vlx li — 1 lineae longitudinis angustio- raque, cuncta ligidula, lanceolato-linearia, obliisa, in no- slris convoluta, striata, subtus glabra, in facie supera pubescenli-scabra et canescentia, margine rigide ciliala. Folium summum, inflorcscentiam altingens, ob minuliem appendiccm modo refert vagiiiae longissimae. Panicula 1 — 2 pollices longa, oblusa, subsimplex, densa. Rhachis gracilis, striata, semiteres, flexuosa, glabra. Pedunculi lasciculali, quaterni tcrnive, inaequales, sub spicula Incras- sati, alii spicula breviorcs, medius eandem aequans vel in inferioribus eadem longior, biflorus. Spiculae duas lineas longae, ovatae, obtusae, glabrae, herbaceo-membranaceae, seplemnerves. Valvulae neulrae glumis similes, acqnalcs, late ovatae 5-6- 7-nervcs nervis supcrius piominulis, in carina et latere villosulae, apicem versus punctulalo-sca- brae, basi laeves: inferior obiusa; siiperior truncalo-pblu- sata cum mucronuli exilis vestigio, basi inlegra squaniu- laque obsoleta ad latus stipata. Flosculi ferlilis valvula inferior formae et magnitudinis valvulae neutrius, mngis carinala, apicem versus punctulalo-scabra et parce pubes- cens, truncalo-obtusa, carina scabra, seplemncrvis; supe- rior duplo minor, complicato-lanceolata, bidcntata, biner- vis, membranacea. Lodiculae magnae, obovatac, intcgrae, membranaceae. Filamenta caplliaria; anilierae lineares, ulrinque bifidae. Germen in nostro morbosum, magnum, bicorne, utriculosum, fuscum, sporidils Caeomatis alro- fusci rcferlum. (92.) 10. Ehrharta geniculuta S\v. — Seh. S. Veg. VII. 2. p. 1373. n. 12. Thunb. Fl. Cap. ed. Schult. I. p. 336. n. 6. Eckion Herb. Cap. Un. ilin. ii. 910. BleJica 7r Bd. 3s Ucfl. 22 338 gemadafa Tliunb. Prodr. Fl. Cnp. p. 21. WilUl. Sp. pl. I. 1. p. 382. n. 3. ^^ eslliche Seile des Lihvenbcrgos , am Strände, De- cembri. 21^. Eckion. Vidi exemplum Eckloiiianum unum. (93.) 11. EuRHAKTA villo.sa Schult. S. Veg. VII. 2. p. 1374. n. 14. Ehrhart a s;i2;anica Steud.. in Flora 1829. II. p. 491. ad Eckion. IJerb. Cap. Un. ilin. n. 916. In Sanddimen am Sirande bei der Van Kamps Bai, Decembri; im Flugsandc am Sirande bei Cap AghuUas, Novembri. 2|.. Eckion. Vidi cxcmpla Eckloniana duo. Culnms basi ramosus. (94.) 12. EiiKHAKTA EcUoniojia Schrad. Revis. all. n. 16. Schull. S. V. VII. 2. p. 1376. n. 16. Ehrharia loTipfora Eckl. Herb. Cap, Un. ilin. n. 906. j ; An Mauern der Carlen unter dem Teulelsberge, Octo- | brl; als Unkraut in den Carlen unterm Tafelberge, Aii- guslo; an feuchten steinigen Stellen am Fussc des Tei*- felsberges, Oclobri. 2j.. Eckion. Vidi exempla plura. Variat 1°. culmo digitali fasciculalo-ramoso, et ses- quipedali simplici; 2^. arisla valvula sua (slerlli) dlmidio vel dnplo breviore, eandem aequanle et dnplo longlore. Non iii arisla igltur quaerendi sunt characleres hnius, siquidem iure species appellanda. DllTerre tarnen videlur ab Ehrharta longlßora Sw. valvulis neutris nun- quam midatis (quae quidem et in Iiac saepe vix rugosae), tum superiore illarum basi esquamata; ab Ehrh. longiseta Schrad. panicula angusla panci- flora et valvula neutra superiore basi emarginata, quae isti basi integra, recedit. His igilur verbis describerem: Ehrh. (Eckloniana:) culmo crcclo, foliis lanceolato-linca- ribus planis scabriusculis , panicula angusla, spiculis oblongo- lanceolalis, valvulis neutris gluma plus duplo 339 longioribus subulalo - arlstalls, superiorc basi emarglnala esquamata. Ehrh. longißorae definilionl addendum: valvula neutra superlore basi emaiginata utrinquc bisquamulala. Ehvh. lonsiisctae autem: valvula nculra superlore basi integra csquamala. Vcrcor autem, ut baec sulHciant iudici scrupulpsiori. Belracblungen über die Gramineen in T h u n b c r g s Flo r a Cap ensis, als Anhang zu der Aufzählung der Gramineen der Eckionscheu Sammlung. Es dürfte nach so lehrreichen Aufklärungen über die Gräser des Vorgebirgs der guten HofTnung, wie wir sie den Bemühungen der näcbslen Zell, und ganz besonders dem Sammlerfleisse der Herrn Eckion, Zeyher und von Ludwig verdanken, nicht unzweckmässig sein, ei- nen Blick auf den agrostographischcn Theil der Thun- bergschen Flora zu werfen und nachzusehen, welche von Thunberg beschriebene Arten gegenwärtig als völlig bekannt und durch vorliegende Exemplare ausser allen Zweifel gesetzt zu betrachten sind, welche dagegen noch, gemäss dem damaligen Zustande der Gräserkunde und der nicht immer genügenden Darslellungswelse des Ver- fassers der neuesten Flora Capcnsis noch im Dunkeln liegen und ganz vorzüglich den an Ort und Stelle befind- lichen Botanikern zur Aufhellung empfohlen werden müs- sen, endlich, welche Erweiterungen seit der Zeil, da 22* 340 Thunberg sein Werk zusammenlrug , dieser Thell dessel- ben durch spätere Entdeckungen erfahren habe. Ich will zu dem Ende sämmlliche Gräser- Gattungen der Flora Capcnsis, nach Schult es's Ausgabe, durch- gehen und bei jeder die drei genannten Gesichtspunkte hervorheben. I. Panicum. — Diese Gattung, welche hier bei- nahe die ganze Zunft der Paniceen umfasst, enlhält 8 Arten. Von diesen sind hinlänglich bekannt: 1. Panicum alopecuroldes — Penicillaria spicnta. Fehlt in Eckions Sammlung, ist mir aber in Capi- schen Exemplaren bekannt. 2. P. geniculatum — Pennisetum ccnchroides Rieh. (s. oben n. 10.). 3. P. hordei forme — Gymnothrix hordeiformis mihi (G. caudala Schrad.) (s, ob. n. 8.). 4. P. Crus galli (s. o. n. 6.). jNur unbestimmt zu erklären ist 5. P. filiforme, — wahrscheinlich Panicinn commuia- tum (s. o. n. 3.). Nicht zu den Paniceen zu zählen 6. P. Dactylon — Cynodon DaciyJon Pal. de Bcauv. (n. 32.). Ganz zweifelhaft liegen noch vor uns: 7. P. deustum. | 8. P. caudalum Thunb. (P. interruptum Willd. ); von j denen jenes ein wahres Panicum zu sein, dieses i aber zur Gattung Ilymenachne zu gehören scheint. Neu kommen hinzu: 9. Panicinn ( DigitariaJ sangiiinalc (n. 2.). 10. Paiiiann ( PlvgatmnJ coloratum (n. 4. 11. Panicum. (Tenellam) Capense (n. 5.). 12. Panicum (EchinochloaJ sfagninnm (n. 7.). 13. Gymnothrix purpurascens Schrad. (n. 9.). _ 341 II. AvJstida. 1. Ar. Hyslrix Tliuiib. — - Chactaria Ilysir'uv Pal. de Beauv. Zwcifclharie Arf. 2. Ar. vesüta — ArthraUievnni vcsiiliiin Pal. de B. (n. 18.) Arislida Hystrix Lin. 3. Ar. Capensis — Arlhraihcvinn Capense (n. 19.). Zu diesen 3 Thuiibcrgschcn Arien konuncn noch; 4. Arihrathcrum ciliatinn (n. 20.); 5. Avthrathcrum congestuin (Arislida) Llcblcnst.; 6. Avisiida fAvthratJtcrnm?J jiitiplimils- LIchlcntit.; 7. StJpagrostis Capensis nob. (n. 21.). III. Alopecurus. 1. AI. capensis. Eine höchst zweifclhaflc Art, vielleicht meine Koelerla Alopecurus (n. 61.), aber kaum mit einiger Zuversicht zu beslimmen. 2. AI. echinatus — DaclyHs adsccudeiis Schrad. (n. 6().). IV. Phalaris. 1. Ph. capensis — Ph, minor Reiz. (n. 22.). 2. Ph. dentata — Var. praecedenlis? V. Agrostis. 1. Agr. spicala — VUfa capensis Pal. de B. (n. 23.). Zu dieser einzigen, von Thunberg erwähnten Art der Linneischen Gattung Agrostis kommen noch hinzu: 2. f^dfa brevifoUa N. ab. E. (Ehrharla tenella Spr.) (n. 24); 3. Filfa Firginica Pal. de B. (n. 25.); 4. Agrostis Bcrgiana Trin. (n. 26.). Hier sind noch anzuführen die Arien von Poly- pogon, die bei Thunberg ganz fehlen: 5. Polypogon ßlonspeliensis Dcsf. (u. 27.) und 6. Polypogon strictus N. ab. E. (n. 28.); — dann 7. Zoysia pungcns W. ? (n. 29,). 342 VI. Stipa. 1. Sl. capensis. Sehr zweifelhaft und kaum der Gat tung Stipa angehürlg. 2. St. splcata — Iletcropogon coutortns Pal. de B. (n. 16.). VII. Anthcsteria. NB. Hier Anlhisllria. 1. Anlh. imberbis — Anth. cilintn Retz. Var. i3. (n, 17. ß.), 2. Auth. liispida — Anth. clUata Reiz. (n. 17.), VIII. Andropogon. 1. Andr. hlilum — Trachypogon hivtus (ii. 14.). 2. Andr. Isdiaemum, o * j •II i zweifelhaft. ö. Andr. villosum, 4. Andr. Schoenanlhus — Trachypogon Schocnanlhus (Andropogon Iwarancusa Blane) (n. 15,). 5. Andr. insulare — Trichachne insularis nob. Hierzu : 6. Andropogon pscnö.o-hirtus Sleud. (zweifelhaft), IX. Chlorls. 1. Chi. falcata — Campuloa Jursuta Desv. 2. Chi. petraca — Enstachys pctraca (n. 30.). Hierzu : 3. Chloris cowprcs.sa (n. 31.). X. Hole US. — Diese Gattung liegt noch sehr im Aracn 1. II. Caffrorum — wahrscheinlich Tvachypogon ave- naccns Agroslogr. Bras. ^^ar. inermis, wobei aber Thunberg noch den Trac/iyf)Oi};on saccliaraliis ein- gemischt hat. 2. IT. capillaris. — Dieser scheint ein wahrer Ilolcns zu sein und man könnte darauf fallen, ihn für un- scrn Holais sciigrr zu erklären', wenn nicht die /;panicula amplissitna, patentissma" und die /,pedun- culi et pcdiceiii capillarcs" widersprächen. beide noch untiiclier. : 343 3. H. avcnacciis. — Ist rliie Pcidamcrls und vvnlir- schelnlicli Pci/taincr'is curv'ij'olia fj. cJllor (n. oO.). 4. IL setHollus, ganz unbekannl- 5. H. scrralus, eine iinbeslinunte Panicce, die vielleicht zu Stenotaphrum gehört. 6. II. asper — Pentameris papilJosa (n. 4. P. sannenlot-a — Erfip'osils santw/i/osa (n. 80.). 4. Pt racemosa ) r n ^ , i zweifelhaft. 5. r. giomcrala ) 6. P. cyperoides — Eragroslis cjpcroidcs (n. 70.). 7. P. spinosa, zwelfelhafl. Hierher noch als Arten der ehemaligen Gattung Pua-. 344 ' 8. Poa Uniolae (Id.) Cynosurus Uniolae Thunb.s. unten); 9. Poa ßoccosa Lehm. (n. 76.) 10. Poa annua Lin. (n. 77.). 11. Eragrostis brizoides (Briza Capensis Tliunb.) (n. 78.). 12. Eragrostis glahrata N. ab E. (n. 82.). 13. Eragrostis papulosa Schrad. 14. Poa tenuiflora LIchtenst. — an Trideiitis sp. ? 15. Tridens Capensis N. ab E. (n. 70.). XVII. Festuca. 1. Festuca bromoides — Vidpia hromoidcs Link. (n. 69.). Hierzu : 2. Festuca scahra Vahl. (n. 68,). 3. Schismus marginatus (n. 67.). 4. Hemisacris gonatodes Steud. (zweifelhaft, und wahr- scheinlich gleichbedeutend mit der Vorhergehenden). XVm. Dactylis. 1. D. laevis. Nicht in Eckions Sammlung. 2. D. viilosa, zweifelhaft. 3. D. serrata. Nicht unter Eckions Gräsern. 4. D. ciliaris (n. 65.). 5. D. hispida — Dactylis hirta (n. 64.) Var. y. Hierzu kommen noch: 6. Z>. ascendcns Schrad. (n. 66) (Alopecurus echlnatus Thunb.); 7. D. lovgifolia Schrad. (n. 63.). XIX. Brom US. 1. Br. mollis — Bromus vestitus Schrad. (n. 59.). 2. Br. pectinatus, zweifelhaft; vergleiche Bromus unio- loides, (n. 60.). XX. Avena. 1. Av. arlslldoldes — Trisetum aristidoidcs Pars. Kommt nicht unter Eckions Gräsern vor. 2. Av. triseta — Pcntameris viilosa (n. 47.). 3. Av. pallida — Pcntameris pallida. 345 4. Av. palHda ß. — Pentameris pallesccns (n. 50.) — 3. u. 4. sind wahrscheinlich nicht specifisch verschieden. 5. Av. anlarclica — Trlsetum antarcticum (n. 45.). 6. Av. elephantina — zweifelhaft. 7. Av. lupulina — DantJwnia lupulina (n. 55.). 8. Av. purpurea — ein Trisctum, zweifelhaft. Hier reihen sich zahlreiche neuere Entdeckungen an: Av. sativa (n. 41.) \ , . ,. i . Av. Orientalis (n. 42.) >vahrscheinhch einge- Av. fatua (n. 43.) ) ^^"^''^'* 9. Trisetum hirtnm (Avena hirsuta Schrad); nicht in Eckions Sammlung; 10. Trisetum Steudelii (n. 64.); 11. Trisetum rigidum (Avena rigida) zweifelhaft; 12. Pentameris papiUosa (n. 48.) (Holcus asper Thunb. s. oben); 13. Pentameris glandulosa (Danlhonia glandulosa Schrad.)j 14. Pentameris tortuosa Trin. (n. 49.); 15. Pentameris macrantha (n. 51.); 16. Pentameris curvifolia (n. 52.); 17. Pentameris striata (n. 53.); 18. Pentameris involucrata Schrad.; 19. Pentameris distichophylla (n. 54.) (Danthonia distl- chophylla Lehm.); 20. Danthonia lanata (n. 56.); 21. Avena papiUosa Steud. (zweifelhaft); 22. Avena andropogoides Steud. (zweifelhaft). Und noch, als zu dieser Gruppe gehörige Gattungen: XX b. Tristachya. 1. Tr. leucothrix N. ab E. Agrostogr. Bras. p. 460. XX c. Aira. 1. A. caryophyllea (n. 44.). 346 XX d. Airopsis. 1. Air. aiiren (n. 57.). 2. ////•. Stcudelii (n. 58.). XX e. Koelcria. 1. K. Alopecunis (n. 61.). 12. K. Capcnsis (n. 62.). XXI. Rottboellia. 1. R. dlmldlata — Stenotaphruin a;lahrum (n. 1.). Als äclUe Rollbölllaceen, den Sacchaiinen zuge- hörig, koninien hinzu: 1. Jlcniarthria compressa (n. 12.). 2. Moncvmn subulatuin (n. 13.). XXII a. LoViinn, 1. L. temulentum (n. 37.). Nicht bei Thunberg. XXII. Seeale. 5. Ccvculc (n. 38.) cultivirt. XII. Triticum. Tr. iHstichmn, cullivirl. XXIV. Horde um. 1. H. Capense (n. 40.). Dazu kommt noch: 2- II. miir'innni (n. 37.). XXV. Cynosurus. i. C. Uniolae — Poa uiiiolae Schrad. (u. 75. s. oben). 2. C. paniculatus, zweilelhaft, violleiclil eine Daclylia. XXVI. Ebrbarta. 1. Elirb. capensls — Ehrharta mncmatea (n. 83.). 2. EJii'h. panicca (n. 88.). 3. Ehrh. ramosa. INicht unter Eckions Pflanzen. 4. Ehrh. mclicoules (n. 89.). 5- Ehrh. calycina (n. 90.) mit /3. adscendens. 6. Ehrh. gcniculata (n. 93.). 7. Ehrh. longiflora. Fehlt unter Eckions Gräsern; ver- gleiche indess Ehrh. Echloniana (n. 95.). 347 8. Ehrh. gigantea. FchU cbenralls. 9, Elirh. bulbosn — Ehi-harta Trochcra Sclirad. (ii. 85.). Als neu kommen hinzu : 10. Elivli. acmnln Scluad, (n. 84); 11. EJirJi. longlfoUa ScIirad. (n. 86.); 12. EJ;rh. a])hyUa Scliiad (n. 87.) mit ß. ßlifonn'is ; 13. Elirh. ürcv'ifoUn Sciirad. — Fclüt unter den Eck- lonschen Gräsern; 14. Ehrh. ovata N. ab E. (n. 90.); 15. Ehrh. laxijlora Schrad. — JiNicht in Eckions Samml.; 16. Ehrh. vcrsicolor Scbrad. — desgleichen; 17. Elirh. villosa Schult, (n. 134.); 18. Ehrh. Echloniana Schrad. (n. 95.); 19. Elirh. lonsiscta Schrad. — INicht bei Ecklun. Uebcrsiclit der bisher bekannt gewordenen Gräser des Vorgebirges der guten Iloiriimig, niit Eiu- sclilasse der noch zweifelhaften Arten. I. Paniceac^ 17. nämlich: Trichachnc 1. ranica /. Cymnolvichcs o ' Pennlsclum 1. Pcniciliaria 1. Ilymeiiacliiic 1. wSLcn()l,;i[)hrtim 1. Hold o. , 17, worunlcr 4 z,\vci felhafle. II. Olyrcac. Fehlen. 348 III. Saccharinae. 15: Perolis Andropogoncs Trachypogones Heteropogon Apluda Ischaemum Anlhesteria Hemarlhria Monerma Holcus (selifolius) 1. 3. zwelfelhafl. 3 : 1 awcifelhaft. 1. 1. 1. 2. 1. 1. 1, zwelfelhafl. IV. Stipeac. 8: Arlhralhera Stipagrostis Chaelaria Stipa V. Agrosteae. 10: Phalarldes Vilfae Agrostis Polypogones Alopecurus Zoysia VI. Chlorideac. 8: Campuloa Chloris Euslachys Cynodonles Enneapogones 15, worunter 5 zweifelh. 5. 1. 1, zweifelhaft. 1, desgl. 8, worunter 2 zweifelh. 2 : 1 zweifelhaft. 3. 1. 2. 1, zweifelhaft. 1, desgl. 10, worunter 3 zweifelh. 1 1. 1. 3. 2. 8. 349 VII. Ilordenceae. 5: ■■ Lolium 1, eingewandert. Triticum 1, desgl. Seeale 1, desgl. Hordea 2 : 1 vielleicht eingew. 5, worunt. nur eine wirk- lich einheimische. VIII. Avcnaceac. 29: Trislachya 1. Avenae 6 : 3 eingew. 3 zweifelh. Trlsela 6 : 2 zweifelhaft. Pentamcridcs 11. Danlhoniae 2. Aira 1. Alropscs 2. 29, worunter 3 eingewan- derte u. 5 zweifelh, IV. Festuccae. 39: Bromi 3 : 1 zweifelhaft. Koelerlae 2. Daclylldes 7 : 1 zweifelhaft. Cynosurus paiiicu- latus, aiiDaclyl :Is? 1, zweifelhaft. Schismus Ileinisacris 1, zweifelhaft. Festuca Vulpia Trldenles 2 : 1 zweifelhaft. Brlzae 3 : 1 zweifelhaft. Melicae 4 : 2 zweifelhaft. Poae 4 : 1 zweifelhaft. » Eragrostes 9 : 3 zweifelhaft. 39, worunter 12 zweifelh. 350 X. Arinidineac. Fohlen K^I. Oryzcac. 19: sämml] XII. Bauibuseac. Felilcn. XI. Oryzcac. 19: sämmllich aus der Gallung Elnliavtn. Ein ver2;lciclicn(lcr Blick auf (Ins Vcrliällniss dieser Gruppen oder Zünfte, giebt zu einigen BeUaclilungen Anlass. 1. Statt 69 Thunbergischer Crasaricn, worunter noch viele zwclfelhafle sind, können \vir jetzt 150 Arien auf- zählen. Unter diesen sind 7 Arien erweislich als Ge- treide, oder mit demselben, eingewandert, und es können demnach als wirklieh einheimisch nur 143 Arten in Rech- nung gebracht werden. \on diesen 143 Arten kenn n wir 113 genau, 30 sind uns noch nicht Iiinlänglich be- kannt. Da jedoch die meisten unter diesen lelzlern, mit Ausnahme von 5 Sicudelschen , eigene, nicht schon unter den übrigen mit begriffene Arten zu sein scheinen, so dürfle der Stand unserer Kennlnlss der Cap- Gräser auf 13S — 140 Arten angeschlagen und bei der fleissigen Dnrchforschung dieser Flora, diese Zahl eben nicht als unverhällnissmässig unvollständig und gering gegen das noch zu Findende betrachtet werden. 2. Die Gräser machen bis jetzt noch einen sehr kleinen Theil der an IMonocotylcdonen so reichen Cap- Flora aus. 3. Olyreae, Arundineae, Bambuseae fehlen gänzlich. 4. Die Verhältnisse der übrigen Trlbus zur Ge- sammlzahl der Gräser sind, (nach dem Vcrhällnlss zu 138 berechnet) in abnehmenden Graden: Fesluceae = 1 Avenaceae = 1 Oryzeac Paniceae Saccharinac =3 1 = 1 = 1 Agroslcae Sllpcae und Chloruleac, je=: 1 . 351 3,63... (oder, mit Zuziehung der Steudclschcn = 39 ; 143 = 3,66...*) 6.. (mit den Stcudelsclien == 29:143 = 1:5,31...) 7,26. 8,11. 10^35. (nach Steudol 15 : 143 =: 1:9,52..) 13, 8.. 17,25. Hordeaceae = 1 : 145. *) Zur Verglcicliung, worauf wir uns in der Folge beziehen ivol- en, stelle hier noch das Vcrh.iltniss der Deutschen Graszünftc, nach rleichenbach's Flora excurs^oria ausgezogen; desgleichen beigefügt die ^.rleu-Anzahl derselben im tropischen America, nach A. v. Humboldt, ind in Brasilien nach v. jNIartius, in der Flora Brasil. IL p. 541., voraus auch das Vcrhältniss der Zünfte zu einander in diesen Floren lieh leicht ersieht. In Deutschland , nacli Reichenbachs Aufzähluno. Pestuceae = 1'2S : 200 = 1 Agrosteae = 59:290 =z 1 Iriliceae s. Hord. = 35 : 290 := 1 (avenaceae = 31:290 =:; 1 Paniceae Saccharinae Stipeae Arundineae IC: 290 = 1 10 : 290 = 1 3 : 290 = 1 3 : 290 = 1 2 27. 4',9l'. 8.28. 9,35. 18,12. 29. 96.00. 9G.6G. Chlorideae = 2 : 290 = 1 : 145, Orv'zeae == 1 : 290. Olyreae = 1 : 290. Die letztere für Deutschland noch zwcifelh Bambuseae Im tropi- schen Siid- und Nord- Amcrica- Artcnzahl. 54 37 2 Unter den Fcstuceae 95 24 l(i Unter d:;n l'cst nccae 2G 2 8 In Brasi- lien. Artcnzahl. 40 14 6 223 41 18 1(3 352 5. Fcstucaceen, die fast i, und Avenaceen, welche * der sämmllichen Gräser dieses Landes bilden, drücken dieser Grasflora, an und für sich betrachlcl, eine nicht unbedeutende Aehnlichkeit mit der des gemässigten Europas auf. In Deutschland betragen die Festuceen mehr als ^ die Avenaceen ^ der Gräser'). 6. Statt der Hordeaceen unsers WelttheileS **), welche am Cap bis auf eine einzige eigenlhümliche Spe- cies hei untersinken, treten die Chlorideen, welche sich bis gegen -^ erheben, mehr hervor. 7. Paniceen zu |, Saccharinen -^, geben einen sehr leichten Anklang einer mehr tropischen Flora ***). Hier und unter den Chlorideen werden auch aussereu- ropälsche Galtungen sichtbar, während in den übrigen Zünften grösslentheils nur solche Gattungen auftreten, welche auch in Europa gefunden werden. 8. Eine *) Dass die Verliältnisse, wie sie sich nach A. v. Humboldt für das tropische America ergeben, weit mehr, als die in Br.isilien be- stehenden (vgl. oben Tab.), sich den Capschen und dann den Euro- päischen annähern, erklärt sich von selbst, indem bei A. t. H. auch die Flora der höchsten kalten Gebirge der Tropenländer eingeschlos- sen ist', so wie die von Mexico, dem Nachbarlandc der Vereinigten Staaten, deren Flora, wenigstens nördlicher, der Europäischen ähnelt. Beilschinied. **) Die Flora excursoria von Reichenbach führt unter 3l4 Crasarten, w^orunter die cultivirtcn Getreidearten mitbegriffen sind, einschliesslich dieser, 47 Hordeaceen (oder Triticecn) an, worun- ter 12 Getreidearten, nach deren Abzüge noch 35 einheimische bleiben. Rechnen wir die Gesammtzahl der in dieser Flora enthal- tenen Culturgräser zusammen mit 25 A'on der erwälinten Summe je- ner Flora ab, so bleiben 289 oder 290 Deutsche Grasarteu übrig, zu w^elchen sich nun die einheimischen Hordeaceen = 35 : 290 oder, wie 1 : 8,2S verhalten; dagegen bilden in Deutsclilaud 2 Chlüri* deen nur -j-j^ aller Gräser. **') Die Deutschen Paniceen machen r»» ^ic Saccharinen ebenda- selbst itV der Grasflora. 353 8. Eine ahnli^^lu' Ani)ahernng geht auf negative Weise aus der geringen Anz'tlil der Agrostecn hervor, die hier zwischen -^ und -^ fallen, während sie in Deufschhind auf 5 steigen und nächst den Festucaceen die zahheich- slen sind. 9. Die Stipeae, welche in keiner Flora sehr mäch llg in Arien sind, stellen sich hier den Chlorideen gleich, während sie z. B. in der Brasilischen Flora sich zu diesen wie 18 : 2.') oder wie 1 : 1,38 verhallen und nur -^ der Gräser hilden, die Chlorideen aber in dei Brasilischen Flora -^r, (am Cap beide Zünfte je = -^)'^ in Deufschlnnd , wo beide Tribus ebenfalls sehr zurück- sieben, machen die Slipeen ^'g, die Chlorideen — '-y dei Gräser aus. 10. Im höchsten und auffallen dslcn Maasse gegen alle bekannten Floren, treien die Oryzcac hervor. Sid bilden fast | aller Gräser , und zwar ausschliesslich mit der dem Cap eigenen *) Gattung Ehrharla, in welcher die F.smilie der Gräser so sichlllch zu den höheren Monoco- tyledonen hinaufrückt. Man mochte die Ehrharten des Caps den Ericeen dieses Landes vergleichen , und die Gattung Leersia, welche diese Zunft in unserm Weltlheilc mit einer Art (unter 290 Deutschen z. B.) vei tritt, der Calluna oder Erica vulgaris zur Seite stellen. In Brasi lien bilden die einheimischen Oryzeen ^^ der Gräser. 11. Zunächst an Eigenthümllchkeit heben sich uii ler den Stipeen die Gailung Arihvatheniin mit 5, und Linier den Avenaceen die Gattungen Pcntameris und Danihonia, zusammen mit 13 (die Steudelschen einge 'echnet sogar mit 15 — 16) Arten, hervon Slatl der Gal *) Die beiden EhrliarLae, wetrhc Manag.ijrnr ziigescliriebeii vver- !cii, sind nocVi zweiMli.ift- 7r r.d. 3s \ieh: Q'l .J54 tuDg Avena^ welche ganz felilt, Irelcn Triscin auf. Tri- stachya isl diesem Gebiete mit Brasilien gemein. 12. Es verdient bemerkt zu werden, dass diese, an Artenzahl so bedeutsam hevvorslehenden Gattungen, ob- wohl sie zu sehr verschiedenen Zünften gehören, den- noch unter sich eine gewisse, ich möchte sagen lands- mannschaftliche, Aehnlichkeit an sich tragen und sich in solcher Hinsicht ungefähr eben so verhalten, wie die über- wiegenden Gattungen mehrerer dicolyledonischen Fami- lien, z. B. Ericeen, Diosmeen, Thymeläen, Proteaceen, ja selbst Synanthereen derselben Flora unter einander, gleichsam als präge die Natur die einer jeden Gegend am meisten gemässe Grundform überall aus, wo sie sich am freisten und ungehemmtesten, daher auch in den zahl- reichsten Besonderheiten, entfallet. Zusammenstellung der noch zweifeUiaften Gräser in Thunbergs Flora Capensis. * Panlcum filiforme. deustum. caudatnm. Aristida Hyslrix. * Alopecurus capensis. * Phalaris dentala. Stipa capensis. Andropogon Ischaemum. villosus. * Holcus Caffrorum. capIUaris. selifolius. serratus. Melica decumbens. 355 r\icaca raceiuoüa, Briza gcniculala. striata. - raccmosa. Poa glomerala. . - spinosa. Dactylis villosa. Bromus pectlnalus^ Avena elephanlina. purpurea. Cynosurus paniculatus. Ueber mehrere der hier Genannten, welche mit * be- zeichnet sind, haben wir in dem Vorhergehenden Vermu- ihungen gewagt; die übrigen liegen für uns ganz im Dunklen. Ausser diesen zweifelhaften Arten der Thunbergschen Flora Capensis, welche uns hier vorzugsweise beschäfti- gen, wollen wir auch noch fünf, von Herrn Steudel in der Flora vom Jahre 1829. B. 2. aufgezählte, aber nicht hinlänglich ausgeführte Grasarten namhaft machen, deren wir schon oben in der Zusammenstellung erwähnt haben, die aber, so hervorgehoben, vielleicht um so früher eine nahe liegende Erörterung finden werden. Andropogon pseudohirtus Steud. 1. c. p. 471. n. 66. Eckion Herb. Cap. n. 919. Fast nur Spielart von A. hirlus. Avena rigida Steud. I. c. p. 482. n. 79. , von Herrn von Ludwig gesendet. Scheint eine gute, zu Tri- selum gehörige Art. Avena papulosa Steud. 1. c. p. 484. n. 81. Eckion Herb. Cap. n. 936. Scheint uns zu Danlhonia (Pentameris) glulinosa Schrad. zu gehören und 23* aob darf nlchl mll D. (Penlamcris) papulosa Silirad. verwechselt werden. Avena andropogoides Steud. 1. c. p. 486. n. 86., ebenfalls von Herrn von Ludwig gesendet. Hemisacris gonnlodes Steud. 1 c. p. 490. n. 97. Ueber diese als neu aufgestellte Gattung habe ich mich schon oben unter n. 67. erklärt. Ich halle dafür, dass sie nicht nur an sich nicht von Schismus Pal. de Beauv. verschieden, sondern dass auch die a. a. O. beschriebene Hemisacris gonatodes der Schismus marglnatus Pal. de Beauv., oder die Festuca calyclna Lin. selbst sei, von welcher ich mehrere, durch Herrn Zeyher in dem Districte Uitenhagen gesammelte Exemplare vor mir habe. 367 POLYCALAE l^^OVA SPECIES, AL(xLSTO DE ST. HlLx\mE DICATA STEPHl^O ENDLICHER. POLYGALA IIILARIANA. P. caulc fniticoso «iniplici, iiilerne nudo, snperne folioso folilfitjue oblongo-lanceolatis, ulrlnqiie aJtenualis gla- bcrriniis, alis c.irinam imberbein trilobain siibaequanti- bus, petalis lalcralibus basi lalere posllco produclis. Habitat in Braslliae provincla ßahiensl, (Blancliet.) Radix lignosa, ramosa, torluosa. Caiilis pcdalls, liu- licosus, calaini scriplovii cvassitie, simplicissimus, adscen- dens, parmii ilexuosiis, cortice riaiosoTViigoso cineieo, in- ferne deniidalus, rolioniiii delapsoriim cicatricibus torluo- sus, apicc loliosus, Folia altcnia, coiiferta, oblongo-lan- ceolata, 5 pollices longa, 1| pollicem lata, basi in pelio- lum brevissimum, vix 3 lincas longiun, canaliculatum, iuaequilalere atienuala, apice abiuptiui acnininala, acu- mine obtusiusculo, brevissiine mucronalo; integeirima, glabra; nervo niedio basi })aniaiper incias>salo, apice al- lenualo, et in mucroneui excuucnle, supra impresso, sub-^ Ins proniimdo, latevallbns (IS — 20.) teneri<)ii!>n.s, inlVrio- ribns oppnsilis, snperiorilrus allcinis, in paa^lua iideiiori proniinenlibus , inter se parallelis ad oras condjinalis el norvis secnndarlls lenerrime reticulalini Cdniuxis. Kace- 358 mus termlnalis sImplex, basi squama ovata acuta, 3 — 4 llneas longa, puberula (gemmae hiuernaculo) vaginalus, apice gemma conica termlnalus; rhachis continua , 4 — 5 polllcarls glaberrlma, ad basin pedicellorum prominula, angulala, infra florum abortu nuda, superne 5 — 10 flora. Bracteae squamiformes acutao, 1 lineam longae, 1 lin. latae, margine membranaceo angusllssimo clnctae, deciduae. Bracteolarum loco glandula minima, subumbonata, pedl- celll basin ulioque laleve slipans. Pedicelll erecto- paten- tes, telragoni, apice parumper incrassati, 4 lineas longi. Calys 5-sepalus, posticum ovalum, acutum, basi subsac- cato-concavum, 2 lineas longuni, ad angulum rectum pa- tens V. deflexum; sepala anlica ovata, acuta, 2 lineas longa, 1 lineam lata, basi inaequilalera, lalere supcrlorc nempe paulo latlore. Sepala lateralla (alae), ovato-ob- longae, aculae, apice brevissime mucronulatae, 9 lineas longae, 3^ lln. latae, sublnaequilalerae, roseae, basi ma- cula obscurlore, in venas flabellalas ad marglnem inter se comblnatas fatiscente notatae^ pedicello directione sua contlnuae. Corolla pallide rosea, alls parum longior, ad angulum rectum patens, 10 lineas longa, expansa tres lineas lata; carina imberbis elongala, basi dilatata, medio angnstata, apice Ilerum expansa, 3-loba, lobls rotundalo obtusus, Intermcdio longlore galeatlm concavo; petala po- slica lertia parte libera, linear! oblonga , singula 9 lineas longa, li lineam lata, spiee oblusa, juxta tolam longltu- dlneni parumper curvala, venis parallelis percursa, basi in processum deorsum incurvum obtuslusculum 1 lineam longum, sepall postici cavilnlcm Intranle producta. Sla- mina glabra. Filamenla filiformla, loboruin laterallum ca- rlnae longitudinc, Anllicrae clavalae. Ovarlum globosum, grani mlliacei magnitudlne glabrum. Stylus lilltorniis, flexudsus, corollac longitudinc, scusim incrassatus, apice 359 infraclus, triincato dllatalus, ad puncUim Infcrius stigma- tosus. Fruclus liaud suppclll. Observalio. Specics insigtiis, Polygalae grandilollae St. Hil. (Flor. Brasil. II. p. 35.) proxinie alünis, omnium pnrtlum glabrilie, corolla alas superante, petnlis posticis basi produclls et styli forma salis distincta. Corollac ob- liquilas cum ejiisdcin in parlem posticam porrcctione con- jucla egregie conürmnL legem, quam natura iu florum obliquitale sequitur, a clarissiino Marllus (nov, gen. et f;p. III. 70.) indicalain. 360 t ber einige vom Dr. Schiede railgetheilte A r Ä e 11 e i in ittel aus ]\Iexico, vom Hei ausgeben RADIX JALAPAE. Es ist in Französlsclien Journalen von zwei Arien der Jalape in Mexico die llede gewesen , welche der Apotheker Le Danois zu Oiizaba in Mexico an Alex. v. Humboldt gesendet und dieser üesfonlaines milgetheilt hatte, der darüber einen \ orlrag in dem Pariser Institut gehalten hat (S. pharm. Centralbl. 1831. p. 196.). Es wurde erkannt, dass es zwei Convolvuli waren. Der eine, durch die Benennung männliche Jalape ausgezeichnet, hat herzförmige, zottige Biälter. Chevallier fand dass diese Jalape in der Gabe von 2 Drachmen purgirt und beinahe die gleiche Menge Harz enthält, wie die gewöhn- liche Jalape; Serullas äussert dabei, dass dies Mittel bei der nölhigen hohen Gabe nicht als Abfiihrungsmiltel zu be- trachten sei, indem unter gleichen Umständen viele Stoffe gleiche Wirkung äussern würden und Virey fügt endlich hinzu: dass dem Anschn nach die Wurzel sich der 31c- choacaujia zu nähern scheine. Der andere hat herzförmige, glatle, In eine lange Spitze endigende ßläller und eine schöne rosenrolhe Blu- menkrone von Gestalt und Grösse des C scpiuni L, Wie schon anderweitig und zuerst in diesen Blättern bekannt geworden Ist, hat Schiede In Mexico bei Chlcon- quiaco In der kalten Kegion den Convolvulus wild und (ingcbiiul gefunden, dessen \1 urzel unter dein INanien 3t)l Piirga von den Bewohnern der Provinz Jalapa in den Handel gebracht wird. Er glaubte, dies müsse der ächte C. Jalapa L. sein, da aber schon ein anderer, von dem, nach Angabe Französischer Beobachter, auch liaiUx Jalapae tür den Handel gesammelt wird, diesen Namen hatte und daher behalten mussic, so hat ihn Wenderolh sehr gut C. Piivi^n benannt (Ipomoca Schiedeana Zuccar. i. d. bot. Zeit.). Diese Winde ist schon in Deutschen Gärten, sie hat glatte, herzförmige, zugespitzte Blätter und rothe Blumen, scheint also mit der von Le Danols eingesandten zweiten Art identisch zu sein. Dass diese Pllanze die ächte Jalape unserer Apotheken sei, hat Wenderolh er- kannt, und auch mir scheint nach den mitgelheilteu Knol- len, die freilich durch Feuchtigkeit gelitten hatten, dar- über kein Zweifel zu seyn. Von dem andern Convolvulus, der männliche Jalape nach Le Danois genannt wird, kommt dagegen wohl die Drogue, welche mir mein Freund Schiede aus .lalapa mit folgender Nachricht übersandte. ,^Purga macho *). Eine falsche Jalapenwurzel, die zuweilen hierher zu Markte gebracht wird, in Veracruz aber gar nichts gilt". Die Pflanze, welche dies Mittel liefert, kam ihm nicht zu Ge- sicht. Die übersandte Probe besteht meist aus Queer- schnitten einer langen fleischigen Wurzel , welche | — 2.} Z. dick sewesen sein muss, deren Länge aber aus den verschieden grossen Stücken nicht hervorgeht. Die Schnittflächen sind sehr uneben, häutig nach der Mltle eingesenkt, von ganz kleinen vorstehenden Erhabenheiten etwas scharf anzufühlen, diese Erhabenheiten zeigen sich auf dem frischen Schnllle als weisse Punkte (es sind wohl Gefässbündel). Der Umfang der Sliicke ist unre- gelmässig eckig, die Selten sind längs-runzlich , hier und *) mäanlicl'.. 362 da einen erhabenen ruberkel zeigend. Die Farbe ist der Farbe der Jalapa unserer Olficlnen ziemlich ähiia lieh, nur etwas Hehler. Von concentrischen Ringen, oder von ganz birnförmlgen Stücken mit einer Endvvurzel zeigt sich keine Spur, so dass sich diese Parga macho ganz leicht unterscheiden lässt. Dass sie aber mit der Me- choacanna überein konmie, wie Virey meint, scheint mir, obwohl ich diesen Avzenelkürpcr nicht kenne, nach der Abbildung von Goebel und nach andern Beschreibungen, nicht glaublich. Lberhaupt ist diese Rad. Mechoacannae noch sehr in Dunkel gehüllt, da Brasilien und IMexico jedes eine Wurzel des INamens und wie es sehr wahr- scheinlich ist, ganz verschiedenen Herkommens, geliefert haben. ISur an Ort und Stelle befindliche umsichtige und aufmerksame Botaniker köimen uns über solche Zweifel Aufklärung geben. CORTEX COPALCHE. In dem Berlinischen Jahrbuch für Pharmacle (Jahrg. 31. 2le Ablh. S. 7.) habe ich von dem Cortex Copalche, auf die trefflichen Forschungen meines Freundes, des Dr. Schiede in Mexico gestützt, die Mutlerpflanze bekannt gemacht, welche ich Croion Pseudochina genannt habe. Damals halle ich nicht die erhaltene Copalche -Rinde mit der in pharmacologischen Werken schon beschriebenen Rinde gleichen Namens verglichen. Jetzt kann ich be- haupten, dass die mir übersandle mit der von Goebel abgebildeten (W aarenkfuidc Th. I. t. 26. f. 1 — 6.) ganz idcnllsch isl. Dass es das Croton suberosum KBK. nicht sein könne, welches diese Rinde liefert, schien mir schon nach dev- Ansicht des Huiuboldbchen Exemplars in Will- denows Sammlung ausgemacht zu sein, da die ausgezeich- net korkartige Rinde wohl schwerlich sich so umgestalten könnte, dass daraus die Copalche-Rindc entstände, welche 363 mehr Ähnlichkeit mit der Cascarill- Rinde hat, die von einer Pflanze stammt, welche ebenfalls mit dem Copalche Crolon die grössle Ähnlichkeit zeigt. SANGRE DE DRAGO. In der Linnaea VI. p. 360. haben wir ein Croton beschrieben, welches wir Draco genannt haben, da es nicht Cr. sanguifluus HBK., wie unser Freund Schiede vermulhen musste, war. Aus dem blulhrolhen Safte die- ses Baumes wird (s. Linnaea IV. S. 578.) in Mexico ein Drachenblut bereitet, welches dort als Ilellniiltel, als Adstringens gebraucht wird. Unser Freund hat uns aucli eine Probe des daraus gewonnenen Drachenbluts milgc- iheilt, welche zu beschreibeh wir versuchen wollen, l'^s bildet dies Drachenblul ein kiessandartiges, schwach ins Braune ziehendes schwarzes Pulver, dessen einzelne sehr ungleiche Körnchen auf ihrer Fläche einen GlimmerglauA zeigen, undurchsichtig und unregelmässig eckig sind, zu- weilen auch zu grössern Stücken zusammenballen. Der Geschmack ist wenig bitterlich zusammenziehend, etwas ihonarlig. Wasser löst daraus einen rothen Farbstoff auf. AA ir kennen demnach drei Croton. Arten, welche ein ähnliches Produkt liefern, Cr. sanguifluus und hibiscifo' Uns HBK. und unseren Cr. Draco, welche alle mit ein- ander in ihrem Äussern höchst ähnlich sind. Noch manche Heilkräfte mögen in dieser schönen Gattung verborgen liegen, Andeutungen dazu geben uns schon der quiteusi- sche Saumerio, Croton coriaceus HBK., dessen Holz und Rinde verbrennend, einen angenehmen fliichligen aroma- tischen Geruch geben, ferner die Ullncina von Amazonen, lluss, Cr. thnrifcr und adipatus HBK., aus deren Rinde ein Weihrauch bcicilct wird, u. a. m. 364 DE PLANUS IN EXPEDITIONE ROIVLIN- ZOFFIANxi j ET IN HERBARUS REGllS OBSERVATIS DISSEKERE PEKGITÜR. VERBENACEAE A U C T O R E ADELBERTO de CTI AMISSO. ( Contiiiualio. ) TAMOjNEA Alibi. Kunth. {Ghinia Scbreb. Gaertii. W.) Tamonea Spicata Aubl. Guy. 2. p. 660. t. 268. E. Brasilia tropica misit Sellow, e Bahia Lliol/,ky. CASSELLV N. et M. Act. Acatl. Lcop. cur. 11. p. 73. 1. Casselia verojiicaefoUa N. Folils lanceolalis antice profunde acute serralis, pedunculis billoris, pedicellis quam pedunculus cl calyx lougloribus iolio inullo brevioribus, dentibus calyclnis cuspidalis. E Brasilia tropica misit Sellow. Proxima C. serratae N. el M. 1. c. l. 6., quae flori- bus racemosis, breviier pedicellalis et denlibus calycinis acutls nmticls a nostra facile erit diagnoscenda. Caules e llguosa radice hornotini plures, spilhamael, simplicissimi vel rainos ex ini'erioribus nodis proferentes opposilos sui similes 365 nequalesque, crcctl, laxl, paululum interdum ad nodos flexuosi, inlernodiis polHcaribus sesqulpollicarlbusque , pi- lis brevlssimis relvorsis inconspicue viscidulo - pubescen- Ics. Folia pseudoopposllaj opposita; inferiora imperfecte evoluta brcviora, latiora, oblusiora; medil caulis patula, lanceolata, acuta, basi integerrima in peliolum brevissi- mum allenuala, a terlio vel a medio sursum grosse pro- funde serrala, serraturis utrinscens 5 — 9 acuminatis aculis, acumine saepe retrorso; glabra sunt margine setis brevi- bus antrorsis munita et scabra, nervo venis primariis utrinsecus circiter 5 valde obliquls venuHsque reticulatis subtus prominulis; ad duos poUices et ultra elonganlur, pellolo sesqullinearl, latitudlne 10 lineavum; superiora sensim decrescunt, angusllora aculioraque, magls scabra, In nervo et venis setulis patulis munila. Inflorescentia: racemi abbreviati pauci- (bi-) flori, axillares, opposili, Acri- bus longe pndlcellafls sub anthesi creclls, fructu nutante. Pedunculus biflorus, sesqui — bilinearis; pedicelli tri — quinquelineares, bracteolae selaceae minutae, altera videtur pedicellum floris prlmegini suffulcire, altera pauIo altius pedicellum alterius floris, inflorescentiae racemosae testis. Calyx aequalis, sub anthesi, öplicatus, tubulosus, tres fere lineas longus, quinquenervis, quinque dentatus, dehtibus late trlangularibus acutls, nervo excurrenie cuspidatis; ner- vis cuspidibusque (sie ut etlam bracleae) setulis patulis albis munitis cilialisque. Corolla cum genitalibus glabra, calyce ter fere longior, tubo brevissimo, limbo infundlbu^ liformi aniplo. Slamina didynarna, minula, lllamentis bre- vibuS;, in tubo vel fauce corollae intra calycem latentia. Stylus brevis cum stigmate capitato longitudine staminum. Bacca cxsucca calyce persistente vestlta, lurbiuato-obcor- data, rugoso -grosse reticulata et angulala. 2. CassElia chamaedryfoUa N. Foliis ex ovato cllip* ticis profunde serratis, serraturis clliplicls, cuneata basi 300 integerrlmis, racemis pauclflorls creclis folio diiplo piii riesque longiorlbus, florlbiis brevilcr pedlcellalis, dentibus calycinis elliptlcls, subcuspldato-elliplicls. E Brasilia tropica misit Sellow. Foliis serralurisque oblusloribus elllpllcis, racemlsque elongatis a superlori et a C. serrula diversa. Glabra laevisque. Caules bcrbacel subscmipedalcs, erecli et ad- scendentes, simplices et inferne rasosi, inlernodiis semi- polllcaribus, sesquipolllcarlbusque. Folia pseudoopposita, opposita ; infinia squamiformia; inferiora rotundiora, ml- iiora; mcdii caulis maxinfie evoluta patula, subsessilia, ovata ellipticave, aculiora obluslorave, cuncata integerrima bnsi in peliolum altenuata, antice et laleribus profunde serrala, serraluris anlrorsis elllpticis acutioribus oblusio- ribusve submucronulatls ; supra nitida, siibtus opaciora pal- lidlora nervo venisque reliculotis prominulis; maxima ses- quipollicaria , 8 lineas lata. Racemi axillares, oppositi, erecti, subtripollicares, saepius triflori, floribus breviter pedicellatis creclis, sub anlbesl in apice approximalis, sub grosslficalinnc fructus remotis , fruclu nulanle. PedlcelUis calyce brevior, circiler sesquilinearis. Calyx tres fcre li lineas longus, sub anibesi tubulosus, quinqueplicalus, denlibus elliptlcls acuminatis subcuspidatis ; latlus plicae dorsum tenuiter irlnerve in acumen vel cuspidem produ citur. Corolla breviter tubulosa, limbo Infundibnliforniu, lobls rotundatis, ter circiter calyce longior. Genllalia su- perlorls speciel intra calycem paulo allius in fauce corol lae sIta. Fructus junlori statu observatus a fructu C vc- ronicaefoUae differre non videtur. PETRAEA L. 1. Petraea voluhilis Jacq. am. p. 1$0. 114, Sieb. pl. exslc. Marl. n. 157. HW. n. 11488. foU 2 et 3. P. caule basi volubili, racemis terminalibus (rariiis 367 gemma nplcali sese evolvenle sublermlnallbus, rariusque accessoriis niinoiibus e summorum follorum axillis co- mltatis.). FolUs ovatls et late ovaiis, basi obtiisis et sub- coi'datls (rarius obovalis basi angustatis). Antlllana pri- maria auclorum species, cujus nomen forsitan usurpanl et consobrlnae ullerius recognoscendne species. Haud ta- rnen dubitamus Anlillanis consociare Ikasiliensia specimlna ab indefesso celeberrimoque misse Sellowio. Petraea (volubilis?) meDclcana. Schiede Llnnaea 6. p. 373. n. 1172. //frutex elegans scandens ex Actopan" a genulna recedere videtur: racemls axlllarlbus. Rami lenli intcrnodlls elongalis scandenles e quoque nodo ra- cemos proterentes axillares, opposllos, sub anlliesl follis vix longlores; folla magis elliptica, utrinque acutiora, aplce evidenlius acuminata. Hujus erunt loci. P. voluhUis Ber- landler pl. eis. n. 136. Tamplco (racemi tioslro speclnuni plures sublermlnales). P. 3Iexicana HW. n. 11490. I, species iiova inter Acapulco et Mexico '^ Humboldt in fcchcdula allaque speclniina Humboldliana e Chilpanclngo in herb, summl virl Kunlh, qui dubia silenllo praeteriit. Haec Humboldtiana specimlna follis majorlbus basi magis rotundalis jam a superloribus recedunt. Petraea (voJnhilis?) guiancnsis herbarii Kunihlani e Cajenna follis ellipllcls utrinque acumlnalis inslgnltur; propria forsitan species ulterius indaganda. 2. Petkaea arhorea HBK. 2. p. 228., In HW. sub P. volnbili fol. 1. et in herb. Kunlh. Specimlna follorum fruclusque maturi defectu manca. P. caule arboreo, racemls axlllarlbus, follis oblong!«. Mo- nendum pedlcellos, quI 1. c. lapsu forsitan typographico lineara longl dicunlur, hls in specimlnibus Ires qualuor- que b'neas nee perfccte evolutos metientes observarl. — Hujus erlt loci et Petraea arboren HW. n. 11489. Specimen e Caracas a Bredemeyer ralssum, qui mcmoran 368 dam addidit descrlplloncm llngua vernacula: /,DIcser über 20 Fuss hohe, stark äsllge ßaum, unterscheidet sich von der Pctraca vohihills nicht allein durch die Blätter, son- dern auch durch den baumartigen Wuchs und durch den Stand der ßlülhentrauben, die bei der P. volubilis nur an den Enden der sich windenden Zweige, bei dieser Art aber durchaus an den Zweigen gegeneinander über In den Winkeln der Blätter hervorkommen. — Die Blät- ter stehen gegeneinander über, sind fast stiellos, lancelt- förmig, an beiden Enden slumpf, ganzrandig, am Rande rückwärts scharf^ bei 7 Zoll lang, 1\ Zoll breit. — Die Blumentrauben sind 5 Zoll lang und einfach. Die sehr schönen violellfarbigen Blumen sind kurz gestielt und un- regelmässig stehend. Die violeltfarbigen grossen Kelche bleiben beständig bis die Samen reif sind. Die Blumen- krone ist viel kleiner als der Kelch, dunkler blau, rad- förmig, fünflheilig und fällt sehr bald ab. — Dieser Baum, dessen Aste gegeneinander über stehen, rund sind und eine wcissgrauc, glatte Rinde haben, hat durch den Monat April hindurch, da er mit einer solchen Menge veilchcn. blauen Blumen bedeckt steht, dass man kaum seine Blät- ter darunter wahrnimml, ein prachtvolles und auffallendes Ansehen. Er wächst bei Caracas am Fusse der hohen Gebirge, wo die Gebirgsbache Gräben bilden (Quebra- das) zwischen andern Slräuchern und Bäumen auf gutem Boden". — Folia speciminis paulo teneriora et multo minus scabra quam P. volubilis, lanceolala, basi atlenuata, Septem -pollicaria, latitudine bipollicari. Flores prorsus similes, pariter pseudooppositi, vix brevius petiolati. Petioli subsemipollicares biacteolis suis suffulti, quae in speciminibus llumboldlianis deficiuiii. 3. ViÄVikY.k suhsePrata ^. V olubilis, racemis axillaribus oppositis, foliis lanceoialis clliplicisque dentalis et inte^ gerrimis, basi saepius aculis nunquam cordatis» E Bra- 369 E Brasili.') tropica nilsil Sellowius pluribus locis lec- tam, c lilo Janeiro IJagpiidorf. Dentalis a coiigeneilbus integerrimifolüs omnibus facilc diagnoscenda folils, si nsodo dentata essent omnia, at grosse subserralo-dcntata, dcnie uno allerove notala et intcgerrima occurrunt, nee desnnt specimina foliis omnino inlegeirinnis. Maxime altinis vidclur P. raccmosae N. et M., at racemi noslrae nee in magna speciminum copia un- quam verliclllali qualeini pluresve. P. deidiculala Sehr, absque dubio P. rugosae 1I13K. similior quam nostrae. Caulis nobis ignotus. Rami nunc internodiis brevibus crecli, nunc sacpius internodiis clongalis scandenles sese pvaebent. Folia juniori statu lanceolata, ulrinque acuta, nervo cxcuiiejUe longiusculc valide mucronala, cuspidala; adidla obloiigo-elliptica elüplicaque, utrinque rolundiora, nmcrone breviori, subieflexo, subevanido, imo apiee emar- ginata; more geneiis variabllia in obovatam polius ver- gunt lormam quam in ovatam, basi saepe acuta, nonnun- qnam inaequiialera ; nervo, venis, consistenlia et scabrilie similia sunt foliis P. volubilis, accedunt forma ad P. ar- hovcain; dentibus marginis, dum adsunt, ab omnibus re- cedunt; maxima circiler ^\ poHices longa, 1| poll. lala; peliolo 1 — 3 lineas longo, llacemi, more congcnerum pseudo-opposiliflori bracleolati et puberuli, ramos ornant annotinos erecti ereclo-palulive; sub grossificalione fruclus maxime evoluli seniipedales pedalesque, pedicellis semi- poUicarlbus pollicaribusque, calycibus sesquipoUicaiibus majorlbusque eximie coeruleo-splendenlibus superbiunt. Flos congenerum. C:ilycis limbns interior quinqueden- V latus, dentibus latis brevibus pubescenlibus lubo coroUae adpressis. Corolla calyce iit videtur saturatius colorata, infundibulilormis, subbypooralerilormis, lubo intus vil- loso exlus glabro, limbo utrinque pubescenle parvo quin- quelobo, lobis lallludine inaequalibus rolundatis. Stamina 7r Bd. is H,..ft. 2-i 370 quatuor subacqualia, fauccm occiipnnlia; filamcnta brcvia inlus barbata. Gcrmcn ovaliim, glaiulula crassa basi sc- micinctum, stylusqiic brevis cum sllginalc capilato in- cliisus eilaberilma. Petkaea rugosa IIBK. 2. p. 228. HW. n. 11491. dJ- stlnctissima est species. Petkaea dcntata Spr. Syst. 2. p. 96 t. est Patngo- niila amcricana varictas glabni nobis Llnnaea 4. p. 492. Petkaea oblonga Spr. ibid. est Banisteriac species^ de qua suo loco. Petkaea racemosa Nees et Mart. Nov. act. Ac. Leop. cur. 11. p. 72. et Petraea denficiiJnla Schrad. Goel. gel. An*. 1821. p. 712. ex aucloruni vcrbis lanlum nobis notae. AVICENINIA L., RB. prod. p. 518. Ed. Nees. 374. AviCENNiA nitida Jacq. Am. p. 177. t. 112. Paltn- vier gris Marlinicensibus. Hanc unicam formam e Brasilia mlslt Sellowius no- ster, in pluribus leclam locis. Inttorescentia tomenloso - canescens, folla ulrlnque glabra^ tiilidulaj subconcolora ; angusle lanceolata, plerum- que sunt et utrinque acuta, longiludine quinque pollicum, latitudlne decem linearum, petiolo semipoUlcarl. Convenlt follorum forma A. tomentosa surinamensis Weigelt pl. cxsic. , oonvenit et varietas GuayaquiJensis Kunlh Gen. et Sp. 2. p. 229. Synops. 2. p. 66., at utraque lomento raso incano paginae follorum inferioris divcrsa. Convenit glabrilie Mavglc hlanco Nantlensium Schiede pl. exs. n. 1280. Linnaea 6. p. 416. et 4. p. .567., at folla illl elliptiea, utrinque obtusa, Iripollicarla, pollice latlora, et, quod gravius discrimen, venae follorum tenues, sijbim- — 371 morsac, suhlnconspicunc. Nee audcmns nos de spcciebus et variclalibus Avlcenniae compuncre lllem. Conferalur KuuUi. 1. c. MANTISSA. VITEX. Trihn.s nltcva, ViTEx polygama N. Polygama, subvelulino - rufes* ccnll-tomentosQ, lomenlo in supera viridl pubescentc pa- pna t'olioruin rarescenie, foHIs longe pctiolatis quinque- lolialls (rarissime Irlfoliatls), Tollolis brevller pcdicellalls obovatis breviler aciiminalis inacqnalibus, medio majori) niediis tribiis basi euneatis, cxicrioribiis minoribus inae- quilalcrallbus exteriori dilalalo laterc scmielliplicis, cymis nxülaribiis bis lerque biiidis confertifloris subcapilalis, bractcis llncarlbus longiludine florum, peduneulo quam petiobim breviori. Misit Sellow e Brasilia acquinoctiali: 1) hermaphro>- (lllfim florenlem, foliis tcncrioribiis, tomenlo uberlori ve- liilino. 2) Fructifcram i'ollis quliique- et Irifolialis adul- tioribus crasfiinerviis, tomenlo sublus rariori breviori et opaciorl vestilis, siipra calvcscenlibus. 3) Fcminnni flo- rentem frucliferae similem, foliis oninibus quinquefolialis. Rami ad nodos compressi et dilatati; adulli calves- ccntcs, cicatrisali, cortice cincrco. Internodia subpollicaria Iripollicariaque. Pclioli tri- et quadripolllcares, facie plana , dorso convcxo. Fuliolum medium quinquepolli- care, latitudlnc circiter 2< pollicum, pedlccllo trilinearl; exlima variae magnitudinis, sublripollicaria, latitudinc If pol!., pcdicello subscsqnilincari. Junlora ulrinquc vc- lulina, mollia; adulta supra calvcscenlia, sublus nilore amisso tenuiler tomenlosa, crassl- pennlnervia reliculalo- venosaquc, venis prlmariis utrinsecus 10 — 13, nervo et 24* 372 vcnis supra Icvlter imprcssls, sublus prominontlbus. Pe- dunculus bipolHcarls paulove longlor, duas pedicelll tcr- tlas partes aequans, eodem ter circller tenuior, compres- sus. Cyma florens conipacia, diaineiro circiler polIicarJ, bracleis ornata bit"arcaiion«s suirnlcientibiis e lanceolalo linearibus; inl'eviorlbiis flores saepe superaiiiibus; superio- rlbus minorlbus. Flores subscssiles. Calyx cupulilormls, laxus, 3 — 4< lineas longiis, quinquefidiis vel quinqueden- tatus, den4ibus longifudiiie Uibi elHplicis acuminatis aculis, sinubus oblusls inlerjeclis. Corolla crassluscula, consi- stenlla fumlore, retlculalo-venosa; exlus tom^nlo com- muni vesüta marginem labil versus rarescente; tubulosa, t«bo semipollicari, liiubo obliquo bilabiato, lablo superiori brcvi bifido; inrerioi"e producta triiolx) quatuor circiler H neas longoj lobe mcdio maxirno dilalalo sidiorbiculari subemarglnalo; caeterls ulriusquc labü clllpllcls oblusis. Hermaphroditae corolla In Inferior! lubo, duas lineas su- pra basin staininitera, ibidem villis inslrucla, lubo caele- rum intus nudo glabroque; linibo puberulo. Staniina qua- tuor didynama, e lauce exserla, Lnbio breviora, curvala; longlora a parle labil; filamenta pl^na , linearia, basl bar- bala, sursum puberula, aplce acula; anlberae parvae, bi- locularrolil.s mediocrlbus tubulosis sensim superne dilatalis prolundius bilabialis» labio supero inlcgro acuto, infero brc- vilcr trllobo, lobis oblusis. — Frutex, ramis terctibus, rectis llexisve ad genicula, subbirsulo-niolliter pilosis. .Fo- lia 2 — 4 p. longa, 8— 18 lin. lala, nervo venisque snb- oclonis subtus proininulis, pagina supcra pilis minutis ad- prcs^is adspersa iu nervo alque in pctiolo 1-^3 1. töngo copiosioribus; paginam infcram coi»iüsiorcs et longiores 396 subhlrsnlam lacluquc mollem rcddunl. Ex axillis siiperl- orum foliornin provcnlunl pcdimculi opposili, clrclter pol Ilcarcs, lerclcs, codcin modo ut r;nnl subhlrsuli, aplccque dividujiliir in «plcas 4 — 2 umbcllatlin disposltas secuudas, pedunculos acquaiiles paiillulumve superantcs, aut simpli- ccs ex tolo spicain sisliint axillarem simpllccin sccuri- dam pedunculatam folio brcvlorem. Calyces parvl glabri sesslles tvibus sufl'uiciunlur bracleis nunulis et in ö laci- nias angnstas aculas parli«intur. Corolla 1^ p. longa coc- cinca gl.iberrinia, lablo snperiore recto binervi, inrorlure dein revolulo. Slaniina longitudlne corollae aniberis -^ l. longis. Capsnlam submaturam vidimus glabram 6 — 8 p. longam fere Janceolalam. — Passim quasi spontc Jalapae IMajo 18"21> et cnlla ad Jlacienda de la Laguna, Jul. 78. J. proxlma intci'viiptae IIBK. (Linn. V. p. 95.) — Ilerbacca, tlore purpurco in sylvaticis umbrosis Jalapae Jun.; in umbrosis ad Tioselo Aug. 29. 79. RuELLiA rivulnris n. sp., caiile crecio tciragono ramoso subbirsulo, l'oliis petiolalis angusic lanceolalis ulrinque acute anguslalis pilosiusculis ; floribus axillaribus subsessilil)us; calycis pilosiusculi laciniis filifornnbus, eo- rollis parvis calyce tertia parte longioribus. — Species al'- fniis M. lacnstri (Linn. \. p. 96.), diversa: pilosllalc uberiori et folia occupante, foliis longe peliolatis atquc in pctiolum attenualis calycis laciniis fdilormibus; slatura majore. Radix rcpens. Caulis fere bipcdalis bcrbaceus, raniis ipso brevioribus; lolia majora 4 — 5 p. longa, 8-^- 10 I. lata. Pili sordidi in summitatibus, petiolis et nervo infcrne copiosiorcs et longiores quam in pagina folioruni ubi parvi adpressi et dispersi. Calyces 4 lin. longi co- rolla b lin., cxtus puberula intus glabra, subbllablala, labio supero bilobo, inlero Irilobo, lobis brevibus oblusls. Slanvina, 4 didynania inclusa glabra; sfylus longiludinc slaminun) luajomni stigniale bilido. Capsula non: obsci- 397 vala. — Ilerba pcrennis corolla lilacina (apcria). In ri- vulls, Cucsla graiide de Clilconqiiiaco Sopt. 29. 80. R. affinis vhicoidi IIb. W. n. llööO, qiiao Brasl- liae incola ab hac mexlcana sllrpc vl\ alla nola , fpiani corollis diiTiIdio nünoribns distat. Qiuim hiijus piilcbrae planlae, corollis longe lubulosls apice lalc ini'uiullbiiliror' iTtIbus 2:'- p. longis coerulcls pauca adinodiim adisiiit spe- cimlna ad Ilacieiula de la Laguiia lecia Jul. 29 alllnilas s'it dubia, silentio praclcrcunda erit. VERBENACEAE. 81. HoSTA grnndifolia Linn. V. p. 97. n. 124. — Pr. Tioselo rarliis. Aug. 29. 82. DüKANTA Plumicri L. (Linn. I. c. n. 126.). — Florcs coemlei, fruclus flavi. In dnmetis Jalapae, IVIujo 29. 83. CiTiiAKEXYLUM Jucifliim LInn. 1. c. n. 128. — Fru- lox orgyalls, corolla pallide vi«tlacca. Propc la Joya ra- rlus. .lan. 29. 84. C. Ihi^endasii Cbanri. in Linnaea V II. p. 120. — Arbor mediocris, floribus albls. .Talapae IMajo 2i), 85. LvNTANA sp. (Linn. V. n. 131.). — Cor. alblda, Pr. .Talapam frecpiens, IMajo 29. 86. L. sp. iloribus albis, l'ance flavescentl. In dnme- fl.s apricis Jalapac, Majo 29. 87. L. sp. flcnlbus croccis. In dorne lls apricis Jala pae, Majo 29. — Pauca onuilum adsunt specimina Lan- lanarum. 88. Vekbena cnroViniann L., Linn. 1. c. n. 134, Gor. pallide coernica. In urbe ipsa Jalapa, IMiijo 2;K SfK V. c grandiflorls loliis pinnalifidis incisis. — In- ier Acallan et Cbiconqulaco, Sepl. 29. Corolla iilaciiKi. — Specimina pauca. r ■' 90. PiuvA mexlcana Pers. Linn. 1. c. n. 136. — Pr. facienda de la Lnguna Aug. 29. 398 Ol. Tamoxia scnhrn Linn. I. c. n. 138. — Ilaclenda de la Lai;;iina Aug. 2!). ili. Plitkaea voJubil'is L., mcalcaun Cham. LInn. VII. p. 367. — Calycls linibus cxlerior cocruleiis, corolla vio- lacea. Frulex scaiuieiis. Rlalpays de Naiillngo. April. 21). LABIATAE. 93. SxLMK polystachya Cav., IIb. W. n. 536., KUi. Syn. 2. p. 75. — Cor. coerulea. Ad vias pr. Jalapaui, Majo 29. 94. MoswiBx ß.stulosa L., Linn. 1. c. n. 142. — In duniclis aprlcls pr. Jalapam. Jun. 29. 95. Stachys horaghioidcs Linn. I. c. n. 144. — In syl- valicis umbrosis .lalapae. Cor. rosea. Jun. 96. St. sp. — Cor. rosea. Prope la Joya. Jun. 29. 97. St. Schiedeana n. sp. caulibus adscendenlibus pubescenli - hirsulis foliis petiolalis oblongis oblusis basi cuncalis subcordaLisve crenalls ulrinqnc liirsuto-pubcscen- tlbus; vcrlicillis reniolis subsexflorls, bracleis subcordalo semiroUindis acnniiualis, galea brcvi biloba. — Prope San Miguel del Soldado et la Joya Jun. 29, (Colilur in horlo bol. Berol. c seminibus Schiedeanis sub Salviae nomine) — Perennis, radice simplici profunde ut videlur ramosa et ßub terra repeulc , nigricante hinc inde radiculas ageulc. Collum radicis mulliceps caules plures lasciculosque fo- liorum edens. Caules adscendentes, floriferi ad summum 8-pollicares tetragoni simplices foliorum parlbus paucis inslructi, Fol. radicalia ut infima caulina peliolala crenata ru<»osa oblusa, oblonga apice paululum angustiora basi nunc clarius nunc obsoletius in petiolum altenuala et cu- neata nunc magis obtusa immo leviler cordala, iiisu laml- iiae in peliolum desccndendi tarnen non exstincto. Folia \ — Vn p. longa, 5 — 12 1. lata, peliolo \ — 1| p. longo.- Superiora folia caulina subsessilia. Caulis florifera pars ' 399 3 — 6 vcrücillos flonim, qucmllbet braclcls 2 hrcvibiis se- nilrolundis subconlalis brcvitcr acuminatls suffulluin, feit inter se remolos cl in slalii Iruciilero pollice clrciler in- ter se dislanlcs, Calyx hlrsiifus bllablalo -5 - denlalus, denlibus ailsla siibulata rigidula laevi et glabra !{ 1. longa superatis. Corolla bilabiala pallide coeriilea, lablo siip. (s. galca) brevi, bllobo, lobis obliisis; luf. 3-lübo, lobo medlo produclo emarginato, latcralibus deflexis. Slam. 4. didynama completa, majora ex incisiira inlra corollae la- bia emergenlia. Stylus simplex slignialibus '2 linearibus. Inferne in lubo corollino cingulum puberulum, piibe sparsa in labium inferius adscendente. — Cerlo liuic speciei magna jcum St. hirsuta Kunth afllnilas, scd specimine nee in herbario Kuntliiano supersllle, novam piopter plu res quae obslant diiTerentias condere speciem melius fore duximus. 98. TiiYJius .rahjpensi's HßK. , LInn, 1. c. n. 146. — In humidis Jalapae Majo 29. 99. Hyptis cnpUala Poit. , Linn. 1. c. n. 147. — In dumetis aprlcis pr. la Hac. de la Lagtina Aug. 100. II. pnlyslacha IIBK., Linn. 1. c. n. löO — Inler Acatlan et Clilconquiaco. Sept. 29. 101. H. procumbcns Linn. I. c. n. 151. — In um brosis pr. La Laguna. Aug. 29. 102. Pkunella vif/garis L., Linn. 1. c. n. 154. — In graminosis Jalapae Majo. 103. MAhKüßiuM vulgare L. et ancl. — Flore alho. Ad vias in ipsa urbe Jalapensi. IMajo 29. 104. OciMUM mlcrnntlium Willd. Hb. n. 11070. \^i- ' dclur perenue. Flores obscure purpurascenlcs. Odor hlr cinus. Ad vias pr. Jalapam. Majo, .Tun. 2il. 105. ScuiELLAiUA rumiclfoUa IIliK., Linn. I. c. n. 155. Pr. la Ilac. de la Laguna Jul. 29. et in humidis Jalapae ,Majo. 400 . 106. Sc. duinrtorum n. sp. affinls Sc. vnJgnri scd rccedll: iolils basi cuncalis; a Sr. cuncatn , ciii folils sl- niilior, reccdit corollls, quarum labium snperliis s. galca .subacqualls est labio iiifero, quum in Sc. cuheata (Hb. \V^ n. 11103. spec. Pensylvanlcum a IMübleiibergio) s»it galoa erecia eUingala labio inferiore longior et tola co- rolia major. In cuueata pubes parcior et patens in hac coplosior alque in caule reflexa. Folia majora c pet. \\ p. longa, 9 — 10 I. lata, saepius minora lale lanceolata api- cein versus decrcscenlia, infnna vero oblusiora, omnia serraiuris magnis snbcreniforinibus in superiorl margine notala, supra pilis aliquot per paginam adspera, infra ad nervös venasque tnajorcs puberula et punetis minutis im- pressls insignia. Florcs levitcr pcdunculali axillares soli-- l.irii, in raconio plus minus elongalo collocati. — Con' aAuroa. In dumelis intcr San T^IIguel del Soldado et La» Joya rarlus. .Tun. 211. ' SCROFÜLAKIISEAE. 107. Castilleja scoi Zone ri folia HBK., Linn. 1. qf. n. 158. — Cal. coccineus tubo viridi. Pr. la Joya Jon. 29. lOS. C. arvcHsis Linn. 1.' c. n. 159. — Pr. Jalapanr. rarius Majo 29. 109. Pediculaius aeqninoctlalls IIB. Kunth Syn. n. p. 332. Specinien vidimus gratia cel. Kunlbii, sed minus hotuini, planla noslra vegctior, foliis luxurians majoribus. Valde propinqua et P. aniadensis L. cujus optima vidi- mus exempla, solummodo recedit foliis glabris, caule pan- lulum robustiorc recio nee adsceudente, radice non rc- pcnle? in flore vix differens structura. — Cor. llava. In- tcr frucliccs prope San Salvador. Jun. 29. (Caullnuabitur in seq. fasciculis. ) 401 Die Metamorphose der Pflanze und ihre Widersacher. Ki'iliscbe Blätter von Ernst Meyer. Wenige Bücher halten so merkwürdige Schicksale, wie GiVlhes Versuch die IMctamorphosc der Pllan- zen zu erklären. Erst verachtet, dann fast vergiUlerl, auf vielfaclie Art gemlssbraucht, und jetzt, wie manche sich einbilden, schon abgenutzt und weit übcrilügell, harrete das arme Büchlein seit vierzig Jahren und drüber vergebens aul" einen einzigen Augenblick gerechter Aner- kennung;. Doch wollen wir uns nicht entmulhigen hissen. So eben erst veranstaltete Gülhe selbst, verbunden mit der zweiten franzosischen 1 berselzung, die dritte un- veriindcrte Ausgabe des Originals. Sein Genius sagte ihm, er werde durchdringen *). Und auch mir sagt eine aus langem redlichem Forschen hervorgegangene Überzeugung: die Idee der IMetamorphose wird ewig sein in der Wis- senschaft, wie sie von Ewigkeit war und sein wird in *) Und sclion, seit ich diese Zeilen scliricl), hat sein Genius die Fackel gesenkt- Wehmütliig stehen y\ir am Grabe unsers Meislers. Doch nicht lange. Wir kehren ins Leben zurück,» Unsre Thränen trockne die frische Luft. Arbeit und Lust gebe uns der Tag. So ordnete er selbst die Aviirdigste Tudlenfcicr. Vr i;d. /IS lieft. 2Ö 402 — der Nalur. Sic wird sich rciii erhallen, wie sie uns Göllic rein überlloferle. Sie wird slth durchhUden durch alle Theilo der ßolanik und ihnen, die jetzt noch locker zusannneidiängen , Einheit und Lehen elidiaucheuv Doch, wo ist Sieg ohne Kampf? Sollen wir ruhen, die wir die Wahrheit der pflan/Jlchen Metamorphose er- kannt zu haben glauben? Sollen ihre Gegner, an Zahl uns well überlegen, uns auch an Geschicklichkeit über- bieten? Noch beharren viele in vornehmer Geringschäz- zung unserer Göttin. Andere ziehen offen, andere heim, lieh gegen sie zu Felde. Am gelahrllchsten aber sind diejenigen, weiche, indem sie ihr zu huldigen glauben, einen Popanz statt ihrer verehren, an dem Mutter Nalur sich selbst verschen könnte. Diesen allen erkläre ich offene Fehde, niclit aus Überniulh, denn ich weiss, das« ich ehrenwerihe Gegner hahci doch im Vertrauen auf die Gerechtigkeit der Sache, und well sie lief mit meiner geistigen Existenz ver- schmolzen ist. Wie kann man überhaupt in der Wissenschaft noch einen Schritt thun ohne düecle oder indirecle Polemik? Aller Grund und Boden ist schon Besilzthum geworden. Jede Behauptung muss eine andere verdrängen, oder sie wird verdrängl. Auch der unschuldigste Salz negirt an sich selbst schon seinen Gegensalz. Sollten die Gelelir- ten deshalb 'J'rappisten werden? Gewiss nicht! Fern \on uns sei nur jene verächlliche Polemik, die sich unziem- licher Waffen bedient oder schniklen Zwecken fröhnt. Die wahre, der \Mssenschalt ansländige Polennk werde um so freier geübt. Wir richlcn sie Jetzt zunächst ge- gen nachstehendes Buch. 403 1. Tcono^raphic vcgetaJe pur Turpin. r Das Buch ist all, nach jetziger Art zu taxireil. Neuer ist sein "Einfluss, nicht allein auf uns Deulsclie, die wir es nicht so hald kennen lernlen, soiulcrn auch in Frank- reich, wo die Sprache, die es fiihrt, kcinesweges die Lan- dessprache ist. Doch alt oder neu, das Buch gilt etwas, und in vie- ler Hinsicht mit Recht, desto nachlheiliger wirken die Irrlhümer, die es enthält. Sie pflanzen sich fort von Buch zu Buch; ja ich glauhe in Büchern, in denen man sie nicht erwarten sollte, sclion ihre dritte Generation zu kennen. Eine Kritik, zumal die im Niederreisscn wie- der aufbaut, ist «laher noch inuner an der Zeit. Gleich vorn im vierten Artikel der Einleitung über- rascht uns das geistreiche vielversprechende VVorli C'cst ainsi qitcii botanique les organes qiii compnscrtt le vc- getal le plus complique sc rcduiscnt ü itctve plus (piune fciiillc universelle. Göthe selbst hätte es zum IMotto wählen können, so genau stimmt es mit dem Kern seiner Lehre überein; und dies Zusamnientreflen ist um so erfreulicher, je we- niger der Nachfolger ein Nachbeter isl. Er scheint seinen deutschen Vorgänger niclit einmal zu kennen. Aber bald trübt sicli die Freude, Wir lesen weller, und die Vcriieissung bielbl unerfüllt, und das wirklich Geleistete biciet keinen Ersalz dafür. Von Gölhe dürfen wir sagen, dass er, den Grundge- danken seiner Lehre unabänderlich festhaltend, und einzig und allein mit Hülfe desselben, wie mit einem Zauber- stabe die Pflanze vor unsern An"cn natherschalTt. Sol- eher Conscquenz muss man nichts zugeben, oder alles;,/ und hier sehen wir uns zu letzterem genölhiget. Denn 26 * 40 i . nichl clwn ols Dogina ferlig und unmasslicli nvIihI jener Crunilgcd.inkc uns vorgoliallcn; wir selion ilm Morilenj ans Jcr INalur .selbst enls]»iingen uiul iliiein (iangc lolgcn. iXiG hok-^müe Kf'ilic der Pliiinoniene Nvhd an uns vor- über ge/iibrt, \\ic von selbsl liebt süli das Urpliänonien berans;, inid das (iesel/ ist gcliMidcn. iuiblg bclicrrsclit es die ewige ^^ iedcrbolung desselben und /.ngleich niebt desselben Organs, welcbes an jeder Slelle anders bestimmt inid beslinnnend anllritt. Das IS'aInrgelieimniss der Pflan- 7,enbil(bmg liat sieb dem liegrilT olTcnbart, un«! jeder An- spnicb nnsrcs Celsles ist Ijclriedlgt. Killen solclien Preis kaini iVelUch Jccinc /lins pnst Jfomeruin entringen; doeh giebt es der 'J^rän/c norh man- cberlei. ^A ir wollen seilen, weleber nnserni A erfasser gebidni. Alit dem allgoiiicinen r)lalt wavs, Avle gcsngt, nlebt so ernstlich gemeint. J>as r>Iall nniss sich vielmehr ge- ] fallen lassen, ans einem andern Allgemeinen erst abge- ' leitet nnd auf eine besondere Pllanxenktasse eingeschränkt- zu werden. Sein Allgemeines ist der Stamm, parlie aa'ijcvc genannt, aucli ////;/; vivnnt. ^V'^W. er eine Riibre sein soll, enisprechend dem ibieriscbcii' Darmkanal , wie- wohl an beiden Knden verscblossen. In seiner Substanz zerstreut sollen Keime liegen oder gennncr Anlagen /u Keimen , cnihryor/s latais. Und allcJa ans' diesen bei- derlei Theilcn, ans dem blalliosen Sl;nmm .nnd seinen Keimen, besiebt nach Tnrpin die eine Ifanplikisse aller Pllanxen, die vr^i'laiix -axlfercs. Es macht sog-.ir ihren liauptunterschicd sow den andern Klassen aus, keine Bläller zu haben. Die andere Ilanpiklnsse, ve^eimi.r nppcndiaä. 'T' genannt, besteht gleichlalls .ans Stamm und Keimen, '» ' aber ausserdem nocii zwei andere Arten von Foitpfc ':'' zungsorgancn , emhryons: fixes und cmhryons i^rain '■'^- 40) Knospen iiiul Samen, die siimmlllcli noch /nr /w/V/V axi- frrc scliciren, und ondllcli die jxirl'ic iippcndinäaii'c oder das Blüllsysleni. Ihr ganzer 8lonun wird durch die Ugcn sind, eigentlich aber dem sysiauc appcndiculaire angehcMeii. sollen. Bis hierher, sieht man wohl, cnllornl sich diose.^, niorpbologisehc Sysicni nur wenig von dem aller iillem liol.Miiker aus Cesalpin's und Linne's Schule. Von jcl/>l an nimml es eine andere Wendung. Alle on>;niics ap pciidiadaires weiden enischledcn für IModilicalioiien 'eines und desselben Organs erkliirl, und eins aus dem andern crläulcrl. Tnrpin kennt also das Urpliiinomrn iler pllan/. liehen Melamoiphose, und was noch riilnulicher isl , Cf hat es sich nicht zeigen lassen, er hat es cntdeckl. ^'lIt ,an der OberlhuJic sieht rr die Verwandlungen hinspich>H, ■und ahnet niclit, dass das (.'eselz, deiu sie loigon^ die gan-AO Pl1an/.e bildet und beherrscht. J);duM- noch immer der im Voraus zugerichtete Stengel, woran tue l'lälter jimv als Aidiängsel bald so, bald anders buicsligt werden. Daher noch immer ilcr gelieimnissvoile l iitericbicd /wi ichen Wur/.el und Sferigel, hier wo mi>glich noch mehr i'crdunkelt dmcb die Beziehung anl" eine //-//c innlidiic lot'izonlulc, die einer andcra //^/^t' incdiaite vevliadc 406 bei »Icn Thlcron cnlsprcciien soll. Daher die dem Ver- fasser eigenlliLiniliclic Aiishöhliing des ganzen Stammes, worin sich, wiewolil sie an beiden Enden versclilossen sei, der Darmkanal der Tliierc wiederhole. Daher die Ableitung des Blatlstandes aus dem Knospenslandc, das heisst der Ursache aus ihrer \^irkung. Daher die vier verschiedenen Knospenslandc am Stengel, gleich vier Va- riationen aut" ein unheslimmtes Thema. Daher die Be- handlung der Knospen selbst, als ob sie Organe eigner Art wären, ein unerschöpflicher Quell anderer Iirlhümer. Und wie manches Daher könnle ich noch hinzufügen! Das soll mir aber niemand aufs Wort glauben, dass es lauter Fehler sind, die ich rügte: ich wills beweisen, so bündig der Beweis in solchen Dingen möglich ist. Und ich mache mich sogleich an die Hauptsache, an das Verhällniss des Stengels zu den Blättern. Die Büdiing des Stengels. Je tiefer ein Organismus steht, desto schwerer und unsicherer ist die Deutung seiner Organe. Das wird mir niemand bestreiten; die Erfahvung ha! es gezeigt, und der Grund, warum es nicht anders sein kann, liegt am Tage. Nicht bei Pilzen, Algen oder Flechten, sondern bei den höhern Pflanzen haben wir folglich Aufschluss zu suchen über die jNalur des SicngcLs. Auch dürfen wir niclit ver- gessen, dass es ein Prozess ist, den wir sludiren wollen, und kein blosses Prodnct, well In der organischen Natur nichts stillsteht, nichts beharrt. Wir müssen also das Entstehtn des Stengels aus seinem Embryo oder des {Zweiges aus seiner Knospe, was hier auf eins hinausläuft, 7.U belauschen suchen und Schritt vor Schritt der Ent- wickclung iolgen. Beides sind uucrlÜHsliche Bedingungen eines reinen Besullats, die sich von selbst verstehen und nie ungestraft versäumen lassen. 4U7 Soviel Jeucblet nun gfciih ein, sobald wir das VVuchs- Ihiini ira;etid einer lii'ihein Pllanz,e, wenn auch nocl» so oberiläcldicli, belracblen, das.s sieb der Slenj^el weder vor den Blältern, noch ebne Blälter cnlvyiekeil. Denn kein Blalt entstebt jemals aus dem l'erligen 8lengcl oder Zweige, alle ebne Ausnahnic entwickeln sich aus Knospen, das lieisst aus werdenden, im Enlslelicn begriffenen Slengeln oder Zweigen; uud nur in dem IMaass, in welchem sieb die lilätler der Knospe allmäblig entfallen, wäcbsl aucb der Zweig od«r Stengel, an seiner Spilic die Endknospe vor sich hinschiebend, die scheinbare Anlage zu ewig neuen Blättern und ewiger Verlängerung seiner selbst. Aus dieser Beobachtung, so irivial sie sebeinen mag, ergeben sich schon zwei wichtige Folgerungen. Zulördersl ist es ein offenbarei' Anachronismus, wenn unsere llandbücbec, und so auch das Turpinsche, den nackten Stengel im voraus fertig machen^ wie der Schli Jer den Mastbaum, um ihn hinterdrein mit Segeln und Wimpeln zu verzieren. In der Natur kommt so ein. Sten- gel nicht vor.. Wie aber so viele scharfsinnige JMänner in denselben Fehler verfallen könne«, ist klar geinig. Wer dt'Ti Process des Wachstbuuis verfolgt, kann ilm unmög- lich begehn. Wer dagegen unvorbereitet sogleich d.is Product, die ausgewachsene Pflanze aus sich M?lbsl ver stehen zu können wähnt, muss hineingerallicn, er stelle sich wie er wolle. Zahllose Organe siclit er auf einmal vor sich; sie akFe verbindet tler Stengel zu einem GauAen. Begierig greift er nach diesem einzigen Faden, der ihn noch durch das Labyrinth führen kann. Es gelingt ihm auch hindurchzukommcii, allein nicht viel klüger als er es betrat. Zum andern, uuissen wir wenigstens Verdacht schöp- fen gegen die Eintheilung der Pflanzen in blattlose (^ve- getau.v a.iij'iresj und beblätterte (vcgclaiLi appciidicu- 408 laircs) , wenn wir sie aucli erst später völlig zu wlilcr- legen im Stande sein werden. Denn darin besieht ja die Slulenfolge aller Organisation, von der Turpln so viel redet, dass sich aus der ursprünglichen Einlachheit der Bildung nach und nach mehr und mehr Gegensätze enl- wickeln, und dass bald diese bald jene Seile derselben in verschiedenen Organismen das Übergewicht erhält, in neuen und wieder neuen Gegensätzen sich ausbreitet, während die unterdrückte Seite olt fast gänzlich ver- schwindet. Wenn nun Blatt und Stengel auf den höhern und höchsten Stufen der pflanzlichen Organisation nie anders als in Gemeinschaft auftreten, wie sollte dann die eine Seite dieses Gegensatzes, der Stengel allein, schon auf der untersten Stufe die andere Seite, das Blatt, ganz verdrängt haben? Müssen wir nicht vielmehr annehmen, der Thallus der niedcrn Pflanze sei eben so wenig blos Stengel wie blos Blatl? (im gewöhnlichen Sinne des ^Vorls; denn wir werden bald finden, dass sich der Be- griff des Blatts auch wcilcr ausdehnen kann); müssen wir nicht annehmen, er sei die noch untersciiiedslose Einheit dessen, was wir bei hohem Pflanzen als Blatt und Sten- gel unterscheiden? Betrachten wir aber die Knospe und ihre Entfallung etwas gcnairer, so sehen wir uns noch weiter getrieben; wir müssen gestchen, dass sich der Slengel nicht nur nicht früher bildet als die Biälter, sondern später und aus ihnen selbst, ja dass er lediglich aus den unter sich zu- sammenhängenden Bnsen der unmillclbar auseinander ent- sprungenen Blätter besteht. '^^ «tjn- Um ims hiervon durch den Augenschein zu überzeu- gen. kommt es nur darauf an, mit welchen Pflanzen wir die Untersuchung beginnen. Denn nicht überall herrscht zwischen Blällcvu und Stengeln dasselbe Verhällniss. Am einfachsten ist es da, wo sich der Slcngcl in eine Bcihc 409 auf einaii;1cr folgender Knolcn loternodicn und BlaUkrelse deutlich gliedert, wie unter den Monokotylcdonen z. ß. bei den Gräsern, unter den Dikolyledoneu bei allen de- nen, welche gegenständige Blätter haben. Drängen sich d;ildet sich also der Knoten, doch nicht aus dem Inlcrnodium; sondern beide bilden sich zugleich und im cnlscbicdenslen Gegensatz zu einander aus der anfangs morphologisch indiflerenten Basis des Blailkreises, so weit sie durch ihre \ eibindung mit dem folgenden Blatlkreise festgehalten wird. Das Internodium streckt sich vermöge des Wachslhums seiner anatomischen Bestandtheile; sein Inhalt bestimmt die Veränderunej seiner Form. Im Knoten, der sich äusserlich kaum merklich verändert, drängen sich die anatomischen Bestandtheile ^ gleichfalls nach Ausdehnung sircbend, immer fester zusammen; seine starre Form beherrscht seinen Inhalt. Und mit einer Reihe ab- wechselnder Knoten und Internodien ist der Stengel fertig. Seine wi! 417 Solnc wunderliche Natur hat sich uns, so weit es nötliig war, enthüllt. Wir sind den Maslbaum los geworden und haben uns der lebendigen Pflanze versichert. Glie- der, sahen wir, entwickeln sich aus Gliedern in ununter- brochener Reihe. Knoten, Internodium und Blattkreis sind die drei Haupttheile des vollständig ausgebildeten Pflan- zcngiicdes: sie alle entwickeln sich aus einer morpholo- giscli indifferenten Einheit, die wir im weitesten Sinne des Worts das Blatt nennen dürfen. Das ganze Pflan- zenreich ist also seiner Form nach wirklich, wie Turpin ahnend aussprach, ohne es beweisen zu können, ein all- gemeines Blatt. Wo bleibt aber die Wurzel? Gehört sie auch zum allgemeinen Blatt? Knoten, Internodien und Blätter sol- lön ihr ja fehlen; durch eine eigenthümliche Richtung des Wachsthums soll sie sich vom Stengel wie von der Blüihe unterscheiden. Also bestände die ganze Pflanze doch nicht allein aus Blättern? Der Einwurf ist erl'.cb- llch; wir müssen weiter forschen, wie es sich damit verhält. Die Bildung der Wurzel Was die Wurzel Ist? Auf diese Frage lesen wir die Antwort in allen Handbüchern der Botanik; doch kcins sagt uns, wie sie wird. Und auf das Werden kommt doi'h in der Morphologie alles an. Die ganze Pflanze ist nur, indem sie wird, geworden und zur Ruhe gekom- men, ist sie todt, also nicht mehr Pflanze. So fanden wir, dass der Stengel seinem Ursprünge nach etwas ganz anders ist, als er ausgewachsen betrachtet zu sein scheint. Sollte es sich mit der Wurzel nicht eben so verhallen? Der Verdacht ist begründet; er fordert eine Kritik der alten Lehre von der Wurzel. 7r Bd. As Heft. 27 4 IS V'ii'v flanplhfsliminungcn enihiill der Bci^rifl" der Wur/eJ, so wie die Handbücher ihn zu überliefern pfle- gen: sie ist der untere, n n terirdische, abwärts wachsende und stets blattlose Theil der Pflanxe. Einige Nebenbeslimmungen , Alangel des IMarks, der Epi- dermis u. s. w. werden von verschiedenen Botanikern theils höher theils geringer geschätzt. • Bei Turpin finden wir gleichfalls jene vier Ilauptbe- stinimungen. Der Gegensalz der \V urzel und des Sten- gels tritt aber in seiner Darstellung noch schrofler hervor als gewöhnlich, und erhält eine eigenlhümlich Bedeutung durch die stark hervorgehobene Analogie mit dem Ge- gensatz der rechten und linken Hälfte höherer Thiere. Auf der verschiedenen, hier horizontalen, dort verlicalen, Richtung der sogenannten /ig/ze mediane beruht nach ihm der wesentliche t nterschied der pflanzlichen und der ihierischen Organisalion. Die Bilder eines stehenden Bau- mes neben einem hingeslrecklen IMann, inid eines siehen- den Mannes neben einem liegenden Baum in dem zu sei- nem Buche gehörigen grossen Tableau machen diese Vor- stellung überaus anschaulich. Auch liisst sich nicht ver- kennen, dass sie sich den genannten vier Hanptmomenten des Begriffs der Wurzel consequent anschliesst. Die scharfe Grenze zwischen Stengel und Wurzel und die Be- ziehung dieser beiden Hälften auf einander, liegen in der That schon in jenem Begriff. Eine durchgreifende Ana- logie der Urbildung beider organischer Reiche dürfen wir mit Recht erwarten. Der einzige Gegensatz In der thle- rischen Bildung, der sich mit jenem angeblichen Gegen- satz in der pflanzlichen Bildung an Schärfe und wechsel- seitiger Beziehung der Thelle auf einander vergleichen lässt, Ist aber der der rechten und linken Hälfte. Da uns aber der angegebene Begriff der SVurzel selbst schon verdächtig ist, so können wir uns nicht dabei be-- 419 ruhigen, dass ein anderer Satz conscquent aus llim abge- leitet ward. Wir müssen vielmehr die Folgerung an sich erst prüfen; und zeigt sie sich unhaltbar, so dürfen wir um so mehr an der Wahrheit ihrer Grundlage zweifeln. Die Gegensätze von oben und unten, vorn und hin- ten, rechts und links treten in der Organisation stufen- weis hervor. Die Pflanzen so wie die Sirahlthiere nen- nen wir concenlrlsch gebildet, weil sich alle ihre Theile ■ so glelchmässig um eine der Regel nach aufrechtstehende Achse lagern, dass wir an ihnen zwar oben und unten, doch weder vorn und hinten, noch rechts und links un- terscheiden können. Jener Unterschied von oben und unten bezieht sich aber nicht blos auf den äusserlichen Gegensalz von Peripherie und Centrum der Erde, wonach auch an jeder Kugel die eine Seite die obere, die andre die untre genannt werden kann; er beruht auf der innern Verschiedenheit von Kopf und Fiiss, Stengel und Wurzel, das heisst, er ist ein organischer Gegensatz. Eine Stufe höher liegt die symmetrische Bildung, die nicht blos nach oben und unten, sondern zugleich auch nach vorn und hinten innere, organische Gegensätze darbietet. Diese Bildung kommt schon höhern Thieren zu, und im Pflanzenreiclie beschränkt sie sich auf einzelne Organe. Auf den höchsten Stufen der Thierwelt wird endlich auch der drille Gegensatz von rechts und links, der in äusscr- licher Beziehung schon bei der symmetrischen Bildung gegeben war, zum innern organischen Gegensatz gcslei- geji, indem sich verschiedene Theile Pylorus und Kardia, Herz und Leber u. s. w. nach verschiedenen Seiten la- gern. Wir wollen diese dritte und höchste Stufe in Be- zug auf die drei Dimensionen die diaphorisclie Bil- dung nennen. Im Pflanzenreich linden wir sie auf die Blätter weniger Arien, z. B. der Crnssula falcnta., be- schränkt. Die ganze Pflanze erhebt sich nicht einmal von 27' 4eo — :— der conrcnirischcn zur symmclrischcn, viel weniger noch bis 7,iir diiiphorisclien Bililnng. Nun reisse ninn eine Pilnnzc aus nnd drehe sie, wie man will. Ob das, was wir an ihr oben und unlen nann- ten, in llücksicht auf den Beschauenden, also in äusserer Beziehung, vorn und hinten oder reclils nnd links wird, ist gleichgültig; nie wird dachnch ein zweiter organi- scher Gegensalz in sie gebracht werden. Was wir da- gegen beim höhern Thier rechts und links nennen, be- zeichnet den dritten organischen Gegensatz, und kann folglich jenem ersten und einzigen organischen Ge- gensatz in der Pflanze durchaus nicht gleichgestellt werden. Noch mehr. Eine lebendige Röhre ist nach Turpin die Grundlage aller Organismen; beim Thier der Darni- kanal, bei der Pflanze wird die Grenze von Holz und Rinde dafür genommen. Durch die /igne medlnnr. würde aber diese Röhre bei den Thieren der Länge nach, bei den Pflanzen quer durchschnitten, nnd folglich die ge- suchte Analogie beider Reiche sogleich wieder zerstört. Es gehört indess zu Turplns Eigenlhümlichkeilcn, das Absurde, wenn es nur conscqncnt ist, nicht zu scheuen. Wir werden davon gleich noch ein aufl'allendcs Beispiel finden. Um die Analogie einigcrmassen durchführen zu kön- nen, sah sich Turpin gen<)thjgt, seiner gespenslisch mensch- lichen Pflanze eine Wurzel zu geben, die durch Grösse mid Ramlticalion dem Stengel das Gleichiiewicht hall. Man stösst auch bei Dichlern nicht selten auf dergleichen Bäume , ' die in gleichem Maass , als ihre Zweige zum Olympus emporragen, ihre Wurzeln tief hinab gegen den Tartarus strecken. Doch leider, in der Natur sucht man dergleichen Wunderbäume vergebens, und Turpin kannte die Natur zu gut, um das nicht zu wissen. Wie hilft er sich aus dieser Verlegenheit? Er sagt: ce cnracttre . — 4il de jxirilc, commun an plus grand nonihrc des circ.s or- gr/iiisi'.s', a ccla de veiiiüvqiuihle , ffit-'ä mcsiirc vio alle Pflanzen haben, und itar- unler noch einen Stengel von anderer Art, der bei den meisten von ihnen unter der Erde läge, wo doch ein w^ahrer Stengel nicht liegen soll. Das wäre eine jiiehr- fache höchst sonderbare Anomalie. Noch bedenklicher, als die Anomalie an und für sich, ist aber die Ausdehnung, in der sie vorkommt. Dass den meisten Akotyledonen die Wurzel fehlt, hat schon Tur- pin eingeräumt; es reicht aber nicht aus. Trennt man Zwiebel und Rhizom von der \V urzel , weil sie sich mit den hergebrachten Bestimmungen derselben nicht vertra- gen, so muss man weiter gehen, und den meisten Mono- kotylcdonen und sogar einem helrächllichen Theil der Di- kotyledonen gleichfalls die wahre Wurzel absprechen, kurz n)an muss zugeben, dass die Ausnahme in weilerm Umfange herrsche als die Regel selbst. Und wir können nicht einmal sagen, wo ihre Herrschaft endigt; denn zu- gleich vermischen sich alle die Marken, die v\'ir zwischen Wurzel und Stengel gefunden zu haben glaubten. Durch unmerkliche Übergänge neigen sich viele noch nie ange- fochtene VVurzelformen , namentlich die Knollenwurzohi zur Zwiebel, die zaser- und die büschelförmige Wurz,el zum Rhizom hinüber. Zahlreiche Belege zu dieser Be- hauptung werden jedem aufmerksamen Beobachter von selbst einfallen. Ich fülne nur einen an, den uns Turpin darbletel. Die junge Pflanze des gemeinen Spargels wählte er zum Muster der büschelförmigen Wurzel. Halte er sie ein Jahr später untersucht, so würde er an ihr ein mächtiges schuppenreiches Rhizom gefunden haben, wo- von die Abbildung in Englisch Botany, lab. 339, wenig- stens den Anfang zeigt. Die beiden einzigen Wnrzelformcn, die den vier Ilanptbcsliniinungcn des Begrifl's der Wurzel vollständig 424 entsprechen j sind die* Rübe und die nur wenig von ihr verschiedene Pfahlwurzel, die gewöhnliche Wurzeliorm unserer Bäume; und darin liegt die Lösung des Räihsels. Von jeher sah man die Bäume für di6 edelsten Pilanzcn an, und suchte deshalb in ihnen den Typus aller Vege- tation. In der Anatomie und Physiologie bekannte man sich offen zu diesen Grundsätzen; stillschweigend, viel- leicht bewussllos , folgle man ilinen auch in der Morpho- logie und namcullich in der Lehre von der Wurzel, in- dem man nur solche Wurzelformen gelten liess, die der Form der Pfahlwurzel nahe sieben oder doch aus ihr ab- geleitet werden können. Dahin gehört die Rübe, die sich fast nur durch ihre llcischigc Consistenz von der hol- zigen' Pfahlwurzel der Bäume unterscheidet, die büschcl- und die zaserförmige Wurzel, die, unter sich kaum ver- schieden, beide einem Aggregat dünner Rüben gleichen, die Knollenwurzel, aus der vorigen Form, wenn man will, durch Verdickung einzelner Zasern an gewissen Stellen abzuleiten *). W eitcr liess sich aber dieser Formenkreis nicht ausdehnen. Rhizom und Zwiebel mit allen ihren Modificaticuien bieten zu viel Eigenlhümliches dar, um eine Stelle darin zu finden, wie nahe sie auch mit ge- wissen Knollen und Rüben verwandt sein mögen, und wie vielen Pilanzcn auch die wahre \Vurzcl ganz abge- sprochen werden muss, wenn sie keine \V urzeln sein sollen. Wem die philosophische Seite der Natiirforschung nicht fiemd ist, dem kann ein zweifacher Fehler in die- sem Verfahren nicht enigelicn. Zuvörderst liaben die Bäume an sich durchaus keinen Anspruch aut den hoch- slcn Rang unter den Pilanzcn, wenn gleich gewisse Bäume, nicht weil sie Bäume sind, sondern aus andern Gründen, *) Diese Ablcituug der Kiiullcuwurzcl wäre aber ganz faläcli, M'io icli ciu andermal zu zcigoii dculte. 425 sehr hoch stehen niügcn. Denn das Holz, was die Bäume zu Bäumen macht, verdankt seine gepriesene Dauer un- sUcilig der Abnahme des Lebens. Der Prozess der vegc- tabilischen Verholzung gleicht dem Prozess der animali- schen Verknöcherung, worin das Leben allmälig erstarrt und zu Grunde geht. Und so wenig sich die llangord- nung der Thlere nach ihrer Knochenmasse beslimmen lässt, so wenig darl" man die der Pflanzen auf ihre llolzmasse gründen. Gebührte den Bäumen aber wirklich die Ehre, die wir ihnen so eben entzogen, so könnten sie grade deshalb nicht zugleich Typus aller Pflanzenbildung sein. Und das ist der zweite Fehler, dessen man sich schuldig macht, dass man den Typus, das heisst die Abstraction von einem ganzen Kreise concreter organischer Formen, mit dem vermeinten höchsten Gllede in diesem Kreise ver- wechselte. Der wahre Typus eines organischen Formen- kreises kann als Abstractum keiner der ihm unlergeord- nelcn concrelen Formen vollständig entsprechen, am we- nigsten aber denen, welche die erste und die letzte Stufe einnehmen. IMan kann ihn der Durchschnlllsz;ihl einer iortschreitenden Zahlenreihe vergleichen, die sich gleich- falls von den beiden äussersten Zahlen der ganze Reihe am weitesten enifernt. AVill nian den Durchschnitt ohne Ucclirumg nur annälicrnd schätzen, so hält man sich an eine der mittlem Zahlen; und aus demselben Grunde hat man den l\^us einer organischen Formenreihe, von der man nicht alle Glieder vollständig keimt, in der IMiltc der Keibe zu suchen, wo die concreten Formen der abstraclen, wenn nicht gleichkommen, doch am nächsten stehen. VS^lr wollen aber diese allgemeinen Bctrachlungcn, wie sehr sie es verdienten, jelzt nicht wellcr verfolgen. Uns genügt, wenn sicli der vermeinte Typus der Wnrzelbll- dung, dessen trübe Quelle wir fanden, praclisch unzuläng- lich crweisl. Und so hat er sich schon gezeigt, und wird i'2b . sich noch mehr venalhcn, wenn wir schliesslich noch einen prüfenden Bhck anl" das Würzelchen nionokolyle- donischer Embryonen werfen. Unler den dikotyledonischen Embryonen haben die meisten, wie bekannt, ein rübenartig angespitz- tes Würzelchen, ganz so gebildet, wie es die gemeine Theorie der Wurzel bei allen Embryonen verlangt und voraussetzt. Die meisten monokotyledonischen Em- bryonen haben aber, der Theorie zum Trotz, ein zwie- hclartig abgerundetes Würzelchen; und das ist nicht so bekannt, weil man lieber zu den abentheuerlichslen Deutungen seine Zuflucht nehmen , als eine Thatsache anerkennen wollte, die mit dem alten Vorurlheil in gra- dem \^ iderspruch sieht. Selbst Richard, dessen meister- haften Analysen wir vorzüglich die genauere Kennlniss d(S monokotyledonischen Embryo und seiner Keimung verdanken, und der ganz nahe daran war, die rechte Bahn einzuschlagen, konnte jenem Vorurtheil nicht wider- stehen, und missdeutete d;iiier seine eigenen Entdeckungen. Y.T unterschied, dass ich die Hauptpunkte seiner Lehre nur kurz wiederhole, das \\nrzelende des Embryo und das AVürzelchen desselben. Wurzelende nannte er vor der Keimung den untern Theil des ausgestreckten vcr- tical gerichteten Embryo bis an das Federchen. Das Würzelchen sollte durch die Keimung aus dem AA ur- zelende erst cntstchn, und zwar auf verschieden Art, bei den meisten Dikolyledoncn durch unmittelbare Verlänge- rung des Wurzelcndes selbst, bei den meisten IMonoko ivlcdonen durch Entwickelung einer besondern Knospe aus dem Innerfi des Wurzelendes, umgeben mit einer ei- genlhündlchen Scheide, welche nachmals coleorrhiza ge- nannt ward. Ein lebhafter Streit erhob sich über den ^^erth dieses Unterschiedes für die Classification der Pflanzen. Richard hielt ibn für wichtiger als den Unler- yi 427 schied in der Zahl der Kotyledonen und glaublc daher, die IMchrzahl der Dikotyledonen in Exorrhizcn, die der Monokotyledoncn in Endorrhizen umtaufen, und einige IMonokotyledoncn zu den Exorrhizen, einige Dikotyledonen zu den Endorrhizen bringen zu müssen. Von der andern Seite suchte man die alle Einlheilung nach der Zahl der Kotyledonen aufrecht zu hallen. Es gelang, und Endor- rhizen und Exorrhizen wurden bald Antiquilälen. Für den Unbefangenen gehört indess nur wenig Scharf- sinn dazu einzusehen, dass man unter dem INamcn des \N ürzelthens zwei ganz verschiedene Organe verwechselt. Die Ideniilät des Wurzelendes bei endorrhizischen und cxorrhizischen Embryonen nach Richards Bestimmungen hat noch niemand bezweifelt. Sie lässt sich auf keine Weise in Zweifel ziehen. Von ihr können wir also wie von einem festen Punkte sicher ausgehn. Das exorrhizi- sche oder dikotyledonische Würzelchen soll nun nichts anderes sein und ist auch gewiss nichts anders, als das Wurzclende selbst in einer spätem Periode der Vegeta- tion. Der sicherste Beweis dafür ist, dass das ^^ urzel- cnde bei gewissen Embryonen dieser Art schon vor der Keimung den Grad der Ausbildung crreichl , zu welclieni das Wüi zeichen anderer Embryonen derselben x\rt erst durch die Keimung gelangt. Ganz anders verhält es sich mit dem vermeinten AV ürzclchen der endorrhizischen oiler monokolyledonischen Embryonen. Es ist ein Prodnct des Wurzelendes, was man so neinit, und niclit das Wurzel- ende selbst in forlgcrückler Ausbildung; es gehört einer zweiten Formation an, wenn man das Wurzclende über- liaupt und folglich auch das dikotyledonische Würzelchen als Glieder der ersten Formation bezeichnen djrf. Die entsprechenden Organe zweiter Formation bei den Diko- tyledonen heissen aber Zasern. Um consequent zu sein, müssen wir also das vermeinte nionokotvledonischc W'ür- 428 . zeichen gleichfalls Zascr nennen, und den Thell, den Ri- chard dos AVur/.cIcndc nannte, müssen -wir in beiden Classen als das wahre A\ürzelchen, das heisst als die Grundlage der einen wahren A"^ urzel der ganzen Pflanze betrachten. Damit enigehen wir zugleich der sonderbaren Verlegenheit, in die man sich bisher durch den Embryo gewisser Gräser gesetzt sah , weil sich mehrere Zasern zugleich aus ihrem AVürzcIchen oder \A urzelendc zu ent- wickeln pllegen. Man konnte gar nicht umhin, ilincu mehr als ein Würzelchen zuzugestehen, obgleich der Be- grirt des Würzelchens dadurch zerrissen ward. Auch die Koleorrhlza verliert nun das AutTallerulc, was sie als Be- gleiterin eines ^Vürzclchens halte; denn bei den Zasern aller Formationen an IMonokolylcdonen wie an Dikolyle- donen kennen wir sie jetzt als eine sehr gewöhnliche Er- scheinung. Und so kr>nnle ich noch mebreres anlühren, wenn es nicht überlUissig wäre, zur Widerlegung der al- ten Ansicht und zur Bekrältigung der meinigen. Einwürfe aber, die mir gemacht werdeu könnten, kenne ich nicht; CS wäre denn, dass man sich auf den alten Kanon beru- fen wollte, jede AVurzcl müsse nach unten zu wachsen, und die es nicht ihun, seien zu verbrennen. Darauf habe ich nichts zu erwledern. Das Resultat unserer Forschung ist nun Folgendes. Schon das ^^ ürzelchcn verschiedener Eiiibr youen zeigt sich in zwei sehr verschiedenen, weun auch vielleicht durch Miltellormen verbundenen liaiipllormen, hier als Rübe, dort als Zwiebel. Die Zwiebel, und das ihr so überaus nahe verwandte Rhizom n;üssen daher als äclite Arleu der \Vurzel aiierkanut werden, um so mehr, da die mit ihnen versehenen Pflanzen sonst zweierlei Stengel und gar keine wahre W iirzel halten. Der bisherige Be- i:,ritr der Wurzel schliesst aber diese Arten aus, passt ge- nau gcnonunen nur auf eine einzige Art, in der man ohne 4i?9 jrund den Typus aller übrigen zu finden glauble, und jcliauplet gleichwohl, die Wurzel sei ein vvesenllicher rhcil der Pflanze im Allgemeinen. Er sieht folglich mit lieh selbst, wie mit der Naluv im Widerspruch. Und was ist denn die Wiirzcl , wenn sie das nicht st, wofür sie gehalten wird? Den wahren Begriff der- iclbcn zu entwickeln, diese positive Aufgabe entspringt nimlUelbar aus jenem negativen Resultat. Sie ist nicht eichl; ich bihle mir nicht ein, dass ich sie vollsländig Ösen- könne, doch hoffe ich sie der Lösung zu nähern, nul nehme zu dem Ende den Namen der pflanzlichen iMilwicklung da wieder auf, wo ich ihn bei der Unler- iuchung des Stengels fallen Hess. Aus Gliedern sahen wir den Stengel in einfacher Reihenfolge hervorgehen, beachteten aber bis jetzt noch licht, dass sich die ursprünglich gleichen Glieder an ver- »chicdcnen Siellcn der Reihe verschieden ausbilden, so me, dass zu der Ilaupireihe sehr bald seilliche Neben- reihen hinzukommen, wodurch sich die Form der Pflanze ;rst vollendet. Eins nach dem andern wollen wir jetzt nachholen. Wie sidi die Blätter von Glied zu Glied melamor- phoslren, und von der rohen Kotyledonenform aus, bis tu der der Geschlechtsorgane steigen, ist jetzt endlich bekannt genug. Mit Unrecht pflogt man aber diese Me- tamorphose des Blatts im engem Sinne des Worts für die vollständige Metamorphose der ganzen Pflanze auszu- geben. Sie ist nur ein Thell derselben, obschon der vvichllgslc, doch nicht der einzige, gleich wie dos P.latt im engern Sinn selbst, obschon den wichtigsten, doch nicht den einzigen Thell des Gliedes ausmacht. Auch Jas Internodium und der knolen, die beiden andern /i.'JO . . Tlieile des vollständig ausgcbildelen Clledcs, habcu ihre I\letaniorphose, die wir nicht übersehen dürlen. Das Bestreben der Inlcrnodien ist, sich zu strecken. Den liöchslen Grad der Ausbildung, deren sie fähig sind, erreichen sie also da, wo sie am längsten werden, und und dies geschieht 'gegen die Mitte oder das Ende des Stengels. Von hier an pflegen sie von Glied zu Glied an Länge wieder abzunehnrien und in den letzten Glie- dern der Bliithe gänzlich zu verschwinden, so wie sie von unten herauf erst allmälig hervorlrelen und an Länge zunehmen. Es versteht von selbst, dass es dabei nur auf die relative Länge der Internodien einer und derselben Gliederreihe ankommt. So kann das Slengelchen oder erste Internodium der ganzen Pflanze an sich ziemlich lang sein, und doch von den folgenden an Länge über- trofien werden. Manche Ausnahmen von dieser Regel will ich indess nicht läugnen. So ist z. B. an solchen Gliederreihen, die mehrere Jahre zu ihrer vollständigen Entwicklung bedurflen, ein Schwanken zwischen Abkür- zung und Verlängerung der Internodien nach den einzel- nen Jahrestrieben oft nicht zu verkennen. Andere Ano- malien entstehen, wenn die scharfe Gliederung sich aut lost. An scharfgliedrigen einjährigen Pflanzen wird man jedoch nur wenig Ausnahmen finden, und ähnliche Hem- mungen und Beschleunigungen der normalen Metamorphose bietet das Blatt nicht minder dar als das Internodium. Die Knotenbildung endlich, im umgekehrten ^''er hältniss zur Blattbildung, scheint in den untern Gliedern der ganzen Reihe am meisten begünstigt zu seyn , höher hinauf allmälig abzunehmen und zuletzt ganz unterdrückt zu werden. Am deutlichsten zeigt sich dies bei den Zwiebelgewächsen. Internodien fehlen der Zwiebel noch ganz, die Blätter stehen in ihr noch auf einer sehr nie- drigen Bildungsstufe; die Knoten aber, deren Zahl sich 431 nach der Zahl der Blallkrelse ermlUeln lässl, haben sich zu einem Collccllv-Knolen vereint, der an Umfang, Feslig- keil und Produclivilät, — und darin besieht die Vollkom- menheit dieses Organs, — alle folgenden einzelnen Kno- Jen des Stengels übertrifft. Wie das Rhizom nicht minder als die Zwiebel diese Ansicht beslüligt, liegt am Tage; wie aber auch Rüben und Knollen ihr wenigstens nicht widersprechen, wird sich später ergeben. Im Stengel scheinen die Knoten wohl nur aus dem Grunde oft deut- licher ausgel)ildet zu sein als in der Wurzel, weil sie iiier durch sehr ausgebildete Internodien oft scharf be- grenzt werden; doch nehmen sie an Umfang, Festigkeit und Produclivilät allmälig ab, und werden früher oder später durch ungleiches Wachsthum der Internodien an den enigegengesetzten Seilen verzerrt und zu flalbknolen aus einander gerissen, ein Process, durch den das Blatt an Freiheit sich auszubilden gewinnt, der aber in Rück- sichl auf den Knoten als rück&chreitende Metamorphose betrachtet werden muss. In der Blume verrälh endlich der gänzliche Mangel der Seitenknospen die gänzliche Unterdrückung des Knotens*), und was man in ihr den Fruchfknolen nennt, sollte richtiger die Frucirilnospe heissen. Vergleichen wir jetzt die Metamorphose der drei llauplorgane des Pflanzenglicdcs, so müssen wir die des Blatts fortschreitend, die des Knotens rückschrei- tend und die des Internodiunis in ihrer ersten Hälfte vorwärts, in der zweiten rückwärls gehend nennen. An drei verschiedenen Stellen der vollständig ausgebilde- ten (iliederreihc, zeigt sich je tins der drei llauplorgane *) Auf Wiclerlcguns der Hypothese, nach woklier die Stauhfi- deaProductc seitlicher Knospca sein solle«, kaun icli micij icl/.t nicht «inlassen, holTe .sie aber nicht schuldi;^ zu bU-ibeii. 432 vorherrschend: den unteren Thell, den mnn von je her ^Vu^AcI nannte, beherrscht der Knoten, den millleni, dris hcisst den Stengel, das Internodinm, und den obern oder die Blüthe, das Blatt. Darin liegt der mor- phologische Character der drei Hauptlheile der ganzen Pflanze, in so fern sie sich schon in der einfachen doch vollständig ausgebildeten Gliederreihe aussprechen. Halte sich diese Ansicht nicht nach und nach in mir selbst ausgebildet und befestigt, würde sie mir so plötz- lich und unvorbereitet überliefert , wie ich sie hiermit meinen Lesern darbiete, gewiss, ich sträubte mich gegen sie so lange als möglich. Denn nichts ist peinlicher und bedenklicher als der schroffe Lbergang von einer Über- zeugung zur andern. Auf Beifall rechne ich daher noch gar nicht; ich bin zufrieden, wenn man mir Aufmerksam- keit schenkt. Um diese bitte ich jetzt für eine Verglei- chung der neuen mit der allen Ansicht nach verschiede- nen Seiten hin. Drei Hauptfunclionen hat, ganz unabhängig von der Morphologie ;, die Physiologie der Pflanze schon längst hergestellt, Verdauung, Athmung und Fortpflan- zung. Sie verlangt daher eine dreigliedrige morphologi- sche Eintheilung, um jede Function an einen besondern Apparat zu vertheilen. Dazu bietet ihr meire Einthei- lung die Hand, die ältere setzt ihr nur Schwierigkeiten entgegen. Für die Morphologie selbst hat die neuere Philoso- phie das Grundgesetz aufgestellt, alle Organisation ge- schehe durch Wiederholung des besondern im All- gemeinen. Wir haben uns blos an die Erfahrung ge- hallen und sind der Entwicklung der Pflanze Schritt vor Schrill gefolgt. Doch das Ergebniss dieser ejnplrlsclicn Forschung entspricht durchaus jener philosophischen For- derung. AV ie im einzelnen Gliede Knoten, Internodium iHid , 433 und Blallkreis, genau so verhalfen sich Wurzel, Stengel und Blüthe in der ganzen Reihe. Die L bereinslinimung kann nicht vollkommner sein, sie drängt sich auf, anstatt sich suchen zu lassen. Nach der allen Ansicht würde es schwer sein, auch nur den Schein davon zu erkünsteln. Die gefahrlichste klippc der 3Iorphologie der Pflanze wie der Naturwissenschaft überhaupt, ist die Beweglich- keit der Natur und der lebendige Zusammenhang ihrer Glieder. Sie fliesst, und der Begriff soll fest stehen. Er soll sich ihrer hemächligen, doch ohne dass sie in ihm erstarrre. Seilen gelang es, diese doch unerlässliche Auf- gabe zu lösen. Auch zwischen Wurzel und Stengel und Blüthe sind die Grenzen nicht allein bei verschiedenen Pflanzen bald mehr bald minder scharf, bald völlig ver- wischt, sie können sogar bei derselben Pflanze in ver- schiedenen Perioden des Lebens den Ort und die Beschaf- fenheit ändern; was anfangs Stengel war, kann AVurzel, was Blüthe, Stengel werden. Diese schwer zu bestim- mende Unbestimmtheit vernichtet die ältere Theorie; die radix transicns auf dieser, die injlorcscentia detenni- iiata auf jener Seite waren ihr zum Argerniss, indenfi sie zwischen Wurzel und Stengel gern einen Pfahl einge- schlagen hätte, Blüthe und Stengel aber nicht gehörig zu unterscheiden wusste. Meine Theorie schmiegt sich ge- nau dieser merkwürdigen Natur ihres Gegenstandes an, ohne dadurch an innerer Haltung zu verlieren. Durch das wechselnde Vorwalten bestimmter Organe in bestimm- ter Folge gelingt es ihr, die drei Begrifl'e der Wurzel, des Stengels und der Blüthe mit logischer Schärfe zu sondern. Dem unbeschadet kann aber die Herrschaft je- des Orgaus in der Wirklichkeit sowohl plötzlich eintreten und aufhören, wie auch in sanften Übergängen wechseln; denn der Begriff hält sich an die Mitte. Sie kann Art und Beschaffenheit bei verlängerter Gliederreihe behaupleu 7r Bd. 4s lloft. 28 4^4 oder auch wechseln; denn die höclislc wirkllclie Ausbil- dung eines Organs unlcr vielen ist durchaus relaliv. Die vornehmsle Frage an jede naiurwissenschallliche Theorie bleibt indess immer, ob ihr keine Thaisachc un- vereinbar cnlgegenstehr? Ein einziger gegründeter Wi- derspruch von dieser Seile vernichtet sie ganz. Nun ist es unläugbare Thatsache, dass gewisse Wurzeln, nament- lich Pfiahlwurzeln und Rüben, abwärts wachsen und dass ausserdem bei allen Wurzeln wenigstens die Zasern, wenn auch nicht der Strunk, derselben Richtung folgen. Wie lässt sich das, fragt man also, mit einer Theorie vereini- gen^ nach welcher Wurzel, Siengel und Biüthe in gleicher Richtung nach oben wachsen sollen, und die das Wachs- thum in entgegengesetzter Richtung völlig auszuschliessen scheint? Zugegeben, der untere Theil des caudex ascen- dens unterscheide sich wesentlich von dem mittlem und obern durch die in ihm vorherrschende Knotenbildung, unterscheidet sich der caudex desccndcus nicht noch viel mehr von allen dreien? Und gesetzt auch, nicht alle Pflanzen hätten einen wahren caudex desceridens , wie- wohl in den Zasern doch immer dessen Andeutung zu liegen scheint, darf er darum, wo er vorkommt, überse- hen und mit einem Theil des caudex ascendens ver- wechselt werden? — Ich fühle die ganze Schwere dieser Einwendungen und die Nothwendigkeit, mich ihnen ent- weder zu unterwerfen, oder sie zu beseitigen. Das letzte wird mir indess holTenllich gelingen. Denn noch ist der Faden unserer Untersuchung nicht abgelaufen. Bisher hielten wir uns ausschliesslich an die einfache Glieder- reihe, die selten oder nie liir sich allein eine vollständige Pflanze ausmacht. Ich wende mich jetzt zu den seitli- chen Reihen, und bitte, bis wir auch diese näher ken- nen lernten, das Endurtheil zu verschieben. Vorläufig bemerke ich nur so viel, dass ich Grund habe, zu ihnen 435 auch die Zasern zu rechnen, denen ich das Wachsthum nach unten durchaus nicht streitig mache, und dass ihr VVachsthuni uns über das ähnliche Wachsthum gewisser SVurzehi aufklären solh Das Feld, das wir zu betreten im Begriff sind, ist ibcr im hüchtsen Grade, wo nicht unkultivirt, doch ver- wildert, so dass wir zunächst nur aufzuräumen und zu ordnen haben. Unter einer Knospe verstehe ich im All- gemeinen die schon äusserlich sichtbar gewordene Anlage eines oder mehrerer Pflanzenglieder derselben Reihe. Dann unterscheide ich die Endknospe oder Knospe im engern Sinn (germen, botiion), und die Seitenknos- pen oder Keime. Jene ist die Anlage zur Fortsetzung einer schon angefangenen Gliederreihe, diese sind die An- lagen zu ganz neuen , von der Hauptreihe ausgehenden Nebenveihen. Die Keime, mit denen wir uns jetzt allein i\x beschäftigen haben, theile ich in Blattkeime oder \ugen (gcmmae, bourgeonsj, welche deutlich Blätter mthaltcn und sich nach dem Vorbilde der Hauptreihe entwickeln, und in Zaserkeime oder Linsen (lenti- celles DC), welche keine Blätter enthalten, und sich auf eigenlbümliche Welse entwickeln. Die Augen zerfallen nach iiirer Stellung und nach der Zeltfolge ihrer Ent- wickelung In drei Unterarten, in Haupt-, Bei- und zer- streute Augen. Erstere brechen stets zuerst aus, und Ewar siets einzeln in den Winkeln der Biälter. Letztere, auf die zuerst Du Petit Thouars aufmerksam machte, un- ter dem Namen bourgeons advciitifs, brechen stets zu- letzt aus, und zwar ohne alle wahrnehmbare Ordnung. Zwischen ihnen in der Mitte stehen die Beiaugen , die erst kürzlich von Röper*) entdeckt und gcmmae acceS' *) Enumeratio Euphorhiarum p. 26, und Linnaca 1826 S. 462 und 463. 28* 4.ib soju'ae genannt wninlen. Sic entwickeln sich später aJs die Hauptaugen und IVüher als die xersireulen Augen. Zu erstem stehen sie in einer gewissen symmetrischen Be- ziehung, also nicht zerstreut, doch verschieden hei ver- schiedenen Pflanzen, also nicht so • gleichiorniig wie die Flauplaugen. Die Linsen endlich lassen sich, wie wir später sehen werden, ganz aiif dieselbe^V'else in Haupt-, I^ei- und zerstreute Linsen einfheilen, nur mit dem Unterschiede, dass die normale Stellung der Hauptlinsen eine andere ist, als die der Hauplangen. Nachdem wir uns so orientirt hahen , lassen sich die Hauptmängel der hishorigen Lehre von der Knospe leich- ter erkennen. Ich rechne dahin vor allen den Linne- schen Begriff der Knospe, der weder der Sprache noch der ^Yissenschaft genügt, und ein Quell zahlloser Irrthii- nier geworden ist. Anstatt zu sagen, dass die äussern Blätter der Knospe oder gewisse Theile derselben hei gewissen Pflanzen eine Arl von Hülle, Deckschuppen, hilden , -wodurch die Innern Blätter der Knospe eine Zeit lang gegen schädliche äussere Einflüsse geschützt werden, heschränkt Linne den Begriff der Knospe überhaupt le- diglich auf diesen untergeordneten Theil einiger Knospen, auf die Deckschuppen, und verwirft recht eigentlich den Kern, um sich an die Schale zu halten. Dann gehört noch hierher die beliebte und oft wiederholte Einiheilung der Knospen überhaupt in Holz- oder Blattknospen und Blüthenknospen, die für die Baumzucht von Nutzen sein mag, in der Morphologie aber den Rang nicht behaupten kann , den man ihr geben w ollte. Der Unterschied beider, den jeder Gärtner kennt, ist nicht zu läugnen, er ist aber ein tief untergeordneter Unterschied gewisser Knospenarten, nämlich der Hauptaugen und der zerstreuten Augen, an gewissen Pflanzen, und zwar an Bäumen gewisser Länder, und zwar der kalten. Noch 437 weniger als diese Elnlhciluiig, genügt das, was über die Kiiospenslellung, das vvichügsle, Moment der ganzen Lehre, beigebracht zu werden pflegt, dass sie entweder terminal oder axillar sei. Das alles genauer zu entwirren, Lücken auszufüllen und Überflüssiges und Falsches nach strenger Prüfung zu verwerfen, gäbe allein schon Stofi" zu einer starken Abhandlung. Für unsern Zweck reicht hin, die zweimal drei Arten der Angen und Linsen nebst ihren Producten, den Zweigen und Zasern, in vorzüglicher Rücksicht auf Wurzelbildung durchzugehn. 1. Die llauptaugen und die aus ihnen sich bilde n» den Zweige, womit wir die Reihe anfangen, wurden am häufigslen und gründlichsten untersucht. Man kennt ihre Stellung in den Blallwinkeln, und weiss daher, dass die- selbe bei scharfgliedrigen Monokotyledonen und Dikoty- ledonen verschieden, bei jenen alternirend, bei diesen ge- genständig ist. Auch bemerkte man, anderer guter Be- obachtungen nicht zu gedenken, dass nicht alle llaupt- augen, deren Anlage die Blattstellung voraussetzen lässl, und die auch wirklich oft durch Kunst hervorgelockt wer- den können, an jeder Pflanze jedesmal von selbst zum Ausbruch und Entwickelung kommen. Allein die Regeln, denen diese scheinbar zufällige Ausnahme folgt, verdie- nen noch etwas sorgfältiger ermittelt zu werden. ' Am häufigsten vermissen wir die Zweige, wenn nickt gar die Knospen, am Stengel, seltner an der alsdann ein- blumigen Blülhe, am seltensten an der Wurzel und fast nux-, wenn sie ein- oder zweijährig ist. Die Zwiebel, die doch so einfach scheint, hat ihre llauptaugen nur in der ungewöhnlichen Form der Brulzwicbeln, und selbst den Palmen fehlt es nicht an A\ urzelbrut *). Man hat be- hauptet, die Ramiücatiou des Stengels entwickle sich erst *) Vergl, K-acmpfcr yirnoenitates cxoticae, pag. 675. 438 nach der Ramlficalion der Bliilhe, und zwar von ihr aus ahwärts, so dass die unterslen Augen zuletzt in Zweige auswüchsen. Bei vielen Pflanzen verhält es sich auch in der That so, bei andern findet aber grade das Gegentheil statt, dass die Ramification ihres Stengels von der Wur- zel aus allmälig hinaufsteigt, und bei noch andern geht sie von beiden Seiten zugleich aus und trifft, wenn es glückt, in der Mitte zusammen. Schon hieraus könnte man folgern, dass die Ramification überhaupt für die Wurzel und für die Blülhe eine höhere Bedeutung habe als für den Stengel; und wer jemals recht ausgewachsene Exemplare z. B. von Alyssum calycinuin und Ejiphorhia Cyparissias oder ähnlichen Pflanzen recht genau betrach- tet hat, wird mir zugeben, dass die starke Ramification an der Basis des Stengels etwas Wurzelartiges , an der Spitze desselben etwas Blüthenarliges hat, was weder die radix determinota dort, nach die itiforcscentia clctermi- nata hier unterdrücken können. Aber auch dadurch zeichnet sich die Ramification der W\irzel so wie die der Blüthe vor der des Stengels aus, dass sie mannigtalligere und nichts desto M^eniger consfantere Formen hervorbringt. Wie die bekannten Formen der Traube, Ähre, Dolde und Kalathide und in höherer Zusammensetzung die der Rispe, Spirre u. s. w. lediglich auf dem Verbal Iniss der Zweige zu ihrer Achse beruhen, wollen wir jelzt nicht weiter untersuchen. Wie aber auch auf die verschiedenen Wur- zelformen die Ramification ihren Einfluss ausübt, darf nicht unberührt bleiben. Rübe und Pfahlwurzel, die sich entweder gar nicht oder nur nach unten zu verzweigen, schieben wir noch immer zur Seite; doch schon die vielköpfige Wurzel (radlx imäiiccps) ^ die unterwärts zugleich Rübe oder Pfahlwurzel sein kann, zeigt uns eine, wenn gleich noch unregehnässige Ramification , bei der sehr bald Zweige 439 aus Zweigen enisleheii, doch so, dass die Hauptxweige immer das Übergewicht behallcn. Dass Wurzeln der Art im Alter oft zerstreute Augen und daraus Zweige machen, wäre eigenilich erst spälcr zu erinnern. Bestimmter wird die Ramification schon bei der kriechenden Wurzel, z. B. des llmiunculus Flainmula. Eine Hauptglieder- reihe streckt sich entweder selbst horizontal aus, oder niachl einen horizontal lortkriechenden Zweig, woraus andere Zweige, eil in sehr bestimmlen Intervallen sich als Nebensicngel erheben. Am bestimmtesten und merk- uürdigslen ist aber die Ramification des Rhizoms, was man sich hüten muss mit der kriechenden Wurzel zu ver- wechseln. Wie bei ihr, entwickelt sich zwar auch beim Rhizom ein Zweig hart an der Basis der ganzen Pflanze und wäcbsl horizontal iorl; doch sehr bald richtet er sich auf und wird zum Ncbcnstengel. Ein neues Auge ent- steht da, wo er sich aufwärlskrümmt, und macht aber- mals einen Zweig, der erst in gleicher Richtung mit sei- nem IMulterzweige horizontal wachst, bald aber zum Ne- henslengel emporsleigl. Ein drittes Auge an seiner Bie- gung entwickelt sich wieder eben so, u. s. f. Dürfen wir jeden Zweig und jeden Zweig des Zweiges als eine neue (ieneration hctrachlen, so können wir sagen, das Rhizom, das uns als eine ununterbrochene Gliederreihe erscheint, sei in Wahrheit eine Reiiie so vieler verschiedener Gene- rationen, als Stengel von ihm emporsteigen. Und was noch mehr ist, die Stengel, die sich aus einer so überaus productiven Wurzel erheben, pflegen vor anderen einfach, ja selbst augenlos zu sein. Man erinnre sich nur an die [Gräser, Cyperaceen, Restiaceen u. dgl. — Dass bei der [Zwiebel alle Brut, und wäre sie noch so zahlreich, zu \ derselben Generation gehi'irt, scheint diese AVurzelarl von [der vorigen scharf abrAisondern. Gleichwobl nähern sich beide und gehen sogar in einander iiber, einerseits durch 440 solche Zwiebeln, die nur eine einz-ige Tochlerzwicbel zeugen, von der später wieder nur eine Tochlerzwicbel in derselben Richtung ausgeht u. s. f., andererseits durch solche Rhizome, die, wie rasch sie wachsen, doch nie- mals lang werden, weil vom hintern Ende her der Tod ihnen nacheilt. Ein Rhizom, das jedes Jahr nur einen Stengel machte und zugleich bis an die Basis desselben ab- stürbe, wäre eine Zwiebel, und eine Zwiebel, die nachdem sie ihre eine Tochterzwiebel gemacht, nicht welkte, son- dern noch Kindeskind u. s. w. erlebte, wäre ein Rhizom. Unter die beiden äussersten Theile der Pflanze, unter Wurzel und ßliithe, vertheilte also die Natur vorzugs- weise die Gabe regelmässig mannigfaltiger Ramilicatlon. Der Stengel pflegt daran nur Thell zu nehmen, bald von dieser, bald von jener, bald von beiden Seiten her, doch selten in dem Grade, dass sich eine ununterbrochene gleichmässige Ramification über die ganze Pflanze ver- breitet; noch seltener zeigt er eine ihm elgenthümliche Ramification, die nicht von der der Wurzel oder der Blüthe ausgeht, und bei bestimmten Wurzel- und Blü- thenformen (rad'ix et infloresccntia detcrminatac ) vicL leicht nie. . Gleichmässlg sind jedoch Wurzel und Blüthe nicht bedacht, jede besitzt ihre besondern Vorzüge. Durch die Mannichfalllgkelt regelmässiger Ramlficatlonen steht die Blüthe entschieden noch höher als die Wurzel, wiewohl auch diese noch weit höher als der Stengel. Dagegen liefern die zur Entwlckelung gelangenden Hauptaugen der Wurzel ein höheres Resultat als die der Blüthe, wenn wir das Ganze höher stellen dürfen als den einzelnen Thell. Denn aus dem Blüthenauge entwickelt sich nur eine Blume mit oder ohne Stiel, höchstens mehrere Blu- men durch gemeinschaftlichen Stiel verbunden; durch das Wurzclauge erneuert sich die ganze Pflanze, oft und na- 441 menllich bei Zwicbelffewächsen in lauschender Ähnlich- keit mit der Stammpllanze. Jenes kann sich, einzehie Ausnahmen abgerechnet, nur im Zusammenhange mit der Gliederreihe ausbilden, aus der es entsprang; dieses lässt sich ohne iNachlheil trennen und zur selbstsändigen Pflanze erziehen, ja es löst sich oft von selbst ab, wie das Sa- menkorn von seinem Fruchtblatt, wenn es reif ist, ab- fällt. In den Augen liegt also die wahre Produclivität der Blüthe noch nicht, sie tritt erst in den Samen her- vor; bei der Wurzel liegt sie aber, wiewohl in niederer Form, wirklich schon in den Augen selbst. Ich nehme daher auch keinen Anstand, jeden Zweig der Wurzel, der sich mit vorherrschender Ausbildung seiner Internodien sicngelartig erhebt, dem Sprachgebrauch gemäss gradezu Stengel zu nennen oder, wo es auf Unterscheidung des Haupislengels ankommt, Nebenslengel. Mehrere Wurzeln eines Siengels kommen mir zwar eben so wunderlich vor, wie mehrere Väter eines Kindes; mehrere Stengel einer AVurzel denke ich mir aber wie mehrere Kinder oder auch Kindeskinder desselben Vaters, und sehe nicht ein, warum sie nicht friedlich neben einander bestehen konnten. 2. Die zweite Art der Augen oder die Beiauge ii entdeckte Röper zuerst an Euphorbia Pcplus und eini- gen Arten von Ballota und Lomcera; später bemerkte er sie an sehr vielen Pflanzen aus folgenden Familien: Euphorhinceae , Chenopodlaceae , Primulaceac , Tcrhc- naceae, Lahiaiae, Boraglneae, Polcmouiaccac , Scro- phularinenc^ Gentlaneac, Jasmificae^ Ihihiaccae, Capri- foUaceae, CrnssiiJaccac, Onai^raricac^ LytJirarieac, Le- ojiminosacy liiitaceac, ResedaceaCy Cvuciferoc und Fn- maviaceac. Dazu kommen folgende Familien, in denen ich sie ausser jenen noch fand: Elacngtieae, Amaraii^ tJiaceac, Nyctnglneac, Acanthaccac^ Solanaccac, Cam- pawdaccacy OlcincaCj Rosaccae, Vinifcrac, ITippoca- ;k: 442 staneae, Cappariilcae und MaJvaceae. Es sind also sehr viele und sehr verschiedenartige Pflanzen, an denen Beiaugen vörkomnnen, und ohne Zweilel wird man sie nocli viel häufiger anIrelTen, wenn man mehr darauf achtet. Den Monokolyledoncn scheinen sie aber zu ieR- len, wenigstens war alle IMiihe, die ich mir gab, sie auch an ihnen zu finden, bis jelzt verloren. Desgleichen schei- nen sie äusserst selten an solchen Dikotyledonen vorzu. konmicn, die geneigt sind, selbst am Stengel Zasern zu machen, und niemals fand ich sie an demselben Gliede,' aus dem sich Zasern entwickelt hatten. Wir wcrdeni später sehen, wohin das zu deulen scheint. Dass die Beiaugen späler ansbrechen und zur Enü^/ Wickelung kommen als ihre Hauptaugen, ward schon be- merkt. Gemeiniglich zeigen sie sich erst gegen den Herbst, nachdem die Bläller, in deren Achsel sie zugleich mit den Hauptaugen stellen, verwelkt oder dem Welken nahe sind. Auch trilTt man sie nicht an allen Pflanzen dersel- ben Art, noch an allen Gliedern derselben Pflanze, son- dern meist nur in der ISähe der stärkern Zweige, vor- züglich der Blülhe, oft auch des Stengels, selten der Wurzel. Sie bilden sich entweder unter oder über oder ne- ben dem Hauplzwelgc, und scheinen dadurch für gewisse Arten, Gattungen und selbst Familien eine noch unbe- nutzte Reihe von IMerknialcn theils der Verwandischaft, ihcils der Verschiedenheit darzubieten. Denn ihre Siel- , lung ist sehr conslanl. Nur einmal fand ich an einem einzigen Gliedc einer Lnvntcrn OJhia, die sonst nur ein Beiauge neben dem Ilauptaugo hat, noch ein zweites Bel- ange unter dem Hanplange. Unbeständig fand ich dage- grn die Zahl der Beiaugen, vornehmlich der unter- und iibersländigrn. Wo ein Belange unter dem Ilanptange ausbrach;, kommt nicb' selten ein zweites unter dem 443 ersten, ein drillcs unter dem zweiten u. s. \v. hinzu, und eben so um£;ikehit eins über dem andern, wenn das erste über dem llauptauge ausbrach. Am Stengel steigt die Zalil der Beiaugen in einer Reihe niclit leicht über drei, in der Blülhe oft viel höher, z. B. hei vielen Arten von Capjfni-is. deren riumenstlele immer einer unter dem an- dern zum Vorschein kommen, oder bei den Euphorbien, hei denen Köper oll sieben männliche Blumen unter ein- ander zählte *). — Die uu terst ändige Stellung, hei der die Belangen unter dem Ilauptange, doch allemal über dem Blatte ste- heu, aus dessen \^ inkcl zuerst das Ilanplauge entsprang, ist die gemeinste, und nicht, wie Röper vermuthet, auf kräiiterartige Pflanzen beschränkt; denn ich fand sie un- ier andern auch bei Shcpherdia cnnnflcn.sis: so ausgebil- det, dass alle Beiaugen in lange und harte Zweige ausge- wachsen waren**), ferner bei Samhiiciis iiiu^ra und T'/- hnrniiin T'iwis. — Die überständige Stellung mag wohl die sclleustc sein. Ich bemerkte sie, ausser an Loirccra ÄyJostcinn, an der sie Röper entdeckte, nur noch an ei- nem Cil/tarcaylon (wahrscheinlich pcnfniidrinnj , an Lo- niccru idtdrica, an Fiiclisia cocciiiea , und nur ein paar mal an yiesaihis Jlippocaslmmm. — Häuiigcr ist wieder die nebensl ändige Stellung, und von doppelter Art, indem die Beiaugen entweder nur an einer oiler zu bei- den Seilen des llauptaugcs oder Zweiges ausbrechen. Nur an einer Seite fand ich sie bei Pison'ut. (icnlvdtd, Psoralen h'ituminosa und palaestina , bei Cissiis hcde- *) Enumeralio Euphorhiarum, p^g- 37. *') An zalilreiclieu Exemplaren der so iialic vcrwniifltcn Hippo- phae rhamnoides konnte icli gar keine tJciaugen juiiien- JJucli Iiat Bcisscau Mii'l)el in seinen Elenievs de p/ijM'plo^;ic' urgetalc et de ho- tmiique tnh. 10. fig, 5. A. und B. sie abgcljililcl, ohne üncr im Text ' zu erwähnen. 444 raefoliuSf und bei sehr vielen Malvaceen; zu beiden Seiten bei Syringa pcrsica, Symphor'icarpus racemo- sns, Crataegus O.vyacoidha , llubus odoratus (lluhus idaens und der nahe verwandte llubus occidcntalis haben untersländige Beiaugen), Acacia Lophantha und mehrere Rosaceen und Leguminosen. Auch die von Röper (1. c. pag. 27.) angeführlen ersten Zweige der mit Nebenblät- tern versehenen Euphorbien möchte ich hierher ziehen. Röper hielt sie für die Scitcnzwelge eines verkümmerten Hauplzweiges, und ich sehe voraus, dass viele die neben- ständigen Beiaugen sümmtlich auf diese Art werden er- klären wollen. Wäre aber diese Erklärung richtig, so könnten Pflanzen mit zerstreuten Blättern nur ein neben- ständiges Beiauge haben, und Pflanzen mit gegenslänch'gen Blättern müssten deren zwei oder gar keine haben. Doch beides ist nicht der Fall, Pisonia oculeaia hat gegen- ständige Blätter, Craldcgus Oxyacanlha nebst mehrern mit ihr genannten Pflanzen haben zerstreute Blätter. Dass die untern IJauptaugen eines Zweiges mit nebensländigen Beiaugen des Stengels leicht verwechselt w^erden können, gebe ich zu, glaube mich aber bei allen von mir beob- achleten Pflanzen vor einer solchen Verwechselung wohl gehütet zu haben. Will man indess die Beiaugen über- haupt als eine Art von Epilepsls, im Gegensatz gegen die Linne'schc Prolepsis beliachlet, ich meine als Product eines imaginären Zweiges, der im Siengel gleichsam stecken geblieben wäre, so habe ich nichts dagegen, halte aber sämmtliche Deutungen der Art, die seit einiger Zelt an der Mode sind, für eben so überflüssig wie unerweislich. So viel über die Beiaugen selbst. Noch wäre man- ches über die Zweige zu sagen, die sich aus ihnen, wenn auch im Ganzen nach dem IMusler des llauptzwelgcs, zu dem sie gehören, doch nicht ohne gewisse Eigenlhümllch- kciten, entwickeln. Doch wird sich dazu vielleicht eine 445 nndere Gclegcnlicit finden, und auf Wurzclblldung hat es keinen Einfluss. 3. Von der drillen Art, den zerstreuten Augen, wissen wir, obgleich sie länger bekannt sind als die der zweilen Art, fast noch weniger. Auberl du Petit Thouars, der sie zuerst von den Ilauptaugen unterschied, hielt sie für wahre ursprünglich achselslÜndige Hauptaugen, die sich nur in der Entwickelung verspätet hätten; und Tur- pin besfäligl diese Ansicht wenigstens für gewisse Fälle. Ich kann indess nicht umhin ihr zu widersprechen. Es mag sein, dass Hauplaugen mitunter zurückbleiben und sich später noch zu Zweigen ausbilden; das lässt sich aber leicht erkennen^ entweder schon von aussen an den Blattnarben, wenn auch die Blätter schon abfielen, und an der Normalslellung der Zweige überhaupt, oder we- nigstens an der Holzschicht, aus der sie entspringen. Denn da alle Augen von der Grenze des Holzes und der Rinde ausgehen, und da diese Grenze mit jedem Jahre weiter nach aussen rückt, so können alle Augen, die nicht aus der innersten Holzschicht entspringen , nicht Hauptaugen sein; und niemals sah ich einen späten Sprössling eines Baumes tief aus dem Holze hervorkommen. Was aber noch mehr ist, Köper, dem die Lehre von den Augen mehr als allen seinen Vorgängern verdankt, hat bei meh- reren Euphorbien auf dem Internodium unter den Koty- ledonen, noch ehe diese abgefallen waren, ganz unver- kennbar zerstreute Augen in Menge gefunden, beschrieben, abgebildet imd seinen damals gegenwärtigen Freunden, unter andern auch mir, gezeigt. An der Existenz wahr- haft zerstreuter Augen, die sich durch ihre Stellung von den Haupt- und Beiaugen gänzlich unterscheiden, ist also nicht zu zweifeln , und die Anatomie lehrt uns , dass die aus dem Holz aller Bäume so oll ausbrechenden Augen zu ihnen gehören. Über ihre Stellung will ich nur noch 446 bemerken, dass sie sich mlüinler der Längsreihe niihert und aus Ciünden, die sich später ergeben werden, viel- leicht daraus abzuleiten sein möchte. Und was ihre Ent- wickelung betrifft, so kann ich mich nicht enthalten, an die merkwürdige Entdeckung Röpers zu erinnern, dass ihre ersten ßläller, wenigstens bei den Euphorbien, nicht wie bei andern Augen, zu beiden Seiten, sondern oben und unten stehen. Ob auch bei unsern Bäumen ? beson- ders bei denen mit gegenständigen Blättern? Ich bedaure sehr, noch nicht darauf geachtet zu haben. Somit könnte ich, ohne in der Hauptsache Wider- spruch zu besorgen, meinen Weg fortsetzen. Jetzt, zu den Zaseraugen oder Linsen und zu den Zasern selbst übergehend, höre ich mir plötzlich: halt! zurufen; die Zasern sind nicht Zweige und die Linsen sind nicht Au- gen! — Ich läugne auch nicht, dass sie sehr viel Eigen- thümliches haben, wodurch sie sich von den gewöhnli- chen Augen und Zweigen unterscheiden. Was will man aber, das sie anders sein sollen, als Augen und Zweige besonderer Art? Die Anlage zur Zaserbildung liegt gleich der zur Zweigbildung, wenn nicht in allen, doch in den meisten Gliedern der meisten Pflanzen: sogar der Blüthe fehlt sie nicht ganz, wie unter andern Scivpus radicans zeigt; und erwacht sie nicht überall von selbst, so kann sie doch meist mit geringer Hülfe geweckt werden. Zur Wurzel, dem untern Theil und Hauptstamm der ganzen Pflanze, gehört also die Zaser nicht allein, noch weniger ist sie selbst Wurzel. Sie kann nur zweierlei sein, ent- weder integrirender Theil jedes vollständig ausgebildeten Gliedes, wie das Blatt, der Knoten und das Internodium, oder Product des Gliedes in seitlicher Richtung, wie der Zweig; und dass sie das letztere sei, dafür spricht zu- nächst die Analogie der Linsen- oder Zaserslellung mit ., 447 flcr Augen- oder Zwcigstelluiig, die wir jetzt naher be- trachlen wollen. Schon oben sagte ich, es gäbe drei Linsenarten, den drei Augenarien entsprechend, Ilauptlinsen, Bei linsen und zerstreute Linsen. Die letztem wird man mir wohl gelten lassen, und zur Bestäligung der beiden er- stem mögen folgende Beobachtungen dienen. CdlJa pcrtiisa macht gewöhnlich mehrere zersireute Zasern am obcrn Ende ihrer Internodien, ausserdem aber eine sehr viel stärkere und früher ausbrechende Zaser dicht über dem Blatt in gleicher Höhe mit dem Auge, imd demselben grade gegenüber. Der J^anilla aromatica fehlen, wenigstens am Stengel, die zerstreuten Zasern; eine starke Zaser bildet sich aber, wie bei der Calla dicht über dem Blatt, doch seitswärts neben dem Auge, was sich aus der Drehung des ganzen Stengels zu erklä- ren scheint. An Bulbine fruticosa tlnde ich beständig nur eine Zaser, wie bei der Calla dem Auge gegenüber. Da die Zasern dieser Pflanze aber nur an den unlern kürzern Gliedern sich ausbilden, fällt die Regelmässigkeit ihrer Stellung nicht immer sogleich ins Auge ; und das ist leider der Fall bei sehr vielen IMonokotyledonen, die dem Auge gegenüber eine Hauptlinse machen. Wer in- dess mehr Gelegenheit hat, tropische Monokolyledonen mit sogenannten Luftwurzeln in Gewächshäusern oder gar in freier Natur zu studiren, der wird ohne Zweifel die- selbe Stellung an mehrern Pflanzen vollkonmien deiiliich wahrnehmen. Bei einiger Aufmerksamkeit lässl sie sich so- gar bei mehrern unserer einheimischen Pflanzen erkennen. So wird man unter andern an den untern Slengelknoten des Jiincus lamjwcarpus dicht unter dem Blatl einen Kranz kleiner Tuberkeln finden, aus denen sich, wenn er feucht steht, Zasern entwickeln, die also wahre Linsen sind und zwar von sehr regelmässiger Stellung. Die Siel- 448 lung unter dem Blatt ist indcss nur scheinbar, weil das Blatt an seiner Basis dem Knoten sehr dicht anliegt. In der That stehen die Linsen dicht über dem Blatt, und durchbrechen dasselbe, so wie auch das Auge, wenn es zur Entwickclung kommt, was am Stengel dieser Pflanze seilen geschieht, das Blatt an seiner Basis aufspaltet und durchbricht. Anfangs scheinen die Linsen einander alle gleich zu sein; diejenige die dem Auge gegenüber steht, pflegt sich aber bald auszuzeichnen und früher und stär- ker als die übrigen, oft ganz allein zu entwickeln. Nur lasse man sich dadurch nicht täuschen, dass sobald sich das Auge zum Zweige ausbildet, aus der Basis desselben viele und starke Zaseni hervorbrechen, die man leicht mit den Zasern des Gliedes, aus dem das Auge kam, ver- wechseln kann , und die dann freilich grade an der ent- gegengesetzten Seile des Gliedes, als wo die liauptlinse ihren Stand hat, herabhängen. Genau dieselbe Erschei- nung wiederholt sich bei sehr vielen Junceen, Cypera- ceen, Gräsern und Aroideen. An letztern, namentlich an mehrern Arten von Pothos, fand ich indess häufig nur einen Halbkreis von Linsen, doch allemal so, dass die Hauptlinse dicht über dem Blatt und dem Hauptauge ge- nau gegenüber stand. Damit lernten wir zugleich schon die gewöhnlichen nebenständigen Beilinsen der IMonokotyledonen kennen. Gleich den unter- und überständigen Beiaugen der dikoly- ledonen, gehen sie von ihrer Hauptlinse aus in Reihen fort. Doch immer sellwärts; unter- oder überständige Beilinsen sind mir an Monokotyledonen noch nicht be- gegnet. Ist nun ihre Zahl beschränkt, so bilden sie Halb- kreise, sind sie in grösserer Anzahl vorhanden, so um schliessen sie den Knoten mit einem vollständigen Kreise. An Dikotyledonen fehlt es mir zur Zeit noch, ich muss es bekennen, an hinreichenden Beobachtungen über die ^ 440 die LInsenslellung. Doch will ich anführen, was ich Mciss. Die beiden Familien der Umbellireren und Ra- nunculaccen, deren Blatlstellung der monokotyledonlschen Blallslellung so überaus nahe kommt, zeigen auch ganz dieselbe Linscnslellung, eine Ilauptllnse dem Auge gegen- über, und die Beilinsen nebenständig zum Halb- oder Vollkreise geordnet. An Ocnantlic Phellandrium und Raniinculits Lingua lässt sich das vorzüglich leicht be- obachten, aber auch an sehr vielen andern Pflanzen. Bei den scharfglledrigcn Dlkolyledonen erwartete ich eine an- dere Linsenstellung, nämlich zwei Haupllinsen mit den zwei Blättern übers Kreuz, und die ßeilinsen über- oder unterständig. Ich glaube sie auch am alten Holze eini- ger Pflanzen dirser Art mit Hülle der Blaltnarben ermit- telt zu haben, bin aber meiner Sache nicht vollkommen gewiss. Dagegen bemerkte ich an sehr vielen scharf- gliedrigen Dikolyledonen eine ganz unerwartete Linsen- stellung, nämlich je eine Linse an jeder Seite der beiden Hauptaugen, grade an den Stellen, wo, wenn sie da wä- ren, die nebenständigen Beiaugen sich zeigen müssten. So verhält es sich unter andern bei vielen Crassulaceen, z. B. bei Crassula tctragona^ viurginata u. s. w. , von denen man oft als Merkwürdigkell angeführt liest, dass sie ihre Luftwurzeln aus den Blallnarben hervorzutrclben pflegen. Das war mir nicht sehr aufi'allcnd, da die Haupt- augen dieser Pflanzen fast oben so tief liegen. Auflal- lender war mir, dass sich die Beilinsen hier nicht zu einer Hauptlinsc, sondern wie Belangen zu einem Haupt- augc gesellen, während die Haupllinsen ganz zu fehlen scheinen. Ja bei Cotyledon orhiculuins zieht sich vom Hauptauge aus nach beiden Seiten eine Reibe von Bei- . linsen und beide vereinigen sich zum Kreise , der aber niclit, wie bei den Ranunculacecn u. .«;. w. , den Knoten 7r T,ä. 4s Heft. 29 450 Iiori'/.onln] nmgi«^l)f, sondern verllcal das Blall an soincr Basis einsrlillossl. Wie maniijolian nun aucli dlosc Reihe von Beobach- tungen idjer die BiaHstellunc; sein mag, so viel scheint sich doch ofTonbar daraus zu ergeben , dass ausser der zerslreulen auch regehnässige Llnsenslelhingen, und ZAvar nicht selten, vorkotnmen, dass gewisse Linsen den Ilaupt- au2:en , andere den ]>elau£,en ihrer Stelluns; nach zu ent- sprechen scheinen, und dass mllunter die fehlenden Bei^ äugen durch Beilinsen vertreten werden. Icli glaube hier- auf einiges Gewicht legen zu dürfen, denrt kein Argument ist, wo es sich um die Idenliliit oder Verwandtschaft zweier Organe handell , von grösserem Gewicht, als die relallve Stellimg. Ein anderes wichtiges Argument für die Ähnlichkeit l der Zascr mit dem Zweige bietet der gleiche Ursprung beider dar. Blatt, Knoten und Inlernodiuni enl wickeln sich durchaus ununlerbrochen aus derselben einfachen Grundlage des ganzen Gliedes; Zweig und Zaser brechen aus dem Innern des Gliedes, zumal des Knotens, hervor. Der Zweig bildet sich aus dem Auge, indem ein Blatt- kreis nach dem andern sich ölTnet und das folgende Glied enilässt; die Zaser bildet sich dadurch, dass sie die Linse durchbricht und zur Koleorrhlza umwandelt. \ on da an verlängert sie sich zwar ununlerbrochen wie das Inlernö- dium eines einzelnen Gliedes, nicht wie eine Reihe von Gliedern; auf dieselbe Weise verlängern sich aber auch die Zweige aller bis zur Bliithe blattlosen Pflanzen, z. B. aller Arten von Cusaila, liliipsalis u. dgl. m. Genügt auch das noch nicht, so gebe ich zu beden- ken, dass die Zascrn sehr vieler Pflanzen, sobald sie ein gewisses Aller erreicht haben, fähig werden, Augen und daraus Zweige oder Nebenstengel zu treiben. Diese kön- nen neue Zairern machen, aus denen auch wieder neue 451 Siengcl aufsteigen können, und so fort. lihizophora Mangle soll bckannilich .nuf diese Art ganze Wälder bil- den, deren Stämme alle organisch zusammenhängen. Das- selbe Phänomen, wenngleich nicht so ausgezeichnet, se- ilen wir an dem Wnrzelaufschlag unserer Bäume. Giebt man zu, dass die Znsern zweigartige Gebilde sind, so liegt nichts Befremdendes darin; erklärt man sie aber für Gebilde, nicht nur ganz eigener Art, sondern die allen übrigen pflanzlichen Gebilden völlig entgegengesetzt seien: so sehe ich wenigstens nicht ein, wie man mit diesem un- aufhörlichen Umschlagen der Pflanze in das grade Ge- gentheil ihrer selbst und wieder zu sich selbst kommen und wieder Umschlagen fertig werden will. Eine Analo- gie dafür möchte in der ganzen organischen Natur wohl nicht zu finden sein. Hieher gehören auch die bekannten Versuche von Duhamel mit abgehauenen Baumstämmen und Wurzel- äslen. Erst machten diese Stämme aus der Rinde, spä- ter, nachdem sich ein Callus gebildet, aus dem Stumpf selbst neue Triebe, und zwar am Stammende Zweige, am Wurzelende Zasern. Halle man aber das Wurzelende von Erde entblösst, so trieb auch dieses Zweige statt der Zasern aus dem Stumpfe. Duhamel schloss daraus, die Keime der Zasern und Zweige müssten völlig identisch sein; durch Licht oder Einslernlss, Trockenheit oder Feuchtigkeit würden sie erst dolcrminirt, bald in Zweige, 1 bald in Zasern auszuwachsen. Dagegen erhob sich ent- schiedener Widerspruch; noch vor Kurzem versuchte De CandoUe in seiner Organographic, diesen Beweis zu entkräften; und in der That beh,inptclc Duhamel zu viel. Nicht die Identität, wohl aber die innige Verwandtschaft der Zaser mit dem Zweige geht aus jenen Versuchen hervor, und das ist für uns genug. Es berechtigt uns, beide einander zu coordiniren, luid, da wir kein anderes 29 * ^-i. 452 Wort liabon, sie 7Aisammon Zweige im woileron Sinn zu nennen. Jelz,t erst, theils an seiner Spitze durch Entfallung seiner Endknos- . neu in immer neue Glieder, theils durch Streckung seiner ' schon gebildeten Inlernodieu; die Zaser, wie ähnlich sie dem Internodium sei, wächst nur an ihrer Spilze, ohne sich ihrer ganzen Länge nach zu strecken. Die Augen des Zweiges haben fast gleiche Hichtung mit ihm &elbsl, oder suchen sie anzunehmen, die Augen der Zaser halicn. mit ihr selbst nicht gleiche Richtung, sondern die enlge- gengesetzte, oder sie streben dieselbe zu gewinnen. Es fällt in die Augen, dass die beiden ersten und wichtigsten dieser vier iMerkmale der Zaser mit jenen Merkmalen der Wurzel , von deren Bekämpfung ich aus- .. ging, beinahe übereinstimmen. Wozu also die Um schweife, wenn sie doch auf dasselbe hinauslaufen, was vermieden werden sollte ? ■— Ich meine aber, es sei nicht dasselbe, ob das, was von den Zasern gilt, von ihnen selbst oder von der Wurzel behauptet wird. Die Zasern sind wirklich blattlos imd wachsen wirklich nach unten ' zu, allein sie machen nicht die Wurzel aus; und die. Wurzel ist in der That ein Hauptlheil der ganzen Pflanze und zwar der unterste, doch eben deshalb kann sie nicht '> aus Zasern bestehen^ Darin liegt der Fehler, dass man, durch das häufige Vorkommen der Zasern an der Wurzel 453 verlcilet, beide veiinenglc. Nim zeigten sich VVidcrsprii- fhe zwischen dem so zusammeiigcleimlen Begriff der Wurzel und der Psalur selbst. AVie half man sich? Durch einen zweiten Fehler; dadurch, tlass man die dem wah- ren Begriff der AVurzel IVemden ?tlomente ieni hielt, und das xMoment, woran man sich allein halte hallen sollen, wegwarf. Aber auch das that* nian nicht mit Bewussl- sein ein für allemal; nein, so wie es sich eben schicken wollte, nahm man das \Veggeworfenc wieder auf und warf es wieder weg. Eine solche Verwirrung, in die man sich seit Jahrhunderten eingespbniien, liess sich nicht mit zwei \Vorten auflösen. Das drille 3Ierkmal der Zascr, ihr auf das vordere Ende beschränktes Vermögen sich zu strecken, verdient auch noch besprochen zu werden, vorzüglich in Rücksicht auf das Vermögen der Zweige oder auch Stengel in ihrer ganzen Länge sicli zu strecken. Duhamel machte be- kanntlich seine Versuche über das Längenwachslhum der Bäume an der Rosskastauie. So lange der Slengel der jungen Pilanze noch weich war, ibeille er denselben in Grade ein, und beobachlele deren Verlängerung. Es er- gab sich, dass der Stengel in allen seiiien Theilen in die Länge wächst, doch nur so lange, bis die N'erholzung eiugetreleu. VN as aber die Zasern betrifft, so überzeugte er sich ihells durch gleiche Versuche, iheils dadurch, dass er ihnen die Spitze bald kürzer bald länger abschnitt, dass sie weit früher und noch während ihres kraularligen Zuslandcs sich zu strecken aufhören. Damit halte er, der nur über die Bäume schrieb, seinen Zweck erreicht. Für die Morphologie der Pflanze im Allgemeinen glaubte ich aber diese Versuche, so weit sie das VVachsthum des Stengels oder der Zweige betreffen, an kraulartigen Pflanzen und zwar mit besonderer Rücksicht auf das ein- zelne Internodium wiederholen zu müssen. Ich habe 454 nicht nöllilg, über alle illc einzelnen Versuche der Art zu berichten, die ich ganz nach Dnhamels Methode erst mit Nelken und mit INarcissen, dann auch mit vcrschicr denen andern Pflanzen angestellt habe. Das Resultat war der Hauptsache nach immer dasselbe: die unlern Grade erreichten schon in gleichen Zeitabschnitten eine grüsscie Länge als die obern, und dieser Unterschied ward noch beträchtlicher dadurch, dass jene noch eine geraume Zeit lang fortfuhren sich zu strecken, nachdem diese schon aufgehört hatten. Das Gesetz des Längenvachsthums der Internodien ist demnach, unter sich, oder von oben nach unten zu zu wachsen. Es leidet aber eine Stö- rung, wenn der Process der V^erholzung eintritt, bevor das Internodium sein Längenwachsthum vollendete. Wenn einigen meiner Leser diese Vorstellung des um- gekehrten Wachslhums der Internodien auf den ersten Blick eben so widersinnig vorkommt, wie unsern Vorfah- ren anfangs die Vorstellung vom Umlauf der Erde um die Sonne vorkam, so darf ich mich gar nicht darüber wun- dern; denn unsere Sinne bezeugen das Gegentheil. Es kommt aber in beiden Fällen nur auf etwas Abstraction an, und jede Schwierigkeit ist gehoben. In dem unserl- gen haben wir davon zu abstrahlren^ dass jedes Pflanzenc glied auf dem vorhergehenden und das erste am Boden seinen festen Punkt hat. Für die ganze Pflanze ist das etwas sehr wesentliches, für das Wachsthum der einzel- nen Internodien in sich selbst aber durchaus unwesentlich i und äusserlich. Ein Gleichniss wird das noch klarer machen. Erbaue ich eine galvanische Säul^ auf die ge- wöhnliche Art, so dass ich über einer festen Grundlage eine Platte auf die andre lege, so wächst die Säule, wenn man hier den Ausdruck wachsen verzeihen will, von un,- ten nach oben zu. Eben so wächst die ganze Pflanze (J^durch, dass sich ein Gllpd auf dom andern bildet, aber 455 nicht das olnzcliic In Icriiüdlum. Billige ich nun dadurch die kSiiuIc xu Skuidc, diiss ich slels eine IHalle der andern unlervschlehe, so sage ich: in Uücksicht auf ilcn Tisch, der Ihr /ur Basis dient, eiheht sie sich zwar, an und für sich aber wäciisL sie voti ohcn nach initen z,u. Ich halle ja auch die crslc Plalle luiter dem Balken des Zimmers scliwebcnd hefesligen können , und so fori eine Plallc unler der andern; die Säule wäre grade so geworden, wie sie auf deni Ti.sch dmcJi das Lnlerschle- bcn der Plallen ward, und niemand wünh; zwciiehi, wie sie gewachsen sei. So wächst Vurzel gestellt 4G0 halte, gelöst zu haben. Das Resullat ist, um es kurz zu wiederholen, dass der vermein fe caudex desceudctis gar nicht existirl, dass auch die Wurzel, gleich wie Stengel und Blülhe, zum sogenannten caudcx asccndcns gehiirt und aus Blällern im weiteren Sinne des Worts sich bilde!. Selbst in den Zasern, die der Wurzel zwar vorzugsweise, doch nicht cigenlhümlich zukommen, enldecklcn wir eine Reihe von Internodien, das heisst von wesentlichen Thci- len des vollständig ausgebildeten Gliedes, M-elches selbst nur das Blatt ist. Auch die Zaser, die am längsten spr<»de ihat, hat sich also ergeben. Das Blatt halte sich in ihr nur versteckt und eine fremde Gestalt angenommen. So wiederholen wird wir denn nochmals: das ganze Pflan- zenreich ist eine allgemeine Pflanze, und die ganze Pflanze ist ein allgemeines Blatt. IMögen viele dieser Sätze, mag die ganze Gedankeu- reihe denen, die noch nicht mit ihr vertraut sind, j)aradox erscheinen: ich selbst bin mir bewussl, sie entwickelte sich treu und folgerecht an der Hand der Beobachtung aus der Idee der pflanzlichen Metamorphose. Auf diese komme ich in der pflanzlichen iMorphologie nach jeder Abschweifung, wie die RTagnelnadel auf ihren Pol, zurück, und weiss, sie kann mich nicht irre leiten. (Die Fortsetzung folgt.) 461 P\R:^IEL1A CROCINA Zenk. NOVA LICHENU3I SPECIES A Z E N K E li O E X II I B I T A. Cum icone. Tab- XI. Fis- !• Diagrios. ITvpolhallo oblileralo, crusla subconligua in- aequaliler eflusa pecullail Ilmile haiul clrcuin- scrlpla, rosco-crocea; apolheciis minulissiniis or- bicularlbus vcl oblongis subsimpliclbus marglnatis, tlisco luleo-rufo. Ilahit. Ad saxa calcarea umbrosa (in siralls calois conchlferae [IMiisclielflölzkalkWern.]) prope Jeiiain, in consorlio allorum lichenum, potissinmni Col- lenialls nigri Ach. Descriptio: Cnisla s. iballus absqiie peculiari atcjiie corlo limlle deleiminata, sed poliiis maciilarum forluita- ruMi instar cfliisa osl, proximo laiiicn ad orbiculi (dimidit vcl nniiis pollitis diarnclro) lii;iirani acccdif. Cum sub- slralo (saxo) inlirne coliacrol . inio ipsi inlerdum lere iin- luersa est. Tria tarnen Üialli slrula dislinguenda sunt. Siralum tbalii cxliiauni (siraium roriicale, nam rpider- mis, Uli in relicjiiis liihonibiis , n()>.lr(> quoqne doest) ple- lutnque subbrunneo - rosciini liabel coloieni pallidiorcni, jnadiduni voio inicnsilale augeüir et magls roseiis lil. Aetalc provccluiu tandcm in rosco- luteum, imo sensiin in rulo - ciucrcuni tiansit, crocco peilucente aut vero prodiente. Stratum enim intermedium (ruiidzellige Schicht. Meyer, Enlwiok., IMctan). u. l^orlpfl. d, Flechten p. 13.) sub-auranliaci est coioris, et fcre 462 — . tanlnm in prima lichenis Jnvcnlute viridis, simililer uli in Lldicne croceo L. Exlinio slr:ilo lacile tlelcrso inlcrmo- dium illud cruslnni passlm tingit colore crocino, unde etiam noinen. Infimuin landein vslralum album tartare- umqne el itnmedi.Ue subslralo quasi agglulinalum esl. Apolheciuan niox subrotundum, mox oblongum, la- tins, aut angu.stins, mox siniplex, mox subramosum ob- servalur, semper tarnen submicroscopicnm. Margine tu- niidulo ihallode (ab ihallo effecto) poruni supra cruslae superficiein eniergit, disco denuo paulisper excavato vel subrimifurnii. DJclauwrphosis'. Ab inilio tcnuissima expandilnr crusta pallide rosea , in cujus superficle puncia apparent obscuriora rufescenlia. Sensini crusla crassior reddilur et deinceps in tbailum SJibrngosum , tartareuni, rimosuni ila Iransniutalur, ut tandcm in Iruslnla dilabatur. Simul cum l)is mulaliüuibus cob)r ipsc mutalur. Ex roseo enim in lulescenli — fnscescentem transit, imo landcm in subci- rereiim. Siinilis ralio in apotbcciis oblinel, ubi prinia- rius rufus color tandern prorsus in brunneum vel fuscuni, vel etiam pallidiorem convertilur. Saepcnumero porro juxta apoJbecia prorsus perfecta rudimenia nova punctifor- mia fusca emergunl, imo interduni, quod tarnen rarius accidit, soredia crocea. Nee hoc loco aliud anomaluni reticendum est pliaenomenon, ubi ad dendrilicaruni figu- rarum modum efficla prodeunt minula plasmata slrato ihalli extimo (corlicaü) immersa. ObseriK Potissimum viget in locis umbros'S subudis, ubi tempore verno aucluninalique praeprimis de- prehenditur vegetum. Tunc cliam, praesertim cum examinemus juniora specimina, odorem vio- larum haud absimilera spargit. Ceteroquin baue speciem nullis in aliis ani- madverli lapidibus, quam in calcareis. 463 Critica: Jam indc a ilecenni6, et qnod excedit, hanc singularem observavi speciem, quam amicis nonnul- lls nomine JJvceolarhic croceae mihi communicavi. Cum vero genus Urceolavia Parmeliis sit inserendum, nonien illud mulavi. Adjeclivum crocca retinerem qui- dcm, sed quod jam Liehen croccns adest (Schreber spi- cileg. 139.; Lepraria rubens yich., Lepra odorata DC, quibus lamen neutiquam ulpole synonymon Byssiis pul- verulenta ßava lignis odnascens Dillen, sylv. 3. ; Hupp. flora Jen. 353. cum IVallrothio Nalurgesch. d. Flechlen L 30ö. adnumeranda est cum id polius Lepraria Ach. a\\), ejus loco crocinain dlxi. Cum Parmelia rhodopide (Sommerfeldt Läpp. p. 89.), quam Fries (Ijlchenogr. europ. p. 145.) uipote subspe- ciem Panneliae cinereac (Uvceolariae cinereae Ach.) babet. magnam prodcre videtur simililudinem, at crusla nosirae nou csl subpulveracca roseo-albida, neque apnlbe- ria dlsco roseo. Nee cum Parmelia lacustri Fries (ml auctor blcce Lichcnem lacuslrcm AYIlher. ; Lecanoram rnhelliannm^ ryr/asp., Urccol. Acharii, Gyalectam epu- lot. et Lieh., Arharii laiiquani synonynia adnumerat) et propler allam llialli fahiicam et niuiullssima noslrae spe- ciei npnlhccia conjnngi potest. Opiiiarl qnidcni posscnuis, rolorem nosiri licbenls rosi'Ufii aliiiiide esse riUciluni. al(juc forlasse a Jjepraria rjibeide adpcrsa cxorlnni, uii Meyer (I. c, p. 60 — 62.) de aliis lichenibiis .simililer coloralis sihi pcrsuasum ha- bet, V. c. de Opep'ophn. rufesecnie Pers., ruhclla Pers., Lrccolaria scruposa, U. GceUata etc., vel eliom nielalll cnjijsdnni oxydis, scd ipsi pecnüaris est riibor ille el uti videfur, proeul dubio potlssimum slrato inlermedio au- rantiaco productus. 464 Flgurarum explicatio. A. Lapis calcareiis, in cujus superficie ParmeViac crö- cinac Zcnk. duo cernunlur speclmina n.a\ b est Collema Tiigriim Ach. (exemplar delrltum) reliquam lapidis superliciem obducens. c. color ihalli slrall Hchenls intermedil viridis. B. Fragmenlum Panncliae crocinae subauclae 1. Ipsum auctuni. 2. Idem magis auctum. 3. Fragmeutum speclminls hujus lichenis, in quo apothecia suborbicularla praedomlnabaiitur. a. a, Stratum virlde. b. sfalus apotbecll auo- nialus dendrilicus. c. strati inlermedli crocel nudl pars. 4. Singula tollus nostri lichenis thalll strata. a. Stratum exlimum s. corticale; b. Stratum intermedlum aurantlacum vel viride; c, Stra- tum inflmum, tarlareum, albuni. DE 465 DE SPIIAEBOPIIOIU SPORANGIO OßSEiUATIO AÜCfOKE //. 1\ L 1 N k. (Cum flg. Tab. XL Fig. II.) Jam diulnm in Scbraderi viri celeb. dlarlb (Neues Bolniii Jonrn. 13. 2. S, 1.) dixi, Sphaerophori sporangium (aut apothecluin uti nomine supcrfluo vncarc solent) nii- nline lantummodo sporis scalcic, scd thccas quas aliJ ascos appellant, eonlinere tubulosas apposilas parallelas Uli in aliis Lichenibus occiirrcre solenl. In Aclis Acadetn. ßerolini» 1824. Physik. Kh p. 188. observalionem repelii sed non bcne addidi sporangium juniore statu dissccan- dum esse, anle quam sporae nigrac apparuerint, nam Ihccas tandem fatiscere nee in conspeclum prodire. At semper conspiciuntur, sporis nigris remolis et oplimc, si sporis cxcussis portio inüma el intlma sporangii remalidt. Cum vero Lichenographi nuperiores Meyerns, WallrO- ihius et Frlesiüs banc observalionem ticglexerlnt iconem tibi nilllo Ibecarum in sporangio Spbacropboii laleniiüm a Scbniidtio nostro elaboratuni, aculissiino, uti nösll, harum minutiarum piclorc. Segmcntum spotangii sus- pcnsa manu resectum sub Microscopio Macrzlano (augm. 600 diam.) aquae guUuIae inimersuin pressione exlendi, ita ut thecae sepatatae emctgerent. Sporae, quas in aliis pellucidas vidi, hie nigrescunt Inndcm colore higcrhmo e thecis cgrediünlur. Sporangium Imjns Licbenis inilio 7r R.I. 'IS Heft. 30 466 clausuni est margiiic e ihallo formato introrsuin conni- vente, quo demto Stratum thccarum apparct. Tum sporae magnac nigrac c tliccarum apicibus cgrediunlur et spatium inler Stratum theclgcrum et marglnem inßcxum replent. Tandem sporis magna copia cmissis margo reflectllur, sporae decidunt et Stratum thecigerum nigro tinctum co- lore sporanglum tegit, quod hoc modo diu persistit. Hac oecasione data, moneo rem simili modo sese habere in Conlolomalc Floerk. seu Conlocarpo Fries. Conslat sporanglum c ihecls appositis parallelis ut in Opegrapha aliisque, quae tandem fatiscunt et indumcntum pulveraceum, quo distinguitur, constiluunl. ■W ri ■ 467 Einige Bemerkungen über das Genus E r y t h r a c a von Dr. Schmidt, praktischem Arzte zu Sletlin. (Hierzu Tafel XIL und XIII.) Der Verfasser vorliegender Zeilen hat schon seit ei- ner Reihe von Jahren mit besonderer Aufmerksamkeit und Vorliebe das Genus Erylhraea beachtet und hofft einige nicht uninteressante Millheilungen über einige deutsche Arten, über Erythro ca Ceidauriimi und jnilchella, dem botanischen Publicum vorlegen zu können. Seine Absicht ist nicht, diese in ihrer ursprünglichen Geslalt schon so sehr gelrennlen und zersplitterten Arten noch mehr zu zerreissen, sondern Gegeniheils die Gründe darzulegen, warum alle angenommenen Neuerungen unslallhaft und unbrauchbar sind. Zwar ist er schon von vorn herein gefasst, manche Meinungsverschiedenheit zu finden, auf manchen Widerspruch zu slossen, allein was er mitiheilt, glaubt er das Resultat schlichlor Nalurbenbachtungen nen- nen zu können und somit wird er mit Vergnügen jeder entgegengesetzten Meinung Gehör schenken, sobald sie nur auf demselben Wege und nicht lilnler dem Studien- tisch gewonnen. Nach dieser V^orbemerkung wende ich mich zunächst zu Erylhraea Ceutaurirni Pers.,. E. grandiflora R. et Seh., E. Capital a Chamisso, E. Vmarifolia Pers., E. compressa Haync, E. aiigmtij'oHa \Vallrolb, E. idiginosa Waldst. et K., E, conferta Pers. und'/>. titiora/is Sm. ■ 30* 468 Alle ilioKC von (1er olncn Linncischen Spccics Gen- tiana (^enlauvhnn späterliln gosthlcdcncn Arien zeifallen in zwei grosse Reihen. Den Repräsenlanlen der ersten Keilie bildet ErylJirnea Ccntaur'unn mit cinrachen, vier- eckigen Stengeln, mit oval - länglichen, 3 — 5 -nervigen Blättern mit endsländlgen, gel)üsche]ten, nach dem Ver- blühen etwas lockeren, siefs aber flachen Doldenlrauben nnd ovalen Blumenzlpfeln. Dieser Species gehören als Varleläten an: Fi. graiiclißora R, et Seh., welche durch nichts weller sich auszeichnet, als durch einen, die ge-, wohnliche Grösse von i". Crntmiriimi Überschreilenden Wuchs und eine damit im^ Verhällniss siehende grö.ssere Breite der ßlumenzipfel; und E. capitata Chamisso, die späterhin von dem Entdecker selbst wieder zurückgenom- men worden, da sich dieselbe nur als Varietät und /war als eine durch äussere ungünstige Verhältnisse cnlstan-' dene nächgewiesen. Zur zweiten Reihe gehören die übrigen, oben ge- nannten Species und als Repräsentant derselben ist E. linarifoUa Pers. zu betrachten, mit zusammengedrückt' viereckigen Stengel, llneal oder llneallängllchcn 1 — 3-ner- vigen Blättern, endständigen, anliinglicb flaclien, später in aufrechten Asten sich verlängernden, mit gestielten Blümchen versehenen 13oldenlrauben und ovalen Blumen- zipfeln. Die Species /!,'. compressn, angiislifoJia ., uligi--. iiosa^ conferta wuA lilloraJis bilden nur Ilaupivarietälen? dieser Species und sind als solche schon von IVlerlens und» Koch s. Deutschlands Flora IL 234. nachgewiesen worden.« Es bleibt also uns nur noch vorbehalten, eritisch die beiden Repräsentanten E. Centaurium und Vmarifoiia zu imtersuchen, den Werth ihrer diagnostischen Merkmale" zu prüfen und die Haltbarkeit der beiden Species darnach zu bestimmen. Dieses Unternehmen habe ich schon frü- her 1828 in meiner Dissertation: de Eryihraea^ gewagt 4b9 und schon damals nach einer genauen Unleisucbung und Vergleichung mehrerer hundert Exeimjlarc dieser; beiden Spccies, den Ausspruch gelhau, dass belde,,,der, jnnem Haltbarkeit als Species erinangellenund nur als Subspecies einer und derselben Art in betrachten sein dui,l'teii.. Da meine damaligen Untersuchungen r, nur einer geringen Au zahl Botanikern bekannt gqworden, und. Qi^^ije iortgcsetA- ten ßcübachlungen nur noch niehr dazu beig«lrag<;n ha- ben, um in mir die früher ausgesprochene Behauptung zu befestigen, so wage ich 'in dieseßi vielgelesene;i bo- tanischen Journale diesen Punkt noch einmal aufzuneh; men und meine Gründe für diese Behauptung aus(;inat(-, der zu setzen. ,. ' .j.,^^ Zwar hat Herr Ilofrath Reichenbach in seiner lfl(>ra gcnnaiiica civcnrsoria p,,4%^., jn de.if ,]Nachschrift z«u IJ. linarij'o/ia bereits sein Urlheil in den \\.ox\^sse. a. ein Blaltabschnil und h. und c. Kelch und Biülhe \\\\ ver- grösserten Massstabe. 485 Gladiolus Bouchcaiuis, ein Beitrag zur d e u ts*c heii Flora von D. F. L. V. Schlcchtendal, Als ich im Jahre 1831 niil meinen Zuhörern einen bitlaulschcn Ausflug in das Sprcelhal aufwärts nnlernahm, sah ich, als wir in Johannislhal anhielten, ein kleines jMätlchcn mit einem Blumenstrauss in ein gegenüberste- hendes Haus gehen und erkannte von lern, dass unter an- dern Wiesenblumen eine Menge der schön gefärbten Blumen des iSchwertcls hervorragten. Da es schien, als ob das IMädchcn diese wie die übrigen im wilden Zustande gepflückt habe, so wurde deswegen Nachfrage gehaken und CS ergab sich, dass unsere Verum thnng gegründet sei. Wir wurden auf den nahe gelegenen Standort ge- führt und hatten hier die Freude, schön blühende Schwer- Icl in zieud icher IMenge mit Tojieldla pali/slris, Pedicii- Jaris sy/vdfica^ Iris Sibirien nud andern Pflan/.en anzu- IrelTon. Anfangs hielt ich denselben für den Gladiolus iitihricalns L., da mir bek^mnt war, dass dieser bei Frank- furt a. (). gefunden worden war, und da mich auch die Dupliciläl der Zwiebel dazu verführte; aber bei näherer A ergleichung mit gelrocknelen Exemplaren ergab sich liinrelchendc Verschiedenheit mid so niusste er denn für « Acn /iL (itnnnunis gelten, und um so eher, da lleicheu- badi.s AbbiMung desselben in der Iconographia botanica (T. 598. Fig. 817.) diese Meinung befördern half. Es 486 war erfreulich, einen sichern Standpunkt für diese deut- sche Pflanze gefunden zu haben, von welcher der deutsche Hauptflorist keinen mit Sicherheit angeben konnte. Herr Institutsgärtner C. Bouche, dessen genaue und sorgfältige Beobachtung schon manchen Beitrag zur spe- ciellen Kenntniss ähnlicher Pflanzenformen geliefert hat und noch liefern wird, hatte den Gladiolus von Johannis- thal in diesem Jahre einer neuen sorgfältigen Vergleichung mit dem Gl. imbricatits und dem Gl. communis der Gär- ten, welche er beide im lebenden Zustande besitzt, unter- worfen und war so gütig, mich auf die Verschiedenhei- ten, welche sie darboten, aufmerksam zu machen. Mit Berücksichtigung der verschiedenen in der Königl. Samm- lung befindlichen Exemplare von europäischen Gladiolus. Arten schien sich aus den deshalb angestellten Untersu- chungen deutlich zu ergeben: ^" "- • 1. der bei Johannislhal gefundene Gladiolus sei specl- cifisch verschieden, sowohl von dem Gl. hnhricatus L. als von Gl. communis der Gärten, daher neu zu benennen; ' - ' 2. dass der Gl: tÖTriiriunis der Gärten in Süddeutsch- land wild vorkommt und der ächte Gl. communis Linne's sein müsse; 3. dass aber die bisher zur Unterscheidung gewählten Kennzeichen; Grösse der Blumen, Gestalt der Blu- menthelle , Länge der Staubbeutel, Duplicität der Zwiebel, höchst unzuverlässig seien; dass man da- gegen auf die Beschaffenheit der Zwiebelhäute, auf die äussern Blumenscheiden, auf den Fruchtknolem, auf die Frucht und Saamen mit grösserer Zuverläs- sigkeit achten könne. 'iiiM.iUij«1(,/ -jUtiw Wir wollen nun versuchen, Im Nachfolgenden eine kurze Charakteristik der drei oben erwähnten Arten zu d 487 geben, soweit dies nach den bis jgtzt geniaditen Eifali- rungen geschehen kann. 1. Gladiolus communis Linn. Hort. Cliff. Die rundlichen Fasern sowohl der äussern als der innern Zwiebelhäule sind nur am obersten Ende der Zwiebel netzförmig, gilterarlig verbunden, gehen übrigens als rundliche Fäden grade ncbeneinander- liegend fort. Die äussern Blumenscheldcn haben eine slumpfc Spitze mit aufgesetzter kurzer Sta. thelspitzc. Der Fruchlknolen ist kaum umgekehrt- eiförmig, d. h. oben nur wenig breiler als unten, und erscheint auf dem Querschnitt dreikantig mit etwas concavcn Seilenlläclicn. Die Kapsel ist aus- gewachsen cllipiiscli, kaum nach unten etwas schma- ler, trief drcifurcliig, die. drei Kanten sind nur am obersten Ende der Kapsel kielförmig hervortretend, werden dann bald eingedrückt und bilden so in der Mitte der Kapsel 6 stumpfe Kanten, welche von abwechsehid flachen und tiefen Furchen geschieden werden. Übrigens ist die Kapsel licht - grün mit dunkler grünem Adernclz, welches von dem Nerven auf den eingedrückten Kanten ausgeht und sie erhält dadurch ein noch stärker runzllches Anschn, als sie wirklich hat. Saamen linden sich nur wenige aus- gebildet in jedem Fach, sie sind breit elliptisch, stumpf. Diese Art, welche von älteren Zeiten hrr*) händg In Carlen gezogen wird, haben wir durch Herrn Apolbeker Funk von den Wiesen hei Salzburg erhallen, wo sie im Juni blüble. Dieselbe wurde von Biroli unter dem Na men (jUuüoJhs claius Balb» üat. II. Taur. an. 1813 ge- *) Sie finflfl; si<:li .ils Gl.tdioIuR floribu'» uik» vcrsu disposili» TOdjor C B. in tlslioltz 8sinmluuj; ( im^clalir v. laliv iOOU. ). 488 _ sendet. Auch das von Herrn Rosikovius als aus der Stet- tiner Flora stammende Exemplar (FI. Sedin. p. 397.) gehört dieser Art an. Endlich ist auch der aus Gärten stammende Gladiolus communis des Wllldenowschen Herbarll (n. 927.) derselbe. Ein nicht ganz vollständiges Exemplar eines Gladiolus in den Bergen von Morreale bis Bocca dl falcone im April gesammelt, erscheint zwei- felhaft. Dass dies Linne's Pflanze ist, geht aus Linne's Angabe und Citaten hervor, er sähe sie nur aus Gärten, und glebt ihr Vaterland im südlichen Europa an, und die unsrige ist seit älterer Zeit in Gärten kultivirt und in Süddeutschland einheimisch. 2. Gladiolus Boucheanus Nob. Die rundlichen Fasern, sowohl der äussern als In- nern Zwiebelhäute sind bis zum Grunde der Zwie- bel netzförmig gitterartig verbunden (nur sind die untern Maschen länger gezogen und oft scheinen die Fasern unten länger einfach zu sein , weil die alten äussern Häute sich mehr und mehr in die Höhe schieben und dadurch die untersten, den Grund der Zwiebel umfassenden und daher gekrümmten Fa- sern von verschiedenen Lagen übereinander liegen, wie solches bei allen stattfinden kann). Die äus- sern ßlumenscheiden haben eine allmähllg spitz zu- laufende Spitze (ohne abgesetzte Stachelspitze); der Fruchtknoten Ist umgekehrt eiförmig, an der Basis stärker verengert und zeigt sich Im Querschnitt fast wie dreihäusig, d. h. er zeigt drei abgerundete Ecken mit zwischenliegenden drei Furchen. Die Kapsel ist ausgewachsen umgekehrt- eiförmig -keulenförmig, die drei Kanten sind ganz verwischt, stumpf, nur 6 ganz schwache Längsfurchen , von denen die auf der Fläche etwas bemerklichcr sind, deuten die Thclle der Kapsel an, die überdies ganz glatt ist, 489 olinc Adernclz, ohne Runzeln, von gleich grüner Farbe. Die Saamen sind breit elliptisch. Diese Art haben wir mil Sicherheit nur aus Schlesien gesehen. In den von Günther und Grabowski herausge- gebenen Centurien findet sie sich nämlich als Gladiolus communis *) aus Bergwiesen bei Silstcrwitz am Fuss des Geiersberges. Der Gl. communis der Flora von Königs- berg in Pr. scheint uns mit der unsrigen idenlisch, soviel ein miUclmässiges Exemplar zu sehen erlaubte. Die oben cilirle Abbildung von Rcichenbach scheint dieser Form ebenfalls anzugehören, wofür der Durchschnitt des Frucht- knotens und der Bau der Zwiebelhäute spricht, doch sind die Blumen sehr gross. Wahrscheinlich kommt diese Art noch an mehreren Orten vor, wohl auch hier und da als Gartenpflanze. 3. Gladiolus imbricatus Linn. sp. pl. Die rundlichen Fasern der Zwiebelhäutc lösen sich mehr in Streifen zusammenhangend von einan- der, sie zeigen sich nur bei der äusvsern Zwiebcl- haut am oberh Ende etwas netzförmig - glllerarlig verbunden, gehen aber übrigens und bei den iuncrn. Zwicbelliäutcn ganz parallel neben einander herab» Die äusseren ßlumenscheiden sind wie bei dem vo- rigen spitz auslaufend, ohne Stachclspitze, der Frucht- knoten Ist umgckchrt-eilörmig, im Ouecrdurchschultt fast kreisrund, undeutlich stumpf dreikantig; die Frucht Ist un)gckehrt - eiförmig kurz und dick, die Furchon sind ganz flach, die Kanten am obern Ende stumpf vorlrelcnd, bald aber sich verflachend; am unleru Ende ist sie runzlich, die Kunzclu von den Nerven der Kanten ausgehend, aber nicht durch ein *) Zuerst \\i\T in fllcscr Sammlung als Gl. communis der imbri- catus Rcocbcu uordeu. ao dunkleres Ailernclz bezeichnet. Die Saamcn sind elliptisch, nach dem Anheftungsende verschmälert, , was sich npch deutlicher im unreifen Zustande zeigt. Die Synonyme dieser lange verkannten Art hat Rei- chenbach in der Iconographie, so wie in der Flora ex- curs«iria zusammengestellt. Wir sahen die Pflanze von Frankfurt a. O. , aus Schlesien von Schwoitsch, Lissa, Ohlau; aus Volhynien und von den Grasabhängen und Wiesen der allaischen Berge, wo sie auffallend wenigblu- mig vorkommt. Die stumpflichen Blätter zeichnen diese Art sehr aus. Die gedoppelle Zwiebel kann sie nicht unterscheiden helfen, da die Bildung einer neuen Zwiebel bei der allen elwns ganz Allgemeines bei den Gladiolus- Arten ist und sich eben so deutlich ^m Gl. communis L. findet. Wir wünschen sehr, dass unsere Beobachtungen ei- ner genauen Beachtung von den Botanikern Deutschlands gewürdigt werden mögen, damit die Feststellung der Cha- ractere der drei Arten sicher begründet und deren Verbrei- tung durch Dcuischlai^d genau nachgewiesen werden könne. 491 CYPERACEAE CAPENSES ECKLONIANAE EXPOSUIT C. G. iXEES AB ESENBECK. Tilbus 1. Scirpeae. I. FIMBRISTYLIS VaiiL (l.) 1. Fdibuistylis Liidwign Sleud. In Flora 1829^ p. 139. n. 24. -Ultenhagen , Januarlo et Februario; Hollenlottshol- land (Steudel.). V. exempla Hb. Eckloii. 2. Specles est memorabllis, sed solis, i)i fallor, exem- plis proHferis obvla. Quam enlm iimbellam declaravit cl. Sleudelius fasciculum esse culmorum, ex apice culnil pri- marü germinanlein, persuasum est eo, quod singulus ra- dius talis umbellac foHo singulo binisvc, vaglna Iruncata inslruclis culmoque brevioribus praedltus est, quod nun- quam in vera normalique invenies umbella *). Fimbri- styli polyirichoidl igltur proxima habcnda, nlsi sit eius- dem proles monstrosa. Radü (sive culml) 1 — 3 pollIcc$ longi, compressi, ancipites, hinc canaliculall. Folia 11- ncari-filifoi-mia, plana, angusla, carlnata, striata, convoluto- tanaliculata; radicalia cidmum primarium compressclri- gonum bifollnm vaginalum aequanlia vel superantia; se- cundaria radi»)rum brevia , radium haud acquantia. Spica terminalis ovale -oblonga, oblusa, 2 — 8 lineas longa. In- volucrun), nisi squaniae duae inferiores, rcliquis longiovc>5 *) Ochi^ae folidrura c^tismodi rudimeiita sunt. 492 et niagis aculac slerllesque. Squainae rcliquac undique dense iiiibilcalae, ovalae, oblusae, rarius mucrouulafac, cariiia virldl strlala, margine fusco nienibianaceo. Sla- niina Iria. Germcn roslro brevi instructum, cui slylus arliculo connecütur. Stylus basi anguslus et leres, su- pcrne conipresso - dilatatus, pubescens. Stigmata duo, longa, hi.spidula. Caryopsls obovata, biconvexa, mucru- iiata, lacvis, cinerea, basi in brevem sllpltem contracta. II. TRICIIELOSTYLIS Leslib. (2.) 1. Tkichelostylis graciUs. Tr. spiculls capitatis, Involucro diphyllo, culnio tereti comprcsso, füllls fillformibus. Sclrpus gracllls Poir. Eric. mcth. Suppl. VI. p. 763. ]L et Seh. S. V. II. p. 132. n. 36- Caledons Bay, Februarlo. V. exempl. coli. Ecklon. unum; plura In Ilcrb. cl. Zeyherl. Mcmorabilis est Imius speclei cum Jsolepide fila- mentosa , quod ad aspectum, similitudo universalis; adeo cnim ambae inter sc congruunt specles ut vlx nisi cha- raclere gcncris molcque partium difl'crre videanlur. Cul- mus iion quldcm est altior, scd duplo crassior, Idooqiie a sulcis noii adeo in angulos dislraclus sub capllulo la- men trigoniis. Folia quoque crasslora sunt et lunglora, supra non smIco, sed piano anguslo Inslructa, proplcrea- qnc coinpresso-lctragona, strlala. scabra. Vaglnae onniino qualcs in illa. Capllulum paulla malus, e spiculls pauci- orlbns malorlbusquc cnvolucro diphyllo bievi mullo longiore, spiculis ovalis compressi«, squamis acutis acumine patulo, filamenlis longissimis. — Hab. in Cap. b. sp. — V. exempl. spont. exsice., et viv. cult. in H. b. Vratisl. Habitu hie refert Juneum effusum. Culmus pedalis et altior, strialus. Involucrum bivalve, valvulis lanceola- ^ 495 iis acutis slrlalis. Umbella primaria glomerata, densa. Kadil 5 — 6, inaequales, maiores 2 — 3-pollicares, com« pressi, capilulo globoso glomerato terininali. Spiculae e tufo pallescentes, compresso-ancipiles, mulliflorae, ovalae, Squamae distichae, oblongo-lanceolafae aculae, carinalae, roncolores, margine paullo pallidiores, dorso sublilissiuie slviatae, imbricatae, sed apice stricto nonnihil divergentes. Stamina Iria; filanienla compressa, liliformia, Candida, «le- lapsa antherä persistentia, sqiiamü duplo longJora, Inflo- resccntiam quasi lanatam redduüt. Sligmata Iria, Nux übüvalo-trigona, pallida. b. Cuhno basi vnginato monophyUo , J[pUo brcvi. (Species humiles.). (4.) 2. IsoLEHS atropurpuren R. et Seh. S. V. H. p. 106. n. 5. Mant. IL p. 61. Scirptis atvopurpurens Reiz Obs. V. p. 14. Willd. Sp. pl. I. p. 294. n, 14. Vahl En. II. p. 249. Roxb. Flor. Ind. or. ed. Car, et AY.nl I. I. p. 221. n. 19. liottenlottsholland. V. exempla Ilcrbb. Ecklonlani et Zeyberiani plura. Exempla nosira baec babent propria: Cnlniiis polll- ccm \ — 1| longus e.sl. Squamae sunt ovatae, obtu.sae, mcdio virides, ambilu albo-byallnae. ('aryop.sis (malura!) »tbovato oblonga, compresso Irigona, seu dorso convexo ob- solele carinala, mnaonulaia , snblilisslme piinclalo- slrio- lata, clnerascnli-fuöca. Vaginac culmique purpurei buul, spica oblonga viret. Stigmata tria! Adnot. jVomine: Scirpiis tenuis Spr. adscriplo missa Mint huius exempla. Ego autem nulluni invcnio huiuö Scirpum homnnymum. (5.) 3. IsoLEi'is vcrrucnlosa. I. culmis fasciculatis capillaribus basi unifoliis, spicula ßubsingula subterminali, involucro diphyllo brevi, t>quamis 496 norvosis marglne mcmbranaceis monandris, caryopsi obo- vata rorivcxo- plana scroblculalo- punctata fusca. «. Involiicro splcula breviore squamis subsimlli: Scirpus vevruculosus Steud. in Flora 1829. /. p. 145. w. 25. EchL Ilcrb, Cnp. Un. Hin. n. 875. p. Involucri follo siipcro apice selaceo spiculam in- Icrilum geniinani excedenle. \, « in einem Sumpfe auf det nürdllcben Seile des Teufelsbergs , Decembri, Ilotlenlottsholland. — p cum praecedcnte. V. exempla var. a plura, var. [i duo. Ab Isolcpide atropurpurea vix differt, nisi squamis spicao dorso nervososirlalls, nee lacvibus, et spica viridi, quae et in bric non semper rubet. Caryopsis non verru- cosa, ut babel Slondclins, sed impresso- punctata punctis subseriatis. Nomen ilaque improprium dclendum fuisset, nisi novis sludere nominibus. non urgenlc neccssilate, ne- las baberem. — Stamcn (in dcfloratis) semper unum re- peri residuum, anlicum scillcel. Stigmata tria crassiuscula. (6.) 4? IsoLEPis Ilr.sli-i.r. — iScij pns /Jysfrisc Thnnh. Prodr. FI. Cap. p. 17. FI. Cap. cd. Sclmlt. I. p. 3. Wllld. Sp. pl. I. p. 259. VabI En. II. p. 259. R. et Scb. S. V. II. p. 132. n. 34. Hollentot tsholland. Circa rivulüs iiifra Tafelberg, in Langekloof, et alibi. Florct Jnnio et scqucnllbus mensi- Ihks. Thunb. Vidi exempla plura, sed nulla flore iVuc- tuque perfectis. Isolcpidoiu niiiicupo fide alius obscrvaloris, cnius i scbedae ni;miis»ripla«> exemplls Ecklonianis sunt additae. Squamac sunl, diandrae, anlheris quam pro Fauiilia brcvi- oribus, mucronalis. GeniKjn basi nudum, oblongum; Sty- lus apicem versus dllalalus; Stigmata nimis adbuc imper- fecta. duo tanlummodo adesse vidcbantur. Reliqua apud Thunl>crgium luculentissime habes descripta. (7.) 497 (7.) C). I^OLEPis natans. I. culmis fasciculaüs compresso-angulalls selaceis basi unifoliis folio longo, spiculls subgeminis ovatis involucrum monophyllum subaequanlibus, squamis carlnalis enervibus membranaceis obtusis, caryopsi obovato-oblonga trlquelra laevi cinerea. «. Rhizomate iluilanle, repenleve in limo, culmis i ascendentibus digllalibns palmaribusque: Scirpus natans Tlumb. Prodi\ p. 17. Fl, Cap<. cd. Schult. L p. 95. n. % Willd. Sp, pl. I. p. 299. Fahl En, IL p. 254. IL et Seh. S. V. IL I p. 128. n. 22. Scirpus setaceus Steud. in Flora 1829. /. p. 145. n. 26. Ecld. Jlevl). Cap. LH. it. ji. 878. ad parlem. [->. Radice fibrosa, culmis erectis pollicaribus brcvi- oribusve. Isolepis propinqua II. Bi\ Prodr. Fl. N. Ilolh L p. 222. (ed. ]S. ab E. p. 78. n. b.J. R. et Seh. S. V. IL p. 108. n. 9. — Ecll. Hb. Cap. Un. it. 11. 879. Ad partem. a. In einem Sumpfe auf der nördlichen Seile des Tafelbergs, erste Höhe, Decembri , Eckion. In aquis, Thunberg. — V. p. Sumpfige Stellen auf der nördlichen Seile des Tafelbergs, Novembri, Eckion. V. exempla var. a et /3 Cap. 3. — In PSova Ilollandia var. B. II. Br. Vidi exempl. Exempla Capensia var. [i tarn cum verbis Brownia- nis, quum cum exeniplis c Nova Ilollandia allatis, exa- mussim conveniunt, neque nisi slalura humili alque ra- dice ab a seu Scirpo nalante Thunb. difFerunt. Descrip- lionem varietatis /3 praemilto; Planta pollice vix altior, dense caespitulosa , culmis in sicco flexuosis, trigonis, pro statura crassiusculis. Fo- )ta culmi simililudine, laevia, oblusa, diniidium culniuin 1t Cd. Hi u«ft. 32 498 acqnanlin. Involumim (seu bractoa) e basi oblonga con- rava mcinbranarea i'nsca in acumen subulatuin transiens, spiculas ailaequaiis iisdeiuvc paullo brevius, creclum* Spiculae plerumquc gerninae, sessiles, ovalae, oblusac, quai'um altera duplo maior. Sqiiamac arcle imbrlcatae, obovalo-cuneiformcs, obhisissiniac aplceque Inlertlum in- clsae, concavae, niodlce rarlnalae, iinineivcs, tolae mem- branaceac, subllliter venuloso voticulatac, in sicco plicatae et tune ad specleni qiiiiiqucnerves, carlna virldes, basi marginibusque albo-byalinae, disco siipero fusco-purpureae albo siriatae radialae. Sinmina numcraic ncquibam. Sty- lus Stigmalibus brevior; sligmala Iria. Cavyopsis obovato- oblonga, Iriquelra angulis aculis, longc mucronala, laevis, cinerea. Var. p, in aquosis snbmersa, slaluram acqnisivit duplo inaiorem, culmos crassiorcs; rlii/.oma elongatuin fibris va- lidioribus linunn ponclralj rcliqua vero t)niMino cadcni. ac in var. fx, qnac rcciius naturalis slalns babendus. Ad not. 1. Qnod ad slahnatn. var. [j similis csl Isolepidi miii'nnac Scbrad. , sed dllTorl baec evidenler: squ'nnis inucronalls, sllgnialibus binis, caryopsi tereliu- scula. A reliquis omuibus suis cliaraclcribus dislinguilur, sibique diversis in oris conslal. Adnot. 2. Donec probelur, nanas basce Isolcpidcs squamarum conlexlu et forma, sligmalum numero, IVu- ctusque (rite mafuroquc tempore observali) figura intra eiusdem speciei llmiles esse variabües, rclinendae erunt suis nominibus omnes islae spccies. Quemadmodum inier Enlomologos Stapbylineis illis, Latbrydiis, Oryptopbagis, Halticis, cet. perexiguis quidem animalculis nee nisi ex subtilissimis signis discernendis suus bonos servatur; sci- licet sexu ntroqne, in aliis proxime convenientibus cog- nito, ad alias minus cognitas distinguendas regula et lidu- cia Iransferunlur. 499 (8.) 6. IsoLEPis chrysocarpa N. ab. E. I. culmis fasciculalls selaceis leretlusculis basi uiilfo- lils, spiculis 2 — 4 ovalis involucrum mono-diphyllurnve subaequanlibus, squamis carlnalls nervosis cartilagineis triandris, caryopsl Irigoiia Impresso -punctata fulva, radice repente. Scirpus setaccus Thntib. Flor. Cap. ed. Schult. I. p. 95. 71. 1. excl. omn. synon. -r- SteuJ. in Flora 1829. /. /;. 145. Ecllon. Herb. Cap. Un. Hin. n. 878 et 87. ex parte. Feuchte nasse Erde beim Anfange der vierten oder I Felsen Gegend am Tafelberge, Dccenibri; feuchle Stellen : bei I^Iatle Klippe am Fussc des Tafclbergcri, Augusto. 0? . Eckion. Vidi exempla pl. Habitus sane et teneritas l.sofepidis setaceae sed differt ab hac evidcntissime: radice repente, involucro monopliyllo, scilicct foliolo fulcienle nullo vel obsolete adicclo, caryopsi obovato-trlquclra brevi, minlme striata, sed impresso punctata punclulis micanlibus, laele fulva. Propius certo noslrae acccdunl: 1". laolcpis Bergiana Spi. , quac differt: radice fibrosa, culnio striclo triqueiro folüsquc diiplo crassioribus, involucro maiore, scmpcr diphyllo, caryopsi duplo maiore pallide lulescente obsolete impresso -punctata; 2". Isolepis Saviaua Seb. et I\Iaur. , et 3". Isolepis cartilaginea U. Br. diÜeruul radice fibrosa et caryopsi luberculata. 4". Isolepis iniiiima Scbrad. radice ri!>rosa et cary- opsi obovalo - oblonga teretiuscula laevi nigra. Culmus nostrae, vix pollice altior, foliumque radicale gracilia; vaglna purpurea. Involucrum in plcrisque, im- prirais illis, quac pluribus gaudent spiculis, «num tanlum IQ culmi [apice proliciscens, capilulo vel (laiiMo longius, lyel eiusdem longitudinis, in aliis (oUgostaclivjs) alterura 32' V aeccdil involiicrl ft)lioIiim breve seinceum, vcl ailco sqiia- mifornie. Spiculae paiiciflorae, ovalac. Squamae ovalae, oblusae vel obtuse miicroiuilatac, carlnatae, iiervoso stria- lae, rigidulae, basi caiinaque albldae, apiccm versus ma- jore nnnorevc ambilu fusco-piirpurcae aut rufesccntos. Slamina et stlgmala Icrnn. C.nryopsis exlgua, triquelra, laterlbus convexlusculls, pnnrils imprcssis mlcans. (9.) 7. IsoLEPis Bei'glmia. 1. cnlnils fasciciilalis hiquclrls basi imifolils, spiculls 2 — 4 ovalis involucii dlpbvlli foHob» Icrmlnall brevioiibus, sqiiamis carinalis nervosis margine mcmbranaceis triandils, caryopsi obtuse Irigona binc planiuscula obsolete punctata pallida, radice fibrosa. Isolepis Bergiana Schult. Mnnt, III. p. 532. /?. 22 a. Scirpus Bergianus Spv. S. 7^. I. p. 212. n. 140. Sleud. in Flora 1829. /. /;. 149. n. 35. Echloiu Ilerh. Cap. Un. it. n. 879«. 880. (ex parte). In Gärten als Unkraut an den Wegen, sandige Stel- len auf Greenpoint, Kapsche Fläcbe, August bis üNovember. Q. V. exempl. pl. Quoad aftinitatem cum praecedcntc confer quae su- pia allata sunt. Culmi e radicis collo tenul plurimi, fasclculali, semi- blpollicares, sursum incrassati , ereoti, ratione allitudinis crassi, triquclri. Follum lincarl filiforme, convolutum, ob- lusum, dimldlo culmo longlus, vagina sangulnea. Involu- cri folium exterlus et superlus folio simlle, capilulo lon- glus, basi dllatata sanguinea amplcctens; inferius e basi simili breviter herbaceo-mucronatum, capilulum aequans eove brevius. Spiculae 2 — 5, in minimis solltariae, ag- glomeratae, lineam longae, late ovatae, subdislicbae, 4 — 6 tlorae. Squamae late ovatae, oblusae vel mucronulatae, pallide aut fusco-purpurascentes, margine albo-membrana- ceae, nervoso-striolalae. Filamenta tria. Stigmata Iria* 501 Caryopsis obovala, trigona, latcralibus duobus exteriori- bus convexis, interiore plana vel subdepresso, aiigulis ob- tusissimis, obsolete impresso -punclulata, alblda vel lules- cens, illa Isolepidis chrysocarpae duplo maior. Ad not. Quac proxima isli, Isolepis Saviana, culmo diff'ert noii Iriquetro, et caryopsi tuberculata, iieque im- presso - punclulata. c. Culmo hast folioso, foUis lofigis, vaginis plerum- que membranaceis laxis nitejitibus, sncpe jnagi.s mi- nusve laceris, in paucis arctioribus subhcrbaceis. (10.) 8. IsoLEPis scariosa. — Scirptis bnlbosus Rottb. Gram. p. 46. n. 61. t. 16. f. 2. Scirpus trigynus Lin. IMant. p. 180. Poir. Enc. inelli. Suppl. VI. p. 74ü. Schoe- ijits dcustus Berg. Fl. Cap. p. 10. — Schoenus scariosus Tbunb. Prodr. Fl. Cap. p. 16. Fl. Cap. ed. Scb. I. p. 91. 11. 4. Willd. Sp. pl. I. p. 261. n. 8. Vabl En. II. p. 210. K. et Scb. 8. V. II. p. 6l. n. 6. Mant. II. p. 40. Sleud. in Flora 1829. I. p. 134. n. lo. Eckl. Herb. Cap. Un. ilin. n. 101. et 113. Sandiiic sloinlgc Gegenden der zweiten und driHeii llöiie zvvlscben dein Tidcl und Tcnfclsberge, Malo. Eckl. In Pron» b, sp. Kocnig et Thunb. V. excmpla Eckl. duo. Isülcpldis est generis, inlnimc ScJiocni. (11.) 9. IsoLEi'is acnm'mald. 1. splculls latcralibus solilarlis gcmlnis lernlsve bra- clcani inferani subaequantibus, squaujls cuspidalis, culmo Irigono shialo, foliis ßlilormlbus culmo brevioribus, vagi- iiis arctis Iruncalis luscesccnlibus, bracfea terminali capi- lulü plurles lungiorc. Scirpns acuminalus Sleiid. i/i Flora 1829. /. /;. 146. 7/. 27. Ec.lL Herb. Cap. Un. U. 808. In der Kluft nacb der Platte des Tafelberges, vierte Höbe, INüvcmbri Eckl. V. exeinpla pl. 502 Dlsliiicta spcdes. Differt ab Isolcpldc irlstachya reliquisque confinlbus: culmo magis gracilescente, saepe longiore; vaglnis follorum clausis culmum fasclculumve arcte vesllenlibus truncatls Intogrls, membranaceis quldem, sed paullo firmiorlbus, neqiie argenlels, sed pallide fuscis; bractea terminaiile longiore; spiculis in capitulo pauciori- bus, haud raro singulis tanliim, squaniis fuscis selaceo- cuspidalis, margine lenuisslmo albido cinclis. — Stigmata 3. (12.) 10. IsoLEPis tristachya. I. spiculis glomeratis laleralibus bractcam inferann ac- quantibus paucis, squamis oblusis brevissimeve mucro- natis, culmo irigono slriato slrlcliusculo, folüs fillformi- bus culmo bievioribus, vagiuis argenleo- membranaceis, braclea terminali culmi capllulo paullo longiore. Isolepis tristachya B. et Seh. S. V, IL p. 110. n. 17. Scirpus Irislacbyos Ilotlb. Gram. p. 48. t. 13. f. 4. Willd. Sp. pl. 1. p. 300. n. 35. Thunb. Prodr. p. 17. Fl. Cop. cd. SchuU. IL p. 97. n. 11. Steiid. in Flora 1829. /. p. 147. n. 30. Eckt, Herb. Cap. Un. it. ii. Sil. Zwischen Gebüsch der zweiten Höhe am Fusse des Tafelberges, I^Iaio; sandige steinige Gegenden der drillen Höbe am Teufelsbcrgc, nach der Sladt zu, Aprili. Eckion, In coillbus circa Cop Tliunb. V. cxempl. pl. Ad not. 1. Ab Jso/rpidc bidbosa , cuius, ni valde fallor, varielas est, non diilert, nisi slalura humiliore at- que glomerulo terminali solo, eoquc depauperato, residuo. Spiciilarum et caryopseos slmcluram omnino eandem in- veni ulraquc in specie. — Synonyma corum, qui de planlis Zeylanicis Indicisque scripserunt, dubia sunt, aut aperte falsa. Adnol. 2. In collecilone Eckloniana, quam illustran- dam suscepi, prostanl, addilo numero 876. inscriptoquc schedulae nomine Scirpi Pseudoschoeni Sleudelii, exempla 50,j irla, spiculis pauUo pallldloribus iiinlorlbus seil., quae absquc ullo dubio Isolepidis irlslachyac sunt specimina. Errorem aulem subessc docel locus citatus Florae a. 1829. I. p. 147. n. 29., ubi cl. Stcudelius ad hunc Herb, Cap. iiumerum animadverlcns, longe aliam iradidit speciem. (13.) 11. IsoLEPis oliganthes. I. spiculis laleralibus solilariis geminis lernisve bra- cleam inferam membranaceam mucronatam subaequanlibus, squamis obtusissimis mulicis culmo foliisque capillaribus, vaginis laxe convolulis membranaceis apice argenteis, bra- ctea lerminante capilulo subduplo longiorc acqueve longo. Scirpus oliganthus Steiid. in Flora 1829. /. /;. 146. //. 28. EcJil. Herb. Cap. Un. itin. n. 872, 873, 874. Variat involucro infero subniulico loto membranaceo. lluius loci: Scirpus maiginatus Thitiib. Prodr. p. 17. Fl. Cap. cd. Seh I. p. 96. n. 4. Fahl En. IL 255. Feuchte Stellen xwischen Gebüsch der dritten Höhe am Tafelberge und zwisclicn andern Gräsern auf dem (ilplcl des Tafelberges , September und Oclober. V. cx- cmpl. phira. Diilcrl ab Isolepldc harhata et /. trlslachya culmls foliisque tlllformlbus, vaginis membranaceis quidem, sed inicgris ncque adco argenteo micantibus, glumis oblusis, bractea infcra g basi lata oblonga fusca glumis simili sc- tacco-mucronata; ab Isolepldc acumhiaia gracilltatc, vaginis toncriori- bus laxioribus micanlibus, braclca tcnninanlc breviore, squamis oblusis. Radix fibrosa. Vaginac basi ferrugincae. Stigmata lila, Caryopsis brevis, trigona, obtuse marginala, niinu- iim punclulata, grisea vel fusca. (14.) IsohEi'is ßlamcnlosa Valil. 1. capilulo subglüboso, spiculis mullis fasciculalo ag- 504 gregalis trlgonis. squamis ovalls carlnalls longc miicrona- tis, involucri diphylli foliolo allero capilulo longiorc, culmo llliformi, i'oliis setaceis, vaglnis ore nudls demum in lora solutis, caryopsi obovalo-lrigona, Iransversim un- dato-rugoso. Isolepis filamenlosa J^ahl En. IL p. 262. R. et Seh. S. r, IL p. 113. n. 25. In der Kluft nach der Platte des Tafelbergs, vierte Höhe, Juli und August; feuchte Stellen bei Seekuhvallei in der Capschen Fläche, Februario. Vidi exenipla Cap. plura. Ah Isolcplde harhala Roltb. imprimls difTert defeclu pJlorum ad oras vaginarum et fortasse nll erit nisi varic las hujus speciel. Distinguendam lanien esse censebani, donec fructu 1. barbatae, statu maluritatis observalo, nodus ex integro solvalur. In nosirls radix est fibrosn, densa, e fdiris conslans ferruglneis tenuibus simplicibus flexuosis. Caespes densissimus. Culinl pedales et lon- giores, iillformes, Inferne teretlusculi, superius indislincte angulosl, et subtrigoni, profunde strlali, glaucescentes. Folla ad basin culnil plura, approximata, culmo duplo breviora, fdlformia, acula, striata, scabriuscula, sulco su- pero niedlo latlore. Vaginae arclae, membrjuaccae, brun- neo castaneae, nilidae et quasi venilce collinitae, apice ultra folii basin llberae obtusae, posl brevc tenipus ibi- dem In laclnias fdiformcs, ceu cirros, discissae, aetatc vero ad basin fere filamentoso-lacerac. Pili nulli circa vaginarum ora. Capitulum terminale, hemisphaericum, piso malus, e fasciculis 4 — 5 spicularum confiatum ideo- que sublobatum. Involucrum diphyllum, foliolls follis simillbus, hasi lanceolalis, marglne fuscis, inferiore ^ — 1 polllccm longo, superlore capitulum adacquante. Spi- culae in singulo fasciculo 3 — 5, lineas 2 longac, ovatac, 505 obtusae, trigonae, sexflorae; squamae erecto.imbricatac, ovatae, carlnatae, mcmbranaceae , albae, apicem versus fiisco-irroralae vcl omnino infuscatae et striatae, nervo ca- rlnali virldl in mucronem conspicuum crassum prodeunle. Slamina tria. Stigmala Irla. Caryopsls obovata , trigona, subaequilalera, nigro- cinerea, nllidula, tuberculis conspi- cuis in lineas transversales inlerruptas conllueniibus un- dulalo-rugulosa, apice mucronulata. Ad not. 1. Schoemis aggregntus Tunb. mlxta est species et ßlamentosae quoque, barbalaeqne Isolepldis complectitur specimina. — Scivpus graciUs Poir. plurl- mum nostrae speciei convenit, sed caryopsi difterre videlur „üblonga, supra convexa". Adnot. 2. De similitudlne hulus speciei cum Tri- chclosiyJi grncili conferatiir supra n. 2. (15.) 13. IsoLEi'is antarcticn. I. spiculis lateralibus globoso capilalis, braclca infcra mcmbranacca obsolcta, squamis suborbiculalis oblusis, fo- liis culiiium comprcsso-higonum binc canaliculalum ae- quanllbns, vaginis lierbacels, bractea lerrainante capitulo plus duplo longiore patente reflexave. Scirpus anlarclicus L'ui. 3Janl. p. 181. TVilld. Sp. pl. I. p. olO. 71. 67. (excl. facile omnibus synon.) Conf. TZ. Mr. Pr. FL N. Null. cd. jV. ah E. p. 70. et Schrad. In Ghlt. gel. Änz. 1821. n. 208. p. 2061. Scirpus diaboücus Slcnd. \n Flora 1829. p. 147. u. 32. Echl. Jlcrb. Cnp. Ln. it. n. 871- In einem kleinen Sumpfe auf der nindlicben Seile des Tafelberges, Novenibri; icucbte Sicllcn unlcrni Teu- felsberge, Auguslo. Vidi exempla plura, scd non bcne servata. 506 SpcGies, nescio quo fato, cum Isolcpide barhaia con fusa. Culmus | — 1-pedalis, inferne compressus liinc ca- naliculalus, superlora versus Irigonus. Folia fasclculorum cuimo breviora, culmeum unum culniuni aequans, laevc hinc canallculatum. Capitulum a 3 ad 10 spiculas varia- blle, subglobosum, densum. Involucrum inferius squamac > spiculae conforme, laiens; superius seu ierminans capitu- lum ter et amplius supereminens, subulatum, canalicula- lum, horizontaliler palens aut reflexum. Spiculae ovatac, breves, crassae. Squamae arcle imbricatae, elliplico-sub- rolundae, obfusae cum vel absque mucronulo, denticula- tae, basi carina'et marginibus omnibus albidis, disco su- pero fusco-purpureo, albo-venoso-llnealo. Stamina Irla. Antherae luleae. Sligmata tria. Caryopsis obovalo-lri- gona, striata. (16.) IsoLEPis EcJdoniana. — Scirpns EcJdoncns Steud. in Flora 1829. I. p. 14S. n. 33. ? [3. Squamis spiculae vaginisque laccro-cilialis: Scirpus lacIniaUis Thitnb. Prodr. p. 17. Fl. Cnj). cd. Schult. I. p. 97. V. 10. Wühl Sp. pl. I. p. 296. FaJd. Ell. IL p. 260. R. et Seh. S. V. II. p. 133. n. 39.^ Isülcpis paradoxa Schrad. Anal, nd Fl. Cap. Sect. II. in Gm. gel. Anz. 1821. /;. 3068 ? Var. « zwischen Gebüsch an steinigen SlcUcn der drillen Höhe auf der nördlichen Seite des Tafelberges, Oclobri; wahrscheinlich auch an andern Orten um die Capsladt, Eckloi). V. cxempl. duo. — Var. 3 loco non indicalo ad Caput b. sp. Icgerunt Thunberg et Hesse. Descriptio Steudeliana, 1. c. exhibita, cum noslris cxertiplis omnino convenit, neque cerlus sum, num squa- mis spiculae eum in modum laceris reperiatur, ut cum Se. laciniato Thunb. convcnial. Nomen ideo, a Steudc- lio proposilura, ad hoc Icmpus rctinui. Repugnaut c 1 507 alla in descrlplione Thunberglana, v. c. „culmus profunde sirialus", qui noslro sublillter strialus, folia „obtusa", quae iiostro acuta, „capilulum sublriaugulare cernuum, glumae striatae" elc. Forlasse Scirptts memhranaceus Thunb. ad Ecklonl- ani nosiri exemplum incomplelum, i. e., culmum absque folio, definilus est atque descriplus. — Scirpiis gracilis Poir. Enc. melh. Suppl. VI. p. 763., nisi splculae 1^ lin. longae perhiberenlur, quae in noslro 2 — Sj lineas longae sunt, optime congrueret. (17.) 15. IsoLEPis hulbosa. I. spiculis glomeratis lateralibus terminalibusque bra- clca brevioribus, culmo tenui trigono slrlato, foliis lllilor- mibus, vaginis lalis argenleo-menibranaceis. ex. Glomerulis circa culmi aplcem approximalis , fo- liis longloribus, culmum saepe aequanlibus: Schoenus bulbosus Lin. Mant. j). 177. S. T^cg. ed. 14. p. 95. JJ'illd. Sp. pl. Lp. 264. n. 22. Vohl Ell. IL p. 216. R. et Seh. S. V. LL p. 66. 7/. 23. Tlianh. Prodr. p. 16. Fl. Cap. ed. Schult. L p. 94. n. 15. Scirpus Capcnsis Slcud. in Flora 1829. /. p. 147. n. 31. Edd. Ilcrb. Cap. XJti. it. n. 112. et 859. p. Glomerulis allcrnis magis dissllis, foliis culmo gra- cili cviilcnier, saepe duplo, brevioribus, siccando saepe circinalls: Scirpus vaginalus Thimb. Prodr. L. p. 17. Fl. Cap. cd. Seh. L. p. 96. n. 7. IVilld. Sp. pl. I. p. 300. n. 34. Vahl Eri. IL p. 258. U. et Seh. S. V. IL p. 131. 71. 33. Scirpus Capensis Rottb. Gram. p. 53. t. 16. f. 3. Edd. Herb. Cap. Un. it. n. 860 et 861. /3*. Glomerulis geminis altero terminali, allero lale- rall approximalo, foliis valde lorlilibus brcvibus: 508 Scirpus bicapilalus Poir. Enc. mcth. Suppl. f^l. p. 761. Scirpus biccps //. et Seh. S. V. II. 134. n. 43. Var. a an sandigen steinigen Gegenden unler den Felsenkränzen der dritten Höhe zwisclien dem Tafel- und 'J'eufelsberge, Malo; an sandigen Stellen am Strande un- weit Salzrivier, Julio; var. [i an sandigen steinigen Stel- len der zweiten Höhe auf der nördlichen Seite des Ta- felberges, Octobri, und bei Tokai auf der östlichen Seile des Tafelberges, 13ecembri. In Capilc bonac spei, locis non indicatis, Thunberg, König. V, /3* in Ilerb. cl. Zey- heri vidi ; in Cap. b. sp. primus legil Aub. du Pet. Thou- ars. "A: Vidi exempla plura. Species facilis cognilu e vaginis scariosis lenuibus argenteo-nitidis, sacpc iilamentoso-laceris, lam foliorum, quam bractearum, quac in dorso nervo carinali virenle l'olii dividuntur. Radix stolonifera, squamosa; culmi \ — 1 pectcm longi, basi bulbosi. Spiciilac parvae, 4 — 8 in glomcrulum globosum collectae. Squaniae lale ovatac, margine saepc laccrac, ferrugineae aut fusccscentes, ncrvis saturalioribus striatae. Caryopsis obovata, obtusc Irigona, fuscocinerea, basi squanuilis tribus ovalis exiguis apprcs- sis fcrmgineis insirucla. (18.) 16. IsoLEPis irwicnta. — Scirpus fnincalus Thnnb. Prodr. Fl. Cap. p. 17. Fl. Cap. ed. Scin-ll. I. p. 97. n. 9. nilld. Sp. pl. I. p. 296. n. 21. Vahl En. IL p. 260. R. et Seh. S. V. II. p. 133. n. 38. Crescit prope Van Stades rivicr; llorct Deccmbri. Thunb. Vid. excnipl. 1. coli. Eckion. absquc numero; plura in coli. Zeyheriana. Germen basi urccolo membranacco minuie denlicu- lato, qi^asi ochrca, vestilum. Stamina iria. Stigmata Iria. (19.) 17. IsoLEPis Tlinnhevßiana Schrad. Anal, ad Fl. Cap. II. Gölt. gel. y\nz. 1821. n. 208. p. 2068. Scbult. ___ 509 Mant. II. p. 6*7. n. 29 a. — Scirpus Holosrhoeniis Tlmnb. Fl. Cap. ed. Scli. I. p. 97. n- 12 (exci. synon.). An einem Graben bei Laudenbach an der Riedvallel, Decembri. Eckion. V. exempl. Cap. pl. IV. ELEOCHARIS R. Br. (20.) 1. Eleochakis palustris, var. minor, Link Horf. Ber. \. p. 280. n. 8. Inslar oninlum. AVinlcrleld, im Districle Beaulort. V^ exempl. 1. A noslratibus vlx sufllclente characlere dlffert. Cul- mus glanccscit. Squamae spiculae oninino quales in Ins, et descripllonl Linklanac congruae. Styli pars residua annulo discreta, corrugalo- striata, albida. Caryopsis flava. V. SCIRPUS R. Br. (21.) Scirpus maritimus Lin. Sclnad, Fl. Germ. L p. 143. Link Hort. Bei. L p. 298. n. 46. R. et Scli. S. V. IL p. 138. n. 59. Var. e. corymbosus R. et Seh. 1. c. — Scirpus rom- pactus Hoffm. FI. Germ. L p. 25. Pers. Syn. I. p. ()8. — Scirpus inoritimus Thunb. Fl. Cap. ed. Schult. I. p. 97. n. 13. — Scirpus ccipcnsis Burni. Prodr. p. 3. Vahl En. II. p. 280. R. et Seh. S. V. IL p. 147. n. 86. — Scir- pus tridenlatus Roxb. Fl. Ind. ed. Car. et Wall. I. p. 229. n. 35. Schult. IMant. IL p. 78. n. 59 a. — Scirpus mn- crostacJiyus ^Vilid. En. II. Ber. p. 79. Scirpus coryinhosus Forsk. Descr. p. 14. Crescit in fossis in ipsa urbc, et alibl, rarius; Thunb. üitenhagen, Zeyher. — \. excmpla 2 coli. Eckion., con- slnillia noslratibus huius varlelatis, qiiae solo in Capite bonae spei provenlre videlur. Involucrum di-triphyllum, erecluni. Spiculae magnac, ovato-oblongae, acutac. Squamae ferrugineae pubescenfi- scabrae, in cxeroplo ültenhagensi ovalae, apicem versus 510 altenuatac, dentibus minorlbus; in rellquls ovalo-clllpti- cae, minus altenuatae, dentibus lalioribus magisque di- vergenlibus. Sligmata tria. Caryopsis obovato-lenticularis, iiilida, brunnea, hiiic plana, inde convexosubcarinafa, bre- vimucionaia. Selae sex rigidae, letrorsum aculealae, in- aequales, caryopsin subaequantes, rufescenles. VI. FUIREN/i Vahl (22.) 1. FuiKEXA hirta Vahl. En. IL p. 387. R. et Seh. S. V. II. p. 235. n. 6. Mant. II. p. 135. Schrad. Anal, ad Fl. Cap. in Gült. gel. Anz. 1821. n. 208. p. 2071. Sleud. in Flora 1829 I. p. 153. n. 47. EcU Herb. Cap. Un. iL n. 882. j3. cephalotes, folils vaginisque hirfls. — Fn'ircna ce- jihalotes Schrad. 1. c. Schult. Älant. II. p. 135. — Scir- pus hottcntüttus Thunb. Prodr. Fl. Cap. p. 18. Fl. Cap. ed. Schult. I. p. 98. n. 15. Lin. Mant. p. 182. Willd. Sp. pl. I. p. 310. n. 66. Eckl. Hb. Cap. n. 34. Feuchte Stellen am Teufclsberge , zweite Höhe, und in der Capschen Fläche, Decembri. V. /3 an einem Bache vom Tafelberge in der Kluft nach der Van Kanips Bai, zweite Höhe, Octobcr bis Januar; cum var. «, a qua var. p iion nisi hirsutie differt. (23.) 2. FuiRENÄ cocrxiJcsccns Steud. in Flora 1829. I. p. 153. n. 48. Eckl. Herb. Cap. Un. it. n. 868. /3. Digitalis et humilior, spicula solitaria. Feuchte Stellen der Fläche unter den Weinbergen, Novembri 1824; p an Bächen, z. B. in der KluCl am Teu- felsberge, Decembri 1823. V^ exempla 4. Ad y^aginorias Richardii perlinet haec species, gla- britic partium et colore cyancscenlc spicularum nescio an satis dislincta. 511 YII. SCLEROCHAETIUM N. ab E. Squaniac undique Imbricalae: inferiores plurlmae vacuae, angusliores, longe cuspidalac; duae termina- les florigerae, quarum inferior pislillo aborlivo. Pe- rianlhium brave, annuliforme, primo membranaceuin, demum carlilagineum in setas sex apicem versus ci- üatas caryopsi breviores divisum. Stamina tria. Slig- mata tria. Caryopsis trigona, annulo perianlbii car- tilagineo noduloso sexselo basl cincla. Inllorescentia paniculala, e spiculls fasciculalis bractealis, bracteis squamis simillbus. Locus iuxta Hy3iENOCHAETA3( Leslib. (24). 1. ScLEKOCiiÄETiüM juvolucratinn. Sol. spiculls fasciculalis, fasciculis pnniculalls. Lcpidotosperma involucratum Labil/. 1{. et Seh. S. r. IL p. 81. n. 21. Schoeniis involucralus Rottb, Crom, p. 64./. V^.f. 1. rahl Ell. IL p. 223. Diiivelsbosch bei Zwcllcndam, Oclobri. Eckion. Vidi cxcmpl. Hb. Eckl. L Icone et descriplione Roltboelllanis nlbll accuratius. Stylus basi ovarlo connatus. nee vcro incrassatus. Slig. mala et slamina lerna. Perianibium: annulus carlllaoi- ncus nodulosus in sclas sex e nodulomm dorso e^redi- eiites subulalas rigidas, apicem versus ciliatas, longitudi- nis dimidii germinis, ereclas excurrens, basin gorminij staminiimqne circuwidat. Anlberae nuicronatae, nuicronc reclo. xVdnot. In descriplione Sclioen'i invohicrail b. Vab lins aniberis niucrones „bamosos" Iribnil, ocul« aberrante ad figuram operis Raltboelliani tab. XVIII. primam, Schoeno thermaU ad lalus posilnm, quae Schoeni est ustulati. Ad hanc figuram, nequc ad eam veri Schoeni 512 — involnrrnti , in tab. XIX. („XVIIII. " signala) exlilbilam. omnis quuque tlesorlpilo V'ahliana, quam repelunt Ixoem. rt Schullcs, applicaiuia es(. (25.) 2. ScLEKocHAETiüM thermale. Sei. splculls capitalo aggregafls, capilulls raccmosis. Lcpidotosperma thermale R. et Seh. S. V. IT. p. 81. n. 22. Schoenus thermalis Thimh. Fl. Cap. ed. Schult. 1. p. 95. n. 18. mild. Sp. pl. I. p. 267. Fahl En. II. p. 223. Hotth. Gram. p. 63. t. 18./. 2. Steinige Stellen zwischen Gebüsch der zweilen Höhe auf der nördlichen Seite des Talelberges^ Novenibri. Eckl. Cum Trachypogonc ScJioeiiantho, cuius allerum spe- eimen addltum, mixtum, ad quod verba referas schedulae: „Soll in den Colonicn wild wachsen"; die Wurzeln wer- den, wegen ihres starken Geruchs gegen die Motten ge- braucht; quae cerlo valent de illo, nescio num et de hoc. Exempla haec Eckloniana slerilia sunt. — V. exemplum unum perfectum, duo sterilia. Adnot. Descriptio et icones Rottboellianae optimae sunt. Fructus in utraque specie omni nola convenil. Tribus 2. Cypereac. I. KYLLINGIA Linn. K. culmo triquetro basi folioso, foliis cilialo-serrula- tis, capitulo sessili globoso, involucro triphyllo capitulo mullo longlore, spiculis ovato-lanceolalis triandris nmcro- xialis fusco - aureis , carina glabris. Kyllingla tetragona N. ab E. Herb. ■ Uitenhagen, Zeyher. V. exempla Herb. Eckl. 2. Squamae fertlles triandrac, ovalo-lanceolatae, aureo- fulvae, carina viridi, utraque hermaphrodila , sed altera tantum 513 lanlum fruclum perficiens. Caryopsis Jenlicularls, subli- llssime punctafo- striata, iusca. — Folla angusta, margine sciTulato-cIUala. Khixoma bulbosuni, (Ibris iiiscis radicatum. A Ayl/ingia inouocc})hala loiige dlfTcrt spiculis nialo- ribus triandris aiiralisque. Propius accedil Ä. hrevifoUa Kottb., scd differt baec qiioque spiculis mlnoribus alqiie valvulls carina cilialls viridulls. Ad not. Kyllingiac telragonae nomine inscriptum acccpi spcclem hulus planlae monocepbalum, nescio quo auctore ila appellatum. At quoniani neque latlonem hu- jus noiiiinls, neque id hucusquc In scriptis evulgatum re- perlo, aliud substitueie non dubitavi. IL C\ PERUS Liiin. a. Ciihno setacco vd Icrcti. (27.) 1. CypErus tencllus Linn, Suppl. p. 103. Vabl En. II. p. 30.'). R. et Scb. S. V. iL p. 167. n. 24. — Cypcrus inlniinits Tbunb. Prodr. Fl. Cap* p. 18. Flor. Cap. ed. Scb. I. p. 09. n. 2. Eckl. Horb. Cap. Un. ilin. n. 891. Ilollenlotlsbolland. Zeyber. 0. V. exempla pl, (28.) 2. Cypeuüs minnius Rolb. i\ov. pl. sp. p. 32. — CypLTUS Hofh'inniis Scbull. IManl. p. 95. n. 24 a. 'fi. glabrcscens. Vidi exempla plura in Herb. Zeyberi ; inier Ecklonl- ana speciei praecedenlis nnuin. 0. Dislincia videlnr species, caque non tantiim c pu- bescenlia, in nonnullis deücicnie, quam poiius e squa- mis spiculae oblusis et involucris brcvioribus dislinguenda. (29.) 3. Cype?.us texlilis Tbunl). Prodr. Flor. Cap. p. 18. FJ. Cap. od. Scb. I. p. 100. n. 4. Willd. Sp. pl. 1 1. p. 271. n. a Vahl En. II. p. 305. R. et Scb. S. V. II. p. 166. n. 19. Eckl. Herb. Cap. Un. Ilin. n. 884. 7r Bd. 4.1 Heft. 33 514 In einer Sclilnelit auf »lor niWillIclion Sollo des Tafel- berges; auf der Capsclicii Fliiciie bei llicdvallel, October bis Üeceniber. Ecklou. In rivulis hinc lüde, inleriovibus regionibus satis vulj^avis, 'rbimborg. 2\,- Incolis IMalljes Goed. V. exenjpl. 3. cidl. Ecklon. b. Culmo mc/gis minusvc liignno vcl iv'iquetro. (30.) 4. Cypekus Jaiit(hiliis I.inn. Stippl. p. 102. Willd. Sp. pl. I. p. 28.'). n. 59. Valil. En. IL p. 3-24. K. et Seh. S. V. II. p. ISI. n. 73. Siend in Flora 1829. I. p. 152. 11. 39. Eckl. Jlcrb. Cap. IT... ilin. n. 8S8. — O. culmo Iriqueho basi vaginalo, umbella deconiposila brevi, involucro universali inonopbyllo erccJo lunboliam subae- quaiite, splculis lanceolalis lomprcs.sis, squamis apice mu- cronato-palulis carina viridi-albis. ß. Splculis parvis paucidoris imperfcclis. In einem Sumpfe bei Tokal auf der ösllithen Seite des Tafelberges, Decembri; ß an feucblcn Siellen in ei- nem schalligen Gehölxe auf der nördlichen Seite des Ta- felberges, Januario. 7\.. Ecklon. V. exempl. 3. Spccles est inicr onincs disllnctissinia. Culml pede altiores, profunde nee acute trianguli. Vagina subinllala, foliaceo-mucronata, a radice a.ssurgens. Involucri folium lineari-carinatum. latiusculum, laevc, obUisum, siriclum, erectum, umbella modo brevius, modo panllo longius; par- lialium involiicrorum foHa duo, angusllora et brevlora, fo- liacea. Ochreae oblique truncalae. Umbellae radii coni- pressi, subaequales, laevcs, 1 — 1< pollicarcj, apice um- bellifcrl, radils 4 — 6 ungulcularibus inaequalibus. Spicu- lae in radils suis sessiles, digitatae, 3—6, tres lineas lon- gae, 10 — 15-floraej compressae, lanceolatae, obtusiusculae. Squamae ovatae, carlnatae, oblique acutatae, acumine pa- tulo, laeves, nillde castaneae, carina lale virenti. 515 (31.) 5. CvPEKüs polystachyus Rollb. "Gram. p. 39. t. 11. f. 1. Willd. Sp. pi. I. p*. 275. R. et Seh. S. V. II. p. 175. n. 51. Tbunb. FI. Cap. ed. Schull. I. p. 102. n. 11. An einer Quelle auf der weslllclien Seite des Lö- %venbergcs, erste Höhe, Decembri, Eckion. Uitenhagen, Novembri, Decembri, Zeyher. In fossis iuxta Cap, Tbun- bcrg. 2|. V. excmpla 3 in coli. Eckl. et alia plura Novae Hüllandiac et Indiac oricntalis. (32.) 6. Cyi'Ressus Blariscns N. ab E. C. culmo compresso irigono gracili basi folioso, um- bella composila, umbellulis subproliferis, spiculis linearl- bus digitatis, rhachi articulaia menibranaceo-excavata, in- volucro polyphyllo ümbella longlore foliisque flaccidls irincrvibus margine supracjue ad costas scabris. Uileiiliagen, Fcbruario et Marlio. Zoyhcr. 2^. V. ex- empl. 1. Specles elegans, singularis, Cypero iremulo et C ah termfoUo proprinqua et propra lorlas.se generis. Chara- cler enim est IMakisci et Cypeki, conlunclus in ununi. Culmus tenuiö, pcdalis circilcr, compressus, angnslo lalere canoliculalus, slrialus, glaber et laevis, apice sca- ber. Folia radicalia duo, culnio Lroviora, allcrna, 4 — 6 polliccs et ullra longa, liiirns 2^ lala, plana, tcrna, nervoso- striata, ncrvis tribus supra magis prominulis ibi- deniquc margiiiii)us(iuc scabcrriinis, sublus laevia, viridia; incmbrana vagiuarutn fusca, transvcr^ini undulala, Invo- lucil folia 6 — 8, umbella plcraque longiora, follis siinil- linia, ab cxicrioribus inleriora versus decresceniia, patula. Ochrcae Irimcatae virescenles. Kadii nnilli, filiformes, compressi, hinc sidcali, scabriusculi, flaccidi, patuli, valde inaequalcs, \ — \\ — 2 pollices longi, quorum breviores centralesque mono-trislachyi. loiigiores cxterioresque te Ira-hexaslacbyi et saepe radiolo brevi distacbyo quasi pru 33* 516 lifevi. Involiicrum paillale nulliim. Splculne Inaequalcs in eodem «llverslsijue rndiis, scsslles, dlgilalae, lineares, coninressiusciilae, exalbiilae, paliilae, 2 — 4 liiieas loiiü;ae, a basi ferliles , vel inleris qiilliusdain stjuamis slerllibus quasi calyculalae, Sqnaniae aide oppressae, oblongae, übtusae, convexae. inavgine subclliatae, tenuiter nervoso- slrialae, nervulis dimbiis medio proximis in nicmbranulam rhaclieos anguslam undidaliin decnrrenlibns. Rbaclüs iin- data, ailiculata, iitioque lalere caiialiculala, intcr squamas utrinque nicnibranaeoa, alala et in excavallonibns genita- lia fovens. Slainina liia, linearia. basi nonniiiil dilalat.» germeu ampleclenlia, sly'i longiUidinis; Anlherae lineares, luteae. Gerinen oblonge - Irigonuni , laeve; slylus supra liasin arliculo annulari tumldulo sccedens. ullra medium trifidus. Caryopsis squania .sna paullo longior, ovalis, tri. gona, laterlbus eonvexis laevibus, cincreo-fusca. Adnol. Si alas rhacheos propriae a squamis colla- teralibns vhaclii adnalis derivas. Papvrum jvel Mariscum habes Cyperi iiiflorescenlia et splculis plcrisque totis fer- tillbus. (33.) 7. Cyperus usitatus Burch. it. Schult. Man!. II. 477. r. 55 bis. Gaaup, im Districte Beaufort. Ullenhagen, IMartlo, Zeyher. 1^. V. exempla 3. Specles in gencre hoc difficilllino bene et facilis co- gnitu. Radicis nodi dense squamati. Culmi spilbamaei. graciles, trigoni, basi vaginis foliorum albis membranaceis laxis involuti, a quibus folia cito defluunt, caclerum aphylli. Folia culmum aequantia, angusta, mox convoluta, atlenuato-filiforniia, laevia, glabra. Involucrum subtriphyl- lum, umbella longius. Umbella subcapilata, glomerata, radio uno interdum brevi spatio emergenle. Spiculae glo- mcrato-capitatae, sessiles, 5 lineas longae, lineam 1| la- tac, lanceolatae, acutae, compressae, 18 — 24 - florae. . 517 Sqnaniae arcle imbrlcalae, lalae^ ovalae, oblusae cum inu- crone, lenues, quinqueucrves, inlei nervös pIica(o-slrlalae, purpureo-brunucae, marglnc pcranguslo albo membranaceo saepe lacero. Slamina iiia. Stylus profunde Iripartilus, ramis serpenlino-contortis. Caryopsis trlqueira, basi alte- nuaia, laevis, malura brunnea. AdaoU An hulus loci Cypcrus margcnatus Thunb. Fl. Cap. ed. Schult. I. p. 100. n. 3., ad exemphun im- perl'eclum, cui involucrum dcrasum, descriplus? (34.) 8. Cyperüs Icmceus Thunb. Prodr. FI. Cap. p. 18. Fl. Cap. ed. Schult. I. p. 101. n. 10. Willd. Sp. pl. I. p. 285. n. 60. Vahl En. II. p. 250. R. et Seh. S. V. II. p. 207. n. 148. Eckl. Herb. Cap. Un. it. n. 885. /3. humilis, culmo vix spithamaeo. Feuchte Stellen an Bächen der zweiten Höhe unterm Tafelberge, IMaio et Septembri; desgleichen bei Platte Klippe am Tafelberge. Eckloii. — {-i. Caledon, Februario, Zeyher. 2j.. V. exempla 3, var. [i duo. E spiculis laliuscuils, in radiis brevibus capitalo-ag- glomcratis, brunneo-fuscis, carinis niargiiiibusquc squama- rum pallidis, facilis est dislinclu. (35.) 9. Cypekus laterißorus Steud. in Flora 1829. I. p. 152. n. 40. Eckl. Cap. Un. it. n. 887 et 890. ad partem. In einem Graben bei der Capstadt, Januario^ feuchte Gegend am Salzrivier, IMarlio; am Fusse des Tafelborges, zweite Ihdie, an feuchten Stellen. 2].. Eckl. V. exempl. 4. Afferinuis hie speciem, difticillime a Cypcro Iiexa- stachyo et C. sanncntoso Kelzii dislhigucndam. Kadix repcns, stolonifcra, hinc inde lumens in lubera zonata, va- ginis, dolnccps lacero -barbalis, veslita, odoiata. CmbelU non inagis, ac in plerisque, lateralis diccnda, namque lo- linm ununi priini ordiuis in onmibus siugulum lanluni in vcnics; quod qiiidcm in hac specic maius, crcctum vel 518 ^ — incurvuni, umbella paiillo vel trlplo iongius, apice trique- trum; huic unum fere oppositum est alterius ordlnls, um- bella brevius aut paullo longlus, priorc angusllus; quac accedunt terlli, quarti ordinis caet. folla exlgua saepe sunt vel deficiunt. Umbella 4 — 6-radiala, radiis nonnullis modo li — S-pollicarlbus, modo cunclls brevibus. Splcu- lae 2 — 6, alternalim approximatae et subfasciculalae, ses- siles, 3 — 6 llncas longae, lineari-lanceolatac, longiores au- tem omnino lineares. Squamae ovatae, oblusae, mlnu- lissime cmarginalo-submucronalae, carina virldl- striata, lateribus purpureo fuscis laevibus, marglnibus albidis. Stig- mata tria. Caryopsis oblonga , trigona. Adnot. Specimina, quae numero 890 signala in Herbario Eckloniana vidimus, a reliquis vix , nisi radicls praesenlia, dlfferunt. Dubium aiitem non est, cl. Steude- lium, quum Cyperum n. 890 collectlonis Ecklonianae, li- cet incertus adhuc, Cypero ßavisslino Sclirad. similem esse diceret, longe alium ante oculos habulsse, ae istum, de quo hie nobis sermo erat. (36.) 10. Cyperus cojigesfiis Vahl. Emim. II. p. 358. Tx. et Seh. S. V. II. p. 214. n. 170. — Cypems badius Desf. 1 Steud. in Flora 1829. I. p. 153. n. 42. Eckion. Herb. Cap. Un. it. n. 886. /3. spiculis maioribus, squamls obtuslusculis. a an einem Teiche über den Gärten auf der nördli- chen Seite des Tafelberges, Januario. 2j.. Eckion. V. ex- empla 2. — p an Gräben in Laudenbachs Garten an der Riedvallei. V. exempl. 1. Species distincta videtur; sed maxime accedit Cy- pero strigoso, a quo praesertim spicis spicularum subglo- bosis et involucro depauperato differt. Hae vero notae constanles esse videntur, et habitus quoque plantae alienl quid oslendit a Cypero strigoso. — Var. p praeter spicu- oiy las unciales^ minus dcnse congcstas el glumas (ob aeta- tem pulo provccliorcm) oblnsas, noii differl. (37.) 11. Cyperus ßahcHaris N. ab. E. C spicis subcylindiicls angustis simplicibus basive ramosis umbellatis, umbcliae communis radiis laleralibus elongatis, spiculis lineari-lanceolalis paucifloris, iiivolucro coinmuni polypbyllo umbella longiore, proprio oligophyllo spicis brcviore, ocbrearum communium ligula follacea brevi, propriarum bidenle. Crescit ad Caput bonac spei. 2(.. Eckion. V. exempl. coli. Ecklonianae 1. Cypcro fastigiato Rollb. simillimus et vix nisi par- tium proportione diversus. Culnius crassus, sponglosus, laevis, acute triqucter. Involucri iolia 5 — 6 alternalim dccrescenlia, exicriora sesquipedalia, seniipollicem lala, umnia niargine et carina scabra, supra hinervia. Umbel- lae 5 — öradiatae: radii centrales pollicem \ — 1*, exlcrio- rcs 4 — 6 polliccs longi, compresso-trlgoni, laeves. Ocli- rcac radiorum longae, niendjr.Tnaccac, Iruncalac, maiorum cum ligula brcvi hcibacea. Spicae in apicibus radiorum corymboöo- vcl fasciculalim fasligaiae situ allerno, loliolo iiivolucrali, spica sempcr brcviore, in centralibus niembra- naceo snffullae, radiorum ccnlralium simplices, maiorum inferiores sive cxleriorcs basi composilae, spicis 2 — 3 ac ccssoriis cenlrali brevioribns. Ocbreae propriae bidenla- iae. Spicae cylindricac, vix pcnnac anscrinae crassilie, obtus.ic, uni-scsquipollicarcs. Spiculae alfernae, erecto- imbricalae, inferiores pauUo laxius disposilae, 3 lincas longae, lincari-lanccolatac, comprcssiuscnlac, 6 — 8-florae, braclcola subulata brcvi sufTullae. Stjuamac arcle imbri- calae, ovalae, mucronalae, dorso pnrpurco-viridcs Irinerves, nervo carinali pallldiore, lalcre llavicanles; supremae acu luinalac, Slamiua Iria. Stylus Irllldus. Caryopsis Iri- qucUo-oblonga. Adnot. Cypei'us fastigiains Koüb. niea scnlenlia ab isto non (llflert, nisi ochrels oblique triincaiis aphyllls et squamls dorso fuscis carina albis, neque eirabit, qui ulrosqne conlungel. HI. MARISCUS Vahl. (38.) 1. BIariscus Capensis. — KyUiugia capeiisis Steud. in Flora 1829. I. p. 153. n. 45. Zwischen Beaufort und Graafreynel; Uitenhagen. Zeyher. — Logo non indicato a Ludwig (Steudel.). V. exempla 2. in Herb. Eckion., plura in Hb. Zeyherlano. Marlsci certo est generis, et specles bene dislincta radice bulbosa, foliis margine carlilagineis denticulatis, inflorescenlla tiicipile. — Valvulae feiiiles duae, virides, ovato-lanceolalae, acullusculae, nervoso-strialae, monan- drae, inferior mascula, superior herniaphrodila. Stigmata tria, stylo longiora. Caryopsis oblonga, irigona, sublilis- simc punctulala fusca. (39.) 2, BIauiscus rlparins Scbrad. Anal, ad Fl. Cap. II. in Gült. gel. Anz. 1821. n. 208. p. 2067, Schult. Mant. IL p. 142. n. 19. — Cypcrns alopecnvoides Thunb. Prodr. FI. Cap. p. 18. Fl. ' Cap. ed. Schult. I. p. 101. n. 8. (excl. synon. Rollb. ). Cyperus Tfiunbergii Vahl En. II. p. 371. R. et Seh S. V. II. p. 223. n. 198. Cy. peius ligjilaris IIb. Laniarck. (tesle Vahlio). — Eckion. Herb. Cap. Un. if, n. 883. In einem Graben auf der nördlichen Seite des Tafel- berges, Decembri. Eckion. V. exempla 2. Species grandis, valde conspicua! IV. ELYNANTHUS Lestiboud. (40.) 1. Elynanthus compar Leslib. — Schoenus compar Lin. Manl. p. 117. Kottb. Gram. p. 65. t, 18. f. 4. Thunb. Prodr. Fl. Cap. p. 16. Fl. Cap. ed. Seh. I. . 521 p. 93. n. 10. Wilia. Sp, pl. 1. p. 263. n. 15. R. et Seh. S. V. IL p. 67. n. 24. Gipfel lies Kasleelberges , fünfte Hühe, Januarlo. Eckion. In Cap. b. Sp. König, Tliunberg. V. cxempU Herb. Eckl. 1. Squamae spiculae inferiores biflorae (?), i. e. siamina sex binis fasciciilis disposita et pislilla bina oborliva mi- iiula slylis ternis caplllaribus foventcs. Flos terminalis bisquamosus habendus. Bulbus styli crassilie germinis, callosus, per angulos huius a vertice uonnihil dccurrens, pallidus. Caryopsis grandiuscula, oblusa trigona, laevis. Descriptio Rollböllii maxime laudanda. V. IIYPOLEPIS Pal. de Beauv. (41.) 1. Hypolepis scarlosa P. de ß. — MeUuic.rn- n'is scariosa Vahl. En. II. p. 239. R. et Scb. S. V. IJ. I». 236. n. 1. Mant. II. p. 136. (,,3IcIaeriacrarns"J Steud, in Flora 1S29. I. p. 153. n. 4b. Eckion. Herb. Cap. tn. it. n. 866. In der Kluft nach der Platte des Platte des Tafel- berges, oberhalb Platte Klippe, vierte Hohe, Juli, Oclobri; auf der ösllichen Seile des Teufelsberges, dritte Höhe, Augusto. Eckion. V^ exempla pl. Ad not. Genera Hypolepidis et Melancranidis difie- runt nuuiero sligmatuni et habilu. Genuina species po- sterioris huiusce generis sola est Mclancrmns rndiaia, spiculis pulchre purpuralis, stignnatibus duobiis capitulo- que crasso insignio, cuius exemplurn assorvavi velusltirn, a peregrinalore quodam, rei herbariae cacterum ponilus ignaro, ob singularem habilum in palria decerplum et nii- tellae, ornamenti gratia, affixum; sed, cheu, dudum ex herbariolo, nescio quo casu infelici, evanuit. A Cypero HvpQLEPis genus dilTcrt tum infloresccntia capitata, tum squonils Juabus iiifimls spiculac slcrilibus, quasi gliniias spiculae gramincae cxlubenlibus. (42.) 2. lIvpoLEPis riigrcsceits. H. capitulo bractelsque ovalis, bis selaceo-cusp'ulalis. IMelaenacranis nigresccns Schrad. Anal, ad Fl. Cap. 11. in Gölling. gel. Jiiz. 1821. ;/. 208. p. 2072. Sch/dt. S. V. 31anL IL p. 136. //. 1 a. |3. culmo pollicari. 8leinlge Gegenden der z^veilen Höbe am Ijöwen- scbvvatiz, .Tunio. Eckion. Ad Caput b. Sp. Hesse, apud Schrad. V. exempla Eckb)n. 3. (43.) 3. Hypolei'JS Capitelhnn, H. capilulo subgb)b()so, bracleis ovalis Irlgono-folla- cels apice subserrulalis capilulo longioribus. Scboenus Capilelkun Tliiiub. Prodv. Fl. Cap. p. 1<). Fl. Cap. ed. Seh. 1. p. ül. n. 3. /fllld. Sp. pl. 1. p. 260. ru 7. j\Iebincrauis pallida i\. ob. E. ad Sieh. Fl. jSov. lloll. ot. minor, folils plerlsque Irlgonis, cubno digilali, in- volucri foliis duobus Jaiiiuin conspiculs basi llavis solis niarginibus fuscis, sqtiatiiis niinus sirialis aciiniinc brevir Scboenus Capilellum Steiid. in Flora 1821). i . p. 137. ;/. 21. Feld. Ilerh. Cap. Un. it. n. Söf). p. .siihserrota.1 cnlino saepe alliorc rigidinscub), loliis priniordialibns laliorlbus inargine involucrisque a[)ice evi- denllus denliculalis, ]iis basi sqiiamisqiic spicularuni nia- xiniani parleni fuscis albo- sirialis: St-boenus subserralus Sleinl. I. c. p. 136. v. 17. Feld. Herb. Cap. Un. it. n. 8Ö7., proniiscue cum se- qMcnle (;')• Sclioenus slrialns Thunh. I. c. p. Ol. //. 2. ? y. gvacilis , cubno Icnuiorc ac plerumquc lougiorc, , 5:23 braclcls plurlbua^ basl fuscis, caiina lale vlildl, acumine longiori graciliorl apicc laeviusculo: Sclioenus coronalus Steud. I. c. p. 136. n. 16.? Eckl. Herb. Caj). Un, it. n. S57., cum praecedenle. 6. Culnio petlali, scsquipedali, capitulo ovalo, invo- lucri 3^4-pliylli loliolls clongalls, inferiore bipollicari et longiorCj oninibus basi minus dllalalis pallidq fuscis, acu- mine serrulato obluso ut in var. p: Scboenus fillformis Thuuh. FL Cap, ed. Schult. I. p. 91. 71. 1. Willd. Sp.pl. 1, p. 260. n. 5. (excl. synon. Schoeni indici). V^ar. «. zwiscben den Felsenlagern auf dem Gipfel des Tafelbergs, INovembrl; var. p feuclite sandige Gegend bei Riedvallei, Julio; 7, cum praecedcnte, auch auf der vordem Seile des Tafelbergs zwischen den Steinen, zweile Höbe, Oclobri; 8 an feucbicn Stellen bei Doornhoogt in der Capscben Flache, Decembri. Eckion. V. exempla pl.; var. 6 ex. 2. Varlelales, quas hie enumcravimus, inier se coiiflu- nnt, ut vix distinguanlur, et profecto non dislinxissem, nlsi ßpecierum diversarum lilulo eas vcnditari cognovisseni. Rhizorna crassum, squamalum, repens, fibris validis, ad culinoruni orlum in bulbos inlumescens. Vaginae, im- priniis fasciculorum sterilium, alropurpureae, membrana- ceae, cornpressae, ore auriculatae, pallidae; cnlmi baseos truncalae. Folia 2 — 4 — 5 pollices longa; primordialia linearia , angu.sla, oblusiuscula cum mucrone, facie striata et pallida, rnargine tuberculato-scabra, dorso convcxa, de- 11mm compllcalo-filiformia; seriora et in varietalibus non- iiullls magis Irlgona et rigidula, eaquc niarginibus laevia. Culmus * — 1 pedem allus, incurvus, teliagono-coniprcs- sus, striatus. Capilulum terminale piso paullo malus. Spiculae 1 — 3, biaclea singula tcclae, sessiics, et cius- modi fasciculorum o — 6 dcuse congesti capllulunt Ksubio- 524 . tuntlum constJluenles. Bracleae e basi amplccleiilc ovala fusca, vel fiisco flavoqiie variegata, vel lusca llavo-sirlala in folium subulalum trigomim oblusuin aiit aculiiisculuin ■ aplce siibscrratuni excurrcntes, quorum jnferius capilulo suo inullo longiiis, diversa tarnen in diversis longitudine, reliqua ascendendo decresccnlia, pleraqiie lamen capituhim excedentia, in nonnuUis duo tantum consplciia. Spiculae 2 llneas longae, lale ovalae, conipresso planac, e squamis 6 — 7 dlsticbis imbricatis composilae. Sqnama inferior rarius una, plcrumque et allera ex opposilo, minor ob- longa mulica slerilis, rellquae omnes fcrtiles, ovalae, cus- pidatae; omnes autcm complicalo-carinatae, membranaceae, basi albae, aplce purpureae, venoso-slriatae, carina viren- les, marglnc aplcem versus subserralae. Slamina tria. Stylus prolimdc trifidns. Caryopsis obovala, gibbu-trlgona, l'usco • nigra, obiler puiiclulalo-slrlata , basi onuilno nuda, verlice obtusa tum mucronc brevisslmo. Adnot. 1. Vagliiam, quae basin slyli in fructibus maturis amplccli diciliir (Steud. J. c. ) in nuUo, quotqnot examinavi, cxemplorum, cum citatis ab auclore nunieris inibi iradilorum, redinvcnire polui, quae fuil causa, ut iu- tcr Synonyma varietalis ;' Schoenum coronalnin Sicudelii cum dubialionis signo afferrcm. Probabite enim videhir, intcr cxcmpla Ecklonlana pauca quaedam casu occurrisse speciniina plantae dlvcrslssimae, ne gencrc quidem nostrac conlungendae; qua de rc allis, imprinus auleui cl. auctori, iudiciuni relinquo. In nosirls ccrto nulla eiusmodi vagl- nac adsunt vostigia. Adnot, 2. Sunt, qui Schoenum wdictnn Lamarckil, lanquam exploratum, Schocno Capltcllo subiungant, vel vice versa. Hos observasse velim, cK Vahlimn, qui cx- cmpla Herbarii Lamarckiani a sc cxaminala [auda(, j.selas (bypogynas sanc) plurcs" illl Iribucre, qnas in uoslro fru- stra quaeres. Addit Valilius 1ü«> natali ,,lndi«m orlen- 525 ialem', dlversaque lucnlenter indient specics, qnnrum. altera, sive Schoeinis indicus Lam., Chaelosporis e^l addenda. Schocjuis slnatus Thunb. ob addita veiba: ,,sobe longac, arliciilalae" non luiims ex hac nosira reglone ex- «lat. Quod nisl haec a Valhio essent Iradita, nullus im- quam dubilavissct, quin Schocnus ille stvialiis Thiinber- gü llypolepidis CapUeUi nosLrae varielas ß censendus sil. Adnot. 3. ScJioeniis atratns Schrad. ciusdem gc- «eris esse videlur. (44.) 4. Hypolepis coviposila N. ab E. IL capilulo gloinerato composilo basi lobalo, invo- lucro communi dipbyllo capilulo paullo longiore, bracleis pvoprüs orbiculalis niucron.ilo-avisUilis. Sehoenus aggregatus Thutib. in Hnffm. phylogr. Bl. I. p. 5. FL Cap. ed. Schult. 1. p. 92.' n. 6. //. et Sc/t. S. F. IL p. 68. Tl. 28. Scirpus laclnialus Tliiinh. Prodr. Fl. Cnp. p* 17. FL Cap. cd. Sek Lp. JI7. «. 10. fVilld. Sp. pL L p..296. n. 22. Fald. En. IL p. 260. J{. et ScJt. S. J\ IL p. 133. n. 39. (excmplum ve- luslum bracleis lacinialls et capitulo cernuo.). Scirpus acroslacbys Stend. in Flora 1829. L p. 148. Tl. 34. EcJil. Herb. Cop. Un. itin. ti. 870. In der Kluft und auf der Platte des Tafelbergs, viorle Höbe, Augusto. Ecklon. V. exenipla 4; v. et in Herb. Zeyberiano. Folio radicalia angusta, obtusa, striata, culmo brevi ora. Culmus pedalis et allior, crassitie pcnnac colum- binae, compressus, slrlatus, laevis, glaucescens, basi vagi- nalus. Cap'lulum rnflgniUidinis nucis avcUanae, pyrami- dale, plerumque cernuurn, agslomeralum e spicis pluribus bi-lrilinearibus imbricalis ovatis obfusis, quarurn inferiorfs paullo magis dehiscunt. Involucrum commune di-ranus 526 InpliylluiTi) cnius FöHola e basi oblonga marglneqne mem- branncea obeunl h\ snbulam oblusam, caplluluin paullo superanlem vel acquantcm. Braclcae arcle imbricalae, nienibranaccae, fuscne, iiiargine albldo creniilalo vel inciso cinclae, nervoque rigido subulalo slriato vircnle divisae, qui* in infcrioribus in mucrohem, in superioiibiis denique cvancscenlem, excnrrit. Splculae braclcaium longitndine, penilus lalenles, compressae, ovatae. Squamae duae in- feriores, lanceolatae, obtnsae, sieriles, qualuor supcriores disticbac, oblongac, cmargiiialo-mucronatae, fcrliles; om- iies autem carlnalae, men»branaceae, pallide fuscac, obso- lete fusco-irroratae. Stamlna tria, squamam nequanlia, filamenlls lincarlbus rufescenlibus. Stylus basi attcnna- tus, deciduus; sligniata Iria, stylo longiora. Caryopsis Irigona, obovala, basi in modum sllpitis altenuata, apice obtusa, punclulata, in iiostris (ubi nondunn inalura) alba. YI. SCIIOENUS ex eniend. Leslib. (45.) 1. ScHOENUS secundus Vabl. Scb. spionlis allernatini seriatis sec.idis ovalls iilli- dls , bractca setacca sub scrie singula , culmo loüisquc compresso-scmiterelibus filHürnnbus, vaginis laxis nicni- branacels, radlce rcpcnle. Scboenus sccundiis P alil Ev. II. p. 21ö. li. et Seh. S. r. II. p. 6r>. n. 21. Scboenus bulhosus T/iiinb. Proilr. FL Cap. p. 16. Fl. Cap. eil Seh. I. p. 94. //. 15. (excl. synon.^ Linn.). mild. Sp. p/. I. p. 264. ih 22. (excl. synon. Rollb. ). p. Culmo ad spicain usque vaginis involuto: Scboenus dispar Spr. N. Entd. /. p. 8. R. et Seh. S. V. IL p. 41. n. 30 a. Sandi<^e Sl eilen der Fläche unter den Weinbergen, Jalio; im Sande bei Uiedvallei unter dem Tigerberge, 527 Augnslo. Eoklon. Kocnlg. p. bei Zwcllentlam. SprenL;:e]. Zt'ylicr. V. excm{)la pluia. (i in herb. cl. Zeyheri, a Sj)iengeIIo inscrlplum. Species est inier confines tllslinclissima, primo aspeclu spiciilarum nilentium brunneainnn situ alternatini scciuulo (lignoscenda. Seil. . prlmum unnm latus spectantes, se- (juunlur eaileni serie 3 — 6, quarum lUiae inferiores gemi- nae braclea subulala fuliacca basi nunnibil dilalata sub- inembranacea el llavicante suffullae, rellquae solitariae, luulae, oiTit)es aulem sessiics; tum, ad allerum lalus con- versac nascantur 3 — 4, sinnli ralionc dispositae, et tertia quarlave vice aliae, rcgulani iam minus servantes; haruin braclcae scnsini decresount. Spicubie sunt ovalae, bicon- vexae, lincam 1^ b)ngae, e squamis 6 — S subdisliclils appressis ovatis mucronalis concavis laevibus chartaeeis iillidis basi flavis apicc caslaneis marginc lenulssimo albo- membranaceo denlicnlalo cinclls exslruclae, quarum in- feriores 2 vacuae sunl. Stauiina iria, Slylus Lrcvis, stig- malibus Iribus loiigis. Caryopsis obovala, trigona. Selac liypogynae nnllae. Caelerum rbizoma flagellare longc ;epit, squamainm. Folia Vagina instrunnlnr laxa c'ompre>sa meinbranaoea. basi ferruginea, apice argenlea el saepe lacera. In var. jJ lolus cnhnus vaginis buiusniodi involvilur, saepe apbvl- lis, (luales et inleiiores cubni pluriniae reperInnUir. Folia cuimo breviora einsdemque lalilndine, snbtrigona, angub) inl'ero obluso, oblusiuscula, margine scabra. Cuhnus po- dcm -j — i^ allus, compressus, binc convexus, inde obluse canaliculalus, ut folia siccus et lenax. (ib.) 2. Sr][0Exus iishilaltis. ot. Squamis spiculae brevius arlslalls. — Schoenus capillaccus TluH)b. Prodr. V\. Cap. p. 16. Fl. Cap. cd. Schult. I. p. 93. n. 12. ^Yilld. Sp. pl. I. p. 263. n. 17 52Ö -. R. et Seh. S. V. II. p. 68. n. 31. Rollb. Gram. p. 63. t. 18. f. 1. ß. Squamis splciilae longlus arlstalls. — Schoenus tfstuJatns 'riiunb. Prodr. p. 16. FI. Cap. ed. Seh. I. p. 93. n. 13. (excl. synon. Llun.). Vahl En. II. p. 222. (excK synon.). Zwiscl»en Gebüscli und Steinen auf der nördllehen Seile des Tafelbergs, iMarlio. Eckion. Vidi exenipla pl., Eckloniana 2. A d n 0 1. Schoenus caplJlaceus Thunb. et Seh. iistii- Intiis Tlinnb. non dilTerunt, nisi squamarum cuspide in islo magis producta. Celerum genuina omnino Schoeni est species, spiculis billorls, flore penultimo herniaphro- dito slerili. Setae hypogynae desunt. Anlherae niucio- nalac, mucrone dcnium uncinaiiiu reflcxo. VII. SCIIOENOPSIS Leslib. (47.) 1. ScnoENOPSis flexuosa. — Schoenus ßccniO' srts Thunb. Predr. Fl. Cap. p. 16. Fl. Cap. ed. Schult. 1. p. 93. n. 11. AVilld. Sp. pl. I. p. 263. n. 16. Vahl En. II. p. 225. R. et Scb. S. V, II. p. 70. n. 40. (excl. synon. Rotlb.). Auf der Platte des Tafelberges, Aprill. Eckion. In summitale monlis Tafelberg Promonlorii bonae Spcl. Vahl. V. exernpl. perfeclutn Hb. Eckion. 1. Adnot. Habitus et characteres plurimi Cladii, sed fructus diversus, exocarplo verticem versus sub malurita- tem faliscente et quasi corroso. (49.) ? 2. SciioENOPSis Burmmwi — Sehoenus Bur- mamd Vahl En. II. p. 227. R. et Seh. S. V. II. p. 72. n. 43. — Lepidosperma Burmarmi Spr. S. V. I. p. 194. n, 18. Holtentotlsholland. Zeyher. Vidi exemplum Herb< Eckion. 1. Neque 529 Neque squamas ad bnsln (n^arli video, neque setas. Vera igllur Scjioenopseos Lesllb. specles esse videlur, sed deest fruclus perl'ccllor. Folia Iriquelro-canallculala, se- tacea, scabra. VIII. RHYNCHOSPORA Vahl. (49.) 1. RiiYNcnospoKA fermginea R. et Seh. S. V. II. p. 85. n. 13. Sleud. in' Flora 1829. I. p. 138. n. 22 Eckl. Herb. Cap. Un. it. n. 867. — Chaetospora ferru- ginea H. et K. Nov. Gen. et Sp. I. p. 185, In der Kluft nach der Plalle dos Tafelberges, vierte Höhe, Novembri. Eckion. V. exempla Cap. 4. In Ame- rica tropica. De Humb. Ab exemplis noslris Americanis gi'acilifate distingui- turj reliquis convenit. IX. CHAETOSPORA R. Br. (50.) 1. CiiÄETOSPOKA cnspidata. — Schoeniis cuspi- datns Thunb. Prodr. Fl. Cap. p. 16. FI. Cap. ed. Schult. I. p. 92. n. 8. Willd. Sp. pl. I. p. 262. n. 13. Vahl En. II. p. 217. R. et Seh. S. V. II. p. 67. n. 25. — Scirpus cuspidatus Roltb, Progr. a. 1772. p. 13. Gram. p. 66. 11. 86. t. 18. f. 3. Eckl. Herb. Un. illn. n. 863. Feuchler iorfarliger Boden auf der Plalte des Tafel- bergs, Octobri; sandige Stellen der Capschen Fläche, De- cembri. Eckion. Ad Caput bonae Spei. Koenig, Thun- berg. V. exempla Eckion. 6. Descrlplio Thunbergiana optima! Tcon Rotlboelliana, extra folia nimis brevia et striata, non minus laudanda. X. CARPIIA R. ßr. (51.) 1. Carpiia glomerata. C. spiculis capitato-glonicralls, capitulis racemosis, 7r Bd. ^s Heft. 34 530 scIIvS hypogynis sex scabrls, culmo folialo Incvl trigono, folils mnrginc scabrls. Sclioeiuis glomcraliis Tlmnh. Prodr. Fl. Cop. j). 17. FL (Jap. cd. Seil. L p. f)4. ii. 17. Schoenus dactyloldes J^aliJ En. II. p. 225. Ii. et Seh. S. F. IL p. 70. //. 35). An einem Bache der zweiten flölie auf der nördli- chen Seile des Tafelbergs, Oclobrl. Ecklon. In lossis prope Cap. Thunberg. V. exempla 2. Caryopsis Irigona, nigra, obfusc coslala, pnnclulaLa, styli perslslenlis basi alhlcanle nincronafa. Selae hypo- gynae sex, basi connalae, caryopsln aetpianles, scabrae; in nonnullis qualuor breviores, duac caryopseos longlludine. XI. HEMlCilLAENA Schrad. (HypoMiTALiüM N. ab N. in Sieb. Agroslolh.) (52.) 1. IlEMicnLAENA capiUifoHd iScbrad. Anal, ad FI. Cap., Sect. II., in G(»lt. gel. Anz. 1821. n. 208. p. 2066. Schult. Mant. II. p. 94. n. 1. — JJypnphialhim capiUi- foUiim N. ab E. ad Sieb. Fl. Cap. n. 95. Palria Caput b. Spei. Hesse, Sieber, Coli. Ecklon, loco non indlcato. V. exeiripl. Herb. Ecklon. 1. et Herb. Sieber. Characterem generis in adversariis ad Sieberi Her- barium Capense l c. , ignarns luuc lemporis Analeclorum Schraderl, et Schullesii Manlissa nondum edita ila de- scripsi: Spicula pauciflora, squamis subdisticho-imbricatis, inferiore vacua longius cnspidala. Perianlhium mem- branaceum, tubulosum aut cupuliforme, obluse lo- batum, liberum, germeii inferne cingens. Stylus cum ovario articulalus, declduus; Stigmata tria. Ca- ryopsis trigona, obtusa, intra perianthium pedi- cellata. f^ 531 Culini filiformes, fasciculato - ramosl , procumbenles. Folla angnsta, canallculata, vaginls Iruncatls lubulosls. Splculae solllarlae, pedunculatae, axillares aut terminales, squaniae acccssorlae mucronc foliaceo saepe involucratae. (53.) 2. Hemiciilaena angustifoUa Schrad. Anal. ad FI. Cap. II. in GoU. gel. Anz. 1821. n. 208. p. 2066. Scliull. IMant. II. p. 95. n. 2. — Schoenus caricoides Sleud. in Fl. 1929. I. p. 137. n. 18. Eckl. Herb. Cap. Uli. ilin. n. 684. Zwischen Felsen der vierlen Kühe in der Kluft nach der Platte des Teufelsberges, Novembri. Eckion. In Ca- pite bonae Spei. Hesse apud Schrad. Vidi exempla Eckion. 3. Rhiz-oma rcpcns, in plures culmos, semipedales cir- ciler, flaccidos, ascendentes divisum. Vaginae arctae, trun- catae. Folia longitudinis fere culmi, supra plana, subtus convexa , llnearia, acuta, laevia, virldia. Culmus apice nudus, basi unl- bifolius, subangulatus. Spicula termina- lis una, 5 — 6 lineas longa, linear! -lanceolata, acuta, 5 — 7 -flora. Squamae imbricatae, apice patulae, magnae, ova- iae, cuspidalo-niucronatae, carinatae, dorso hcrbaceo ner- voso-slriato purpurco carina viridi, inargine membrana- ceac; infima sterilis, nöc vero malor, neque aliter con- structa, pauilo magis circa acumen conlracla, quum rell- quac contra subtruncalae. Stainina iria. Stigmata tria. Caryopsis obovalo - cuncata , trigona, palllda (immaturn), basi urccolo membranaceo dentato cincla. Tribus 3. Sclcriene. I SCHOENOXIPIIIUM N. ab E; (ScnoENi sp. Thunb. ? Steudel.) Spicae moiioecae androgynac, braclcalac. Squa- mae undiquc imbricatae: inferior fcminca, rellquae 532 masculae, Irlaniliae. Perlanlhiiim femlneum praeter squamani nulluni. Stigmata tria. Caryopsls styli basi persistente carlilaginea rostrata. Inflorescentia: spicac compositae, in axillis bra- clearum foliacearuin singulae, paniculam terminalem constituentes. Genus, Clädii similltucline declpiens, mulloquc magis, cum frucliticationem oculo intuearis fugaci, Caricis specle. Cbaracter inflorescentiae cl frucllficationis in una specie expressus: Folia floralia rellquis similia , sed angustlora sensim- que decrescentia, basi tubulosa, vagina herbacea nee nisl ad apicem altero latere paruniper fusco - membranacea. Spicae compositae, axillares, solllariae, pedunculatae, ob- longae, densae, orectae, 3 — 4-pollicares. Pedunculus communis vagina longior, hinc planus, subtus convexus, margine scaber, superne angulatus, compressus. Spicae propriae pollicares. Rhachis triquelro-compressa, articu- lala, ad angulos scaberrima. Bractea parlialis ciiciler \ pbllices vel ^ longa, ovato-lanceolata, longlsslme acumi- nata, membranacea, ferruglnea, uninervis, nervo vlrldl-in- umbrato. Spiculae in singula splca propria 6 — 8, sessi- les, imbricatae, solitarlae, oblongae, acutae, e squamis 4—6 imbricalis exstructae, laterales androgynae, tcrmina- lis mascula, plurlflora. Bracteola sub singula spicula squamis spiculae similis , minus quam illae acuminata, uninervis, spicula brevior. Squamae subdistichae, imbri- catae, membranaceae, ferrugineae, dorso ner"oso-strlatae, nervis tribus viridibus. Inferior squama spicularum late- ralium inter rbachin spicae et spiculae posita, maior, ses- silis, rbachin circumvolvens , ovata, modice attenuata, truncata vel apice incisa, feminea; reliquae oblongo- lanceolatae, acuminatae, non nihilo tenuiores, mascuU^, 533 in rhachi graclli scaberrima magis dissilae, praeserlim ab inferior! feminea ; tarnen ob magnitudinem omnem rhacbin tegentes, Ubl masculae squamae nonnuUae non saus explicantur, spiculae ex una tanlum squama feminea bra- Cteali opposita, constare videnlur, qua specie ne in erro- rem inducaris cavendum. — Flos femineus: Pcrian- thium nuUum. Germen oblongo-lanceolatum, semiteres, altere latere concavum, basi cuneiforme, apice suicula clrcularl a styll basi conica cartilaginea persistente hirta discretum, e membrana chartacea enervi punetutata pal- lida construclum, nuiloculare, squamam aequans, fere bi- lineare; cborda pistillaris, extrorsum inlra parietes ovarü ad basin usque descendens, lenuem lineam exhibet. Ovu- lum, in basi ovarü silum, inversum, oblongo-cylindricum, exostomio basi fruetus adverso circulari tumenle, basi, quae supera, obtusa ; membrana ovuli tenera, non ullerius examinata; rhaphe ad fundum ascendens, distincta; Ovu- lum igitur anlilropicum videtur. Stylus in partem roslra- lem conlinue transiens, birtulus; Stigmata irla, styli lon- giludinis, filiformia, simplicia, hirta. Caryopsis matura desideratur. — Flos masculus: Perianlhium nullum. Stamina tria, longiludinis squamae; tilamenta tenuia, fili- formia, Candida; anlherae lineares, ereclae, luteae. Spi- cula singula terminalis caeleris dimidio sallem malor, e meris masculis squamis constat. (54.) 1. ScHOENOxiPiiiuM Copense. — Schoenus lan- ceus Thunb. Prodr. Fl. Cap- p. 17. Fl. Cap. ed. Schult. I. p. 95. 11. 20. Willd. Sp. pl. 1. p. 267. n. 34. Vahl En. 11. p. 222. R. et Soh. S. V. II. p. 70. n. 37? Sleud. in Flora 1829. I. p. 137. n. 19! — Carex ramosa Schk. VfL Eckl. Herb. Cap. Un. itin. n. 851. In de-rr Kluft nach der Platte des Tafelberges dicht am Gipfel, an schaltigen Stellen zwischen Felsenstücken, Oclobri; beim VTasseifalle auf der östlichen Seite des 534 Teufelsberges, drllte Höhe, Auguslo. Eckion. Vidi ex- empla tria. Culmus 2 — S-pedalis, crassilic pcnnae galllnaceae et crassior, trigonus, strialus, laevis, foliosus, ad genicula tumens. Folia ladlcalla multa; culmea duo, culmum ae- quanlia, plana, linearla, acuminata, tlrma, siriala, cavina et inargine serrulato-scabra flavo-viiidla ; radicalium vagi- nae breves, fissae, foliolo paullo lallores, llmilibus larninac et vaginae linea aicuata fiisca, ceu ligula quadam, descrip- lis; caullnorum vaginae pollicum 2 — 2|, tubulosac, Irun- catae, herbaceae, glabrac et laeves, ore fusco. Advers. Schocni lancei synonyma dtibia, cum foIia convoluta perhlbcantur. Caetelam descriptio Tbunbergiaua nullis equideni repugnal, sed, ehcu, non nisi in vagis nii- niineque essenlialibus congrult. Tribus 4. Caviccae. I. CAIIEX Liim. (65.) 1. Cauex glomcrata Thunb. C spica andiogyna coniposita basi sublobata, spiculls numerosis aggregalis ovatis confertis superne masculis, sligmalibus binis, fruclibus ovalis bidentalls conipressis extus convexlusculis palulls, braoicis setaceis spiculas subacquanlibus. Carex glomcrala Thimh. Prodr. Flor. Cap. p. 14. FL ^Cap. cd. Schult. I. p. W). n. ö. Willd. Sp. pl ir. 1. p. 232. lt. 52. Carex vulpina [i glomerala fidfdcnh. Act. Hohn. o. 1803. p. 144. Nlenvvefeld im Dislrict Bcauforl, J. F. Drege. Vidi cxempl. 1. DilTcrl a Cai'icc v/dpi/ta : foilis fnsclciilornm brcvibiis. glaucescenlibiis, iViirlibns non Iriivonis. iis Cavlcts ucino- 535 roüiie magls, quam vulphiac, slmilibus, squanils spiculae «ivjilis cuspidaLis, maigine membranaceo-albis, iiiedio brun- nels nervo carinali virldi. A Caricc nemorosa disliiigui- tur braclcis brevlbus vlx prominulis reflcxls. (56.) 2. Cakex Capcnsis Thunb. Prodr. Flor. Cap. p. 14. Fl. Cap. ed. Schult. I. p. 90. ii. 4. Willd. Sp. pl. IV. 1. p. 227. n. 41. Walilenb. Act. Holm. a. 1803. p. 141. Eckion Herb. Cap. Un. it. n. 853. Zwischen Gebüsch der zweiten Höhe am Löwen- rücken, Julie, Scptembri; unweit des Wasserfalls am Teufelsberge in fliessendem Wasser, Decembri. Eckion. V. exempla 4. Inflorescentia spica est composila vel subdecomposita. ßracleae communes sunt foliaceae, elongatae. Spicae par- lialcs inferiores basi composilae sunt spicula una alterave; apicc in spiculam «impliceni abeuiil; Iransitus inter basin conipositam et apicem spicularun« singiilari lit modo, sei licet: sub sqiiama fonnae communis squamae feminear, corolla scu urceolus nascllur a rellquis nullo modo diver- sus, oblongus, leretiusculus, exlus convcxior, nervoso-strla- lus, bilabialus, e cuius orc una cum sligmalibus ad latus explanalmn egredilur spicula mascula bi- trillora, apici masciilo communis spiculae similis, pedicello intra mcco- lum lalenle comprcsso longitudinc eiusdem sublala. Post 2 — 4 flores ciusmodi prolileros alii sequunlur mere fenu- nei el, dcnique squamae 2 — 4 masculae triaudrae. Squamae fenruicae ovntae, acuminalae, mcmbranaceae, carina viridi unincrvcy, fiuctu breviorcs. Caryopsis Irianguiaris, grisco- iusccsccus. Slylus brevis; stigmala tria. (57.) 3. Cakex cinvala 'l'hunb. C. spicis masculis sublcniis, J,ermin;ili subclavaln, f < - mineis binis leniisvc brevilcr pedunculalis creclis cylin- driciö, iVuclibus clliplicis subinüaliä roülialis glabris squa- 536 mam ovalam obtusam aristalam superanlibus, roslro bldtlo, Stigma libus Iribiis. Carex vesicaria Thunb. Fl. Cap. ed. Schult. I. p. 90. n. 2. excl. synon. p. Spica mascula solilaria, spicis femlneis blnls ler- nlsve apice masculis: Cavex clavata Thimh. Fl. Cap. ed. Schult. 1. p. 90. n. 1. Spr. S. r. IIL p. 823. n. 194. Carex acthiopica Schh. Car. Tab. Z. f. 83. An der Quelle bei Laudenbach am Kiedvallei, Au- guslo 1824. — /3 Duivelsbosch bei Zwellendam, Oclobri 1826. — V. exerrspl. ulrlusque varielalls 1. Vix species Caricum isla distinclior, Culmus bipe- dalis et altior, triqueter, strialus, superne ad angulos sca- ber. Folia culmum aequanlia, 4 llneas lala', plana, stri- ata, margine carlnaque scabra, glauca. Spicarum (2' — 3) pedunculi vaglnJs foliorum superioruni angustiorumque inclusi. Splcae Icmlneae bipollicares, trigono-cylindricae, oblusae, dcnsae. Squamae ovalo-elllpllcae, membranaceae, rufofuscesccnles, oblusae, nervo viridl in cuspidem serru- lalo-scabram excurrente. Fruclus squama sua paullo lon- giores, elliplicl, basi acuti, apice in rostrum breve argute bifiduin excurrentes, compresso - Irigoni, modlce inflati, striall, obscure virides, dense purpurascente-irrorati. Sllg- mala txia. — Splcae masculae duae terminales approxi- matae, quarum superlor maior, cylindrico-clavala, obtusa; inferior cyllndraceo-conica, minor; accedll quandoque ter- tia remolior, brevis, braclea selacea suffulla. Squamae masculae feminels simlles, sed paullo latiores et pallidio- res; post anlbesin conlraclae. Slamina trla. Var. /3 non diiTcrl, nisi spicis fcmineis apice mascu- lis, spicaque una mascula rcsidua, quae magis cxtenuata. 537 Trlbus 5. Chrysothriccae. I. CHRYSOTHRIX Liiin. (58.) 1. CuRYSOTimix Capensis Linn. -FIl. Gen. Gram, p. 27. f. 1. 2. Mant. p. 304. Willd. Spec. plant. IV. 2. p. 1128. R. et Seh. S. V. IL p. 249. Mant. IL p. 7. et 144. Thunb. FL Cap. ed. Schult. IL p. 431. Crescit in planitie frontis Taffeiberg: Thunberg. Vidi exempl. Herb. Eckion. 3. 538 PLANTAE ECKLOiNIANAE. LAUKIP^EAE auclore Fr. Tli. Bailling. 1. LAURUS L. 1. L. bullaia Burch. il. cap. — Duyvcisbosch bei Zwellendam. — Vera Lauri species! 2. PERSEA Gaciln. 1. P. Cdmphova Spreng. — Lauriis Camphora Llim. sp. pl. eil 2. p. 528. Jacq. coli. IV. p. 221. lab. 3. 1'. 2. — Angebaut in Gürten um Ilollentollsholland. 3. CASSYTA L. 1. Q. fUformis Linn. sp. pl. cd. 2. p. 530. it-, loiiiilor: raniis lenuihus apice serlcco-puboscenli- l)us. — An Sl räuchern auf der nördlichen Seile des Ta- felberges, am Fusse des Löwenkopfes zweite Höhe. /3. crasshiscuhT: ramis duplo crassluribus floribnsque glaberrimis. — Auf Penaea squamosa am Gipfel des Ta- felberges. — (Forsan propria species). MYRTACEAE auctore Fr. Tli. Barlliii-. 1. METROSIDEROS R. Brown. 1. M. an^JislifoVia Smilh. Myrlus anguslilolia Linn. niant. p. 74. Iloutl. PiL Syst. vol. 111. lab. 25. hg. 2. Lcplospcrnium saliciloliuin Lam. encycl. vol. III. p. 407. — Am Baviaiisrivicr bei Gnadcnthal auf der ersten Höhe, am ersten lavier bei Stcllcnbosch, am Lantenizrivier beim Dorfo Somniersel (liolleiitollsholland), bei Calcdon. 539 2. MYRTUS L. 1. M. communis Lln. ß tarenllna MIll. In Zäunen bei tlen Gäricn der Capsladt. X italica MIll. In einem Garlen unterm Tafelberge. 8 hactica Mill. In Zäunen bei den Gärten der Capsfadt. CELASTRINEAE auctore Fr. Th. Bartling. 1. CELASTRUS L. 1. C. rostrata Thunb. prodr. p. 42. Fl. cap. p. 218. Duyvclsbuch bei Zwellendam. FRANKENIACEAE auctore Fr. Th. BariJino;. o 1. FRANKENIA Llnn. 1. Fii. ISoiJiria Tbunb. prodr. p. 5S. Fl. cap. p. 295. Nolhria repens Berg. cap. p. 171. tab. 1. fig. 2. — Ax\ .sandi<:;en Stellen an der Salzpfanne bei Rlelvalley unter den Tigerbergen. 2. Fis. nodißora Lam. 111. iab. 262. fig. 4. — Auf Sal/.bodcn l. ß. bei Green Point, In der ersten Ueclon. 3. Fi;, pul vcvulenl ae afßni.s. — ISleuwfeld, Dislr. Beaufurt (Drege). RESEDACEAE auctore Fr. Tli. B.irllln-. 1. RESEDA Einn. 1. R. (Hpctala All. Vabl. Syiub. II. p. 52. — R. ca- pensls Thunb. tl. cap. p. 402. — Win (erleid. 2. R. alha Llnn. 540 LINEAE auctore Fr. Th. Bartlins;. o 1. LINÜM L. 1. L. africannm Linn. mant. p. 360. Jacq. coli. III. p. 218. ic. tab. 353. Thunb. fl. cap. p. 277. Curt. mag. tab. 403. — Bei Tockai an der östlichen Seite des Tafel- berges, an trocknen steinigen Stellen der zweiten Höbe am Wege nach der Van Kampsbay. p. latifolium — Linum aetbiopicum Thunb. prodr. p. 57. FI. cap. p. 277. — Am Berge zweite Höbe bei Fischhock, Steenbocksrivier bei Swarteberg. — Non nisi foliis latioribus dlffert. 2. L. ihesioides Barll. L. suffrulicosum, glabrum: foliis sparsis Ilnearibus aculis basi eglandulosis , panicula corymbosa erecta, flori- bus breviter pedlcellatis , sepalis ovatis acutis pectinato- cilialis fructum aequanlibus, petalis flavis calyce duplo longioribus. — Sandige steinige Gegenden der zweiten Höhe am Fusse des Weinberges. Lino africano valde polymorph© proximum et praeci- pue foliis basi eglandulosis diversum. 3. L. quadrifoliiim Llnn. spec. p. 402. Thunb. Fl. cap. p. 277. Hoult. Pflanz. Syst. VI. p. 263. tab. 46. fig. 1. Curt. mag. t. 431. — Zwischen Gebüsch bei Tockay. TIOLARIAE auclore Fr. Th. Bartling. 1. VIOLA 1. V. decnmhens Llnn. f. suppl. p. 397. fx ienuis: stlpulls minulls subulatis. — Kleinriviers- bergc in zweiler Höhe. p. stipidaccac: stlpulls dlmldlum folii aequantlsus Il- nearibus. — Swarlebcrg, Kloof links vom warmen Bade, 541 zwischen den Felsenslückcn der ol)ersten Hohe am Schwar- zenberge bei Caledon. 2. V. tricolor L. var. arvensis Del. prodr. I. p. 303. — V. arvensis Murr. Del. Fl. fran^. IV. p. 808. — An an- gebauten Örtern, in Gärten unterm Tafelberge bei der Kapstadt, am Wege bei der Hotlentollshollandskloof. CAPPARIDEAE auctore Fr. Tli. Bartllng. 1. SCHEPPERIA Neck. 1. 1. ScH. juncea De C. Cleome juncea Sparrm. acl. nov. upsal. III. p. 192. LInn. Suppl. p. 300. Cleome aphylla Thunb. Fl. cap. p. 497. IMacromerium junceum Burch. trav. I. p. 388 et 492. — Im Kaimannskloof bis zum untern Bade, um Uiteuhagen, auf dem Nieuwefeld im Disir. ßeaufort. 2. CAPPARIS L. 1. C. cajiensis Thunb. Capparis citrifolia Lam. encycl. I. p. 606. — Um Ultenhage. FICOIDEAE auctore Fr. Th. Barlling. 1. AIZOON L. 1. A. microphylhim Barll. A. suffruticosum , glabrum, ramis decumbenlibus: fo- liis alternis oblongo-lanceolatis basi attenuatis: floribus sessllibus secundls, approximatis. Trockne sandige Anhöhen bei Landenbachs Haus an der Riedvalley. 542 DE PLVNTIS IN EXPEDITIONE ROMVN- ZOFFIANA ET IN HERBAIUIS REGIIS OBSERVATIS DISSEKEKE PEKGITÜK. BIGNONIVCEAE A U C T O R E ADELBERTO de CHA31ISS0. JACARANDA Juss. Slnmlnc irerlll et Capsula a caelcns famlliaribus Inlisslme diagnoscenda. Aurea consule siimmi auctoris Roberli Brown, quae de genere Bot. mag. 2327 piofert verba. Sectio 1. foliis pnripinnn/Is, miihcris nbortii olferins loculi fiuterions sen dcsccndentis) dimicUatis umloculav'ihiis. 1. Jacaranda hrasiUana Pers. Euch. 2. p. 174. — Jacaranda sccimda Pis. ßras. p. 165. — Bignonia bra- slliana Lam. Enc. 1. p. 425. Foliis pseudo-oppositis et vertlcillaiis ternis pterideis, circumscriplione subelliptlcis, pari bipinnatis 10 — 12-JQ- gis, pinnis 18 — 25-jugis cum impari, rachlde anguste ar- ticulalo - alata , follolls sessilibus Integerrlmis lanceolalo- 543 elllplicls aculls, inferne Inacqullalcrls (lalns anticus pos'Ico Jerlia cirpiter parle lallus), niarginc rcvolnlis, cum ala su- pra pubescenllbus snblusque lanuginoso-incano-lomentosis; panicula racemiformi lerminali; antheris cllmidialis; Capsula cnnarginafa undulato plicata, plicis utrinsccus duobus. Kami annollni teretcs, clcalrlcibus foliorum orbiculari- bus planis magnis, cortice pallide lutescenle albo-stiolato, ligno albo; hornotini brunnci, angulati, laeves, tenuissime inconspicue pubescentcs, dense loliati. Folia hornolina nondum rite evolula apicibns teneribus cum petiolo de- cem Ipollicnria, latiludine 4 — 5 pollicari; pinnae ma- xlmae tripollicaves; follola 5 lineas longa, sesquilincam lata, vcnis pennalis ulvinsecus subdcnis subtus promi- nenllbus, lomento minus conspicuis. Panicula racemi- formis, terminalis, paribus clrciler octonis ramorum pseudo-opposllorum, internodia subaequanliuin, bis terve cymoso-dicliotomorum; sub antliesi spitbamaca, fruclifera pedalls. Calyx pubescens, brevis, cupulii'ormis, quinque- lobus, lobis ovalls aciitls, vix scsquilineam longis. Co- rolla sosquipolllcarls, exlus glanduloso- pubescens, intus venlrall parle vlllosa, basi deorsuni curvata, anlice ad- scendens, breviter lubulosa, fauce campanulala, limbo ob- llquo quinquelobo bllablalo, lablo anlico longiori (simil- llnia corollae digilalls purpureae). Staniina Icrlllia qua- luor didynama, inclusa, arcuaiim dorsuni pelenlia, ven- tralibus longlorlbus, una serie cum sierili lauci inserta, ibidem pilis articulalis glanduloso-capllellatis copiose bar- bata, sursura glabra; anlherae abortu allerius loculi (de- scendenlis vel inferiorls, stamen impar spectantls) dimidla- tae, unlloculares, rudimcnio loculi aborli conspicuo. In- sertio fdamcnlis el; antbera, si ulrumque evolveretur loculum, prorsus familiarium. Slamen quinlum dorsale sterile, fauci una Serie cum fertillbus insertum, loni^issimum, declinatum, rectum, labio inferiori corollae, cui iitcumbit, paulo brevius. 544 basi tenuius nudiusculum, sursum incrassalum , media parte pilis arliculatis glanduloso-capllellalis palenllsslmis liirsullssimum, qui pili sursum brevlores fiunt at In apice clavalo ilerum eloiiganlur. Pistlllum glaberrlmum; germen annulo carnoso glaiiduloso basI cinctum, compressum ulrlnque medlo sulcalum; slylus llllformls, stamlnibus fcr- tilibus longior, sterile brevior; sligma bilaniellalum, la- mellis lanceolatls obtusiusculis. Capsula llgnosa, lacvis, straminea, nitida, compressa, suborbicularis, diametro lon- giludinali trlpollicari quam transversus pauIo majori; emargiuata, margine acuto undulalo-plicalo, pllis grossis utrinsecus duobus; bllocularis, loculcide dehiscens. Valvae medio planae, durissimo ligno duas lineas circller crassae, intus margine suturali ruguloso duas vel Ires lineas lato cinclae. Dissepimentum angusluin, medils valvulis longi- tudinaliter adnatum , desilienle fructu medio rumpens. More lamiliarium in utroque margine spermopbora fert tina utrinsecus decunentia, quae in fruclu maturo pa- rietalia sese praebent, quum margo placentifer dissepi- menti adnatus sit, et dimidiatum dissepimentum inter crassos funiculos laleal. Semina menibranacco-alala; val- vulis parallela, malura jam dispersa nos effugere. Synonymia iorsilan dubia: nomen Jacariindne et icon fructus Pisoniana pluribiis convenire possent speciebus; noslram vero, cui vendicavimus nomen, adaequala descri- ptione data, nemo non cognoscet. E Brasilia tropica misit Sellowlus floriferam frucli- busque immaluris ornatam. E ßahla omnium Sanctorum, ubi fraequentem dicit Piso, maluras sub nomine Jacaran- dae capsulas seminibus orbas transmisit Sieber comitis ab Hoffmannsegg venator. 2. Jacaranda decurrens N. Foliis pteroideis, circum- scriptione llnearlbus, pari-bipinnatis 9-jugis, pinnis ereclis impari-pinnatis, anterioribus (quibus numerosiora juga) _ 545 15 jugis; foliolis inlegerrlmis adnalis deorsum decurrenti- bus lale llnearibus paululum falcatls aculls muciK)natis, inargine rcvoluiis, dlscoloribus, in ulraque pagina glabrius- culis, racbide nervo venisque siiblus palcnllm sparse pi- losis; racemo conferlo sessili terminali; anlhcris dimidia. lis; Capsula. . . . Unicum exlat specimen deficlente fructu florens, pseudo- opposilllollum» Ramus annolinus cortice, ligno pluribus- que illi superloris speclel simllls, diversus cicatricibus, quae oblique prominentes, acutius marginatae, gemicupuli- l'ormes, nidura arundimis sub ramulis simulant. Ramulus liornolinus hirsutus, abbrevialus, foliis duobus ornatus, in- llorescenliam terminalem sessilem ioventibus* Folia ju- niori statu, nondum rite evolula, apicibus teneribus dense piloso-canescentibus, cum petiolo 8 — 9 pollicariaj latitu- dinc scsquipollicari, pinnis bipollicaribus. Pinnulae quatuor circiler lineas longae; pinnarum infciiorum magis evolu- tae, maxime dilatalacj sesquilineas et ultra latae; pinnarum superiorum angustiores* Venae pennatae utrinsecus 8 — 10 cum nervo subtus prominulis) supra juniori praesertim aelalc imprcssis, unde junius mar^inibus revolutis folio- lum quasi crenatum vel lomentacco-arLiculato-coarctatum sese praebet. Kacemus piloso-subbirsutus, brevis, polli- cem latum vlx excedens, in nostro specimine 9florus. Pe- dicelli pseudo-oppositi , quatuor circiler lineas longi, bra- cleola lineari suffulti dimidiae circiler eorun» longitudinis» FIos fiori J. brasilianae simllis at lerlia parte minor, pollicem latum paulo superans; calj'x vero non minor, at lobis manileslius acutninalis aculioribus. Genitalia et fa- brica prorsus eadcm. Loculamentum antberae abortivum insignc, vix a filamento angulo acuto discedens, cum fer- tile pateat. Pulchra species futuris commcndata pcregri- natoribus. Brasilia intra tropica. Scllow. -— - ^t Ed. 4s Heß. 35 54() Sectio TL fol'iis inipnrl -p'miutUs^ onlhcris hllociilnrUms. 3. Jacauanda u:vyj>Iiy1]a N. Glabra (praelcr ceroUas); foliis circumscrlpllonc clliplicis impari-piniialis 7 — 10*ju- gis; pinnis 8 — 12 jugis , lollolis inlcgeirimls subsesslllbiis ulrinque aciiminalls nciilisquc subacquilalerls, antico latere paulo latlpri, siihtus impresso -punclalis, rachlde canalicii- lala subalata; panlcuUs pyramidalis lermlnalibus axillari- busqne; aniberis bilocnlaribiis; Capsula plana rostrato-acii- minulala. Kami ailuUi terelcs, pallesccntcs, cicalricibus folioruin casoriini ornall majusciilis planiusculis, clliplico-obcordalis, media area saope vestigia fasciculorum vasorum gcrenlibiis, aniuilum cllipticnm grosse impresso-punclalum; juniores ad nodos dilatalo-compressi, exsicali saltcm brunnci, albo- lineolali. Folia pseudo-opposila, cum peliolo dccem-pol- licaria subpedaliaque, dlamelro semipcdali; pinnis maximls quinque-pollicaribus. Racbides terelcs, facie sulcatae seu canaliculatae, communis apicem versus parlialesque magis minnsve conspicue marginatae seu alalae. SImplicia non- nunquam in apice folii foliola pinnaeque pinnatae com- miscue provcniunt foliolaque subconfluenfia. Foliola rile cvoluta polllcarla longioraque, tres circiter lineas lala, supra nitida, snbtus reliculato-venosa, tenuiter impresso- punclata, punctis opacis, rete vasculoso subpellucido; margo paululum reflexus. Adest ramus sterilis foliolls la- tioribus qualuor lineas latis, rachide non alata , apicibus denium lenerioribus non omnino glabris a caeleris forlili- bus speciminibus recedens. Inflorescenlia : panlculae py- ramidalae, virgato-elongatae, folia ulplurimum superanles, terminales axillaresque. Ramuli inflorescenliae erecli, cy- mosi, bis vix ter dichotomi, cum floribus alaribus primi- genis breviter pedicellalis. Bracleolae minutae, squama- ceo-subulatae, deciduae ramos divisionesque cymarum suf- fulciunt, geminaeque pedicellos collaterales sub flore or- 547 nant ullcrlons bifurcallonis rudimenla. PedicelH erecti, flores patentes adscendentes. Calyx oblique ad angulum recto paiilo oblusiorcm pedicello insidens, o^ lincas lon- gus, subcylindrlcus, irregularitcr obliise donlaliis, inargine merabranaceo tenui pube corollae parllcipc. Corolla af- finiuin e tiibo brevi sensim ventricoso-inflata et paululum adsccndens; Hmbo subbilabialo quinqiiclobo, lobis dlla- talo-subrolundis subaequallbus; bipollicarls vel major, ex- tiis rarlter temiitcrque pubescens, pube In llnibo , qua parle prlmuni ex alabaslro exserilur, uberiori et juniori aetate canesccnle; intus ventrali parte in nervis vlllosula, in limbo pubescens. Anlherae blloculares, loculis subdl- varicalis patenlini saglllatae. Genitalla caelerum exacte .7. brasiliaucie. Filanienta basi exitiiie patentlm barbala. Lamellae sligmalls elliplicae, obtusac. Capsula coriacea, vix lignosa, elliplica, plana, utrinque brcviter acuminulata, acumine apicali acuto rostrilornne, axi 2 poll., diametro \^ poll., laevis, nitida, brunnea; fabrica Ifiterna generis sub J. hraslliana descripta^ semina coniplanata alala fa- millarlum ; corpus obcordatum, axi duas et dirnidiam li- neani mellentc, utrinque rugulosuin, lade basi umbillco sat magno ovalo acuto nolaluni, cujus ex apice fasciculus vasorum secundum axin decurrit; ala cinctum suborbicu- lari, lalitudine semipollicari axin paulo superante, in quam alam margine lonuiler nicnibranaceani ptllucidam, setas crassas scu ilbras lignosas slcllalini undiquc cinillit; rngae facialcs lalium selarum nun excretarum rudimenla esse videnlur. Semen cxalbuinluosuu). Euibrlo lale ob- cordalus, complanalus, cotylcdonlbus cum planis accum- bentibus, radicula parva; supcrioreni occupans corporis parlem. Brasilia acquinocllalis. Scllow. 4. Jacakaxda racemosa IV. Glabra (praeter corollas); racemo virgato clongalo, longc pcdunciiialo, pcdicellis, 35* 548 . pseudo-opposills ercclls inlcrnoillls miilto breviorlbus. bra- clea llncavi lanceolala ipsos subaequanle suffuUis, bracteola solitari sub calyce inslruclis, flovibus palcnlibus, foliis ba- sin raml florii'eri seu peiluiiculi ornanlibus confertls sini- pliclter imparlpinnatis ö — S jugis, follolis sessilibus in- tegerrimis lanceolalis basi atlenuatis, apice breviter acu- minatis aaitis, rachicje sursum paululum marginata; anlhe- ris,bilocularibus; Capsula. ... , Spcciei inflorescenlia insignis unicum adest specl- men. Ramus est, vel ipse a radice caulis, abbrevialus, bipollicarJs, basi ramulo jam defunclo ornatus, pennam cygneam crassilie aequans, apice penna coivina fenuior, ligno albo, cortice albo spongioso, epidermide membrana- ceo-secedente, cicatricibus crebris suborbicularibus sub- immersis inslructus. Ex hujiis supera cparte lateralis erumpit racemus vel ramus floril'cr, ima basi paribus fo- liorum quatuor intra pollicis lali spacium confertis orna- tus. Folia quadripollicaria, foliolis poUicaribus !2^ lineas lalis, intcgerrimis, supra laevibus nitidis, subtus reliculafo- venosis, margine breviter reflexo. Foliolum apicale semel cum allero laterale confluens, binerve, bicuspidalum; aliud simile foliolum et inter jugalia occurrit. Ramus seu ra- cemus summo apice orbus et mancus, ulnaris, foliosa ba- silari parte vix lineam crassus, sursum denudalus. leviler angulatus, laevis, sensim attenuatus, ubi bracleis instrui- tur leviler quasi alato-dilatalus, ala ab earum dorsali parte deorsum decurrente. In allitudine subdecempollicari primo ornatur bractearura pari; haec subpollicares, steri- les; tres pollices altius primi erumpunt flores, pedicellis 5 linearibus, bracleis aequilongls suffultis; internodia su- periora minus evoluta decrescunt. Calyx oblique angulo recto pedicello insidens, campanulatus, parvus, duas cir- citer lineas longus, dentibus acutis. Corolla subsesqui- pollicaris, extus solito more tcnuiter rariter pubcscens, a 549 tubo brevi minus quam supra-descriplae vcntricoso inflata, subinfundibuliformis , liuibo quinquclobo bilabiatü, labio superlori atlscendenlc, infcrlori paululum proihiclo. An- iherae biloculares. Genllalia gencris. Capsula deficit. Brasilia acquinoclialis. Sellow. 5. Jacahanda obovafn N. Glabra (praeter corollas); foliis impari-bipinnatis quadrijugis, pinnis 3 — 4 jugis, fo- liolis inlegerrimis obovatls ellipticisque, basi petiolulato attenuatis, apice emarglnatls, ulriiique impresso -punctaiis, supra nilidis, subtus pallidioribus opacis, nervo venisque utvinsecus senis prominenllbus, margine leviler reflexo, consistentia laurina, inferioribus minoribus, lerminalibus majorlbus maxime dilatatis, rachide caiialiculata inter su- periora folioia paululum aiarginala; panicula terminali amplissinia divitissima foliosa, paniculis axillaribus cum terminali confluenlibus , foliis floralibus simpliciler pin- Tialis trifolialis siinplicissimisque; anlheris bilocularibus; Capsula ... Folium cum pellülo plusquam pedali ; folioia iermi- nalia maxime evolufa 2< — 3pollicaria, peliolari parle, quae in lalcrallbus dimidio brevior, semipollicari, laüLu- dine vsubsesquipollicari. Kami tloriferi nunc solitares nunc ex eadem axilla gcmiui, exteriorc acccssorio saepe debi- liori. Paniculac incerla lege ramosissimae, nodis tumes- ccnlibus, internodiis brevibus, bracleolis ad ramitlcaliones seu bifurcaliones niinulls aculis squamlformibus. Calyx magis minusvc oblique pcdunculo insidens, cylindraceo- levitcr obconicus, duas circiter lineas longus, pube corol- lac, praescrtim marginem versus, uon omnino expcrs, qui margo fere reclillneus, vix manifeste quinquesinualus, de- mnm irrcgulariler llndilnr. Corolla duobiis pollicls paulo brevior, cxtus soliio niore pubescens, pube non parca; subinfundibuliformis, vix ventricosa; limUo quinquclobo 550 subaequall subbilabiato. Villi qui in venirali inlerlorls corollae parle observari solcnt, in hac nos effugere, ab in- seclis vero laesae, quas tentavimus corollae, Genilalla affiniimi; antlierae biloculares, in alabaslro sallem acutam gulo-sagiltatac, lobls non divaricatis. Unica adest imma- lura, nimis adbuc lenera Capsula, longlludlne jam sesqui- pollicari, latiludlne 9 lin., rostralo-acuminulala, faclebus planis, marglne basin versus obscure undulalo-plicato; an matura plana sIt nee ne praejudicare non audemus. E Bahia omnium Sanctorum Biaslliae misit Lholzky. 6. Jacakanda puberiila N. Foliis impari-blplnnalis subsexjugis, pinnis anterioribus 8 — lOjugls, follolis sessl- libus subaequilateris cuneato - rhombeo - obovalis ellipllcis lanccolalisque subacumlnalis, anlice (in utroque latere) grosse serralis, supra puberulis, sublus impresso -punclula- lls et secundum nervum et venas ubcrius pubescenlibus, racbidc lereti exalala pubescehte; panicula Ipyramlddl laxiflora foliosa, ramis cymosis; anlheris bllocularibns; Capsula .... — a Microphylla magis pubescens, cy- mis bis dicbolomis absque alari. — ß ßlacrophylla gla- brior, cyn^is sublricholomis. Rami adulti teretiusculi, pallide grisei, cicalricibus planiusculis magis minusve promlnentibus subrotundls el- llpticisquc; bornotini ad nodos compresso-dilalali, brun- nel, albo-lineolall, pubcscenlcs. Alabaslra, gemmae, lene- rioresque foliorum juniorum apices densiori pube canes- cunt, quae brevissima in supera foliorum adultorum pa- glna , in infera nervi venarumque axillas et latera uberlor sublanuglnosaque farcit, in ipsa pagina fere dctficiens. Fo- lia pedalia et sesquipedalia ; pinnae inferiores breviores, bijugae, foliolls maxime evolutis, impari maximo obovalo; anteriores senslm elongatae, mullijugae, semipedalcs; apl- cales juniores, teneriores, foliolis minus cvoluiis minori- l)us lanccolalis longius acumin^ljs, subtus in ncrvis laiiu- 551 glnoso-canescenlibu.s. Foliola adulla supra plana nilidula ; nervo subtus vcnis primailis ulrinsecus 3 — 7 venulisque laxiuscule rcliculalls piomlnuILs, impresso- nee pelluclde punclulala; maxima macropJiyUae sublripollicaria, latilii- dlne sesquipollicari; microphyllac scsquipollicarla, latltu- dine S lin. Panicula pcdalls et ultra, ramis pseudoop- posills apiceni versus saepe altcrnis, inlerioribus foliis ipsos aequantibus superaulibusvc sufl'ullls, qul rami ob- iusanguli sublcrelcs, ad bifurcallones artleulali uberius sublanuginoso-incano - pubescunl bracleolisquc squaniifor- inibus oblongis aculis iusiruuntur. Calyx peliolo paulo oblique insidens, subcylindricus, 5 lineas longns, margine irregulariter obtuse denlalo. Corolla 2,'- — SpoUIcaris, extus sollto inore lenuller glanduloso - pubescens, e lubo brevi ventricoso . subcampanulata, liiubo quinquelobo bi- labialo, lubis dtlalalls subcniarginalls, labio iiileriori pru- ducliori; intus llmbo pubc?scens, veulrali parte in nervis villosa. Genitalia generis. xVntberae biloculares, palcnlini sagiUalae, lobis snbdivaricatis. l'ilanienluni sterile sur- sum incrassatuni, apicc bilobuni, styluu» einulans. Fruclus desideralur. Brasilia aequlnocllalis. Sellow. 7. Jacakanda samscvydia IN. Follls iinpari-bipinnalis niullijugis, pinnis niulli - (9-) jugis, foli--' Confer seqnenlem J. micrantham. Follls inlegerrimls et floribus a superlorl speclc dl- versa, a subsequenle floribus, ab ulracjue paululuni eliani luflorescentia. Folia plus bipedalia, folloüs lalerallbus maximis tripolilcaribus poUicem latis, lermlnalibus iuler- dum ad quinque fere polllces elongatis, latitudine sub- sesqulpolllcarl; subtus molliora videntur et sunt quam m Jacaranda scmiserrata , pube per venulas retlculalas ip- s im invadenle paginam; venae primarlac utrlnsecus 7-ü; acumen longlusculum acutum, vix niucronalum, quod in supra laudata specie obtusius mucronatum, fallax vcro nullius fere ponderis discrimen. Panicula lerminalis lato pyramidata, decempolllcaris et sesquipedalls, ramls pscudo- oppositis foliis abortivis seu foliolis simplicibus spallmlato- navicularlbus suffultis, ulterlus paniculatis, ramulis pseudo. verlicillatls ternis liinc alternis cyinosis, cymis bis terquc dicholomis, ramulis bracleolis pedunculisque breviler pu- bescenllbus. Calyx pedunculo paulo oblique insidens, subcylindricus, quatuor circiter lincas longus, margine sub- truneato, dentibus arcuatis obtusissiniis. Tubus corollae calycem superans quinque circiler lincas longus; faux maxime vcnlricoso-inflala subcampanulala ; linibus quin- quelobus, subbilabialus, lobis labiisque subaequalibus; corolla exlus solilo niore at tenuissime pubesccns, pube et lobos linibi intus oceupanfc, tauce inlus glabra glaber- rlma ncc vcnirali parle villosa. (Jcnitalia gencris, lila- 554 mcnla iil omnIbus caelerls ad inscrllonem p.ilcnitm bar- bata. Antherae biloculares, loculis dlvarlcalis. Capsula.. Brasilia. Sellow. 9. Jacakanda micrantha N. Foliis iniparl-bipinnalis 8 — 10 jugis, pinnis (anlerioribus) 10 jugis, foliolis intc- gerrimis (!) breviter peliolalis inacquilaleris oblique lan- ceolatis, basi in pctiolum anguslalis, apice acuminalis aculis, poslico latere angusliori antrorsum dilatato seml obovato, anllco latiori a dilatata basi antrorsum angustalo, snpra nitidulis glabresccntibus vlx manifesic puberuiis, sub- lus 'impunctatis nervo venis margineque pubescenlibus, rachidc puberula antice marginata et articulato-alata; pa- nicula lerminali; anibcris bilocularibus; coroUis intus gla- bris cainpanulalo-infundibuliformibus tenuiler membraua- ceis sesquipollicaribus (!); Capsula . . . Foliis a consobrina superiori specie nequaquain dia- gnoscenda. Foliola pauIo minora, paulo disiinetus pelio- lata, pube paulo rariori J. semiscrratac sitniliora racliis- que paulo latius alata diflferenlialcm cliaraclerem non praebent. Panicula prorsus eadein lege supradecompo- sita, at rami primarii, inferiores sallem, foliis rite evolulis sulTuUi; cymae tcr quaterque dicbotomae, majori florani copia ornatae. Calyx ter circiler lineas longus, margine subrectilineo puberulo, dcnlibus diialalls subinde aeutius- culis scu mucronulatis. Corolla consisleniia inagnitudinc et forma superiori specie omnino aliena, colore cliam, qui in macrantha obscurus (coeruleus velpurpureus), in micrantha vel lucidior vel admodum fugax. Temiiter est niembra- nacea, pellucida, reticulato-nervoso-venosa, extns teiiuisr sime rorescenti-glanduloso-pubescens, quae pubes et lini- bum intus occnpal; inJerlori fauce glabcrriniak Faux minus venlricosa dilatalur campanulato-infundibuliformis. Lini- bus palulus, quinquclobus, bilabialus, lobis solilo paulo 555 longloribus oblusis, lablo infcriorl proiliictlori. Gcnitalia supcrioris; anlhcrae biloculares, loculis dlvarlcalJs. Arbor 30 — 40 pcdalis Braslllae merldionalis. ScUow. 10. Jacaranda tomcntosa RB. bot. Mag. 2327. Edinb. phil. Jour. ü. p. 267. Braslllana Sellowlana planta, prin- cepsquc hujus secllonis species, Inter nostras Sellowlanas plantas dcslderalur. E Rio- Janeiro eam retulit Beyrlch inlroduxitque in hortum regluin Bevolinensem, quo A. D. 1^32. florebat. Hortensl folia simpllcller pinnata, quadri- juga. Sponlaneae simpllciter et bipinnala. Pinnae nempe nunc Isimplices integerrimae , nunc basi incisae, nunc a basi in pinnnlas minores uUerius divisae, uni - quinque- jugae. Florem bortensis quam spontaneae paulo majorem describimus. Calyx obconico - subcylindricus, 2\ lineas longus, quinquedenlatus, denlibus elliptlcis aculis. Co- rolla blpollicaris , e tubo calycem paulo superante ven- Iricoso-campanulala, limbo quinquelobo subbilabiato, labio superiori paulo breviori, lobis rotundatis, inlermedio labii inferioris magis dilalalo; tenuiler est membranacea, pel- lucida, nervoso-reliculata, exius tenuiter rariterque glan- duloso-pubescens, pube solilo more in utraque loborum pagina molliorl et crebriori, minime aulem sericea; intus glabra, nee ventrali parle villosula. Gcnitalia generis. Filamenla basi sollto parcius barbala. Anlhcrae bilocula- res, patentim sagillatae, lobis subdivaricalis. Filamcnlum slerile apice manifeste bilobum. „Frulex debilis subscandens" Beyrich, Aliam ejusdem generis et sectionis spcciem indescri- plam e Rio Janeiro retulit Beyrich, glabrom, micropbyl- lam, foliüüs inlcgerrimis. 556 ZEYIIERIA Mart Zeyheria montuiia Mart. Gen. et Sp. 2. p. 66. 1. 15i>. E Bravsilia aequluocliali mlslt Sellowius pluribus lo- cis Icctam. APLOLOPHIUM N. Calyx canipanulalus, lubo coriaceo, limbo menibra- naceo slmplicl amplo subinlegro valde undulato - plicato crispo. Coiolla e tubo brevi dilatata curvala ringeihs, limbo quinquelobo siibbilablato, lobis subaequalibus rolun- dalis brevibus, impari antico emarglnato. Genitalla Am,- philophii. Capsula elllptica, compi-essa, utrinque acuta, echinala, blvalvis, aciebus dehiscens. Disseplmeulum pa- rallelum liberum, utrinque ulrinsecus juxta marginem se- miniferum. Semina transversa alata imbricala. — Habitus, lepides, inflorescenlia ÄmphUophii. Cognatum generi Amphilophlo genus vel melius forsitan hoc et illud tamquam subgenera unius ejusdem- que generis contrahenda, charactere generico ex ambobus recudendo. - Aplolophium bracteatwn N. Vel, si mavis, Aiuphl- lophium bracteatuvi ^ praeter caracterem genericum dia- gnoscendum: Foliis conjugatis, foliolis ellipticis, basi aculis, apice acuminatis, acumine obluso, supra sparslm, subtus densissime minulissime lepidotis, axillis venaruni subtus barbatis; panicula terminali, ramis abbreviaiis tvi- floris, floribus lateralibus saepius abortivis, racemiformi subspicaeformi bracteata comosa. '. Ex toto minutissime lepidolum, Icpidibus sub micro- scopio composilo demum conspicuis, corollls vcro extus pilis rclrorsis! tomenloso-sericcis. Rami ul in Amphilo- phiis kexagoni, faciebus lepidotis planis, angulis nervo 557 tiinlldo (oculo armalo) pubcscenle marglnalls. Folla op- posita, petiolis llnea pllosa pubescenleve deoisum arcuata connexis. Petloll eodem modo ac raini angulati, angulls nervosis pubescentibus; communis dum cirrbus adsit pen- tagonus, eo deficiente ut parliales lelragonus; communis Irilinearis pollicarisque, parliales eo pauIo breviores. Fo- i liola integerrima, aequilatera, rarius inaequilalcra , lalere exferlori paulo düalato; maxime evolula rarius ovala, basi obfusa subtruncata, nunquam veio cordata; majora uj poll. longa, 2 poll. lata; minora bipollicaria; firmia sunt supra nitentia, venis obllquis percursa sublus prominentibus iilrinsecus 3 — 4 pluribus ex inferiori nervo orientibus, rele venoso laxo prominulo; axillae venarum viliis bar- balae, qui nonnunquam allius latera nervi et venarum mu- niunL Jnflorescenlsa tcrminalis, maxime evoluta semipe- dalis. Rami abbreviali seu pedunculi breves cymoso-sub- trillori, braclea suftulti bracteisque duobus ad bifurcatio nem instructi, flore primlgeno alari s. lerminali evoluto, laleralibus saepissime aborlivls (flos Iribractealus). JBra- cteae foliaceae, subovafo-lanceolatae acütae, basi Irinervlae, sursum unincrviae subaveniae, calycibus longiores; pri- maria 8 — 10 lin. longa, secundariae paulo minores. Tubus calycimus ües lineas longus, laliludo limbi expansi quam maxime plicato-crlspali Irilinearis- Corolla deorsum cur- vata, ringens, circiter pollicaris, diametro infra limbum circiler semipollicari, inlus glabra. Sfamina l'erlilia qua- tuor didynania inclusa, quinlum caslraünn ferliJIa breviora subaequans- filamenia fauci inserta, ibidem pilis brevibus crassis barbata, sursum glabra; aulberae biloculares sagit- lalae. Discus glandulosus bypogynus insignis; germen oblongo.conicum, pubescens. Stylus crasjslu.vculus, glaber, stamina longiora aequans. Stigma bilamellaUim, lamellis subspathulatis. Fruclus immaiuius oajiuni subjeclus 558 9 lineas longus, semipolllcem latus, papillls elongalis ses- quilineam longis tra.ssis palenlisslmis densissimis horrldus. Brasilia tropica. Sellow. Amphilophium pubescens Spr. a genere repellendiim, fnfra suü loco illuslrabitur. FRIDERICIA Mart. ac. C. L. C Nat. cur. Xlll. p. YII. c. ic. Dlsscpiinenlum valvJs contrarium tribuilur Fridcri- ciae: stirps ergo fructu Bignoiiiae gaudens, a Bignonia calyce solummodo et corolla abliorrens, noviim nobis vi- debalur sistere genus frucla a Fvidericia alienum. De- scriptione novi, ut putabamus, generis concinnata, opus tandem volvimus celeberrinil Marlii Fridcriciam offerentis. Iconibus descriptionlbusque collatis, nullum de idenlilale dubium. Floribiis pentaineris, panicula patula, axillisquc venarum barbatis recognoscebatur: FuiDERiciA spcciosa IMart. I. c. p. IX. t. A. At quae de „Capsula (in ijnica specie et haud com- plela observata)", de Capsula hu jus ejusdemqiie nostrae speclei Fr. speciosae dicuntur, omnino rejicienda cense- mus, forse ad Jacarandac cujusdam capsulani speclantia, casu quüdam et errore alienae consocialam nostrae slirpi. Florlfcram simul et IVucliferam, sub gvossiücalione leclam et sub maturilale fmctiis, unain sempcr et camdem habe- nius. Nostrani addere descriptionem haud pigebit. Calyx quinquealatus, quinquedenlatus, tubulosus, pentaptero-pyramidatus, quasi e sepalis conslans quinque ovalis acutis, qnovis sepalo cum collaterale ulroque plus lertia suae latitudinis parle conferruniinalo alas, apice libero dentem sislente. Corolla hypocrateriformis, tubo gracili reclo calycem superante, limbo quinquelobo, lobis subae- qualibus. Genllalia fructusque Bignonue. Aestivalio ca- lycis valvala, spiraliter torla; llmbi corollae imbricata, lobis 559 (lorsallbus eqnitanllbus, laterallbus semilectis semltegenll- bus, antcriori intcrioriqiie teclo. Ilabilus Bignoniarum' bi- et trifollalarum scandentium. Fiulex scandens, opposltlfoliiis, opposllionis lege ra- rlssioie int'racta pseudo-opposilifolius. Kami lereles, striali, grisei, saepe verrucosi, pubescenles, allero vel teitio anno calvcscenics, ad nodos paululum dllatali et Rubiacearuni nnore llnea iumida peliolos connccfcnle instrucli, quae ju- niori aeialc iiberiori pube cancscit. Inlernodia subtripol- licarla (sesqul- et qulnquepollices longa). Folia tcrnata seu, quod idem est, conjugata cum cirrho intermedio. (In unico specimine folIa ramorum basilaria simplicia, minora, ovata, obtiisa, lamina basi in peliolum brevem decurrente.) Planlanim scandentium more longius breviusque petiolata occununt, peliolo polllcarl et tripollicari; foliolis longius breviusque pcliolulalls, petlolls laleralium 3 — 9 lineas longis, imparis semper longlori 6 — 15 lineas longo. Fo- llola figura et niagnltudlne variabilia, ovata, ellipllca, lan- ceola'a, basI acuta, apice longius (subcaudalo) breviusque acuniinata, acumlne obluso aut acuto, saeplus mucronata; nunc maxima semipedalia, laliludine plus tripollicari, nunc minora, nunc angustissima 3< pol), longa, latiludine pol- llcem vix exccdenle. Integerrinia sunt (unlus alteriusve dentis rudiruenlum in unico specimine obscrvabatur), ilr- mia, consislenlla laurina, utriiujuc reticulato « venosa, vc- nis primarils ulrlnsecus 4 — 6; supra nilenlia, utrinque glabra, pube niinorum per peliolum in costam mcdiam iolii sublus parca decurrente, axillis venaruin barbalulis. Panicula terminalis ibyrsoidea lolia h)nge superans, seml- pedalis pedalisque, ramis opposilis, cynioso- ter qiialerque dicliolomis, bracteolis angustis aculls caducls; ex toto cum calicibus glanduloso-pubescens, corollis fere glabris. Calyx plus semipolllcaris, corolla tertia clrcller calycis parte eum superans, limbo expanso diamctro circitcr quadrili- 560 nenri, Intus glabrn. Stnmina forlilla qnatuor didynama in. iiuliisa, anlerlora majora, quliili dorsalis rudinientum ste- rile bicvliis; omnia una seile in inferloii tubo inserta, ad jnserlioncin bavbala; filamenla filiforniia glabra, anlberae bitoculares, patentim sagitlatae, loculis subdivarlcalis. Ger- nicii ttretlusculum, glabrum; slylus fillformis, inclusus, longlludlne circiter calycis, glaber; sligrna bilamellatuni, laniellis parvis lanceolatis acutls. Capsula slliquaeformis, compressa, linearis, ulrinque attenuata, obtuse mucronata, faciebus nervo medlo percursls, subpedalls (brevlor longi orque), i)clo lineas lala; coriacea, immalura glabra laevls- que, ruiilura quasi renisoso-grosse pruinosa; aclebus debis- cens nervo marginali ab ulraque valvula, ut in Crueiferis, libero, nee vero ul in illis placenlario. DIssepinientuni valvulis contrarium, liberum, e duobus constans lamellis inarglne tnmido connatis, juxla marglneni utrinque ulrln- secus seniinHerum. Semina (examini subjecta imperfecle matura) imbricata, transversa, tenuissime membranaceo- compressa, laevia , corpore nigrescente vix ala diaphana id cingenle crassiori ; cellularum disposilio radlala a cor- pore ad periphcriam in illa vix conspicua. Umbilicum lineaie Iransversum juxla reclllineam basin in facie semi- iiis, facialem vasorum fasciculum verticem versus amitlens. Alllludo seminis subsemipollicaris lalitudinem dissepimentl aequans; latiludo major, corporis 9-lineam, adjecla ala 15 lineas meticns. E Brasilia tropica pluribus locis lectam misit Sellowius. (Continuabitur io seq. fasciculi?) 561 Über die merkwürdigsten Verschiedenheiten des entwickelten Pflanzenembryo und ihrem Werth für Systematik. Vom Professor Bernhardt. (Hierzu Tafel XIV.) Die bcdeulendcn Fortsclirltte, welche in neueren Zeilen die Pflanzenbeschieibung niachle, hat sie obne Zweifel nicbt nur dem Bekanntwerden einer grossen An- zahl neuer Gallungen und Arien, sondern auch der rich- ligern AYürdigung und Vergleichung der verschiedenen Organe zu danken, welche so viele denkende Naturfor- scher sich zu ihrem vorzüglichslen Sludium gemacht ha- ben. Indessen ist man dabei noch nicht überall von na- turgcmässen Ideen ausgegangen, und dies scheint mir auch noch immer hinsichllich der Auffassung der verschiedenen l^ildung des Pflanzenend)ryo der Fall /u sein; wie könn- ten sonst so verschiedene Ansiclilcn über manclie Organe sich so lange erhallen, und die gelehrten Sireiligkeiten darüber kein Ende nehmen! Diese Organe in ihren man- nuhlalligen IModiHcalioncn genauer zu würdigen, und zu dem Ende verschiedene neue 'I li.iUsüchen nillzulhcllen, soll hier zunächst nnscr Zweck sein; nächsldcm wollen wir prüfen, welchen ^Verl^ die aufgefundenen Unler- schiede für das vSyslem haben, und /eigen, wie man da- Tr r.J. 5.S Heft. ' ?A) Ö62 — nach nicht nur Ilanptabthclhingcn, sondern anch manche kleiner'? Gruppen von Pflan/en zu trennen vermag. IMit einer anslülirüchen Darslelhnig der hisherigen Ansichten über den Pflanzenembryo anzuheben, halte ich für überflüssig: es wird für unsern Zweck genügen, an einige der vorzügllchslen zu erinnern. Linne unterschied mit Caesalpln in der neuen Pflanze die Kotyledonen und das Herzchen (corcuhim)^ welches letztere nach ilim aus einem schuppigen aufstei- genden Thcile, dem Federchen (phimula) und einem einfachen niedersteigenden Theile, dem Schnäbelchen (rosiellmn) besieht. Gärtner nennt mit Adamson das Herzchen Embryo, nnd erklärt für Theile desselben das Würz eichen (ra- diciihij, den Schaft (scapus) und das Federchen (phimiila). Das Federchen, welches sich bei weiterer Entvvickelung des Embryo zu Blällern ausbildet, ist nicht Immer zugegen; weit häufiger und bei den mehrsten Em- bryonen fehlt der Schaft, welcher nur an denjenigen deutlich unterschieden werden kann, wo man zwischen dem verdickten Würzelchen und den Colyledonen einen verdünnten Theil wahrnimmt, wie vor allen bei Jihlzo- hohis. In vielen Fällen lässt sich die Gränze zwischen Schaft und Würzelchen nicht bestimmen. Letzleres ist das beständigste Organ, so dass der Embryo in manchen Samen allein daraus besteht. Die beiden Richard's unterscheiden am Pflanzenem- bryo vier Hauptlheile: 1) den Wurzelkbrper oder das Würzelchen fcorps radiciilaire) , welcher Theil sich am untern Ende befindet, und beim Keimen entweder der Wurzel ihren Ursprung giebt, oder sich zu derselben aus- bildet; 2) den Kotyledonarkörper (corps cotyledo- naircj ; 3) das Knöspchen (germnule) oder das ehemals Federchen benannte Organ, welches entweder zwischen 5G3 den Kotyledonen oder innerlialb einer Höhlung des Koly- ledons selbst sitzl, und als der erste Ansatz zu allen nach oben sich entwickelnden Theilen zu betrachten ist; 4) das Slang eichen (ligclle^ caulicuhisj , einen nicht immer wahrnehmbaren Theil, welcher sich zwischen den Koty- ledonen und dem Würzclchen befindet und mit ihnen verschmilzt. IMlrbel theilt den Emhryo in den Kotyledonar- körper und in den Keimkörper (blastcmej, welcher letztere aus dem Würzelchen (radicide) und aus dem Federchen (pJnmule), gleichsam wie aus zwei Keimen besteht, die durch einen milllern Thcil, den Hals (coUet) getrennt werden. Dieser Hals kann jedoch bei manchen Embryonen blos für eine mathematische Fläche gelten, die Federchen und Würzclchen scheidet, Am erstem kann man zuweilen noch das StJingelchen (tigellej und das Knöspchen (gcmmuJe) unterscheiden, wovon jenes sich zum Stängel dieses zu Blättern ausbildet. Bei dem durchs Keimen zum Pflänzchen (plantule) entwickel- ten Embryo nimmt Mirbel, von Kotyledonen, Blättern und Wuvzelverzweigungen abgesehen, zwei Haupttheile an, den aufsteigenden und niedersteigenden Strunk (cmulcx oscendant et deacendantj , doch in dem Sinne, dass ersterer nicht völlig als ausgebildetes Federchen und letzterer nicht blos als ausgebildetes Würzelchen angese- hen werden darf, denn der Hals gehört bald jenem, bald diesem an , je nachdem er sich in der Richtung des Fe- derchens ödes Würzclcbens entwickelt. Nach De Candollc sind die hauptsächlichsten Organe des Pllanzenembryo das Würzelchen (radiculej y das Slängelchen (cauliculej ^ gewöhnlich Federchen Cphu mnlcj genannt, und die Kotyledonen. Das Stängelchen zerfällt aber nach ihm in das eigentliche Slängelchen (ti gelle) , welches sich vom Halse bis zu den Kotyledonen 36* 564 crslrcckt, «nd in das Ivnöspchcn (gcmmulej , welches über den Kotyledonen silzt. Der Hals ist ihm die Fläche, ■welche das SLäni:,elchen vom \Vürz,elchen scheidet; sie darf daher nicht au dem Ursprünge der Kotyledonen ge- sucht weiden. Link unlerscheidet mit Mirbel vier HaupUheile des Endjryo: 1) den Wurzelkörper fvh'izoma) als den un- teren l'heil, ans welchem die Wurzel entspringt; 2) das Schäftchen (scapcllus) oder den mittlem Theil zwi- schen VVurzelkörper und Kotyledonen; 3) die Kotyle- donen oder die Blätter des künftigen PHänzchens (folia semiimlia) und 4) das Federchen (plumnlej oder den Knospenansalz. Das rhizonia ist Linne's rostelhim oder Gärtners radiaila; es kann nicht als die künftige Wur- zel betrachtet werden, da häufig darin Marksubslanz, das Eigenthum des Siängels, bemerkt wird. An der Spitze desselben findet sich aber zuweilen ein kleines Wärzchen, aus welchem die wahre Wurzel ihren Ursprung nimmt. Das Schaft chen (scapcllus s. caiäiculus , scapus Gärtner, tigcl/i: Richard) ist vom rJüzoma nicht scharf gelrennt, und scheint kaum eine besondere Unterscheidung zu ver- dienen, wenigstens kann dieselbe erst nach dem Keimen bemerkt werden. Agardt lässl den Embryo, das Pflänzchen. den Keim im weitern Sinne (cmhryo, plaidiila) aus zwei wesentlichen Theilen, den Herzblättern (colilc- donesj und dem Schnäbelchen frostclhnn, radiaila) bestehen. Die Stiele der Herzblätter sind aber nach ihm verwachsen und bilden einen einzigen kleinen Stamm, den H erzstamm (cauliculus, tigellej und zwischen den Herzblättern selbst entwickelt sich die Knospe des neuen eigentlichen Slannnes, die Stamm knospe (plinnula, gcmmida), Schnäbelchen und Ilerzstamm (rostellum et — 565 raullculus) machen zusammen den Keim im engern Sinne (corculnin) aus. So viel Wahres in diesen verschiedenen Vorstellun- gen liegt, die man sieh vom Pllanzenemhryo gemacht hat, so stimmen sie doch selbst in manclien wcsenlllchen Punkten nicht völhg unler einander überein, und schon dcsiialb wird es nicht überilüssig sein, diesen Gegenstand auls neue aufzunehmen. Um denselben nicht gleicli an- fangs zu sehr zu vcrallgemeincn, wollen wir lürs erste hauptsächlich die verschiedene Enfwickelung unbezweird- 1er Dikotylcen berücksichtigen, hei welchen über den Werlh der einzelnen Organe mehr Übereinstimmung herrscht, und erst von da zu den Monokotylcen und wei- ter zu denjenigen Pflanzen übergelu?n, über welche die IMeinungen, oh sie zu den einen oder den andern gehö- ren, noch gellicilt sind. AVas sind nämlich hier und in dem Folgenden Dikotylcen und Monokotylcen? Die Dikolyledonen und Monokotyledonen in sysleniali- scher Hinsicht, welche wohl von den Dikotyledoncn und Monokolylcdonen in morphographischer llinsicht unlor- 8chieden werden müssen. Das Keimen der Farrn und der blos mit Sporen versehenen (jlcwächse wollen wir gänzlich uubcrücksichligt lassen. Um die Organe des Enibrvo schicklich zu benennen, scheint es zweckmässig, zwischen dem uncnlwickcllen Zustande, worin sich derselbe im Saarnen belindel, und dem ausgebildeten, worin er sich nach dem Keimen als Pflänzchen zeigt, zu unterscheiden, da im lelzlern sich nicht selten Organe als wesentlich verschieden zu erken- nen geben, welche im unentwickelten Zustande kaum an- gedeutet sind. Überdies lässt sich am unentwickelten Embryo über den Werlh, welchen seine verschiedenen Organe nach dem Keimen bekommen werden, nicht im- mer mit Sicherheit urlheilen. Tür den Endirvo im San 566 — men der Dikotyleen dürfte es aber kanm nüllilg sein, mehr als drei Ilajptlheile zu unterscheiden, nämilch: 1) das Schnäbelchen (rostelhimj , welches man auch das Strünkchen (caudicuhis) nennen könnte; 2) die Kotyledonen oder Saamenbliiller, welche nur selten mit einem Stiele versehen sind, auch nur seilen fehlen oder blos aus Stielen bestehen, und 3) das Federchen (plamula) , welches häutig nicht ausgebildet ist, und be- zeichnender das Knosp eben (gemmuhi) genannt wer- den kann. IMit Gärtner das Schnäbelchen im Allgemeinen Wür- zelchen, und blos seinen obern Theil, wenn er verdünnt ist, Schaft zu nennen, verdient schwerlich Beifall, da sich der grössere Theil des Schnäbelchens schon häufig zu einem stengelartigen, als zu einem wnrzelarligen Organe ausbildet, und aus der Dickheit oder Dünnheit des obern Theils nicht mit Sicherheit geschlossen werden kann, welches Organ er künftig darstellen werde. Aus ähn- lichen Gründen kann man auch nicht wohl das Schnä- belchen des unentwickelten Embryo in das Würzelchen (oder den Wurzelkörper) und das Slängelchen (oder Schäftchen) trennen, so nothwendig dies oft in seinem ausgebildeten Zustande nach dem Keimen ist. Eben so überflüssig dürfte es sein, das uirent wickelte Federchen in das Slängelchen und das Knöspchen zu theilcn, da am Embryo, so lange er sich im Saamen befindet, das erstere kaum jemals ausgebildet ist. IMit Linne Schnäbel- chen und Federchen unter dem gemeinschaftlichen Namen des Herzchens, oder mit Gärtner unter dem des Embryo, und mit Mirbel unter dem von Blastema zu begreifen, scheint nicht nur unnütz, sondern auch unpassend zu sein, denn da das Federchen oft fehlt, so würde das Herzchen denn auch für fehlend oder doch für unvollständig zu er- klären sein. Überdies ist die Gränze zwischen Federchen 567 untl Sclinäbclclici) , wenn jenes vorliandeu, in der Regel deullich genug angedculcl, so dass man über den Umlang eines jeden nicht zwcilellialt bleibt, und bei der Enl- vvickelung verhallen sich diese Tiicilc meist so verschie- den, dass auch desiialb ihre Zusanmienfassung unter ei- lem gemeinschalllichen Namen kaum gebilligt werden iann. Noch weniger verdient es Beifall, als Theile des ledercbens nicht nur die /.wischen den Kotyledonen be- liidlicben Blatleranlagcn, sondern auch das Slüngelchen od^r den obern Thell des 8clm;ibelchens zu belrachlen ; dem wenn auch beide oft darin übcreinslimmen, dass sie der nach oben sicii verlängernde Theil des ^ich enlwik- kclnlen Embryo sind, so sind doch die Organisation und die L^bensgeschichlc der ßläller des Federchens und des dazu gehörigen ersten Stücks des Stengels ofi so wesent- licli voi^chieden von dem der Kotyledonen und des au(- stcigendm Strünkchens, dass n>an letzteres eben so nolh- WGudig v«m Slcngel, als die Kotyledonen von den Blät- tern nnlerscheiden, und jeden Theil mit einem bcsonder/i Namen bcitgen muss. In dem mittelst des Keimens zum Pflänzchen ent- wickelten Enbryo sind zwar im Allgemeinen mehr Or ganc zu miter.cheiden, als an dem im Saamen befindli- chen; indessei. muss sein wesentlicher Theil als ein ein- fi»cher vegetabilischer Organismus gedacht werden, welcher aus den gesliellei oder ungeslilten Kotyledonen und dem Strünkchen als Ihupllheilen besteht, und an sich keinen Eebensknoten besi'zt, sondern blos das Vermügcn, einen solchen trüber oder später zu erzeugen , oder den bereits angesetzten auszubilden. Die Kotyledonen, welche im unentwickelten Embryo höchst selten gestielt erscheinen, lassen nach ihrer Enl- wickclung, sie mögen dabei Blattform annehmen oder nicht, an ihrer Basis häufig einen Stiel unterscheiden, 568 . welcher sich oft hedculentl verlängert; auch verwachsen zuweilen die gegenübersicliendcn Stiele an ihrer Basis und hilden zusammen eine Scheide. Wir wollen jene Stiele Kotyledonen stiele, die blaLLarligen Organe, welche nur seilen fehlen, Ko tyledonenblütlcr, nndl heide zusammen den Ko tyledonen körp er oder »llc Kotyledonenmasse nennen. Zuwallen werden wi/ auch zwischen K o l y 1 e d o n e n s t i e I e n und K o l y 1 e d (- nenscheiden zu nntcr.scheiden haben. Das Striinkchen, welches sich aus dem Schniibelclcn gehildct hat, zerfällt im Allgemeinen in den aufsteigenien und absteigenden Theil (catiüicuhis adsccudcns et dC' scendcns). Das aufsteigende Strünkchen hfölcht in der Kegel aus so viel verwachsenen Kotyledonensielen, als Kotyledonen vorhanden sind, daher gewöhnli'h aus zwei. Nicht seilen bildet sich, wie bei TiaphaiUS sati- vus und andern Cruclfcrcn, fast das ganze Schiäbclchen zu einem solchen aufsteigenden Strünkchen aus, so dass nur ein kleines Würzelchen an seinem unlern Ende das absteigende Strünkchen andeutet. Zuweilen st aber das Verhältniss umgekehrt, wie hei den Viciäm, wo das Schnäbelchen fast gänzlich zum WurzelstocK wird, und ein aufsteigendes Strünkchen kaum bemerüar ist. Auch vermisst man bei diesen Gewachsen fast alle Spur von Kolyledonenstlel, während bei vielen anicrn Pflänzchen, wie bei vielen ausdauernden Delphinier, das Schnäbel- chcn sich zwar auch zum Wurzelstodc gestallet, aber zwischen ihm und den Kolyledonenblättern Kotyledonen- ftllelc erzeugt werden. Auf ähnliche Weise verhält es sich mit den Cucurbitaceen: bei ihnen liefert das Schnä- heichen hauptsächlich den \Vurzelstock, aber zwischen ihm und den KotyledonenblälLern entsteht eine bedeu- tende Verlängerung, welche oben gespalten zwei Kolyle- douenstiele darstellt, während der untere einfache Thcil 509 für das aufsteigende Slrünkclicn gelten kann, das durch einen besondern kleinen Forlsalx (von welchem 'JMltmann gut gehandelt hat), seine Trennung vom ab!>teigenden Slrünkchen zu erkennen glebt. Und so kommen auch noch einige andere merkwürdige Abänderungen dieser Verbällnisse vor, wovon unten noch besonders die Rede i sein soll. Die Gränze zwischen aufsteigendem und ab- steigendem Slrünkchen, welche man Hals (collnm) nen- nen kann, ist in vielen Fällen ziemlich genau zu be- stimmen, und wenn sie sich in andern mebr verwischt, so scheint, es denn doch zweckmässiger, vom Slrünkcben überhaupt zu sprechen, als den Hals für mehr als eine malliematische Fläche zu erklären. \ Unstatthaft ist es auch, im Halse regelmässig den| ersten Lebensknoten zu suchen, denn dieser darf nur da angenommen werden, wo sich die erste Knospe bildet, oder bereits gebildet gefunden wird, und dieses ist ge- ^vöhntich nicht der Hals. Von Lebensknoten oder Kno- ten wird überhaupt oft gesprocben, ohne dass man einen deutlichen Begriff damit verbindet. Nach meiner Meinung dürfen nur diejenigen Organe für Knoten erklärt werden, welche das zusammcngesclzle Leben der Vegctabillen möglich machen. Es sind die Verbindungsorgane zwischen je zwei Gliedern einer Pllanze, und daher ist die Zahl der Knoten, welche man schicklicher Verbindungs- knoten, als Lebensknoten nennen würde, im Allgemei- nen =; der Zahl der Glieder — 1 , wobei freilich die allen Glieder abgestorben und die jüngsten noch nicht ausgebildet, auch mehrere Knoten verschmolzen sein können. Das junge Pflänzchen, das in der Idee als ein- facher vergelablllscher Organismus gedacht werden muss, bedarf daher auch keines Knotens, sein Geschäft ist aber, einen solchen, wofern er noch nicht vorgebildet ist, zu erzeugen, und die Anselzung eines zweiten Gliedes, oder. 570 wenn man will, eines zweiten idealen Individuums mög- lich zu machen. Den ersLen Ansatz zu diesem zweiten Gliede kann man im Allgemeinen Knospe (geininaj nennen. Er ist bei vielen schon als Federchen vorgebil- det,* oder entwickelt sich nach einiger Zeit früher oder spä- ter als solches. iMan kann indessen nicht wohl jede erste Knospe Federchen nennen, da zwischen den Stellen, wo sich der erste Verbindungsknoten und die erste Knospe bildet, so wie in dem Verhältnisse derselben zu den Ko- tyledonen ein zu grosser Unterschied ist. Federchen (oder Knospchen) nennen wir daher nur diejenigen ersten Knospen, welche entweder schon zwischen oder in der Kolyledonenmasse vorgebildet liegen, oder sich zwischen den Kolyledonenblällern und ihren Stielen entwickeln. Jede erste Knospe, welche an einer von der Kolyledonen- jnasse nicht geschützten Stelle erscheint, ist uns kein Federchen. Wie wichtig dieser Unterschied sei, wird sich noch besser ergeben, wenn wir die Functionen der Kotyledo- nen näher beleuchten. Die Kolyledonarmassen überhaupt müssen als die gestielten oder ungestielten , scheidenbil- denden oder schcldenloscn Blätter des Embryo betrachtet werden. AVir können dalier erstlich von diesen Organen verlangen, dass sie, so wie die Blätter, vollkommen or- ganischen Zusammenhang mit dem Pllänzchen haben, und dürfen daher niemals das Eiweiss für einen Kotylcdon nehmen. Zweitens haben wir von ihnen zu erwarten, dnss sie zur Ernährung des Embryo und insbesondere zur Bildung des ersten Knatens beilragen, da auch die Blat- ter überhaupt die Ernährung der Pflanzen bewirken hel- fen, und in ihren Achseln Knospen zu erzeugen pflegen. Wenn wir indessen den Kotyledonen diese Function zu- schreiben, so dürfen wir uns nicht dadurch verleiten las- sen, alle Organe zur Kotyledonarmassc gehörig zu be- 571 traclilen, welche die Ernährung des Einhryo und die Bildung der ersten Knospe überhaupt oder auch nur vor- '/.«gsweise bewirken, denn im pflanzlichen Organismus kann so gut, wie im Ihierischen, ein Organ der Stellver- treter eines andern sein, und so wie wir bemerken, dass in manchen ausgebildeten Pflanzen, z. ß. bei vielen x\rlen Cactus, die Function der ßläller zugleich vom Slängel übernommen wird, eben so dürfen wir auch annehmen, dass im jungen Pflänzchen die Verrichtung der Kotyle- donen durch andere Organe ersetzt werden könne. Des- lialb können auch bei manchen Pflänzchen die Kotyle- donen gänzlich fehlen oder sehr unvollkommen ausgebildet sein, in der Regel bemerken wir aber dann, dass irgend ein Theil des Slrünkchcns um so mehr entwickelt und zur Ernährung des Pflänzchens bestimmt ist. Wir dürfen daher am Pflänzchen nur diejenigen ernährenden Organe für Kotyledonen erklären, welche in ihrer Stellung und in ihrem Bau den Blättern vergleichbar sind. Ausser der Ernährung besteht aber eine Verrichtung der Blätter noch darin, dass die früher sich bildenden die später sich ent- wickelnden beschützen und bedecken, und daher dürfen wir von den Kotyledonarmassen als Primordialblätlern auch erwarten, dass sie das Federchen oder doch die Stelle, wo sich dasselbe bilden soll, hinreichend bedecken. Auch finden wir dies in der Regel so, und eben deshalb dürfen wir da, wo die erste Knospe sich nicht in den Schutz der Kotyledonarmasse begiebt, auch nicht aimeh- men, das dieselbe ein Federchen sei. Hat sich das zweite Glied am jungen Pflänzchen aus- gebildet, so kann man seine einzelnen Organe nach der- selben Regel trennen, die man bei Pflanzenheschreibun- gen überhaupt befolgt. Häufig lässt sich der Stengel mit einem oder mehreren, gestielten oder ungesliellcn Blättern 572 unterscheiden, und zuweilen kommen auch noch Slipchi und Scheiden hinzu. Die gewöhnlichste Slclle, wo sich bei Dikotyledoncn das Federchen bildet, ist die Verbindungsstelle der beiden (oder mehrerer) Kotyledonarblätter oder ihre Stiele, so dass es entweder gleich über dem absteigenden Slrünk- chen, oder, was noch häufiger vorkommt, an der Spitze des aufsteigenden Strünkchens in grösserer oder geringe- rer Entfernung vom Halse sitzt. Diese Art der Entwickc- lung ist so gemein, und so oft als Typus alles Keimens der Dikotyledoncn beschrieben, dass es überflüssig sein würde, gegenwärtig länger dabei zu verweilen; wir wen- den uns lieber sogleich zu den mehr oder weniger be- deutenden Abweichungen, die sich bei der Entwickelung verschiedener Dikotyledoncn vorfinden. Es verdient zuerst derjenige Fall in Betracht gezogen zu werden , wo regelmässig sich an zwei verschiedenen Stellen Triebe entwickeln, nämlich sowohl zwischen den Kotyledonen, als an der Basis des aufsteigenden Strünk- chens. Hieher gehören besonders mehrere Arten von Linaria, bei welchen der entwickelle Embryo ein über den Erdboden sich erhebendes Sfrünkchen mit zwei, nicht selten auch mit drei Kotyledonen bildet. Zwischen die- sen treibt zuerst ein beblättertes Stängelchen hervor, und bald zeigt .sich, wenn das Pflänzchen hinlänglich Nahrung hat, auch am Strünkchen dicht über der Erde ein Trieb, dem bald ein zweiler und dritter, und bei manchen Ar- ten, wenn sie einen angemessenen Stand haben, sehr viele folgen, während sich in der Achsel der Koylcdoncn (wenigstens bei vielen Arten) niemals ein zweiter Trieb entwickelt, so dass das aufsteigende Slrünkchen blos den Werlh eines Zwischenknotens erhält (m. s. fig. 1.). Wie selten der Fall vorkommt, dass sich unter den Kotyledo- nen noch Triebe erzeugen , lässl sich daraus abnehmen, ■ 573 ilass De Candollc erklärt, dieses nie beobachtet zu haben; indessen gedenkt Köper eines solchen Falls bei Eupltor- hia Lathyris^ cxigiia und hclcrophylla (EupJiOTh. p. 19.^ in welchen sich aus der Seite des Zwischenknotens meh- rere Triebe entwickelten. Dieser Fall ist jedoch von dem bei Linaria dadurch verschieden , dass die Triebe nicht am Grunde, sondern zur Seite des aufsleigenden Strünk- chens sich bilden, und dass diese Bildung bei den Eu- phorbien mehr für Anomalie als für Regel gelten kann. Köper ist geneigt hieraus zu schllessen, dass diese Eigen- schaft dem Zwischenknoten als Mittelkörper zukomme; indessen ist unter gewissen Umständen, z. B. wenn man- chen vollsafllgen Pflanzen alle Triebe weggenommen wer- den, jeder Punkt des Stengels gewissermassen fähig, einen neuen Trieb zu bilden, so wie unter andern Verhältnis- sen selbst manche Biälter diese Eigenschaft bekommen, und auf ähnliche ^VeIsc scheint auch diese Erscheinung bei manchen Eupbovblen erklärt werden zu müssen. El was häutiger ist der Fall, dass am untern Ende der vcrwaclisenen Kotyledonarsllele aus Ihrer scheldenbll- dendcn Basis das Fcdcrchen hervortritt, so dass es dem aufsteigenden Slrünkchen zur Seile zu stehen scheint. Man kann indessen in diesem Falle die verwachsenen kotylcdonarstiele kaum ein aufslelgendcs Slrünkchen und eben so wenig einen Zwiscbenknolen nennen, da am obern Ende der Verwachsung zwischen den beiden Koly- ledonarblättern sich kein Trieb entwickelt. Dieser Fall, der besonders bei vielen Doldengcwäcbscn, bei manchen Delphlnicn, bei Dodecatheon Mcadia u. a. (m. s. fig. 2. o. 8.) vorkommt, ist theils deshalb merkwürdig, weil in demselben das Federchen, wie bei den IMonokotyleen, aus einer Scheide hervortritt, theils deshalb, well er die Zusammensetzung vle bei Tigridia Pavonia, blos von ei- nem Nerven durchzogen wird. Zu einer solchen Kotyle- donarscheide können aber nie zwei Kotyledonarblätlcr, sondern nur ein einziges gehören; eher darf man die 585 Scheide selbst sich aus zwei Slipein und dem Blattstiele gebildet vorstellen. Nach den gemachten Bemerkungen lässt sich in der Regel bei den Monokolyleen leicht beurlheilen, was man bei ihnen für Kotyledonarbläller , Kolyledonarsliele und Kolyledonarscheiden zu erklären habe; sie sind aber auch selbst hinreichend, um den kolyledonarischen Apparat der Gräser richtig zu beurtheilen, und die darüber noch im- mer gelheiiten Meinungen zu vereinigen. Es haben näm- lich sowohl diejenigen, welche in dieser Familie die erste Scheide für die Kotyledonarmasse halten, als diejenigen, welche letztere im Schildchen suchen, bedeutende Gründe für sich. Man darf nämlich, können jene anführen, erst- lich erwarten, dass bei den Gräsern die Scheide, welche ihren wahren Blättern niemals fehlt, und immer das fol- gende Blatt anfänglich bedeckt, auch als Kolyledonar- scheide existire und das Federchen schützen werde, und zwar um so mehr, da wir in der, den Gräsern zunächst verwandten Familie der Cyperoiden, durchgängig eine solche Kotyledonarscheide finden. In der erslen Scheide der Gräser ein nacktes Federchen und die erste Blatt- scheide zu erkennen, ist auch theils deshalb unstatthaft, weil man in keiner andern Familie ein nacktes Feder- chen nachweisen kann, theils deshalb, weil, wenn das Schildchen der wahre Kotyledon wäre, und die erste Scheide der erslen Blaltscheide gleich gesetzt werden müssle, letztere ihre Öffnung dem Kotyledon zuzukehren hätte, so wie man dies bei den übrigen altcrnirenden Blättern der Gräser fmdet, allein davon zeigt sich immer das Gegenlheil. Diejenigen, welche Gärtner's Dotter für den Kotyle- don nehmen, können dagegen zu Gunsten ihrer Meinung anführen, dass eine blosse Scheide unzureichend srheine, um die Dienste des Kotyledons, als ernährenden Organs, 586 für beblälterle Gewächse zu versehen, es sei denn, dass ein anderes Organ seine Stelle vertrete. Wollte man aber den Doller für Stellverlreter des Kotyledons erklären, warum sollte man ihn nicht geradezu Kotyledon nennen. Denselben unter dem Namen eines Hypoblaslen als ein zum Wurzelkorper gehöriges Organ zu betrachten, sei nichts gesagt, so lange man die Nothwendigkeit und den besondern Nutzen eines solchen Organs für Gräser nicht nachweisen könne. Überdies bestehe ja der Kotyledon auch bei andern Monokotyleen aus einer ähnlichen Masse und zeige zuweilen eine ähnliche Lage; auch fände man sogar, dass bei Oryza dieser Körper auf ähnliche Weise den Keim gänzlich einhülle, wie man dies bei andern Monokotyleen bemerke. Bei der Wichtigkeil der Gründe, welche sowohl die eine als die andere Meinung für und gegen sich hat, darf man wohl erwarten, dass die Wahrheil hier in der Mitte liege, und dass man sowohl die Scheide als den Dotier für Theile des Kotyledonarkörpers erklären müsse. Fragt man nach dem Verhältnisse, worin diese beiden Organe zu einander stehen , so kann man auf keinen Fall anneh- men, dass hier die allernirenden Kotyledonen reallslrt seien, welche De Candolle manchen 3Ionokotyleen und besonders den Cycadeen zuzueignen suchte, theils weil dergleichen wahrhaft alternirende Kotyledonen nirgends mit Bestimmtheit nachzuweisen sind, theils weil wir dann die Scheide mit ihrer Öffnung gegen den Dotter gekehrt finden müsslen. Jederzeit sitzt aber der Dotter im Rücken der Scheide, und wir dürfen dahe- annehmen, dass letzterer die Kolyledonarscheide und der Dotter das dazu gehörige Blatt sei. Für diese Meinung spricht auch der Bau des Embryo, welchen wir bei der zunächst ver- wandten Familie der Cyperoideen, besonders nach der Entwickelung, fmdeuo In beiden Familien sitzt nämlich 587 der dickere kotyledonische Theil, -welchen wir für das Kolyledonarblatt nehmen, im Rücken der Kotyledonar- scheide, welche nach unten mit dem Strünkchen ver- wachsen ist, doch bald mehr in der Mitte, bald mehr an der Basis, und erstreckt sich dabei mehr oder weniger weit; doch entlernt sich allerdings bei den Cyperoiden das Kolyledonarblatt niemals so weit von seiner Scheide, als bei einigen Gramineen, welchen Cassini eben deshalb ein extensibles Slängelchen zuschreibt. Bei dergleichen Gräsern, z. ß. bei Panicum capillare (m. s. fig. 9.) ver- längert sich das Strünkchen, welches (durch eine Fort- setzung der Aussenseite der Scheide, durch ein Art Co- leocormus (m. s. weiter unten) umfasst) von dem freien Theil der Scheide bis zum Kotyledonarblalte läuft, sehr bedeutend, und bekommmt ein wurzelarliges Ansehen, Bei zunehmender Verlängerung zerreisst der Coleocormus und trennt sich endlich völlig, so dass später dieser Theil des Strünkchens kaum von einer andeen W urzel zu un- terscheiden ist, indem er selbst, wie die übrigen Wurzeln, Seitenzweige abglebt. Auch entstehen die späteren Wur- zeln bei diesen Gräsern nicht aus dem Wurzelende des Embryo, sondern aus der Basis des freien Thcils der Scheide, oder vielmehr aus dem obersten Theile des Strünkchens, an welchem der freie Theil der Scheide be- festigt ist. Man lindet übrigens ulclit nur in diesen bei- den, sondern auch in andern Familien der Monokotyleen das Kotyledonarblatt nicht selten ganz am untern Ende der Scheide befestigt, und zuweilen selbst durch einen abwärts gerichteten stielartigen Forlsatz damit verbunden, wie bei Tigridia Pavunia, Der Umstand, dass bei Oryza der Doller die Scheide ganz einschliesst, kann nicht berechtigen, letztere für das Federchen selbst zu halten, so lange man nicht nachwei- set, dass ^sich diese Scheide mit ihrer Öffnung gegen den 588 Hauptthell des Dotters kehrt. Auch kann eine solche vollständige Bedeckung der Scheide, wie man sie bei Oryza wahrnimml, um so weniger auflallen, da man bei andern Gräsern, wo sich Richard's Epiblastus zeigt, schon eine Annäherung zur gänzlichen Bedeckung der Scheide findet. Eben dieser Übergang der frei liegenden Scheide, durch die Bedeckung derselben von Epiblastus , bis zur vollkommenen Bedeckung derselben bei Oryza macht aber auch klar, dass der Epiblastus nicht wohl, wie ei- nige mit Poiteau anzunehmen geneigt sind, für die Anlage zu einem zweitem Kotyledon gelten könne. Endlich widerspricht auch der Lauf der Nerven in der Kotyledonarscheide nicht der Meinung, dass der Dot- ter als Kolyledonarblatt zu ihr gehöre. Man findet näm- lich, wie schon Cassini, Raspail und Cruse bemerken, diese Scheide bei den Gräsern von zwei Nerven durch- 1 zogen , indem der mittlere Hauptnerve durch den Dotier als Blatt gewöhnlich gänzlich weggenommen wird. Ob man aus diesem Verlauf der Nerven schliessen dürfe, dass die Scheide aus zwei Stücken zusammengesetzt betrach- tet werden müsse, wollen wir hier nicht näher untersu- 1 eben; auf jeden Fall würden diese Stücke nur Stipeln gleich zu achten sein. Sicherer ist, dass die folgende! erste Blalischeide von einem Hauptnerven durchzogen wird, welchen zu beiden Seilen meist mehrere dünne Nerven begleiten. Die Lehre über den Embryo der Gräser, welche wir hier aufstellen, kann nicht als völlig neu betrachtet wer- den; denn sie beruht im Wesentlichen aui der Ansicht, welche Mirbel früher (in den Annal. du Mus. XVI. p. 424.^ darüber gegeben, bald darauf aber (in den Ele- mens de bot.) wieder verlassen hat, und welche darin besteht, dass die vScheide des Federchens nur als Anhang des Dollcrs (als des eigentlichen Kulyledons) zu belrach- 589 ten sei. Cassini meint zwar, dass schon die Gräser, welche ein extensibles Slängelchen besässen, hinlänglich die Unrichtigkeit dieser Lehre bewiesen, indem bei ihnen die Scheide mittelst des verlängerten Strünkcheus so weit von dem Dotter entfernt werde, dass diese beide Organe unmöglich zusammengehören könnten. Allein wie wenig dies hieraus folge, ergiebt sich aus dem, was schon frü- her über das extensible Slrünkchen bemerkt wurde; denn wir haben gesehen, dass bei den damit versehenen Grä- sern die freie Scheide sich über das ganze verlängerte Slrünkchen anfangs fortsetzt, und dadurch mit dem weit cnlfcrnten Kotyledon in Verbindung bleibt. Was also die Gräser mit extensiblen Slängelchen oder Slrünkchen gegen unsere Ansicht einzuwenden übrig lassen würden, wäre blos die ungewöhnliche Lage des Kotyledonarblatts im Verhältniss zum freien Theil der Kotyledonarscheide, welche in der That, wiewohl die wahren ßlälter eine verschiedene Stellung hinsichtlich der dazu gehörigen Scheide besitzen, doch bei keinem in der Art, wie bei dem kotyledonischen Apparat dieser Gräser nachgewiesen werden kann. Das INichtige dieser Einwendung ergiebt sich Indessen theils daraus, dass die Organe des Embryo überhaupt, wie sich aus dem Vorhergehenden hinreichend beweisen lässt, weder in ihrer Gestalt, noch in ihrer Lage den Organen der folgenden Glieder der Ptlanze vollkom- men gleich gesetzt werden können, theils aber auch dar- aus, dass die Monokolyleen so viele Abstufungen in Hin- sicht der Lage des Kotyledonarblatts zu seiner Scheide bemerken lassen, dass, wollte man denjenigen Kotyledo- narblättern, welche in einer grösseren Entfernung von ih- ren Scheiden stehen, eine andere Benennung geben, man kaum anzugeben wissen würde, wo die einen anfangen und die andern aufhören, zumal da, wie Cassini selbst beobachtet hat, zuweilen bei einer und derselben Grasart 690 manche Individuen ein exlensibles, andere ein inextensv bles Slrünkchen besitzen. In der Thal läuft auch die Theorie, welche Cassini selbst von der Entwicklung des Embryo der Gräser giebt, im Wesentlichen auf die unsrige hinaus: er erkennt näm- Jich in der Kolyledonarscheide einen scheidenförmigen Kolyledonarstiel, und lässt den Doller die Dienste eines Kotyledonarblalls verrichten, wie sich aus Folgendem er- giebt. Seine Theorie unlerscheidet sich von der Richard- schen Mos darin, dass er den Ilypoblastiis nicht als einen zur Wurzel gehörigen Theil, sondern als ein eigenlhüm- liches Organ betrachtet, das er Cnrnodhmi genannt wis- sen will. Er legt ihm übrigens die Function bei, den Embryo mittelst des Eiweisses zu ernähren. In der bei- gegebenen allgemeinen ßelrachtung über die Carnodien erklärt er indessen, dass man jeden Auswuchs und jede Verdickung am Embryo zu den Carnodien zählen könne, und dass daher selbst die Dikotyleen,- welche kein Ei- weiss besässen, gewöhnlich mit dergleichen Organen ver- sehen seien, so dass also alle dickeren Kotyledonen der Dikotyleen nach ihm Carnodien sind, und mithin kaum eine scharfe Gränze zwischen ihnen und den Kotyledonen gezogen werden kann, da die Kotyledonen von allen Ab- stufungen der Dicke vorkommen. Was Agardh's Meinung über den Embryo der Gräser hctrifft, welche er in den Act. Nat Cur. XIII. 1. p. 97. Torgctragen hat, und welche dahin geht, dass das Eivveiss in ihren Saamen der wahre Kolyledon, und das Schild, eben blos aus der Haut dieses eiweissartigen Kotyledons gebildet sei, so bedarf sie keiner besondern Widerlegung, da dieselben Gründe gegen sie gelten, nach welchen über- haupt das Eiweiss der Monokotyleen nicht für den Ko- tyledon erklärt werden kann. Auch scheint sie von ih- rem Urheber selbst wieder zurückgenommen worden zu ^ 591 sein, indem er in seinem Lehrbuch der Botanik (1. p. 197.) die Gräser für die einzige Pflanzengruppe erklärt, welche man mit vollen Rechte Monokotyledonen nennen könne, da nur in einigen ihrer Gattungen, wie bei Lolinm, Ae- pilops^ Hordeum, Avena etc. ein verkümmerter zweiler Kotyledon (ein Epiblastus) hinzukomme; so dass er ge- genwärtig Poiteau's Ansichten zu theilen scheint. Nach allem diesem kann man bei den Gräsern, so gut wie bei den Cypeioiden und vielen andern Monuko- tylecn annehmen, dass die Kotyledonarmasse aus Blalt und Scheide bestehe; und da sich das Kotyledimarblatt der Gräser durch keinen Charakter von den Kotyledonar- blältern anderer Monokotyleen auszeichnet, so verdient es auch keinen besondern Namen. Wenn indessen der Hypoblastus der Gräser ohne Zweifel ein wahres Kotyledonarblatt ist, so kann der dicke Körper bei Ruppia wohl füglich mit Mirbel u. A. eben- falls dafür genommen werden, da aus ihm eben so wenig, wie aus dem Kotyledonarblatte der Gräser, Wurzeln ent- springen. Es lässt sich zwar hiergegen erinnern, dass wir bei den nächsten Verwandten von Ruppia, nament- lich bei Potomogetou, das Strünkchen ebenfalls an der Basis verdickt linden, und dass daher die Verdickung bei Ruppia vermuthlich welter nichts, als eine Verdickung des Slrünkchens sei, welche indessen die Bestimmung haben könne, den IMangel eines substanliöscn Kolvledons zu ersclzen. Allein diese Einwendung hat deshalb kei- nen hinreichenden Grund, weil wir auch bei andern sohr nahe verwandten Gewächsen eine sehr verschiedene Be- schaffenheit der Kotyledonen finden: wir erinnern nur an Dodccaiheon imd Cyclamen, welche sich in der That auf ähnliche Weise zu einander verhallen, wie Ruppia zu Polamogeion. 592 Nach den bisher aufgestellten Grundsätzen wird sich nun auch das Keimen der Cycadccn und Nymphäaceen richtig beurtheilen lassen, welche Familien bekanntlich noch immer von den Einen zu den Monokotyleen, von An- dern zu den Dikotyleen gezahlt werden. Die ersteren keimen mit zwei gegenüberstehenden, nicht, wie De Can- dolle meinte, mit abwechselnden Kotyledonen, und um- geben eine Scheide, welche das Federchen verbirgt. Nicht sowohl durch diese Scheide, als in ihrer ganzen übrigen Vegetation, gleichen sie mehr den Monokotyleen, als den Dikotyleen. Wegen der Scheide kann man sie mehr zu letztem als zu erstem setzen; denn dieselbe kann nicht, wie die Kotyledonarscheide der Monokotyleen, für einen Anhang der Kotyledonarblälter erklärt werden, sondern sie gehört vielmehr, da bei den Cycadeen auch alle nach- folgenden Blätter hinter Schuppen hervorkommen, zu dem ersten Blatte selbst, und kann blos für ein zum Schutze des Federchens bestimmtes Organ gelten, den Stipeln ähnlich, welche bei den Magnolien und Feigen jedes Blatt vor seiner Entwickelung umgeben. Unter den Nymphäaceen bemerken wir eine ähnliche Einrichtung am Nelumbimn; auch bei dieser Gattung ist das Federchen von der Scheide bedeckt, welche indessen ebenfalls keinen andern Werth, als bei den Cycadeen haben kann, da auch bei dieser Gattung alle übrigen Blätter vor ihrer Entwickelung von Stipeln umgeben werden, während bei der zunächst verwandlen Gattung Nymphaea, wo keine Stipel die Blätter vor der Entwik- kelung bedeckt, auch das Federchen von keiner Scheide eingeschlossen wird. Richards Meinung, dass bei Nelum,' bium die Scheide der Kotyledon sei, und dass die beiden angeblichen Kotyledonen einen Hypoblasten darstellten, hat daher hier noch weit weniger Gründe, als bei den Grä- sern, für sich. Merkwürdig ist übrigens das Keimen von ISe- 593 Nelumbium ausserdem darin, dass der Embryo kein Ver- mögen besitzt, auf der untern Seite des Strünkchens Wur- zeln zu treiben. Es ist daher dieser Fall einigermassen dem bei Bimium Balbocastanum entgegengesetzt, indem das junge Pflänzchen des letztern an der Stelle, wo un- ten das Würzelchen abgeht, nach oben kein Federchen zu erzeugen vermag, während bei Nelumbium an der Stelle, wo oben das Federchen hervorlreibt, nach unten sich kein Würzelchen bildet; erst später erscheinen bei ihm Wurzeln am Grunde der Blätter. Die eigentlichen Nymphäaceen zeichnen sich haupt- sächlich dadurch aus, dass ihr Embryo, so wie bei den Saurureen und Piperaceen in einem eigenen Sack zu lie- gen scheint, welcher nach Richard und Andern mit dem Embryo zusammenhängt, und für den wahren Kotyledon gehalten werden muss, während ihnen diejenigen Theile, welche Andere für die beiden wahren Kotyledonen er- kennen, blos Hüllblältchen des Federchens oder der Knospe sind. Auf diese Weise glaubt man, da der Sack aus einem Stücke besteht, auch diese Gewächse zu den Mo- nokotyleen setzen zu können. Wenn indessen diese An* sieht auch die richtige wäre, so würde man doch die Bil- dung jenes Embryo nur zunächst der bei Tropaeolum und Aesculus vergleichen, und den Sack blos für eine Ver- wachsung von zwei Kotyledonen erklären können, so dass diese Gewächse deshalb nicht von den Dikotyleen ge- trennt werden dürften. Ohne Zweifel ist indessen die- jenige Ansicht die richtigere, nach welcher diejenigen Or- gane, die in ihrer Bildung denen von Nelumbium gleichen, und sich bei den Piperaceen auch in ihrer Entwickelung ganz wie die Kotyledonen der Dikolyleen verhalten, für zwei Kotyledonen gehalten werden. Agardh macht zwar inoch die Einwendung, dass die Kotyledonarmasse der j Nymphäaceen nicht der der wahren Dikotyleen gleich ge- I 7r Bd. 5s Heft. 38 594 setzt werden könne, well sie an der Basis stark zusam- men gewachsen sei, allein eine solche Verwachsung fin- det sich auch bei manchen andern ausgemachten Dikoly- Icen, namentlich bei Mesemhjnanthenum. Was den Sack betrifft, so muss, bevor man richtig über seine Natur ur- theilen kann, ausser Zweifel gesetzt werden, in wie weit er mit den Kotyledonen in organischem Zusammenhange stehe. Ist dieser nicht grösser, als der, welchen wir in manchen andern Fällen zwischen Eiweiss und Kotyledon bemerken, (was das Wahrscheinlichere ist) so darf er auch für weiter nichts, als für inneres Eiweiss oder Dotier er- klärt werden; sollte er aber vollkommen organisch damit zusammenhängen, so hätte man ihn für eine äussere Ko- tyledonarschcide zu halten. Bei jener Voraussetzung gleicht der Embryo der Nymphäaceen ganz dem von ISchimhiumy nur vermag er ein Würzclchen zu entwickeln, und sein Federchen wird von keiner Scheide bedeckt. Weit schwieriger als bei den Cycadeen und Nym- phäaceen ist bei einigen andern Gewächsen zu bestimmen, ob man sie ihren Keimen nach zu den IMonokotyleen oder zu den Dikotyleen zählen solle. Ehe wir uns je- doch hierüber näher erklären, wird es nölhig sein, über den wesentlichen Unterschied zwischen diesen beiden Hauptabiheilungen der Gewächse überhaupt elwas zu sagen. Es ergiebt sich nemlich aus dem Obigen hinrei- chend, dass man denselben nicht auf der Zahl der Kot)-- ledonen beruhen lassen dürfe, und dies hat Veranlassung gegeben, dass verschiedene Botaniker nach andern Kenn- zeichen gesucht haben, welche die Gränzen beider Haupt- ablheilungen zu bestimmen vermöchten. Richard glaubte bekanntlich einen solchen Unterschied darin gefunden zu haben, dass bei den Monokotyleen das Würzelchen hinter einer eigenen Bedeckung von Zellge- webe, Alirbel's Colcorrhiza^ hervordringe, während bei den 595 Dikotyleen das Würzelchen nackt sei, und dass man nach diesem Unterschiede jene schicklicher Eitdorvhizae und diese Exorrhizae nennen könne. Es ist indessen gegen- wärtig hinreichend dargethan, dass auch manche unbe- zweifeile Dikotyleen, wie vor allen Tropacohnn^ mit einer Coleorrhiza versehen sind, und wenn man auch, wie Richard und Turpin gezeigt haben, liaphanus sativus mchi hieher ziehen darf, so scheinen doch die bei der Ent- wickelung seines Embryo stattfindenden Vorgänge denjeni- gen verwandt zu sein, welche man bei den Endorrhizen bemerkt. Was nämlich bei letztern das Würzelchen be- deckt, kann als eine Fortsetzung des äussern Zellgewebes der Scheide, und bei Dikotyleen der vereinigten oder ge- trennten Blattstiele angesehen werden; daher sich die Coleorrhiza hauptsächlich da zeigt, wo Seitenwurzeln sich bilden. Bei Raphanus bedeckt dieses Zellgewebe nun nicht vollkommen die Stelle, wo das Würzelchen hervordringt , auch bildet sich daher keine deutliche Coleor- rhiza: es platzt dagegen an ihm die ganze Scheide, welche das Strünkchen umgiebt, bei der fortschreitenden ^ crdickung des letztern immer mehr, und trennt sich all- mäblig davon bis auf zwei Lappen, die oben noch am Stengel bleiben. Aehnliche Erscheinungen findet man auch bei andern Pflanzen, wo das Stengelchen sich weni- ger verdickt, z. B. bei manchen Arten von Polygonum, und bei Alsine media, wo man oft die ganze verwelkte Scheide nebst den abgestorbenen Kotyledonen abstreifen kann. Auch bei Colutea bemerkt man, nachdem sich mehrere Blätter am Pflänzchen entwickelt haben, deutlich eine Trennung dieser Scheide zunächst der Wurzel, wäh- j rend sie nach oben noch vollkommenen organischen Zu- sammenhang hat. Etwas später entsteht in ihr oft auf einer Seile ein Spalt, welcher von unten bis fast zu der von den Kotyledonen hinterlassenen Narbe reicht; weitcr- 3S* 596 hin irennt sich die ganze Scheide und geht verloren. Es würde nicht unschicklich sein, diese scheidenbildende Zel- lenlage als Colcocorinus zu unterscheiden. Die scheidenartige Bedeckung des Federchens der Monokotyleen , da sie nicht bloss aus Zellgewebe besteht, auch nicht bloss Forlsetzung des Coleocormus ist, hat ebenfalls so viel Ausgezeichnetes, dass man darauf einen i Unterschied zwischen ihnen und den DIkotyleen gründen < kann. Mirbcl nannte dieses Organ früher Coleophylliim, j? später Coleoptila und bei den Gräsern Pileolus^ indem jjj er meinte, dass in dieser Familie blos bei Oryza eine Jj wahre Coleoptila in der äussern Scheide, welche das Ko- tyledonenblatt selbst bildet, vorhanden sei. Die von Lesti boudois vorgeschlagene Unterscheidung zwischen Monoko-,' tyleen als Endoptilcn und DIkotyleen als Exoptilen; beruht zum Theil auf der Coleoptila^ mittelst deren das Federchen der Monokotyleen in einer Höhlung der Koty- ledonarmasse eingeschlossen und mehr oder weniger vor- gebildet ist, widirend es bei den Dikotyleen zwischen bei- den Kotyledonen zu liegen, oder sich doch später an die- ser Stelle zu bilden pflegt. Bei unbezweifelten Monoko- tyleen ist dieser Charakter so allgemein, dass man weder den Gräsern, noch, wie Lestiboudois selbst meint, den Aroideen und Typhaceen ein freies Federchen zuschreiben kann; es ist vielmehr bei ihnen, wie bei andern Monoko- tyleen, scheidenartig eingeschlossen. Eben so wenig kön- nen, wie De Candolle meint, Pekea und LecytJiis als Beispiele von Dikotyleen dienen, bei welchen das Feder- chen auf ähnliche Weise, wie bei den Monokotyleen, be- > deckt sei; denn ob die Vorstellung, welche sich De Can- dolle von dem Baue des Embryo dieser Gattungen machl, die richtige sei, ist sehr zweifelhaft; gesetzt aber auch, sie sei die wahre, so würde dieser Fall doch zunächst nur mit denen bei Oryza vergleichbar sein, doch mit dem 597 Unterschiede, dass bei jenen eben die Scheide des Feder- chens fehlt, welche man bei Ovyza noch ausser der Be- deckung von dem Kotyledonarblatte bemerkt. Minder günstig ist für die Allgemeinheit dieses Unterschieds der Umstand, dass bei manchen Dikotyleen, namentlich bei denjenigen, deren Kotyledonarstiele ganz oder an der Ba- sis zu einer Scheide verwachsen sind, wie bei Prangos, J) clphinum fissum ^ Dodecatheon Mcadia etc. das Feder- chen vor seiner Entwickelung ebenfalls scheidenartig um- fasst wird. Cassini glaubt nach der gleichen oder ungleichen Vertheilung der Kotyledonarmasse zwischen Dikotyleen als Isodynamcn oder Isobryen und Monokolyleen als A n i s 0 d y n a m e n oder A n i s o b r y e n unterscheiden zu kön- nen, allein man darf nur erwägen, was über Trapa na- litns, Bnnium Bulbocastanum, Corydalis bulhosa etc. ge- sagt wurde, um einzusehen, dass dieser Unterschied nicht allgemein anwendbar sei. Eben so ergiebt sich auch aus dem bisher Vorgetra- genen sehr leicht, was von der Unterscheidung zwischen Kryp tokotyledonen und Phaneroko tyledonen zu halten sei, welche Agardh an die Stelle der von Mono- kolyleen und Dikotyleen zu setzen vorschlägt, weil bei den ersten der weniger entwickelte und unkenntlichere Kotyledon im Saamen in der Regel zurückbliebe, denn einer Seits ist dies nicht bei allen Monokolyleen der Fall, anderer Seits sind manche Dikotyleen den IMonokotyleen darin ungemein ähnlich, z. ß. Paeoiüa. (M. s. iig. 11.) Die Bemerkung Poileaus, dass bei den IMonokotyleen nicht sowohl das Schnäbelchen am untern Theile sich zur Wurzel gestalte, als dass dasselbe vielmehr unentwickelt bleibe, und aus seinem Innern die Würzelchen treibe, kann auch nicht als hinreichender Unterschied benutzt werden, iheils weil davon zu viel Modificalionen vorkom- 598 men, thells weil sich bei manchen Dikotyleen, wie bei Tropacolum^ die Sache auf ähnliche Weise verhält, wie bei den Monokolylcen. Endlich kann man auch nicht mit Correa annehmen, dass das Wesen der Dikotyleen hauptsächlich in dem be- blätterten Embryo liege, welcher den Monokotyleen ab- gehe; denn es ist bereits dargethan, dass die letztern in diesem Stücke gar wohl eine Vergleichung mit erstem zulassen, selbst wenn der breitgedrückte Theil des Embryo von Dioscorca sich nicht zum Blatt entwickeln sollte. Ueberdies giebt Cuscuta ein Beispiel von Dikotyleen mit völlig fehlenden Kotyledonenblältern. Die Eintheilung in Acroblastae und Phylloblastae lässt sich daher ebenfalls nicht hinreichend rechtfertigen. Wenn nun alle diese Unterschiede nicht durchgrei- fend und sicher genug sind, so darf man wohl zweifeln, ob irgend ein einzelner Charakter exislire, mittelst dessen man die Monokotyleen von den Dikotyleen scharf zu un- terscheiden vermöge. Wir haben deshalb zu versuchen, ob nicht das, was durch einzelne Charaktere nicht zu er- reichen ist, durch Combination von mehrern zu bewerk- stelligen sei, wie dies auch oft bei Unterscheidung von Familien nothwendig wird. Ein solcher Unterschied besteht aber darin, dass bei den Monokotyleen Immer nur ein Kotyledonarkörper vor- handen Ist, welcher zur Seite oder am Grunde aus einer das Federchen umfassenden, anfangs geschlossenen Scheide besteht, und so gebildet ist, dass die Kotyledonarmassc nebst dem Federchen niemals In der Achse durch einen Kreuzschnitt in vier gleiche Theile getrennt werden kann, während bei den Dikotyleen der verschieden gebildete Kotyledonarkörper das Federchen nur selten scheidcnarlig umfasst, und da, wo eine solche Scheide vorhanden ist, jederzeit immer nur Kolylcdonarblällcr oder doch eine 599 gleiche Verlhellung der Kotyledonarmasse um das Feder- chen gefunden wird, so dass im lelxtern Falle diese Ko- tyledonarmasse mittelst eines Kreuzschnilts durch die Achse des Federchens in vier gleiche Theile gespalten werden kann. Die Kolyledonarkörper bestehen bei letz- tem aus einem oder mehrern, in der Regel aus zwei ge- trennten oder verwachsenen, gestielten oder ungestielten Kolyledonarblällern, nur selten bloss aus zwei getrennten oder verwachsenen Kotyledonarslielen, oder aus einem Stiele und einem gestielten Blatte. Das Federchen ist entweder schon gebildet oder entwickelt sich erst später, gewöhnlich zwischen den Kotyledonen oder ihren Stielen, zuweilen auch im Grunde und zur Seite von zwei ver- wachsenen Stielen, oder (wie bei Cuscuta) an der Spitze des kolyledonenlosen aufsteigenden Strünkchens, und in manchen Fällen ist gar kein wahres Federchen vorhan- den, sondern das erste Blatt entspringt später aus dem erzeugten Knollen der Scheide, welche bei den Dikotyleen das Federchen umglebt , wird entweder von zwei zur Röhre verwachsenen Blattstielen gebildet, oder auch von einer Stipel, welche nicht zur Kotyledonarmasse gezählt wer- den kann. Die Ausdrücke Monokotyleen und Dikotyleen sind ohne Zweifel nicht hinlänglich bezeichnend, indessen hält CS schwer Benennungen zu ersinnen, welche den Unter- schied eben so treffend als gefällig ausdrücken. Sehr pas- send würden die Monokotyleen Coleomonokotyleen genannt werden; für die Dikotyleen bleibt aber bei den ungemein zahlreichen Modificationen in der Zahl, Form und Stellung der Kotyledonarmassen, und in der Stelle, wo die erste Knospe entwickelt wird, kaum eine andere Bezeichnung als die der Allokotyleen übrig. Die ge- wöhnliche Meinung scheint zwar dahin zu gehen, dass die Abweichungen beim Keimen der Monokotyleen zahlreicher 600 wären, als bei dem der DIkotyleen, allein sie Ist offenbar nicht gehörig begründet, indem bei jenen die hauptsäch- lichsten Unterschiede nur auf der Gestalt der Kotyledo- narblätter und ihrer verhällnissmässigen Lage zur Kotyle- donarscheide beruhen. Man sieht, dass nach den gegebenen Begriffen die Cycadeen, Nymphäaceen, Piperaceen und ihre Verwandte nicht zu bezweifelnde DIkotyleen sind; wobei es indessen unbestritten gelassen wird, ob manche derselben, wie be- sonders die Cycadeen, nicht wegen anderer Verhältnisse in ihrer Vegetation eher eine eigene kleine Klasse z\vi- schen Monokotyleen und DIkotyleen bilden, als mit letz- tem eng verbunden werden. Die Gattungen Hjdropeltis und Cahomha haben so viel Verwandtschaft mit den Nymphäaceen, dass man, nach dem, was Richard über die Struclur ihres Embryo sagt, annehmen darf, dass ihre Kotyledonarmasse, welche das Federchen glelchmässig umgiebt, so dass sie mittelst eines Kreuzschnitls durch die Achse desselben In vier gleiche Thelle getrennt werden kann, aus einer Verwach- sung von zwei Kotyledonen bestehe. Weniger deutlich ist dies bei Hydrocharis ^ und daher über ihre Stellung nicht wohl zu urtheilen, bevor nicht genauere Beobach- tungen über ihr Keimen vorhanden sind. Bei der Gattung Zostera kann nur der gespaltene Kotyledon einigen Zweifel erregen, ob sie mit den Mono- kotyleen verbunden werden könne, denn alles Uebrige weiset ihr eine Stelle unter denselben an. Insbesondere ist das Federchen bei Ihr auf ähnliche Weise, wie bei an- dern Monokotyleen in eine Scheide eingeschlossen, welche zur Kotyledonarmasse gehört, sich nach aussen öffnet, und auf ihrem Rucken das gespaltene Kotyledonarblalt trägt. 601 Die Gattung Stratiotes scheint sich blos dadurch- vor andern Monokolyleen auszuzeichnen, dass die zu dem einzigen Kotyledonarblatte gehörige Scheide in mehrere Stücke gespalten ist, oder, wenn man lieber will, von mehrern Slipein gebildet wird. Treviranus betrachtet sie zwar als Federchen, allein da das ausgebildete Federchen jederzeit von der Kotyledonarmasse bedeckt gefunden wird, so kann dies Organ nicht dafür genommen werden. So wichtig auf diese Weise die Verschiedenheit beim Keimen zur Bestimmung der Hauptabtheilungen der Pflan- zen wird, einen eben so bedeutenden Werlh erhält sie für die Bestimmung mancher Gattungen. Ein auffallend Beispiel geben hiervon die Gattungen Cardamine und Dentaria^ über deren Unterschiede noch bis heute Zwei- fel herrschen. R. Brown hält alle vor ihm angegebenen Ivcnnzelchen so wenig zu ihrer Unterscheidung genügend, dass er beide In eine verbinden zu können glaubt. De Candolle, welcher früher dieser Vereinigung Beifall schenkte, hält es doch In seinem System für ralhsamer, sie wieder zu trennen, weil nicht nur ihre Tracht zu verschieden sci^ sondern weil auch der Gattung Cardamine geflügelt erweiterte Nabelsiränge zukämen, während Dcntaria dün- nere Nabelstränge, aber dickere Kotyledonen besässe. Auch sollen bei jener die Schoten Im Allgemeinen mehr linealig, bei dieser mehr lanzetlig ausfallen. Da indessen bei Cardamine carnosa und graeca ebenfalls lanzetligc Schoten, geflügelte Nabelstränge und dickere Kotyledonen gefunden werden, ungeachtet sie In der Tracht nicht mit Dcntaria., sondern mit Cardamine übereinslimmcn, so glaubt er dafür eine eigene Gattung Pteroneuriim aufstel- len zu müssen, welche zwischen Dentaria und Carda- mine in der Mitte stehen soll; er hält sich überzeugt, dass man entweder diese Galtung zugeben, oder Dcntaria mit Cardamine vereinigen müsse. Wenn man indessen die 602 Enhvlckelung des Embryo bei beiden Gallungcii beobach- tet, so muss man anderer Meinung werden. Cardamiiic besitzt nämlich einen Embryo mit zwei Kotyledonen, zwi- schen welchen das Federchen hervorlreibt, nachdem sich am Grunde des Slrünkchens die Wurzel gebildet hat; bei Dcntaria findet man dagegen zwar auch einen Embryo mit zwei Kotyledonen, allein es treibt kein Federchen zwischen ihnen hervor, weil das Strünkchen an seinem obern Ende keinen Knoten erzeugt. Erst im folgenden Jahre schiesst aus dem in der Erde gebildeten Knollen das erste Blatt hervor. Man kann daher diese beiden Gattungen so unterscheiden: Cardamine .... Embryo intcr cotyledones plumu- lara evolvens. Dentaria .... Embryo apiilus gignens tuber ger- minans. Bei Festsetzung dieses Unterschieds bedarf es auch der Gattung Pteroneurum nicht, welche Niemandem ge- fallen kann, da sich die dahin verwiesenen Arten weder in der Tracht, noch im Keimen von Cardamine unter- scheiden, und überdies unter einander selbst so wenig verwandt sind, dass sie kaum eine natürliche Abtheilung der Gattung Cardamine bilden, denn C. graeca schliesst sich ungleich besser an C. maintima als an C. car- nosa an. Auch Biscutella und 3Iegacarpaea, welche in BIl. düng der Frucht viel Aehnlichkeit zeigen, scheinen doch in der Entwickelung des Embryo bedeutend von einander abzuweichen. Bisculella keimt nämlich aui gewöhnliche Weise, wie Cardamine; ßlegaca/'pnea scheint dagegen regelmässig ihre Kotyledonen in der Erde zu lassen. Wenn es indessen zweckmässig ist, Cardamine von Dentaria wegen der verschiedenen Entwickelung des Em- bryo zu trennen, so dürfen in der Gattung Corydalis 603 nicht Arten vereinigt bleiben, welche nicht nur in diesem Puncte, sondern auch in der Bildung der ßefruchtungs- theile sich sehr wesentlich unterscheiden. Bei den mit Knollen versehenen Arien von Corydalis besitzt nämlich der Embryo bloss einen Kotyledon, welcher von einem Slrünkchen getragen wird, das blos den Werth eines Blatt- stiels hat, sich in ein Würzelchen verläuft, und mittelst desselben einen Knollen erzeugt, woraus erst im folgen- den Jahre das erste Blatt treibt. Der Knollen ist sehr dauerhaft, nimmt immer mehr im Umfange zu, und bil- det, wenn er eine hinreichende Grösse erreicht hat, statt der Blätter beblätterte Blüthenstengel, welche zeitig blü- hen und Saamen ^setzen und nach der Zeitigung des letztem wieder absterben, so dass das überirdische Leben dieser Gewächse in kurzer Zeit beendigt ist. Die Vege- tation der übrigen zu Corydalis gezählten bekannten Ar- ten gleicht der eben beschriebenen nicht im geringsten: es sind nämlich theils ein - und zweijährige Gewächse, theils Stauden, welche eine lange, ziemlich einfache knol- lenlose Wurzel besitzen, woraus bei jenen ein ästiger Stengel, bei diesen mehrere sehr lange vegelirende her- vortreiben. Diese ausdauernden Arien unterscheiden sich aber auch von den ein- und zweijährigen wesentlich in ihren Befruchtungsorganen, und beide weichen darin zu- gleich von den mit Knollen versehenen Arten ab, so dass man demnach die Arten Corydalis füglich in drei Gat- tungen verlheilen kann. Die mit Knollen versehenen be- sitzen nämlich einen bleibenden Griffel mit einer aus zwei Spitzen bestehenden Narbe, welche die auf beiden Selten stehenden Collectoren kaum an Länge übertreffen, und Ihre Saamen sind mit einem kleinen gekrümmten, fast fingerförmigen Arlllus versehen, während den ein- und zweijährigen zwar ebenfalls ein bleibender Griffel mit ähn- licher Narbe aber ein häutiger hohler dcu Saamen am 60i Grunde bedeckender Arillus zukömmt. Die mit ausdauern- der einfacher Wurzel stimmen in der Bildung des Arillus mit den vorhergehenden überein, unterscheiden sich aber iheils durch den Griffel, welcher gelenkig aufgeselzt ist und nach der Befruchtung abfüllt, theils durch die zwei- spilzige Narbe, welche kürzer ist, als die zu beiden Sei- ten gleich Hörnern emporsteigenden und mittelst eines er- habenen Randes, in welchem sie sich am Grunde vereini- gen, die Narbe umgebenden Collectorcn. Die mehrsten Galtungen der Fumariaceen sind nämlich, ausser den bei- den mehr oder weniger verbundeneu Narben, noch mit zwei kleinen meist plattenförmigen Organen versehen, welche zu beiden Seiten der Narben wichen, und oft für die wahren Narben gehalten werden ; allein sie können, wiewohl sie keine haarförmige Gestalt besitzen, nach den Diensten, welche sie leisten füglich zu Cassini's Collecto- rcn gezählt werden. Hierdurch lassen sich die Charaktere dieser drei Gattungen so festsetzen: 1. ßüLBOCAPNOs, mihi. Nectaradenium unicum. Stylus persistens. Stigmata collectores vix superanlia. Cap- sula siliquaeformis, bivalvis polysperma, suturis per- sistentibus. Semina nigra, arillo digltiformi inslrucla. Embryo aptilus, monocotyledoneus, cotyledone ova- la, infra radicem tuber gignens perenne, altero anno folium primordiale producens, sequentibus vero cau- les simplices fluxos racemis terminalibus solilariis. Hieher gehören wahrscheinlich , mit Ausnahme von Corydalis rutaefolia, alle Arten Corydalis aus der Abtheilung Capnites DC. 2. Corydalis, Kent. emend. Nectaradenium unicum Stylus persibtens. Stigmata collectores vix superan- tia. Capsula ut in Bulbocapno. Semina nigra, arillo submembranaceo concavo basi involucrata. Embryo plumulam inter cotyledones duas lanceolatas evol- i 605 '■ vens. Herbae anniiae l.biennes, radicc subsimplicl, cau- Ilbus ramosis, racemis pluribus solilarlis terminalibus et ramis procrescentibus opposilifollis. Beispiele geben Coiydalis aiirea, Gehleri.) claviculata^ scmpcrvirens. 3. Capnoides, Tournefort emend. Neclaradenium uni- cum. Stylus arliculatus, deciduus. Stigmata col- lectorlbus breviora. Capsula ut in generibus prae- cedentibus, nee vcro slylo coronata. Semina nigra arillo submembranaceo concavo basi circumdata. Embryo plumulam inter colyledones duas ovalas petiolatas evolvens. Ilerbae radicibus perennibus elongalis snbsimplicibus, caulibus numerosis, ramosis dinturnis, racemis pluribus solitariis terminalibus et ramis procrescentibus opposilifoliis. Hieher geboren Capnoides liiica et nlhida (Fumaria lutea et Capnoi- des Aulovum), welche sich, wie schon Schkuhr be- merkt, leicht durch die verschiedene Bildung der Honigdrüse unterscheiden. Diejenigen Arten Coiydalis, welche bei De Candolle die erste Abtheilung Leoniicoides bilden, dürften noch eine vierte Gattung ausmachen, in welche Corydalis zer- fällt, zu welcher vielleicht auch C. rutaefolia gehört. So lange indessen über die Narbe und den Arillus dieser Pflanzen nichts Näheres bekannt wird, lässt sich nichts Bestimmtes darüber sagen. Noch ein Beispiel , wie nolhwendig es zur genauen Begränznng einer Gattung sei, die Entwickclung des Em- bryo zu verfolgen , können die Umbellaten geben. Diese ansehnliche Familie hat das Glück gehabt, in neuern Zei- ten von mehrern sehr ausgezeichneten Botanikern bear- beitet zu werden; man sollte daher glauben, dass nun- mehr alle wesentlichen Unterschiede derselben erforscht, und zur Festsetzung guter Galtungen gehörig benutzt sein würden. Allein es scheint hierin noch Rlanches zu leisten 606 übrig geblieben zu sein, indem man ihells den Werth einiger Unterschiede zu hoch angeschlagen, und andere nicht gehörig gewürdigt hat. Zu letzlern gehören ohne Zweifel auch diejenigen, welche die Entwickelung des Embryo darbietet. Die Doldengewächse unterscheiden sich nämlich in der Zahl, der Gestalt, und der Verwach- sung der Kotyledonen, so wie hinsichtlich der Stelle, wo die ersle Knospe sich entwickelt, mehr von einander, als die Arten irgend einer andern bekannten Familie. Sind auch nicht alle diese Unterschiede wichtig genug, um darauf Galtungen zu gründen, so haben doch einige ohne Zweifel einen höhern Werlh, als man bisher angenommen hat. Plieher gehört vor allen derjenige, welcher auf der Entwickelung der ersten Knospe beruht. Die Doldenge- wächse, welche, wie Bimium Bulbocastanum und pe- tj'aeum, mit einem Kotyledon keimen, und keine Feder- chen besitzen, sondern ihr erstes Blatt aus dem erzeugten Knollen treiben, machen sicher eine sehr ausgezeichnete, scharf abgesonderte Gattung aus, welche, wenn sie auch in ihren Früchten einige Modificationen bemerken lässt, doch dadurch nur eben beweiset, dass dieselben zu ge- ringfügig sind, um darauf besondere Gattungen gründen zu können. Es ist gewiss ein bedeutender Missgriff, wenn man, wie dies noch in den neuesten Anordnungen der Umbcllaten geschieht, Bimhnn Bulbocastanum in eine andere Gattung versetzt, als B. petraeum. Diese durch den Embryo monocotyledoneus apiiJus ausgezeichnete Gattung, man mag sie nun Bunliim oder Bulbocastammi nennen, begreift vermuthlich alle Arten Bninum, welche einen fast kugeligen Knollen besitzen, indem derselbe der Entstehung nach überall ganz wesentlich verschieden von der spindelförmigen Wurzel anderer Arien zu sein scheint. Weniger wichtig für die Trennung von Gattungen scheint in dieser Familie der Unterschied zu sein, wel- 607 I chcn die getrennten oder verwnchsonen Kolyledonarsllcle darbieten; denn \vir linden, dass von sehr nahe verwand- ten Arten die eine mit getrennten, die andern mit ver- wachsenen Kotyledonarstielen keimet. Verwachsen sind sie z. B. hei Chacrophyllum hulhosnm und Buniinn In- iciim, getrennt bei Chaerophylliim coloratum und Bu- iiunn viresccns. Auch die Galtung Smyrnium bietet in dieser Hinsicht einen bedeutenden Unterschied dar: bei Sni. Olusotrum sind nämlich die Kotyledonarsliele gross- tcnlhelis getrennt, und bloss am Grunde in eine kurze ll()lire verwachsen, durch welche das erste Blatt hervor- dringt, während bei Sm. rotundifolium Mill. jene Stiele ganz verwachsen sind , und am Grunde eine Scheide bil- den, welche das Federchen zur Seite hcrauslässt Wichti- ger wird die Verwachsung der Kotyledonarstiele zur Un- terscheidung von Gattungen, wenn die Blätter, welche sie befestigen, zugleich eine bedeutend verschiedene Gestalt annehmen. Es ist gewiss ungleich zweckmässiger, mit Koch die Gattung Ferulago, welche sich so sehr durch die eirunden Kotyledonarbläller und die zur Röhre ver- wachsenen Kotyledonarstiele, so wie in der Bildung der Früchte und in der ganzen Tracht von Ferula unterschei- det, von derselben als eigenthümliche Gattung getrennt zu lassen, als sie mit De Candolle wieder zu vereinigen. Auf ähnliche Weise müssen alle diejenigen mit Smyr- nium vereinigten Arten davon gelrennt werden, welche keine eirunde breite Kotyledonen, sondern schmale linea- lige oder lanzettige besitzen, wie die Gattungen Zizia (von welcher Tliaspium nicht zu sondern ist) PJiysospcr- mum und eine neue Gattung, welche ich Anosmia nenne. I Die letztere hat in der Bildung der Früchte mehr Achn- I lichkeit mit Physoftpermiim, als mit Smyrnium, und kann i daher zwischen beide gestellt werden. Ich setze die Cha- I raktere von Smyrnium und Anosmia zur Verglcichung her. 608 Smyrnium. Calycis margo obsolelus. Pelala aequalia lanceolata 1. ellipllca, integra, acu- minata, acumlne inflexo (lutea). Stylopodium elevatum sul- catum, margine undulalo cinctum. Sfyli divaricatl. Fructus a latere contractus, mericarpiis subglobosis 1. oviformibus, didymus, com- missura anguslissima (ni- gricans). Mericarpia jugis tribus dor- sallbus prominulis argulis, laterallbus duobus niargi- nantlbus obliteralis. Valleculae rugoso - strialac multlvittalae, contenlo vit- tarum supcrficlalium resi- noso iuodoro. Carpophorum bipartitum. Semen involutum marglnl- bus inlroflexls parallelis sc langentibus et cavum for- manilbus; Facies exterior seminis muUislriata. Embryo cotyledonibus dua- Anosmia, Calycis margo undulatus edentulus. Pelala subradiantia, acuminc inflexo obcordata (alba). Stylopodium depressum, mar- gine undulato cinctum. Styli divaricati. Fructus a latere contractus, mericarpiis suboviformi- bus, didymus, commissura angustissima (subgriseus, nervis pallidioribus). Mericarpia jugis quinque pro- minentibus ad latera rugo- sis, medio uninerviis, Om- nibus distinctis, acqualiter approximatis, costis semi- num oppositis. Valleculae depressae, univit- tatae, contento vitfarum alle inter seminum costas immersarura resinoso in- odoro. Carpopborum bipartitum. Semen inllexione marginum lunalum (ut in Physosper- mo) marginibus remotis ; facies exterior seminis quinquecoslata. Embryo cotyledonibus dua- bus 609 bus Ilneari - oblongis inier eariim pellolos distinctos plumulam producens. Smyrniiim. Anosmia. bus ovalo-subroliindisj in- tcr petlolorum niagls mi- nusve connatorum bases plumulam producens. Ilerbae blennes ereclae gla- Herba biennls erecla glabra. brac. Rblzoma turblnalum 1. fusi- Rblzoma fusiforme. lorme. Folia liiferiora supradecom- Folla inferlora supradecoiii- poslla, superlora integra posil.i, superiora compo- 1. insecla. Umbellae lerminalcs. slta, pellolo communi mem- branaceo. ümbellae oppositifollae 1. terminales. Iiivolncrum et involucella Involucrum universale nul- nulla 1. obsolela. lum 1. accidentale; Invo- lucella oligopbylla. [I Florcs sacpe polygaml. Flores plcrumquc herma- pbrodill. Die clir/.lgc bekann Ic Art Auosmid, nenne ich von ilirein Fundorte, dem Berge Ida nul" Candia: Anosmia . idnco. Nach Trcvir.unis (8ynib. plyt. I. 52) soll dieselbe i das wahre Sinyrnliim nplijoliinn sein, welches ^Villdenow I; unterschied. Es liihst sich Indessen nach den wenigen Notizen, welche lel/Jever von dieser Pflanze giebt, nicht wohl annehmen, dass er beim INicdersclircibcn derselben A. idaea vor sich gehabt habe; denn letzlere besllzl keine folia cnnlina amcijormia ohiiisa Irijida dcnlata^ son- dern \\\xc fnlia canJitia sind composila , und blos die yo- j liola können amciformia trijida I. inci.sa mucroiiatn ge- [ nannt werden; auch sind die irtvoliicclla in der Regel I sehr deutlich. Nach den belelirenden Bemerkungen, wel- ' che mir der Herr Herausgeber dieser ZelLschril't zukom- 7r Bd. 5s Heft. 39 610 nien Hess, stellen auch sowohl tlas Exemplar des Giin- delslielmer'schen Herbariums als das daraus herrührende in der AYilldenow'schen Sammlung, wonach das Smyr- niiim apiifoliinn charakterislrt wurde, ein wahres Smyr- nium dar, und sind nicht nur ganz wesenllich von Anns- mia, sondern auch von der Pflanxe verschieden, welche Sieber im Herbarium crcticum für Sm. apliJoUtim lie- ferte. Zwar scheint es, als habe Miller die Willdcnow'- sche Pflanze bereits früher als Sm. crcticum unterschie- den, indem er das Tournefort'sche Synonym, welches Willdenow zu Sm. apiifolium zieht, unter Sm. crcticum anführt. Indessen passt alles, was IMiller von dieser Pflanze sagt, vorzüglich gut auf Sieber's Sm. apiifolium. Auch ist dasselbe vielleicht nicht von Linne's Sm. acgyp- tiacimi verschieden , welches De Candollc für Varietät des Sm. rotuiidifolium zu halten geneigt ist; denn die kurze Beschreibung, welche in den Amocn. acad. IF. p. 270. davon gegeben wird, ist in allen Stücken auf Sie- ber's Sm. apiifolium, anwendbar, mit Ausnahme der folia integerriuin , und dass die Blätter des Sm. aegyptiacum nicht vollkommen ganzrandig, sondern etwas gesägt sind, lieset man in Siblhorp's _/7o/'« graeca. Aehuliche Bemerkungen lassen sich noch über man- che andere Gattungen machen, in welchen Arien vereinigt sind, deren Embryo sich auf ganz verschiedene Weise entwickelt; ich hoffe indessen, dass die angeführten hin- reichend sein werden, \\n\ zu beweisen, wie nothwendig es sei , diesem Vorgange bei Bildung von Familien und Galtungen mehr Aufmerksamkeit zu schenken. 611 Erkläruns; der Figuren, 'Ö Flgk 1. Ein junges Pilänzchen von Linaria arenaria DC. a. Das aufsteigende Strünkchen. b. Das zum be- blätterten Stengel entwickelte Federchen. c. Die Kotyledonarblätler. d.d, Ein Paar am Grunde des Strünkchens entstandene Triebe. Fig. 2» Ein junges Pflänzchen von Delphiniumßssüm WK. <7» Der Wurzelstock, b. Die verwachsenen Koly- Icdonnrstiele, welche am Grunde eine kleine Scheide bilden, c. Die Kotyledonarblätter. d. Das zum Blatte ausgebildete Federchen. Fig. 3. Ein junges Pflänzchen von Buniitm lutef/m HoSm. a. b. c. d^ bezeichnen dieselben Theile, wie in der vorhergehenden Figur. Fig. 4. Ein junges Pflänzchen von Prangös ferutacea Lindl. r/. Der Wurzelstock, b. Die zur Scheide verwachsenen Kolyledonarstiele. c. Die Kotyle- donarblällcr. d. Das erste entwickelte Blatt, wel- ches durch die ganze, von der Scheide gebildete Röhre gedrungen ist. d. d. d. Drei andere spater gcblldcle BläMer, welche aus der am Grunde ge- platzten Scheide hervordringen. Fig. 5. A. Ein junges Pflänzchen von Bimiiim Bnlboca- stnnum^ am 20. März 1831 beobachtet, a. Die Stelle, wo das Würzelchen nach Unten abgchl. a — b. Der Kolyledonarstiel, unten weiss ^ oben rölblich gefärbt, c. Das Kolyledonarblalt. Fig. 5. ß. Dasselbe, am 8. April 1831 beobachlet. Die Buchstaben a. b. c. haben dieselbe Bedeutung, wie In Fig. 5. A. Bei d. hat sich im Laufe der Wurzel der Ansatz zum Knollen gebildet. Fig. 5. C Dasselbe, im zweiten Jahre am 6. April 1832 39* 612 ])cobar]ileJ. n. Der Rcsl der Wurzel vom vorigen Jahre, h. Das erste Blall mit seinem Stiele. e. Die neue Wiuzel. d. Der Knollen. Fig. 5. 1). Ein Stück eines ähnlichen Pllänzchens, einige Wochen später beobachtet, und etwas vergrössert dariiestellt. a. Der liest der abireslorbenen Wnr- zcl des ersten Jahrs, h. Der erste Blallsliel, oben abgeschnitten vorgestellt, c. c. Zwei ähnliche fol- gende, d. Der Knollen. Fig. 6. A. Ein junges Pflänzchen von Bidhocujmos cavn, an» 20. März 1831 gezeichnet. Die Buchstaben a. h. c. bcdculen dasselbe, >vle in Fig. 5. A. — 5. Das lose anhängende Saamenkorn. Flg. 6. B. Ein ähnliches Pflänzchen , am 15. April 1831 gezeichnet. Die Buchstaben bedeuten dasselbe, wie in Fig. 5. B. Fig. 6. C Ein zweijähriges Pflänzclien derselben Art, im Frühling 1S32 gezeicluict. Die Buchslaben bedeu- len dasselbe, wie in Fig. 5. C. Fig. 7. Ein junges Pflänzchen von Leo/itice vesirnrloP^]]., zu Anlange des Juni 1S3-2 beobachtet, a. Das verlängerte Strünkchen. ö. Der Knollen, welcher allein bis zum zweiten Jahre lortdauerl. c. Die Kotyledonarbläller. d. Die Wurzelfasern. Fig. 8. Ein junges Pflänzchen von Dodccalhcon Jfradin, Im Juli 1831 gezeichnet. Die Buchstaben bedeu. ien dasselbe, wie in Fig. 2 und 3. Fig. 9. Ein junges Pflänzchen von Pcniicum capiUnre^ etwas vergrössert vorgestellt, a. Das anhängende Saamenkorn, welches das Kotyledonenblatt ein- schllessl. h. Das stielförmige Stiünkchen, welches vom Kolyledonenblalte zum freien Theile der Ko- tyledonarscheide c. geht. d. Die gerissene und gelöste Scheide, welche anfangs mit dem Strunk- 613 clicn 111 cns;pr Vcrbltulung sieht, und den Coleo- cormus blldel. ' c. c. e. Die alleniiiondeii Ijliiltcr viiil ihren Scheiden. J- J- W in/elehen , \velche ;uis dem Slrünkchen entspringen, g. Eine Wur- z,cl, aus dem obersten Theil des Strünkchens her- vorgelrieben, \velchc an der Basis der IVcien Ko- tyledonarscheide sitzt. Fig. 10. Ein junges Pflänzchen von Tlgridla Pavoiiia Juss. n. Das Saamenkorn mit dem darin liegenden Ko- tyledonarblatte, und dem Reste des Eiweisses, das durch eine Höhlung vom Kolv ledonarbhille ge- trennt Avird. /;. Der sliehirlige Theil, welcher vom Kotyledonarblallc zur Koiyledonarscheide geht. e. Das erste ßlall. /'. Die erste Wurzel. Fig. 11. A. Ein junges Pllanzchen von Pacoma nnomal a. a. Die Saamenschaale. h. Das Eivveiss, beide zur Hälfte durchschnitten, c. Die vom Eiweiss um- gebenen Kotyledonarblätter. d. Die Kolyle(h)iiar- stiele riebst dem Strünkchen. c. Die Wurzel. Fig. 11. B. Dasselbe weiter ausgcbiMel. a. Das aidiän- gende Saaiiietikoru undurchocbnilleii. d. Die Ko- tyledon.irsticle nebst (b-m Si; iinkchcn. e. Die Wurzel, am uiitciii TiicJic abgeschnitten. J. Das entwickelte Fcdcrchcn. 614 Nachtrag zu der Abhandlung über die Familie der Restiaceen, Linnaea, fünfter Band S. 627- ft. von Dr. C. G. Nees von Esenhech. Als Ich meine Betrachtungen über die Resliaceen überhaupt, und die von Eckion und Zeyher am Vor- gebirge der guten Hoffnung gesammelten insbesondere, für die Linnäa niederschrieb, unterlless ich mit Vorbedacht die Bezugnahme auf die damals schon ausgegebnen Ecklon- schen Sammlungen des Rclsevereins, so wie auf diejenigen Resliaceen, welche in den beiden Zeyherschen Lieferungen vorkommen. Ich hatte damals noch nicht Gelegenheit ge- habt, mehrere der gedachten Sammlungen zu vergleichen, und wollte mir nach dem einzigen Exemplar, welches ich vor mir hatte, keine Aussagen erlauben, die bei derglei- chen Werken nur allzulelcht durch andere Exemplare wi- derlegt, oder, wenn sie Urtheile enthalten, als unbillig erwiesen werden können. Da ich Inzwischen mich weller umgesehen, und die nölhlge Einsicht in die genannten Sammlungen gewonnen habe, so will ich hier die Nummern der in derselben ausgegebenen Resliaceen nachtragen und als Synonyme mit meinen eignen Bestimmungen in Beziehung bringen, . 615 wodurch ich dem Wunscli der Besilzer /ai enlsprechen und eine Verptlichlung gegen meine eigne frühere Arbeit zu erfüllen glaube. Ich werde die Restiaccen meiner Abhandlung, zu ■welchen ich dergleichen INachlräge zu liefern habe, nach der Reihe anführen und bei einer jeden die Bezeichnung, die sie in einer der gedachten Sammlungen hat, so wie den ihr dort beigeschriebenen Standort hemerkeu. 3. Restio Vaginatus Thunb. Lin. p. 636. Restlo squarrosus Stcud. in Flora 1S29. /. p. 133. n. 6. Restio n. 848. Echl. Herb. Cap. Un. iiin. In lapidosis altiludine 2. monlis labularis. Seplembre. Eckion. 2. 4. Restio Bifidus Thunb. Lin. I. c. Var. p. paulo maior. Reslio triüorus Steud. in Fl. 1829. /. p. 133. 7i. 4. Reslio n. 84'). Edd. Herb. Cap. Un. itin. \ar. ;3. minor 1. c. descripta, spicis saepe solitariis. Restio monoslachyus Siciid. in Flora 1829. /. /;. 133. /7. 8. Reslio n. 840. Ei hl. Herb. Cap. Un. itin. Var. 3, maior inier frulices alliludrne 2. monlis dJ;;boli cf; minor, in procruplis monlis tabularis alliludine 4. INovcmbre. ^. Eckion, Restio DuarATUs Thunb. Lin. [». 638. Var. 3. culmo simplici ciassiori. Willdcnovia Irislacbya Spr. in Zcyh. Fl. Cup. IL n. 173. 10. Restio Debilis N. ab E. Lin. p. 641. Thanmochorlus debilis Spr. in Zcyh. pl. Cap. IL n. 178. 616 11. Restio Incurvatus Thunb. Lln. p. 642. Restio incurvatus Zeyh, pL Cap. 1. n. 398. Reslio vimlneus Rotth. ex Steud. in FL a. 1829. /. p. 134. n. 11. Reslio n. 847. EcU. Herb. Cap. Vn, itin. ß. Varietas culmo aphyllo valde ramoso, ramis bre- vibus plerisque spicigeris, spiculis 1 — 3. Zeyher pl. Cap. II. n. 6. In lapidiosis altitudine 2. montls diaboll. Novcmbrc. f^. Eckion. Var. p. In Cap. b. sp. Zeyher, loco non in- dicato. 12. Restio Compressus Roltb. Lin. l. c. Reslio compressus Steud. in Flora 1829. /7. 133. n. 5. Reslio n. 92. et 842. EcJd. Herb. Cap. Un. itin. 13. Restio Tetragonüs Thunb. Lin. 1. c. Reslio letragonus Zeyh. pl. Cap. 1. n. 443. 14. Restio Squarrosüs Spr. Lin. p. 643. Restio squarrosus Lam. ex Spr. in Zeyh. pl. Cap. I. n. 320. 15. Restio Paniculatus RoUb. Lin. 1. c. Reslio frulicosus Thunb. ex Steud. in Flora a. 1829. 1. p. 134. n. 10. Reslio n. 849. EcU. Herb. Cap. ün. itin. Inter frutices montls tabularls, ad septentrionem, No- vembre. Eckion. ^, 18. Restio Spicigerus Thunb. Lln. p. 647. |3. Mono.stachyus 9. WUldenovIa leres Zeyh. pl. Cap. I. n. 319. 19. Restio Ceknuus. Lln. p. 048. Restio umbellatus Thunb. ex Steud. in Flora a. 1829. /. p. 133. n. 3. Reslio n. 841. Echl Herb. Cap. Un. itin. In praerupto nionlls tabularls altitudine 4. Oclobrc, d". Eckion. . 617 22. liESTio TnAMNociioRTUS TJiunb. Lin. p. 649. lloslio sliTiplex Füint. ?? Steud. in Flora a. 1829. 1. p. 13 i. n. 9. Kesli« n. 838. EcM. Herb. Cap. Un. Itin. Inicr frullces altiUidine 3. monlis tabularis, latere seplenlrlonem speclante. INovernbre. Ecklon. g. Exemplum absqiie ramls slerilibus. 23. Restio Scariosus Thunb. Lin. p. 650. Reslio scariosus Zeyh. pl. Cap. /. Ji. 379. 25. Restio Ciionduopetalüm N. ab E. Lin. p. 652. Restio tectorum Thunb. Steud. in Flora a. 1829. /. p. 132. n. 1. Reslio n. 839. EcM. Herb. Cap. Un. itin. In summitate raonlis tabularis. Aprili. ^. Ecklon. 28. Restio Paryiflorüs Thunb. Lin. p. 655. Var. a. cf. Elegia juncea Zeyh. pl. Cap. II. n. 191. 31. Restio Membranaceüs Z. et N. ab E. Lin. p. 657. Restio intermedius Steud. in Flora a. 1829. /. p. 132. n. 2. Restio n. 836. Edd. Herb. Cap. Un. Itin. Ad not. Intermedii nonnen, per se qiiidem non satis commendatum, huic speciei haud restituendum esse cen- sebamuS) cum, quas inter species media haec intercedat, neutiquam conslare vlderelur. • 34. Restio Grandis. N. ab E. Lin. p. 660. Elegia grandis Zeyh. pl, Cap. IL n. 179. cf. Willdenovia teres Zeyh. 1. c. n. 180. g. 35. Restio Veuticii.laris Lin,, Lin. p. 661. Restio verticillalus Zeyli. pl. Cap. II. n. 324. Reslio equiselaceus Reichenb. ex Steud. in Flora a. 1829. /. p, 133. //. 7. Restio n. 837. Edd. Herb. Cap. Un. itin. Quid Ilestio nutans Sleud. in Flora a. 1829. L 618 p. 134. n. 8. b.? a cl. Ludwig in Capite bonae spei leclus. Nematantuus Ecklonii N. ab E. Lin. p. 662. Keslio digl latus Zcyh p1. Cap. I. n. 92. 2. monstrosa. Ad calccm descripllonls 1. c. addas. Planta, quam licstionis digitati nomine sub n. 92, collectionls vcnalis disiribuit Zeyberus, monstrosa ea qui- dem alqtie omnino slerilis, vlx dubium tarnen est, quin huius speciei sIt, et probabililer feminei sexus morbosa proles. Habllus elus idcm est, ac plantae masculinae. Rami lerminanlur spica maiori, cui squamae fcre poUicarcs, ovalo-lanceolatae, acuniliiatae, fusco-purpureae, grlseo- irroralae, niargine membranaceae, vel omnes steriles et tum vero lerminalium aliquot probabililer ferliles, quae iam cum fruetu in noslrls cecidcre, vel inferiores ex axll- lis prolirero-spiculigerae. Spicae laterales alternae, soli- tariae vel geminae, bractea fusca suffultae, breviores quam spica termlnalls, ovalae, squamls ovalo-acuminalis crebrius irroralis sqairoso-palulis, spiculara monstrosara imbricatam squama brcviorem slngulls singulam in axiliis gerentibus. Spiculae bae subglobosae, compressiusculae, e mullls conslant siquamis ovallbus oblongisve magis mi- nusve acuminalis coiicavis menibranaceo-albis contcrliin purpureo - lusco irroralis lineolallsque dense imbrlcatis» quasi per lobos spiculae segregalis, in axiliis nudis vel quandoque processulum linearem truncatum e slnu ex- serenlibus; quarum squamularum interiores per gradus angustiores et lolae pallldae, in terminales aliquod (5 — 7) llneari- filiformes obtusasque, filamenia castrata mentienlla, deniquc transeunt. Caelerum partes spiculae eiusmodi onuies valde Inacqualcs, ncque disposilione nee nunicro slrucluraiu aliquant regulärem, qua isle slalus morbojus explicarl possit, produnl. 019 Linnaea p. 665. 1. 11. Post H ilhlenoviam compres- sam Tliunb. addas: Adnot. TVilldenovia compressa Stciid. in Flora a. 182!^>. I. p. 134. Eckion. Herb. Cap. Un. ilin. n. 850. est Chrysithrix capcusis Thunb. Crescit in arcnosis pro- pe Greenpoint, ücretque rsovembre. Eckion. 620 PLANTAE ECKLONIANAE. DROSERACEAE auclore Fr. TIi. Baitling. 1. DROSERA L. 1. Dr. frincrvia Spreng, anl. I. p. 29S. syst. vog. I. p. 954. — Dr. cuncifülla a. Thunb. fl. cap. ]). 278. — Dk. pauciflora Banks. — Am Tafelberge von der dritten Höbe bis zum Gipfel, auf feucliter torfarliger Erde beim An- fange der 4tcn Region, an feucbten Stellen auf dem Gipfel, an ähnlichen Stellen unter dem Berge in der dritten H()he. — Mera varietas D. cunelfoliae vldetur, abs qua nonnisi statura minorl et llorlbus albis recedit. 2. Du. cuncifoUn Thunb. prodr. p. 57. Spreng, syst, veg. I. p. 955. — D. cuncifolia /3. Thunb. 11. cap. p. 278. — Auf sandigen und moorigen im Winter mit Wasser bedeckten Stellen auf der Fläche des Tafelberges, in der fünften Höhe. 3. Dk. hilav'is Schlechtend. fil. — An feuchten Stel- len auf der Platte des Tafelberges. 4. Dk. cajtevsis Linn. sp. pl. cd. 2.. p. 403. Berg, cap. p. 81. — Drosera foliis ad radicem lougissimis etc. Burni. afr. tab. 75. f. 1. — An feuchlen sunipligcn Stel- len der zweiten Hithe auf der nördlichen und ösl liehen Seite des Tafelberges, an einem Bache der vom Fusse des Tafelberges der Stadt zu läuft, In der zweiten Höhe. 5. Dk. grandiflora Barth Dr. acaulis, foliis cuneatoobovatls subsessllibus, scapo ehingato glabriusculo subunifloro, flore maxlmo, stylis apiec mulliiidis, lobis apicc subcapitatis. — Locus nalalüs ignotuö. — Folia fcrc Dr. cuncifoliacj llos speciosus Dk. 621 cislidorao a. scd pctala dcnsius ncrvoso-slrlata, et slyli minus profunde dIvLsl. 6. Dr. clsilflora Linn. amocn. VI. p. 83. Thunb. 11. cap. p. 279. — Burm. afr. tab. 75. f. 2. > a. aJhißora: pelalls albis basi fuscis. . p. viokicca: petalls vlolacels (sec. spcc. sicca, rubra |ex Thunb.) — Dr. violacea Willd. cnum. berol. p. 340. An sandigen Stellen der Kapschen Fläche bei Salz- rivlcr, in sandigen steinigen Gegenden und zwischen Ge- büsch in der ersten und zwellen Hohe am Fusse des Teu- ifelsbcrges, auf der Fläche unter den Tigerbergen bei Duikervalley. 7. Dk. Tcimentacea Burch. De C. prodr. I. p. 3 IS. — Zwischen Steinen in der zweiten Höhe an den Klein- viviersbergcu im District Caledon. IMEJNISPERMEAE auctore Fr. Th. ßartling. 1. CISSAMPELOS Linn. 1. C. rnpcnsis Thunb. prodr. p. 110. fl, cap. p. 501. — In den Dünen zwischen Gebüsch bei Fischhoek in der ersten Höhe, auf der Knpsclicn Fläche bei Duikervalley. Folia valde varia, nunc longc nunc brevltcr pctiolata, alia cordata imo subpellala, alia basi Irinicala vcl lato-cuneata. Fruclus fasciculali (ncc racenu)si) longe pediccllati in axll- hs lanalis. — Cissampclüs humilis Polr. vix diversa species. 2.? C.fru/!cosa Thunb. prodr. p. 110. fl. cap. p.501. — . Winterfeld. (")22 PORTULACEAE. Auctore Fr, Th. Bartllng. 1. PORTULACA L. 1. P. blevacea Linn. sp. pl. pag. 638. De C. plant, grass. lob. 123. — An angebauten Oertern. ALSINEAE. Auctore Fr. Th. Bartlin-. o 1. STELL ART A L. 1. St. viedia Smilh. 11, bril. p. 473» engl» bol. iab. .537. — Alslne media Linn. — Als Unkraut in den Gär- ten unterm Tafelberge^ auf Schullhaufen ebendaselbst. 2. CERASTIÜM L. 1. C. vulgatmn Linn. sp. pl. p. 627. engl. bot. tab» . 789. — C. ovale Pers. syn. L p. 52L — Sandige Gegen- den bei den Gärten und am Wege unterm Tafelberge. 2. C. scjmch:candrutn Linn» sp» pl. p. 627. engl. bot. tab. 1630. — Auf der obersten Höbe des Tafelberges. 3. C. penlundrimi Linn. sp. pl. p. 627.? — Zwischen Felsenstücken auf dem Gipfel des Tafelberges. 4. C. viscosum IJnn. sp. pl. p. 627. engl. bol. lab.' 790. — Feuchte sandige Stellen der zweiten Hohe unter dem Tafelberge, SILENEAE. Auctore Fr. Th. Bartling. 1. DIANTHUS L. 1. D. crcnotus Thunb. prodr. p. 81. fl. cap. p. 392. Spreng, syst. IL p. 377. — Uitenhagen und Caledon (Zeyher). 2. D. hicitrvns Thunb. prodr. p. 81. fl. cap. p. 392.— D. albens Ait. horl. Kew. II. p.90.— D. Burchellii Ser. 623 in De C. prodr. I. p.ßöH. — Sandige Siellcn zwlsclien Ge- büsch in der Fläclie bei Sleenberg. 2. SILENE L. 1. S. rcctn Barll. S. annua, pubescenst caule ercclo ramosn, folils linearibus 1. lineari-lanceolalis , racomis laxis sccundis, icalycibus clavalis lO-stiiatis longius pcdlcellalis erectis, Identibus ovalis oblusis, petalorum laminls bipnrlllis, an- thopboro capsulae diiplo brcviore. — Auf dem Tafelberge auf der zweiten Höhe. — Habitus et magniludo Silenes nyctanlhae Willd. abs qua lamen primo obtulu calycibus in pedicelhnn non decurrentibus difiert. 2. S. crassifüUa Linn. sp. pl. ed. 2. p. 597. Thunb. fl. cap. p. 393. — Beim obersten ßlockhausc am Teufels- berge. ,>. angiisiJfoJin: foliis supcrioribus Ihiearlbus. Beim obersicn Blockbause t\n\ Teufelsbergp. 3. S. ? crassifoüae alfinis, sed anlhophoro breviori et calycibus villosioribus divcisa. Spccimcn man- cum. — Dünen bei der ^\ aginbansgrolle, 2 Stunden vom Karsrivicr. 4. S. crrwia Thunb. fl. cap. p. 39-L — Silenc Bur- chellii Otlh in De C. prodr. I. p. 374. -- Zwelleudamer Berg in und oberhalb Voorniansboscli. 5. S. gaUlca Linn. sp. pl. cd. 2. p. 595. Thimb. fl. jcap. p. 393. — In der Kluft nach der Vankampsbay, in sandigen Gegenden der ersten utul 7Avcilen Höhe am Fusse des Tafelberges, desgl. am Tenfcisbcrge, zwischen dem Hafer beim Platze Laalsle Gift (Hottenlolsholland). 6. S. iwctißora Linn. sp. pl. cd. 2. p. 599. Smilh engl. bot. tab. 291. Thunb. fl. cap. p. 394. — Zwischen j 1. Sp. arvensis L. spec. pl. p. 630. fl. dan. tab. 1033. ' — An angebauten Sl eilen unter dem Tafelberge und auf der Nordseile desselben. 2. Sp. vicdin Barth Beilr. IL p. 64. Arenavia media Linn. spec. pl. p. 606. Arenaria marina Wulf, in Jacq. collect. III. p. 86. engl bot. lab. 958. Arenaria mavginata De C. fl. fr. IV. p. 793. — Am Cap Agulhas am Strande, an feuchten sandigen Stellen bei Salzrivier, auf salzigem Boden auf Green Point. Erste Hübe. 3. Sp. i 625 3. Spergula rubra Bartl. Arenaria rubra Linn. spec. pl. p. 606. Smith, engl. bot. tab. 852. Unter einem gros- sen Felscnsliicke in feuchter Erde auf der hintern Seite des Löwenschwanzes, zweite Höhe. C. 3Io II ug in e a c. 1. ADENOGRAMMA Reichenb. 1. A. 31o]liigo Sieb. fl. cap. exs. II. nr. 261. — Phar- naceum glomeralum Linn. f. suppl. p. 185. (vix Thunb. ) — Rubia steilaris seu Asperula minor etc. Pluk. mant. 163. tab. 331. f. 4. — Sandige Stellen auf Green Point und auf der ersten und zweiten Höhe am Fusse des Teu- felsberges. 2. PHARNACEUM L. (Glngin^n De C.) 1. Pji. bvcvicniile l^stx\\. — Ginginsia brevicaulls De C in mem. soc. bist. nat. par. IV. tab. 17. — An sandigen Stellen der ersten Höhe am Green Point. 2. Pii. incnnum Linn. mant. p. 358. — Ginginsia elongata De C. 1. c. tab. 18. — Ginginsia conferla DC. L c. ? — Zwischen Felsenslückcn bei Platte Klippe am Tafelberge in driller Höhei 3. Pji. Iwiotiim Barth Pn. sufTfnticosum ercctum: foliis sparsis filiforniibüs subtus canaliculalis, axillis lanatis; slipulis inciso-cilialis; pedunculis tcrminalibus. — Holtentoltshtdland. 4. Pii. lineare Linn. f. supp!. p. 1S5, Thunb. fl. cap. p. 274. Andr. bot. rep. lab. 329. — In dir Kapschcn Fläche unter den Tigerbergen bei Dulkeivalley. 5. Pji. fh'Jfasum Barth Pji. suffrutescens raniosissimum diffnsum glabrum; foliis verticillalis sessilibus oblongo-lanceohilis recurvo- niucronalis; slipulis obsoletis; pedicellis axillaribus abbre- 7i- Bd. 4s Heft. 40 6^26 vialls unifloris. — In einer sandigen mit Felsenstücken bedeckten Gegend am Tafelberge der Stadt zu in der dritten Region. 6. Ph.? rigidnm Bartl. Pii. suffruletNcens, glaberrimum: caule ereclo, rainis «)j)posiiis- ioliis inferioribus confcrlis e basi dilatata elon- gaio-subukuis niucronato-pungentibus imbricalo-recurvis exstipiilalis, cauliiiis remolis verlicillatis lanceolalo-subu- latls, Slipulis selaceis deciduis; pedicellis axlllaribus ab- brevlatis unifloris. — An sandigen Stellen der FLiche un- ter den Tigerbergen bei Rlelvalley. D. Te l ep hi ea e. 1. CORRIGIOL/V L. 1. C. liltoraVis Linn. sp. pl. ed. 2. p. 388. Thunb. prodr. p. 55. fl. dan. lab. 334. — C. capensis Thunb. f1. cap. p. 272. — Auf abgemähten Kornfeldern bei Riet- valley. 2. C. felcphüfölia Pourr. — C. liltoralls Siblh. graec. tab, 292. — C. capensis Willd. sp, pl. I. p. 1507; Am Wege -unlerm Tafelberge ohnvveit der Mühle. — priori stalim dignoscitur frucluum duplo maiorum glomel rulis in spicas interruptas aphyllas dispositis. 2. LIMEUM L. 1. L. ofricanum Linn. sp. pl. ed. 2. p. 488. Thunbi fl. cap. p. 342. — Uitenhage (Zeyher). 2. L. aethiopicum Thunb. fl. cap. p. 343. — Winter- feld Distr. BeauforL 627 SCLERANTHEAE auct. Th. Fr. Bartling. 1. SCLERANTHUS L. 1. ScL. annuus Linn. sp. pl. p. 580. fl. dan. tab. 504. — In steinigen sandigen Gegenden der ersten Höhe am Fusse des Teufelsberges. ERICEAE. Auetore Th. Fr. Bartling. 1. ERICA L. I. Tiikiforae Corolla elongata tubulosa, apice dila- itala. Anlherae arislatae vel muticae. a. Anlherae aristatae exserlae connalae. 1. E. JSivcnia Andr. eric. vol. 2 et 3* — Caledon. h. Anlherae arislatae liberae. 2. E. spicata Thunb. diss. eric. p. 43. tab. 4. Wendl. eric. fasc. 2. — E. sessilii^ora L. suppl. p. 222. — E. fa- vosa «. Salisb. in Linn. transact. VI. p. 365. — Cale- donsbad. 3. E. cruciita Ait. ic. Kew. tab. 13. Andr. eric. vol. 1. Wendl. eric. fasc. 4. — Zwartebergskloof links vom Bade aufwärts (Beil und Ludwig). — Calcdon. c. Anlherae mulicae. Folia terna vel qualerna. 4. E. versicolor Andr. erici vol. 1. Wendl. eric. fasc. IL — Zwellendamerbcrg, Voorniansbosch genannt, bis izur vierten Hohe. ' 5. E. perspicna Wendl. eric. fasc. L — • E. liluiflora Salisb. 1. c. p. 356. — E. Linnaea Andr. eric. — An feuchten Stellen bei Kleinriviersvalley. 6. E. bucciriaeformis Salisb. 1. c. p. 359* — In felsi- gen Gegenden zwischen der drillen und vierten Höhe am Tafelberge. 7. E. slmpHciflora Willd. sp. pl. II. p. 402. Wendl. 40* 628 •—- eric. fasc. 17. — E. curviflora L. sysl. veg. ed. 13. p. 305. Sallsb. 1. c. p. 358. — In felsigen Gegenden der dritten und vierten Höhe am Tafelberge der Vankampsbay 7ai, in steinigen Gegenden auf der westlichen Seite des Tafelber- ges, in einer Schlucht am Tcufelberge über Geele Klei in dritter Höhe. 8. E. tubißova Linn. sp. pl. p. 505. Wendl. eric. fasc. 4. — An feuchten Stellen in einer Kluft in der drit- ten Höhe auf der östlichen Seile des Tafelberges bei Witteboorn. 9. E. exsiidans Andr. eric. vol. W. — Uitenhage. 10. E, e.nibescens Andr. eric. vol. HI. — Uitenhage. Camtoursrlvler (Dr. Gills). d. Antherac mullcae. Folia sena vel plura. 11. E. exsurgeiis Andr. eric. vol. I. — E. pharelrae- formis Salisb, 1. c. p. 361. — E. grandiflora brevifolla Wendl. enc. fasc. 7. — HottenlollshoHand. 12. E. ono&maeßora Salisb. 1. c. p. 363. — E. glult-' nosa Andr. eric. vol. I. — E. viscida Wendl. eric. fasc. 13. — Caledon. 13. E. pm'j)ur€o Andr. eric. vol. I. — E. phylicae- folia Sall»b. l. c. p. 364. — Zwischen Gebüsch und Fel.j senstücken der dritten Höhe auf der nördlichen Seite des/ Tafelberges. 14. E. coccinea Linn. syst. vcg. ed. 13. p. 305. Wendl. eric. fasc. 3. Andr. eric. vol. I. — E. frondosa Salisb. l. c. p. 364. — In der Kluft nach der Platte des Tafelberges in vierter Höhe. 15. E. Candida Barll. E. foHls erecto-incurvis subimbricafis linear! -Irlgonisj acufis glabris; llorlbus axlllaribus congestis brevissime pe-I dicellalis cernuis; sepalis ovato - lanceolatis dentlculatis glabris; corolla tubuloso-clavata pubescente; staminibus coroUam aequantibus; sfylo exserto, stigmate capitalo 629 4 — lübo. — Flores albi. — Zoclencloalsvallcy Im Dislr, Caledoii. 16. E. vesiUa Thtinl). dlss. cric, p. '22. Wendl. erlc. fasc. 10. 11. 12. 23. — E. longifolia Sali.sb. ]. c. p, 363. All. ic. Kew, lab. 4. — Berciückoii bei Rivier zontler End. H. Coiiiß-orac. Corolla lubulosa aplre coiistricta. a. Antherae arislalae. 17. E. liallcacaha Llun, Tbunb. 11. cap. p, 360. Wendl. cric. iasG. 6. Aiidr. erlc. vol. 2. — E. nipeslris Sallsb, I.e. p. 353. — 'Beim Wasserlalle auf der ösllichen Seile des Tafelberges. 18. E. gllva ^Vendl. erlc. fasc. 13. — - E. alveidora Sulisb. 1. c. p. 366. — E. gelida Andr. cric. vol. 2. — Beim Wasserfalle auf der oslliclien Seite des Teufelberges in drilter Hohe. ly. E. mammosa Linn. manf. p. 234. Andr. erlc. vol. 1. — E. abiclina Berg. cop. p. 105. Thunb. fl. cap. p. 366. — E. verficiliaia Andr. cric. vol. 1. — In steini- gen Gegendon der zweilon Höhe am Tafelberge, in der Kluft zwischen dem Talcl- und Lüwenbergo, auf der öst- lichen Seite des Tidelhergos in sandigen steinigen Gegen- den iHul zwischen Gestriiuch in der '/.weilen Höhe ohn- weit Ruadebosch. 20. E. ceriiUfioidcs Uim^. Wendl. erlc. fasc. 7. Andr. cric. vol. 1. — Sandige steinige Höhen an der ösllichen Seile des Tafelberges bei ^Voill!iri•g in zweiter Höhe, san- dige Slellon der Knpschen Eliic he unter den Tigerbergen, an der nördlichen Seile des Tafelberges. h. Antherae nmlicae. 21. E. Hfasso/n Linn. F., Ait. ic. kew. fab. 18. Thunb. enc. lab. 3. Wendl. cric. fasc. 26. Cnrt. bot. mag. ur. 356. — E.MassonIa Andr. eric. vol. 1» — E. lycopodiifolia Salisb. 1. c. p. 361. — Zwischen Felsenslücken am Gipfel der Hoitenloltshollandöberge in fünfter Höhe bei der Kluft. 630 22. E. regia Barll. E. foliis senis oblongo-llneaiibus oblusis glabris sub- imbricatis erectls apice recurvis; floribus axillarlbus pedi- cellatls subverticlllalis nutanübus; sepalis lato-ovalis; corolla glulinosa costata, superne ventricosa, ore contracIo; aniberis inclusis. — Flores purpurei, 10 lln. longi. — Zoulendaelsvalley im Disir. Caledon (Miss Jouberf), III. ßlacrantheroe. Antberae mutlcae elongatae, cumfüa- menlo contlnuae glabrae, exsertae. Corolla varla. Folia terna, 23. E, Philicnein Llnn. — E. fusiformis Salisb. J. c p. 345. Varietales seqiienles adsimt: a. E. PI. macroscpala: foIlis elonsatis latioribu ereclo-incurvls; sepalis ovalo-oblongis coloralis lucidis ba^ subproduclis, corolla duplo brevioribus. — In der KIiill nach der Platte des Tafelberges in vierter Höhe. p. E. PI. clciisa: foliis elongalis anguslis densis erecto- incurvls; sepalis angusfe laiiceolalis elongatis basi prodii- clis corolla vix duplo brevioribus. — Caledon und Hot- tentolL-^holland. . - 1. y. E. PI. Jongif olia: foliis elongatis; sepalis sutt. rolundo-ovalis scariosis corolla muUolies brevioribus. -^ Zvvcüendamcr Berge in und oberhalb Voormansbosch. 5. E. PI. hrachysepala: foliis elongatis; sepalis ova- lis acutls corolla inultolies brevioribus. E. Plukenetii Thunb. fl. cap. p. 350. E. fusiformis «. Salisb. — Zwi- schen Slräuchern am Fusse des Teufelsberges in zweiler höhe. £. longipedicellata; foliis abbrevlalls; Gcpalis ovalo- lanceolalis corolla quadruplo brevioribus; caule humlli, — Btrge bei Tulbagh. ^. hicolov: foliis abbrevlalls conferlis; sepalis oblongO' lanceolatis obtuslusculis basi solulis, marglne scariosis, corolla subduplo brevioribus. — Umgebung von Zoulen- daalsvalley im Distr. Caledon. (Miss Joubert). 631 »]. conjerta: lolils abbreviatis; sepalis lanceolalis vel lineaii-lanceolalls corolla 3 — 4p]o brcvlüribus. E. Pluke- . Tietii coiiferta Wendl. eiic. fasc. 24. E. Plukenelii inflala Wendl. I.e. fasc. 22. E. Plukenetiana All. ic. Kew. tab. 9. -^— Houhoek über dem Kloof bis Potiivicr bei Leroux (Beil und Ludwig). ??. hrevißora: folils abbreviaiis; sepalis lanceolalis corollae dimidiuni superautibus. — Franschehoekskloüf. — Berge bei Tulbagb. 24. E. revolvens Barll. E. foliis linearibus Irigonls obtusis erectls imbricalis glabris pubescenli-ciliatis; floribus solitariis erectiusculls; bracleulis minutis remotls; sepalis oblongis, basi produclis solutis, inargine revolulis, loliaccis, corolla coulco-tubulosa duplü brevioribus. — Berge bei Gnadenlbal. 25. E. Sebana Donn. Ait.. ic. Kew. tab. 10. Wendl. eric. fasc. 10. — E. Sebana auranlia Andr. vol. 1. et E. S. spicata. vol. 2. — E. Plukenelii Berg. cap. p. 91. — E, colhurnalis Salisb. 1. c. p. 347. — Zwiscben Steinen am Tafelberge der Vankampsbay zu in zweiter Höbe, zwischen Gebüsch der zweiten Höhe auf der nördlichen Seite des Tafelberges. — In steinigen Gegenden der drit- ten Höhe am Teufelsbcrgc. — Caledon. 26. E. soccißora Salisb. 1. c. p. 347. a lutea. E. Se- bana lutea Andr. eric. vol. \. E. Petiverii lutea Wendl. oric. fasc. 9. — Beim Wasserfalle auf der östlichen Seite dos Teufelsberges. 27. E. foUicularis Salisb. 1. c. p. 34S. — E. mela- sloma Andr. eric, vol. 1. Wendl. eric. fasc. 17. — In den Umgebungen des warmen Bades bei Caledon (Beil und Ludwig). 28. E. monadclpha Andr. eric. vol. 1. — E. furfu- rosa Salisb. 1. c. p. 348. — Klcinriviersberge. -^ Ilotlen- toltsholland. 632 29. E. Banksli Wllld. Wendl. eric. fasc. 14. — E. Banksia Andr. eric. vol. 1 et 3. — E. fragills Sallsb. 1. c. p. 346. — In einer FelsenrJtze auf dem Gipfel der Hot- tentotlshollandsberge in der Kluft in fünfler Höhe. 30. E. roslraia B;irll. E. foliis ternis subulatis palulo-recurvis; floribus tcr- minalibus ternis cernuis; bracleis imbricalis; sepalls ob- longo -lanceolatis acutis corollam subcylindraceam aequan- libus; antherarum loculis acumlnalis. — Proxima E. pe- nicilliflorae Salisb. — Grootvadersbosch, 31. E. ramulosa Bartl. E, imbricata Thunb sec. spe- cjmen autographum. E. foliis ternis trigonis linearl- subulatis ereclls sub- imbricalis pubescenli-scabris ; floribus tenninalibus ternis subnutantibus; bracteis imbricatis; sepalis ovalis obtusius- culis carinalis cilialis corollam suburceolatam aequantibus; antberis obtusis, — In der Jilufl nach der Platte des Ta- felberges in dritter und vierter Höhe. 32. E. imbricata Linn. Wendl. eric. fasc. 21. — E. pyramidalis Salisb. 1. c. p. 349. — Umgebung von Zou- tendaalsvalley im Disir. Caledon (Miss Joubert). 33. E. cacsia Salisb. 1. c. p. 394. Wendl. eric. fasc. 24. — In sandigen Gegenden der Kapschen Fläche unter den Tigerbergen bei Dulkervalley, 34. E. densiflora Bartl. E. foliis ternis trigonis lineari- subulatis palulo-recur- vis glabris, margine subciliolatis; floribus terminalibus ternis nutanfib\is; bracteis imbricalis ovalis abbreviatis; sepalis oblongis obtusiusculis corollam subcylindraceam aequanti- bus; antheris linearibus obtusis. — An steinigen Stellen der drillen Höhe auf der östlichen Seite des Tafelberges bei Witteboom. 35. E. brunneo ■ alba Bartl. E. foliis ternis lineari -trigonis oblusis erecliusculis S I sublmbrlcalls subclliolalls; florlbus lerminallbus ternis iiu- tanlibns; braclcis ovalls laxls subimbricatls; sepalis ovalls coroüam subiirceolatnin acquanfibus; antbcris exserlis II- ncarlbus oblusis. — E. HoMiosa Andr. simlllima, sed prae- ter notas indicatas antheris duplo longloribus, filamentis forollaiii vix superanlibus et florlbus paiilo maloribus dl- \ersa. — In sandigen steinigen Gegenden der dritten Höhe am Fusse des Löwen berges. 36. E. wyriantfia Bari!. E. foliis ternis llnearl-lrigonis obtusis palulo-reciirvis j»labris; florlbus lermlnalibus subternls cernuis; bracleis parvis ovatis remotlusculls; sepalis ovalis appressls corolla ovata sublongiorlbus ; anlherls oblongis; stigmate subpel- tato. — Flores niimerosissimi, perparvi, albi. — Hollen- lottsholland. 37. E. porrigens Bartl. E. follls ternis subulatls denllculalo-clllolatis slrictis imbricatls; florlbus termlnalibus solilarlis ternisve ereells; bractels lanceolalis in medlo pedlcellorum; sepalis oblon- go-lanceolatis appressis corollam oblongani aequanlibus. — Kleinrlvlersberge. 38. E. ilaracßora Andr. eric. vol. 1. — • E. placen- iaeflora Sallsb. 1. c. p. 348. — Zwischen Grietjesgat und Palmlelrivler bei Holtentottsholland (Ludwig und Bell). — Holtenlottsholland. IV. Calycinae. Sepala corollam aequanlia 1. superan- lia. Anlherae dlscretae. a. Antherae mutlcae 1. breviter arlstatac. Folla terna. 39. E. vclleriflora Sallsb. 1. c. p. 333. — E. brunia- des Andr. eric. vol. \. — E. vlllosa Wendl. crle. läse. 16. -— Feuchte Stellen auf Wiesenland in der Fläche zwi- schen Weinberg und Stellcnboschberg, in der ISähc der Vankauipsbay. 40. E. brmuadcs Linn. Wendl. eric. fasc. 16. — E. 634 carbaslna Sallsb. 1. c. p. 333. — Santlfläche von Paardü berg bis Tigerberg (Ludwig und ßeil). 41. E. capitata Linn. Berg. cap. p. 94. Wendl. eric. fasc. 3. Aiidr. eric. vol. 1. — E. byssina Sallsb. 1. c. p. 333. — Sandige elvvas feuchte Stellen der Kapseben Fläche unter den Weinbergen, sandige Fläche unter den Tigerbergen bei Duikervalley. 42. E. pogonanthcva Barth E. fullls sqnarrosis oblongo-linearlbus obtusis scabrlus- culis subius canaliculalis; florlbus ternis nulantibus gla- bris; bracteis imbricatis calyceque corollam urceolatani subsuperanle coloratis; antheris exserlis mulicis pubescen- llbus, apice purpureo-barbatis. — E. triclpili Link alTuiis. — Zwarteberg im Distr. Caledon, im Kloof links vom ^ Bade aufwärts (Ludwig und Beil). 43. E. pctiohüa Thunb. diss. eric. p. 15. tab. 6. ' Wendl. eric. fasc. 27. Andr. eric. vol. 3. 44. E. spiimosa \\ cndl. eric. fasc. 16. Spreng, syst, veg. IL p. 201. (nee Thunb. nee Berg, et vix Linn.). — Kleinriviersberge im Distr. CaleJon in vierler Höhe. 45. E. scariosa Berg. pl. cap. p. 102. Wendl. eric. fasc. 21. — E. spumosa Berg. 1. c. p. 103. — Oben auf dem Tafelberge gegen Süden. — Zwarteberg im Districte Caledon im Kloof links vom Bade aufwärts (Ludwig und Beil). 46. E. scxfavia Alt. ic. Kew. tab. 11. — E. spumosa Thunb. fl. cap. p. 347. — Zwischen den Felsenlageo der fünften Höhe auf der Platte des Tafelberges. 47. E. taxifolia Wendl. obs. p. 44. eric. fasc. 2. Alt. ic. Kew. tab. 19. — Caledonsbad. h. Antherae crislatae inclusae. * Folia quaterna. 46. E. baccans Linn. Thunb. fl. cap. p. 372. W^endl. €iic. fasc. 6. Andr. eric. vol. 1. — E. baccaeformis Sa- i 635 i llsb. 1. c. p. 35'2. — Zwischen Gebüsch iler zweiten Höhe am Lüwenrückcii, an einem Bache am Tafelberge, an der Wesiselle des Tatelberges zwischen Gebüsch nnd Felsen- gtücken in zwciler Höhe, anl" der nördlichen Seite dessel- ben, und in l'ünfler Höhe auF der Plalte. 4f). E. Zcyheri Bari!. E. i'oliis qualernis lineari-trigonls glabris crectls sub- imbricatls; pedicellis subumbellatis braclealis tomentosis; calycibus coloralis corollam campanulalo-urceolatam sub- aequantibus; anlherarum appendiclbus maximis subrolundis inlegris; slylo exserto. — üitcnhage. ** Folla terna. 50. E. fugax Salisb. 1. c. p. 351. « — E. trlflora L. mant. p. 374. Thunb. eric. nr. 79. tab. 5. fig. 2. — E. Irlllora arlstata Wendl. eric. fasc. 22. — In der Kluft nach der Platle des Tafelberges in vierter Höhe, ohnwcit des Gipfels an der nördlichen Seite. 51. E. r'igcsccns Barll. E. ramulls pubcscenlibus; follls lernis linearibus im- bricalis ciliatis; floribus nutanfibus, pedicellis tomenlosis; bracteis imbricatis calycem aequanlibus sepalisque obova- tls palcnllbns; corolla subcampanulala calycem aequanle; iilamenlis dilatatls. — • Steinige Gegenden auf der west- lichen Seite des Tafelberges in dritter Höhe. 52. E. clcgans Andr. eric. vol. 3. — Berge bei Tul- bagh. 53. E. hractcata Thunb. 11. cap. p. 344. — E. ob- vallaris Salisb. 1. c. p. 386. — E. calyclna malor Andr. eric. vol. 3. — Zvvartebeig im Disir. Caledon im Klool links vom Bade aufwärts (Ludwig und Beil). 54. E. corifoUa LInn. Berg. pl. cap. p. lOS. — E. articularis Lhni. mant, p. 65. — E. calyclna Andr. eritu vol. 1. Wendl. eric. fasc. 10. — E. corifolla spicala Wendl. eric. fasc. 24. — An sandigen Stellen der Kap- 636 sehen Fläche unler Conslanlla und unter den Weinber- gen, zwischen Felsenstücken der dritten und vierten Höhe an den Steinbergen bei Rluisenburg, am Babylonschen- thurmberg. 55. E. struthiolaefolia Barll. E. glaberrima, follis tevnis linear! - oblongis ereclis; llorlbus terminalibus lalcraiibusquc fasclculalis cernuls; bracteis llncaribus; sepalis corollam urceolatam subaequan- tibus obovatis cuspidatis patulis; antherarum appendicibus inciso - dcnlatis; stigmate capltato, — In der Kluft nach der Platte des Tafelberges in vierter Höhe. 56. E. JUiformis Barth E. glaberrima: foliis ternis llncaribus subtrlgonis ap- pressis internodia acquantlbus; floribns umbellali.s; bracteis llncaribus; sepalls obovatis subcuspidalis patulis tubum coroilae urceolatac aequantibus; corollae lobis oblusis; an- iherarum appendicibus lalis serratis; sligmalo capitalo. — Rami fdiformes slricll. Flores fere E. corifoliae sed mi- nores. — Elandskloof in zweiter Höhe. 57. £. gnaphalocles Linn. Berg. pl. cap. p. 119. Wendl. eric. fasc. 19. — E. gnaphaliiflora Sallsb. 1. Ca p. 337. — E. calycina minor Andr. erle. vol. 3. — An sandigen Stellen der Kapschen Flache bei Weinberg in erster Höhe, in der Fläche zwischen den Weinbergen und den Stellenboschbergen. 58. E. j)himiu;cr(i Barll. E. ranmlis plumoso-vlllosis; foliis ternis lanceolato- linearibus glabrls subcilialis reclis imbrlcalis; Horibus ter- minalibus latcralibusque fasciculalis subnulautibus brevis- sime pcdlccllails; bracteis lanceolatis; sepalis corollam campanulatam subaequanlibus; stigmate capitato exserlo. — Flores minuti copiosi. — Zwischen Gebüsch der dril- len Hphe auf der östlichen Seite des Teufelsberges. 59. E. tmücala Barth . 637 E. glaberrima: folils Icrnis linenrl-lrigonis erecto-ap- prcssis; floribus tcrminalibus laleralibusquc subracemosis iiutanlibus; bracleis lanceolalis laxls ; sepalls ovatJs acutls erectiusculis; corolla cylindracca sepaiis breviore, lobis crectis obtusis; sligmate capitato. — Flores nltidi rubri copiosi. — Kleinriviersberge. V. AmpuUaceae. Corolla ovala, oblonga I. Jineari- oblonga, fauce constricta, limbo palcnle. a. Anfberaecristataeinclusae. Sepalascariosacolorata. 60. E. mnrginnta Bartl. E. glabra: toliis lernls ovatis dcnsc imbricalis, pellu- cido-marginalls; floribus iimbellatis; bracteis remotls colo- ratis; sepalls ovalihus; corolla calyce triplo longiore ven- Irlcoso-conica, lobis subcordatis aciiminalis. — Caledon. 61. E. glaiica Andr. oric. vol. 1. Wctidl. eric. fasc. 26. — Aus ßrehms Sammlung. h. Anlberae avislatae incliisac. Sopala colorata, Folia opposita vel trrna, ■■\ 62. E. gJiithwsa Berg. cap. p. DD. Alf. ic. Kew. tab. 17. Wendl. eric. läse. 2'2. — Aiidronioda droscroides Linn. mant. p. 239. — Erica droseroldes Andr. eric. vol. 1. — : Franscheboekskloof, zwiscben (uäsorn auf dem Gipfel des Tafelberges in fünfler Höbe. 63. E. tcimijalla Linn. sp. pl. p. r?()7. Tbunb. fl. cap. I p. 344. — E. li^il folia Salisb. 1. c. p. 386. — In der Kluft uacb der Piaitc des Tafelberges in vierler und fünf- ter Höbe. 64. E. hdcn Rcrg. pl. cnp. p. ! 1'). Andr. eric. vol. 1. Wendl. oric. fasc. 1. — Am VN einberge bei Clasenbosch. — Zvvaricbergskloof links vom Bade aulwärls (Beil und Ludwig). 65. E. aJopccuroicIes Wendl. eric. fasc. 20. — Feuchte Stellen am (V\\^U'\ des HotlenloUsbolIandsbcrgc bei der Kluft in fiinfler Hidie. 638 — 66. E. Inevigntn Barll. E. glaberrlma: foliis ternis llneari-oblongis aculls pcllurido-marginatis ercctis iinbricatls; florlbus axillaribus ternjinallbusque in apice ramoruni congeslls; bractels rc- inolis; sepalis ovalis acuminalis; corolla calyce duplo lon- giore, lobls aculis; siylo incluso. — Calcdon. 67. E. modesta Sallsb. I. c. p. 35'2. — Zwischen Feh senslückcn der vierten Höhe am Baviaansberge bei Gna- den ihal. c. Anlherae mulicae parvac utiinque oblusae rectae. 68. E. comosa Linn. Ait. ic. Kew. tab. 18. Wendl. eric. fasc. 12. Andr. eric. vol. 2. — E. transparens Berg, pl. cap. p. 108. — E. galiiflora Salisb. 1, c. p. 383. — Oberste Hohe am schwarzen Berge bei Caledon. 69. E. hrfnncVibiiUfovm'is Andr. eric. vol. 4. — E. paveltaeflora Salisb. 1. c. p. 382. — Caledon. 70. ^.fastiglata Linn. Thunb. fl. cap. p. 355. Wendl. eric. fasc. 19. Andr. eric, vol. 2. — E. fasciformis Salisb. 1. c. p. 382. — Houhoek über dem Kloof bis Potrivier (Ludwig und Beil). 71. E. JValkeria rubra Andr. eric. vol. 1. — Zwar- foberg im Kloof links vom Bade aufwärts (Ludwig und Beil). 72. E. (hnliaihiia Linn. mant. p. 22. — E. denticu. laris Salisb. 1. c, p. 384. — E. denlaia Thunb. diss. eric. nr. 39. Wendl. eric. fasc. 19. — Zwarleberg im Distr. Caledon im Kloof links vom Bade aufwärts (Beil und Ludwig), — Caledon. 73. E. hyacinthoides Andr. eric. vol. 3. — Caledon (Zeyher). 74. E. angiisilcollis Barll. E. foliis ternis lineari-oblongis obtusis appressis apice recurvis glabris, margine cartilagineo-denliculalis; floribus terminalibus umbellalis ereclis; bracteis remolis; sepalis 639 follacels lineari-siibulatis; corolla ampullacea glulinosa, Jimbo abbrevlato obluso; stylo teniii exserlo. — Flores magnitudlne et colore E. hyaclnlhoidls. — * Caledon. 75. E. ventricosa Thiinb. eric. nr. 36. tab. 1. fig. 1. Wendl. eric. fasc. 3. — E. venusla Salisb. 1. c. p. 385. — IFranschehoekskloof in vierter Höhe. d. Antherae apice acutae incurvae, basi introrsum produclae 1. bavbatae , dorso mulicae. • 76. E. Irhyana Andr. eric. vol. 3. — Kleinriviersberge. 77. E. ampullacea Andr. eric. vol, 1. Wendl. eric. ; fasc. 23. — E. ampullaeformis Salisb. 1. c. p. 38 L — !f Zwischen den Felsenslücken der obersten Höhe (in 3ter ; Region) am schwarzen Berge bei Caledon. VI. Racemosae. Corolla campanulala 1. subampullacea. Ib Antherae mulicae inclusae. Filamenfa sub apice aristala. Sepala corolla breviora. Flores axillares. 78. E. ßavicoma Bartl. E. foliis ternis oblongis concavis glabris appressis im- V bricalis; floribus axillaribus congestis raccmosis nulantibus V glabris, pedicellis glabris; sepalis oblongis corolla subam- Ipullacea triplo breviorlbus; filamenlorum arislis abbrevia- i tis. — Similis E. pulchellae Andr. scd flores flavi, — Umgebung von Zoutendaalsvalley im Distr. Caledon (Miss Joubcrl). 79. E. piilrJirlla Andr. eric. vol. 1. — E. arlicularls Thunb. fi. cap. p. 362. — E. cadnceifera Salisb. I. c. I p. 370. — E. relioflcxa Wendl. eric. fasc. S. — In der Kapsohcn Fläche unter den Weinbergen an sandigen I Slellen. 80. E. viscarin Linn. Ail. ic. Kow. tab. 1. Wendl. I eric. fasc. 12. Andr. crir. vol. 1. — In der Fläche nnfor , I den Tigerbergen bei Rielvalley, an fcsichfen StoIIon in 5 i der Fläche ZAvischen den Weinbergen und Slcllonbosch- 5 1 bergen. — Kapschc Fläche (Dr. Fracnkl). (,40 .— 81. E. a.rllUßora Bartl. E. follls qualernis llneari-trigonis ercclls glabris; flo- ribus axlllaribus racemosis nulantlbus glabrls, petlicelüs soütariis; sepalis abbrevialis coloralls lato-ovalis subacii- niinalls; coroUa campanulata; ülamenlis submutlcis. — Habitus E. vlscariae. — Umgebung von Zoutendaalsvalley im Dislr. Caledon. VII. Empctroideac. Corolla subcampanulata. Anlherae crlstatae Inclusae. Flores axillares. Folia sena. 82. E. empetrifolia Linn. Berg. pl. cap. p. 120. Wcndl. cric. fasc. 5. — E. malleolaris Salisb. 1. c. p. 370. — Auf der Plalle des Tafelberges. 83. E. cmpctroidcs Andr. erie. vol. 2. — E. empefri- folia glauca Wendl. erie. fasc. 11. — E. pyxidiflora Salisb. 1. c. p. 371. — Auf steinigen Stellen der vierten Hohe an den Bergen bei Muisenburg. VIII. llotatae. Corollae tubus canipanulatus 1. urceo- latus, limbus rotalus. Sepala colorata lubunn corollae ac- quanlia. Flores terminales. a. Anlberae cristatae. 84. E. rlgidifolia Wendl. cmc. fasc 20. — Franscbe- hockskloof in vierler Höhe. — Gnadenlhal. b. Antherae .'irislalae. 85. E. lachnaca Andr. erie. vol. 3. — E. lachneae- ] folia Salisb. 1. c. p. 335. 86. E. ßoccosa Bartl. E. ramulis plumoso- villosis; follis Icrnis lineari-lri- gonis erecto-patulis imbricalis glabris; floribus lerminali' bus ternis sessilibus; bracf.eis imbricalis; sepalis subrotun- dis cuspidatis; antheris inclusis. — Flores albi. — Zwa»- leberg im Dislr. Caledon. 87. E. jiihata Loddig. — Zvvellondamerberg, Voor* mansbosch genannt, bis zur vierten Höbe. c. Antherae mulicae. 88. E. 1 641 88. E. conaliculata Andr. eric. vol. 3. — Grootva- dersbosch im DIstr. Zwellendam (Bell und Ludwig). 89. E. snavis Barll. E. foliis ternis linearl-lrigonis oblusis opacls palentl- bus; floribus (erminalibus laleralibusque glomcralis nutan- libus glabris; pediccllls pubcsccntibus bracteis imbricaiis sepalisque colorads; antbcris inclusls; stylo corollam sub- superante, vStigmale infundibuliforml-peltato. — Beim Was- serfalle auF der ösllicben Seite des Teulelsberges. IX. Campatinlatae. Corolla campanulala glabra calyce longior. a. Anlhcrae aristalae. * Bracleae coloralae imbricatae. 90. E. callosa Wendl. erlc. fasc. 18. — E. canallcu- lata minor Andr. eric. vol. 3. — (An E. pachyphylla Spreng, syst. vrg. p. 199?) — Saldanhabay (Brehm). — An felsigen Anhohen der 5ten Region zwischen dem Gip- fel des Tafelberges und dem Kasteelberge. 91. E. laxa Andr. eric. vol. 3. — ßaaviaansberg bei Gnadenlhal. 92. E. nigriia Linn. Wendl. eric. fasc. 12. Andr. eric. vol. 1. — E. volutaeflora Salisb. 1. c. p. 335. — E. lari- cina Berg. pl. cap. p. 94. — Beim Wasserfalle auf der 1 üsllichen Seile des '^reufelsberges. ** Bracleae remotae. 93. E. dcpi'c'ssn Linn. mant. p. 230. Thunb. eric. p. 33. lab. 6. — E. rupestris Andr. eric. vol. 2. — E. humilis Salisb. 1. c. p. 329. — In den Felsenritzen auf der Plalte des Tafelberges selten. I 94. E. persoluta Linn. mant. p. 230. — E. subdiva- Iricata Berg. pl. cap. p. 114. — E. sirigosa Wendl. eric. : fasc. 2. — E. cafTra Andr. eric. vol. 1. — E. prolifera 1 Salisb. 1. c. p. 376. — In der Fläche unter den Tlgerber- jgen bei Duikervalley. 1 7r Bd. 5s Heft. 41 r,42 95. E. cyathiformis Salisb. 1. c. p. 376. — E. laevis Andr. vol. 3. — An sandigen Stellen in der Kapschen Flüche, in der Fläehe zwischen dem Weinberge und Slel- lenbüscliberge. — Umgebung des warmen Bades bei Cale- don und am Fusse der Polberge bei Laurens (Ludwig und Beil). 96. E, pclv'iformis Salisb. 1. c. p. 376. — E. perso- luta Curt. bot. mag. nr. 342. Wendl. eric. fasc. 14. — In steinigen Gegenden der zweiten Höhe am Fusse des Ta-l felbergcs, zwischen Gebüsch der zweiten Höhe am Löwen- berge. 97. K tcnuls Salisb. 1. c. p. 329. — Zwischen Fel- senrilzen der vierten Höhe in der Kluft unterm Kasleels- bergc auf der westlichen Seite des Tafelberges. 98. E. nülleßora Berg, pl, cap. p. 96. Salisb. 1. c. p. SäO. — In sandigen Gegenden der Kapschen Fläche. 99. E. inconspicua Barth E. glaberrima: foliis quaternis fernisve lincaribus ob- lusis subtus convexis erectis subimbricatis; floribus axilla- ribus raccmosis; bracteis remotis; sepalis ovato-oblongis ciliolatis corolla anguste campanulata dnplo brevioribus; genitalibus inclusis. — Caledon. 100. E. lasiopJiylla Spreng, syst. veg. IL p. 195. — In der Kluft nach der Platte des Tafelberges zwischen Felsenlagen in dritter und vierter Höhe. — Stylus post anlhcsin ercctus. h. Anlherae muticae. 101. E. pyramidalis Ait. Curt. bot. ^ag. nr. 366. Wendl. oric. fasc. 5. Andr. eric. vol. 1. — An der Simons- bay (Sieber). 102. E. imdißora Linn. Smith, ic. ined. nr. 57. — E. serlidora Salisb. 1. c. p. 342. — E. floribunda Wendl. eric. fasc. 14. — HoltentottsboUandskloof. 103. E. absinthioides Linn. mant. p. 66. — E. vir- L I 643 gafa Berg. pl. cap. p. 97. Thunb. fl. cap. p. 349. — Hot- tentoltsholland. — Houhoek über den Kloof bis Potrlvier (Ludwig und Beil)» 104. E. brevipes Bartl. E» glabra: foliis ternis linearlbus süblus convexis erecto-incurvis; Acribus axlUaribus solltariis, pedlcellis [ folio 3p!o brcvioribus; coroUa hemispbaerico-campanulata * calycem aequanle; aulbcris exserlis; stigmale lato pellato. — llotlenlotlsholland. 105. E. hr/gipes Bar!l» E. glabra: foliis ternis linearibus subtus convexis ereclo-Incnrvis; floribus axillaribus, pedlcellis capillaribus elongatis; corolla hemispbaerico-campanulata calycem vix superante; anlberis exsertis; stigmale subaequali. — ^ Elandskloof. 106. E. galH/Iora Barll. E. foliis ternis llne.'sribus öbtusis glabrls palnlls sub- tus convexis canaliculalis; floribus minutis axillaribus ra- 'J cemosis nntantibus; sepalls abbreviatls coloralis lato-ova- 15' tis dentlculolo-cllialls; corolla campanulata profunde 4- fidaj anlberis subinclusis ; sllgmate capilato quadrilobo exserlo» — Ramiill pubescentes. FU)rcs |^lln. longi rübri. — Uitenhagc* 107. E. fristis Barll. " E. fulils lernls lineari-oblongls obtusis glabrls appres- M' fiis; floribus terminalibus sublernis brevissime pediceliatls; sepalis ovato-oblongis suljfollaceis corolla parum brevlori- 1 bus; stamlnlbus brevissiinis, antlicrls divcrgenlibns: sllg- iij male exserlo maxime infundlbullfornii- pellato. — Flores in^l sordide purpurci. — Caledonsbad. X. Lasianthae. Corolla campanulata I, ürceolala pü- -; bescens calyce longior. Anlberae inclusae arlslaloc, raro iill. rnuticae. o. Anlberae arlsl.ilae. v» j 108. E. suiiguinolenfa Kcr. bot. iuag. — Caledou^ 41 • 644 109. E. romjmcta Barll. E. folils qiiaternis llnearibus oblusis vlllosis erecto- palulis opice incurvis tlensis; floribus termlnallbus con- geslls hirsulis, pedicellls bracteatis; sepalis ovalo-lanceo- lalis foliaceis corolla tubuloso-campanulata tetragona trlplo brevioribus ; corollae limbo recurvo ; gcnitalibus inclusis. — Aus Brehms Sammlung. 110. E. incnrva Andr. eric. vol. 2. — An feuchten Stellen zwischen hohem Grase auf der Platte des Tafel- berges und auf dem Kasleelsberg^e in fünfter Höhe. 111. E. cxigiia Salisb. I.e. p. 373. — Am Tafelberge in der drilten Höhe der Stadt zu, bei Witteklippe und zwischen Gesträuch an feuchten Stellen in einer Kluft am Tafelberge bei Platte Klippe in dritter Höhe. 112. E. mitraeformls Salisb. 1. c. p. 372. — E. hlr- liflora Curl. bot. mag. nr. 481. — In der Fläche zwischen den Weinbergen und den Stellenboschbcrgen: an feuchten Stellen zwischen Gebüsch in der drillen Höhe auf der nördlichen Seite des Tafelberges. 113. E. di stört a Barth E. ramls divaricalis; folils llnearibus hirsulis palnlo- incurvis subtus canaliculalls; floribus glomeratis; sepalis foliaceis corollae campanulatae hirsullusculae lubum sub- aeqnantlbus; genitallbus inclusis. — Auf Felsenstücken in der Kluft nach der Platte des Tafelberges in vierter Höhe. 114. E. mollis Lee et Kennedy. Spreng, syst. H. p. 191. — Auf der östlichen Seite des Tafelberges bei Witteboom in dritter Höhe. 115. E. piibcrula Barth E. folils qualernis angusle llnearibus teretiusculls erectis pubescentlbus; floribus subtermlnallbus aggregatls; sepalis parvls appressls; corolla urceolafa pubescente; ge- nitallbus inclusis; antherarum arlstis glabrls. — E. molii proxima. — In der Kapschen Fläche. 645 116. E. vehitinn Barll. E. foliis ternis llncaribus erccto-Incurvls scabris; flo- ribus terniinalibiis ternis 1. solitailis, veluliiiis; scpalls par- vls planis appressis coloralis; corolla urceolala, limbo erecio; anlheris inclusis, arlstls glabris; stylo corollam subacquante. — Folia liii. longa. Flores 2 lin. longi, car- nei. — Am Fusse des Babylonschenlburmberges. 117. E. praeusta ßartl. E. foliis ternis lineari-filifoimibus oblusis glabris pa- tulis; floribus terminalibus cernuis; sepalis foliaceis ap- pressis; corollae urceolatae tomentosae limbo recurvo; an- theris longe aristalis styloque inclusis. — Corolla elegan- lissima, alba, ore auranliaco, llmbi laciniis apice nigris. — Zwellendameiberg, Voorinansbosch genannt, bis zur vier- ten Höhe (Ludwig und Beil). 118. E. incana Wendl. eric. fasc. IS. a: ramis hirsutiusculis. — Am Teulelsberge beim obersten Blockhause: in sandigen steinigen Gegenden der zweiten Höhe unweit Klasenbosch. ß: ramis incano-tomentosis, foliis niinoribus subim- bricalls. — In sandigen steinigen Gegenden hinter dem Tafelberge der Vankampsbay zu, In zweiter Höhe. 119. E. urceolarls Berg. cap. p. 107. Ait. Ic. Kew. (ab. 16. Wendl. eric. fasc. 9. — E. lamellaris Salisb. 1. c. p. 327. — Hollenlotlsholland und Uitenhage. 1'20. E. mavlJoUa Thunb. Ait. ic. Kew. tab. 14. Wendl. eric. fasc. 11. Andr. eric. vol. 1. — Zwischen Fel- senritzen der drillen Höhe beim Wasserfalle auf der öst- lichen Seite des Teufelsberges. 121. E. perlata Lee (sec. spec. aucl.) — E. aggrega tae Wendl. maximc affinis, sed pubescentia glandulosa, antheris subexsertis aliisque nolis diversa. — Iloltenlolls- holland. 122. E. barhala Andr. eric. vol. 2. — Caledonsbad. 646 1^3. E. plajiifoUa LInn. Berg. pl. cap, p. 100. Thunb. fl. cap. p. 363. Andr. eric. vol. 3. — E. thymifolia Sallsb. 1. c. p. 325. Andr. vol. 2. — Auf feuchtem torfartigem Boden beim Anfang der vierten oder Felsen-Region am Tafelberge. b. Anlherae crlslalae. 124. E. setosa Bartl. E. foliis lernis palentissimis elllplicls planls arlstatis setoso-clllatis sublus incanis; floribus terminalibus subtcr- nis umbellatis nutantibus; sepalis foliaceis planis cillalis; corolla campanulata velullno-pubescente calyce duplo lon- giore; anlheris crlstatls corollam aequanlibus; stylo exr serlo. — Corolla rosea , 2 lin. longa. Sepala appressa non carinala. — Hollentottsholland. c. Antherae muticae. 125. E. occycocdfolia Salisb. 1. c. p. 324. — Zwi- schen Felscnrltzen an schattigen Stellen am höchsten Gip.- fei des Tafelberges. XI. Urccolures. Corolla glabra ovata, oblonga, ovalis Vel sübglobosa, ore conlraclo, calyce longior. a. Antherae muticae. 126. E. punctata ßarll. E. foliis tcrnis palentissimis ovatis supra hirsulis sub- tus niveo-lanafis; floribus terminalibus ternis ereclis; se^ paus patulis corollae canipanulato-urceolatae iubum ae- quantibus ovalis coloralis, niargine punctalls; genuine un- dique tomentoso, slylo exscrto. — Simillima E. cordUae Andr. sed praeter notas indicatas floribus loifglus pediceU latis bractcisque a calyce remotis disllncta. — Zwellen- ^ damerberg, Voormansbosch genannt. 127. E. hispldnla Linn. f. suppl. p, 222. Wendl. erlc, fasc. 21. — E. hispida Thunb. 11, cap. p. 349. Wendl, eric. fasc. 27. — E. virgala hirta Wendl. eric. fasc. 15. — Kleinrivlersberge in zweiter Höhe an feuchten Stellen. 647 128. E. raccmnsa Thunb. eric. p. 31. tab. 5. Wendl. eric. fasc. 10. — E. flexi lis Sallsb. 1. c. p. 342. — Duy- velsbosch bei Zwellendaiu in erster und /vveller Höbe (ßeil und Ludwig). 129. E. capiUavis Barll. E. follis ternis lineaii- lanccolalis erecto-patulis sub- mibricatls ciliatis, sublus convcxis canalicnlalis; floribus axillaribus nutantibus raceniosis, pedicellis capillaribus elongalis ebractealis; corolla oblonga lelragona; sepalis minulls linearibus; gonilalibus exserlis. — Auf der öst- lichen Seite des Tafelberges in zweiler Höhe. 130. E. pcctinata Barll. E. foliis ternis patentissimis linearibus obtusis inar- glne et subtus hispidis; floribus terniinalibus aggregalis sessilibus; bracteis calyci appressis; sepalis lato-ovatis obtusis peclinalo-cllialis corolla laevi ovalo-pyrainidata subduplo brevioribus; gcnitalibus inclusis; gerniinc lanato. — E. tollae Thunb. niaxime afiinis, sed in hac flores duplo minores, corolla supcrne infundibuliforrnis et ger- inen glabrum. — In Tülbagbskloof (Ludwig und Beil). 131. E. totta Thunb. diss. eric. nr, 17. — E. ferox Salisb. 1. c. p. 324. — Tülbagh. — Paardeberg bei Baarl- jes (Ludwig und Beil). 132. E. innhellata Linn. Aif. ic. Kew. tab. 5. Wendl. eric, fasc. — E. lentiformis Salisb. 1. c. p. 344. — Cainlonrsrivicr (ür. Gill). — üitenbagc (Zeyher). 133. E. iiolabili.s. \\ endl. herb. Spreng, sysl. vcg. II. p. 1S4. — Ilollenlottshülland (Zeyher). — Berge bei Caledon. h. Aniherac aristatae. 134. E. snbulnta Wendl. eric. fasc. 20. — Tülbagh. 135. E. piliäifcia LInn. sp. pl. p. 507. Thunb. fl. cap. p. <365. (ncc Wendl. iicc Spreng.). — E. nudicaulis Berg. pl. cap. p. 113. (descr. opl.). 648 136. E. juncea ßartl. E. glaberrima: ramis slrlctls; folils ternls llnoavlhns €uspldatls patulis; florlbus axiHaribus raccrnosis nulanli- bus; peilicellls medio bractealis calycibusque coloralis; corolla subglobosa; anlheris inclusis; sligmale capilalo subexserto. — Flores rosei. — Groolvadersbosch im ülslr. Zwellendam bis ziir vierlen Höhe. 137. E, corymhosa ßarll. E. follis quaternis llnearibus obtusis glabrls palentl- bus, iunlorlbus deiisls snblinbricatls cilialls; florlbus Icr- niinalibus congcslis glabris, pcdicellis inedio bractealis; sepalis ovato-lanceolatis foliacois; corolla calyce quadru- ple longiore oblonga coslota letragona, limbo recurvo; ge- 'j nitalibus inclusis. — Aifinis E. compaclae. — Auf dem \ Tafelberge bei Klasenbosch. r. Antberae crislalae. 138. E. margrtritacea Ail. borl. Kow. cd. 1. IL p. 20. Tbunb. fl. cnp. p. 371. Wendl. eric. fasc. 8. Andr. eric. vol. 1. — H obesa .Salisb. 1. c. p. 375. — In der Kap. sehen Fläche unter den Weinbergen: in steinigen felsigen Gegenden zwischen dem Tafelberge und Löwenberge. - In der Kapschen Fläche zwischen Seekuhvalley und Stecnberg. 139. E. Incta Barll. E. glaberrima: foliis quaternis linearl-subfrlgnnis ere clis; floribns terminalibus aggregalis cernuis; sepalis subu- lalis; corolla urccolaia ore coniracto; gcnitalibus inclusis; aniherarum appoiidioulis subrolundis membramceis inlegris. — Flores nibvi. WO. E. pendula Wcndl. eric. fasc. 10. — Ilotlen lotlshoUandskloof. 141. E. iiiraninla Andr. eric. vol. 1. — E. gutlac- flora 3. Salisb. 1. c. p. 374. — Caledon. 142. E. Bergiana Linn. Tbunb. fl. cap. p. 370. j . 649 Wcndl. cric. fasc. 2. — E. qüadrldüra VYilld. Andr. eric. vol. 2. — E. laciiiiaellora vSaiisb. 1. c. p. 377. — Cnaden- ihalcr Berge. 143. E. rmncntacca Linn. Werull. erlc fasc, 1. Andr. erlo. vol. \. — E. bullninris Salisb. 1. c. p. 377. — E. nuilliin.beHirera Berg. pl. cap. p. 110. — In der Kap- schen Fläche z^vIscllc^ Gebüsch unicr den Weinbergen in zweiter Hidic. /3. ramis loxis flexuosis. — Zwischen Steinen in vier- ter Höhe am Ciplel des Teufelsbcrges. 144. E. mucosa Linn. Ait. ic. Kew. tab. 15. Wendl. f erlc. fasc. 4. Andr. eric. vol. 1. — E. ferroa Berg. pl. cap. [ p. 112. — An sandigen Stellen in der Fläche unter den Tigerbergen bei Dulkervalley: Iloltenioltsholland. 145. E. physodcs Linn. Berg. pl. cap. p. 101. Wendl. eric. fasc. 7. Andr. eric. vol. 1. Curt. bot. mag. nr. 443. — E. sequax Salisb. 1. c. p. 378. — Auf der Plalle des Tafelberges am Abhänge nach der ■westlichen Seile bei der Thunbergsquelle in der iiinflen El(')he. — Zwelien- damerberg, Voormansbosch gen-mnl, bis zur vierten Höhe (Beil und Ludwig). 2. BLAERIA Linn. a. Anlherae nmllcae. 1. Bl. erirnides Linn. \\ eiull. coli. L p. 73. t.ib. 25. — Erica blaerla Thunb. fl. cap. p, 358. — In sandigen steinigen Gegenden der zwcilen Höhe am Fnsse des Teu- fclsbergcs; am Löwenberge zwischen Gebüsch der zweiten Höhe: am Löwenrücken zwischen den Steinen in der 2tcn Region; in sandigen Gegenden in der Kluft der Van- kampsbay zu In zweiter Höhe? In der Kluft nach der Plalle des Tafelberges in dritter Höhe über Platte Klippe. 2. Bl. panclfolia ^Vendl. coli. II. p. 17. Inb. 43. -— t50 Bl. Iiiisuta Llchlenst. ap. Roem. et Scbull. sysl. veg. Ilf. p. 170. — Grieljesgat bis Palmielrivier (Ludwig und Beil). 3. Bl. revolnta B.irll. (an Erica turraalis Salisb. in Linn. Iransaet. VI. p. 34'2?) Bl. fülils subquoternis linearlbus paliilo-rccurvis bir- ßutis; capitulis subgU)bosis terminalibus; calyce tclrasepalo minuto bracteato; coroüa glabra, limbo revoluto ; aniberis muticis exsertis. — An feucblen Stellen der ersten Höbe an den Kleinriviersbergen. 4. Bl. s:racllis Barth Bl. foliis lernis lineari-oblongis incurvis glabris; flo- rlbus terminalibus aggregalis subcapitatis glabris; calyce campanulato; corolla angusic cyllndracea; anlhoris muticis exsertis. — Zwellendamerberg, Voormannsboscb genaimt. (Ludwig und Beil). 5. Bl. purpiwea Linn. f. suppl. p. 122. — Erica purpurea, Tbunb. 11. cap. p. 35b. — Erica cquisetitolia Salisb. 1. c. p. 342. — Auf dem Tafelberge beim Wein- berge. Zwischen Steinen auf der obcrn Fläcbe des Tafel- berges. b. Antherae arislalae. 5. Bl. incaiia Barll. Bl. tola incana: foliis lernis lineari-oblongis oblusis appressis imbricatis; iloribus terminalibus aggregatis sub- capitatis; corolla infundibullformi; antheris arislatls snb- exsertis. — In der Fläcbe unter den Tigerbergen bei Rielvalley. — Hotlentottsbolland. 7. Bl. glabclla Willd. — Erica glabella Tbunb. fl. cap. p. 364. — Erica embolifera Salisb. 1. c. p. 340. — Blaeria pnrpurea Berg. pl. cap, p. 34. — Auf der Platte des Tafelberges in fünfter Höhe am Abhänge nach der westlichen Seite in der Kluft nach dem Gipfel des Ka- stcelbergea in fünfler Höhe. 651 3. SYMPIEZA Lichtensl. 1. S. cnpitdlnta Lichlenst. ap. Roem. ot Schnll syst. vpg. III. p. 171. — Erica labialis Salisb. I.e. p. .340. ■ — ßlaeria bracleala Wendl. coli. II. p. 1. tab. 37. — Houhoek über den Kloof bis Potrivier. ADDENDA. ins. post Eric. iir. 17. 17^- E. Blonsonianae affinis. — kleinriviersberge. ins. post Eric. nr. 20. 20''- E. angustata Barll. E. foliis ternis linearibns teretlusculis palenti-incurvis liirsulls; floribus terminalibus lernis nutantibus; sepaüs fnliaceis; corolla lubuloso-conica villosa, orc conslricto, linibi minut'i lobis lanceolalis recurvis ; aniheris aristaliss slyioque inclusis; geimine glabro. — Florcs rosci i^ lin. longi. — Zwarteberg im Dislr. Caledon. ins. post Eric. nr. 13. 13''- E. acuüfolia Barll. E. foliis senis lineari-subulalis cnspidatis clongatis erecto-incurvis glabris; floribus axillaribus conferlis gla- bris, pedicellis pubescentibus; sepalis lanceolalo-subulalis foliaceis; corolla incurvo-clavala ; antbcris mulicis cxserlis. — Corolla pollicaris purpurca, limbo virescenlc. An E. purpureae Andr. var.? — In sandigen Gegenden auf der östlichen Seite des Tafelberges. ins. post. Eric. nr. 15. 15''' E. ghincescens Barll. E. foliis senis lineari-lrigonis oblusis erecto-Jncurvis glabris glaucescenlibus ; floribus axillaribus congeslis ere- ctiusculis; bracleis calyci approximatis ; sepalis lanceolatis carinatis glabris clliolatis; corolla tubulosa pubcscente; ()52 anUierls mulicls; sligmale cxserto. — Corolla rubra polll- caris. Anlherae Inclusae 1. subexsertae. — Zoütendaals- valley im Distr. Caledon (Miss Jouberl). ins. post Eric/ nr. 89. a. Anlherae cristatae. 89''- E. nitcns Bartl. E. foliis ternis lineari-lrlgonis oblusis dorso sulcatis appressis; florlbus iermiiialibus sublernis glabris nulanti- bus, pedlcellis tomentosis; bracleis calyci appressis; sepa- lis obcordalis cuspidatis carinatis ciliatls coloratis corolla campanulala parum brevioribus; aniheris inclusls; stylo. subexserlo. — Am Wilsemberge bei Tülbagh. 653 DE PLANUS IN EXPEDITIONE RÖMAN- ZOFFIANA ET IN HERBARIIS REGIIS OBSERVATIS DISSEREKE PERGITÜR. BIGNONIACEAE A U C T O R E ADELBERTO de Cf/JM/SSO. (Contlnuatio.) TECOMA Juss. FoUis digitatix. 1. Tecoma ochrocea N. Pills stellali's ochraceo-to- nentosa, ramis annolinls tereliusculis glabrls, foliis supra :alvescentibus, corollls extus praeter nervös ventris et limbi jlabris, capsulis pills longiorlbus pinnalls uberlus subve- jUtlno-lomentosis; foliis digilalo-quinalis; foliolis peliola- is inaequalibus, medio maximo longlus peliolato, cxlimis ninoribus brevissliue petiolatls) omnibus obovnlls, basi 'otundatis subcordatisqne, apice saepius oblusls, margine (•epando rarius obsolete denfaiis crenalisve, supra planis, mblus Costa venis ulrinsecus (5 — 0) subseplenis vcnulis- pe reticulatis prominentibus. i Vavietas denudata, ramis parciiis tomcntosls, foliis jilrinque viridibus, nervis lenuioribus vix reliculato-veno- I ()54 sls, suhl US pllls stellalis dissills instructis, capsulls paritcr subvelulino-tomenlosis. 'rempoie, quo floref, foliis orba. Varlat tomento bre- viorl el adpressiori uberloiique et laxiori. Pili simpllcller .shlliili, in superiori foliorum pagina faciles observalü, in pilos iongiores arliculatos et pinnatos capsularum Irans- eunt. Uherius capsularum tomenlum in calycibus, inflo- rescenliis ramulisqne lenerioribus sensinti minuitur, magis maglsqne in pcliolis neivis et pagina infera foliorum* 'Sijpera pagina ocbraceoviridls pilis stellatis sparsis instru-^ cta. Erecla, crebre ramosa, opposilitolia lege rarius in- fracla; internodiis brevibus vix iinquam bipollicaribusü Rami juniores telragoni aelate teretes evadunt. Cortckj pallidus, opacus, saepe rugosus riniosusque. Folii niaximd evüluli peliülus communis bipollicaris, supra planus, cae- terum teres; partiales magis lercles; folioll medii circiler 9 lineas longus. Foliola, margine rcpando et quasi grosse) irreguliuiler crenalo, figiira variant, apice acuininata, acu-i liora (ibinsioravo, niucronulata aut mutica, saepe rotundala' emarginataque; iiiaxime evolula maxima 2^ polK longa, 15 lin. sesquipollicemve lata. Panicula terminalis, sessi lis, confertiflora, ramis cymosis pedicellisque brevissimis calycibus laxis. Calyx semipollicaris, campanulato lubii logus, quinquedentalus, dentibus subaequalibus obtusi suhmucronatis; tomerlo detergibili veslilus. Corolla polll caris, e tnbo brevi cilyce incluso paulo venlricnso-cami panulata, paululum adsccndens, limbo amplo expanso quirtj quelobo subbilabialo, labio superiori bilobo, inferiori tri lobo, lobis rolundalls, impari labii infcrioris maximO Membranacea est, nervoso-reticulala, tubo crassior, limbf tenuior, tenerrima; exlus nervis anterioribus et limbi pilii Stellalis subvillosis insfructa; extus et intus, praescrtim ac basin loborum limbi lenuiter glanduloso-punctata; ^intui ventrali faiicis mediae parte et inde sursum et deorsun 655 dcnse villosa. Stamina fertilla qualuor dMynama inclusa, quintum dorsale sterile breve et debile. Filamenta imae fanci iina serie inserla, ibidem vilHs arliculatis rarls bar- bala, caeterum glabia, subulala; venlralia longiora, polll- cem longa. Antberae lobis anguste elliplicis discrelis sa- gittatae. Disciis hypogynus placentiforniis quinquesülca- tus; germen oblongum ; slylus sursiim altcnuatus, stamina superans, inclusus; stigma subspalbulatum bilamellafum. Capsula siliquaeformis, utrinqae attenuala, curvula, 5 — 10- pollicaris, latiludine 9 lin., coriacea, vestita tomenlo spisso rigido; faciebus loculicide dehiscens; dissepimentum libe nun, angustius breviusque Capsula, subcarnosum, crassum planum, juxta margincs semiulferum. Saepe nodosum ob- scrvatur, crebre et crassc nodosum, nodis sublignosis carne immcrsis: larvarum habilacula. Seinina plana, alata, laevia, pallide straminea, transversa, dense imbricata : cor- pus 4 liueas longum, semipollicem lalum, lalitudine cum alis plus pollicari; umbilicus basilaris, linearis, tres fere lineas longus; raphe inde assurgens; embryo (in siccis) niger seu atrovirens, cordato-reniformis, planus, radicula brevis exscrta, plumula minima inlcr cotyledones subfolia- ceas latente; mediam corporis aream oblinet, immaturus Torsltan eo minor. E. Brasilia aequinoctiali misit SeÜow fructiferam flo- enlemque, sub antbesi foliis carentem. Specimina e Bar- )accna bic etiam pertinere videntur. Obs. Huic affines Bignoiiiaceac (arbnreae foliis digl- atis?) plures dum foliis decisis lugent floribus ornantur, lunc difficiles eludnnt scrutatorem. Taliuni specierum luarum specimina florcntia reponinuis. 2. Tecoma ffZ/vör, N. Foliis digilalo-septe-, ranus quin- latls; foliolis longe peliolalis inaequalibüs, mediis ellipli. |!»s rarius ovatis, exliuiis minoribus inaequllateris, latere ixterno breviori et angusllori, omnibus subacuminatis acii- 656 — tis, basi et acumlMC InJcgerrimis, laleribus inaequaliler denlalis, denlibus dilatafis brevibus mucronulatis, infera pagina dense lomentosa Candida, siipera glabrescenle. Erecta. Rami teretinsculi rugoso-slrlati, internodiis bi- et Iripolllcaribiis, ad nodos paulo compressi et dila- tati; juniores cum peliolis communi et partiallbus albo- tomentosl, demum calvescentes: Folii maxime evolutl pe- tiolus subsemipedalis, basi crassior latlorque, sursum paulo aitenuaius, supra planus, dorso convexus et sliiatu§ seu levller sulcalus ; pelioli parliales canallculali ; medlus ma- ximus bipolllcaris, foliolum gerens qnlnquepolllcare, lati- tudinc plusquam bipolllcari; foliola exllma subbipollicarla, pollicem lata, pefiolo polllcc breviorl; costa, venae penna- iae nlrinsecus subduodenae (8 — 18) reteque venosum supra, paululum inipressa; costa subtus prominens, venis to- iiienlo opacatis vix prorninulis. Specimina florenlia desi- deranlur. Inflorcscenlla (sub fructificallone observata) pa- nicula latlor quatn alta est, basi praesertim ramosa, ramo ccnlrall quinqucpollicari. Capsula siliquaelormis, ulrinque, acuta, pedalis longiorque, pollice angustior, irregulariter sulcato- striata seu rugosa, tomentosa, aegre calvescens, corlacea, medils faciebus locullcide debiscens; dissepimen- lum liberum, angustlus Capsula, carnosum, crassum, nie- diis faciebus carinatum seu potius seclionc transversa rbomboideum, marginibus seu juxta marglnes semlniferum. Semina superiorls speclel at mlnorls altltudlnis, densisslmei imbrlcata, corpus dlmidlam clrciter dissepimeiiti lallludlnem allum, ala corpus excedenle, sie ut ab utroque ejusdem faciei latere semlna transversa sibi invicem ala vix cor- '' pore incumbani; corpus tres lineas altum, semlpollicem lalum, alis adjeclis pollice latlus. Brasilia aequinoctialis. Sellow. SPA- 657 SPATIIOÜEA. Auct Speciebns collalis, qiiac ah auctorlbus Spathodcae sub slgno militari cogunlur, iinlus fallacl characteiis vin- culo, calyce iicmpe iisso, consocialas esse slirpes cacle- nirn flore et frucUi Inter familiäres diversjsslnins, nemo non falcbihir, iJoJichnndrani noslram, cul lorsitan ame- riconanim pliiros crunl adniimerandae, ulriim pro generls cboolicl si!bi;;encre, an pru gcnere proprio habcas, nullius est niomcnli. DOLICHAINDRA. N. Calyx tenuUcr membranaccus, spalbaceus, laxus, vlx inflalus, a parle nervi dorhaüs cgregii reell tenulter acute npiculatiis, aulicc a suinnio apice ad medium usque fissi- iis, (dorso sub anlbesi inlegro, acute Icnuiler acunilnalo, nee cucullalo). CoroIIa lubulosa, Icviter antrorsum arcuala, inrcrnc ubi si;)in!iiircra paululum coarclata, sursum sensim laiilulum aiupüala, rlngons, liuibo oblique bilabialo quin- juclobo; lobis roluudalis, labil supcrioiis porrccli duobus ulscendcnlibus, infcrloris laleralibus rellexls, inlermedio leütxo pnicnic. iSlamina ferlilia quatuor didynama ex- oiia, anterlora longius; Ulajuentis basi barbatis; aniberis lüoculavibus^ li»culis discretis parallclis peudulis; riidimen- uni quinli dorsaüs capillare, debile, inclusum, lerliam L'rliliuui paricni vix acquans. Discus bypogviuis seml- lobosus; gcrmeu lauccolaluni ; slylus filiformis, oxserlus, UDgiora aequans slamina; sligma bilanicllaluin , Jamellis ^iguste lauceolalis acutis. Capsula silicjuaerurmis , com- icss'i, lauceolala, utrinque acula, subcoriacca, laevis, facie- i jus locuütide dcluscens. Dissepiuientum subcoriarouui Iminlme suberosum), margine lumidulo, utrinque ulrinse- [us juxta margincm scmiuiicrum. Seniina, plana, alala, »nsversa, numerosisslma, pluribus scriebus densissime >ii-)rtca1a, a'tJtudiuc diniidiaui di^^t-^pinicnii latltudincm '!• B.l. 5s lieft. 42 I 658 neqiianlia , lalilurline cum alls Iriplo quadruploque majori. Corpus snborblculare, paulo latlus quam allum, oculo ar- malo tenulssime rugulosum, brunneum, fade concaviuscula iimbilico elliptico, nee lineari, nolata, l'asciculum vasorum ' (raphen) apicem versus emittcnle. Ala tcnuissime membra-' nacea, diaphana, quasi caplilos e corpore Orientes radlatos conncctens; rugulae corporis sirniliuni capillorum rudi- menla. — Pedunculi cynioso-lriflorl in apice ramoruni. Frutcx scandens, opposililolius, foliis conjugalis. 1. DoLiciiANDRA cynatichoidcs N. omnibus parlibus, corollis eliam glaberrinia. Rami tenucs, teretcs, lenuilecj obsolete siriali, inlernodlis sesqui Iripollicaribus. Foliä;f conjugala, saepe cirrbosa, cirrho iripartito. Peliolus com- munis compressiusculus, patens (foliorum lloralium refle- xus), tres lineas pollicenive longus; parliales crassiores, teretcs, subcirrboso-ilcxiles, breves, vix qualnor lineas longi. Foliola ovala et ex ovalo lanceolala, subcordala, acuta, subpungenlia, inlegerrima, pergamentacea, firrrsia, reliculalo-vcnosa, venis primariis ulrinsecus 6 — 8, rete vasculüso ulrinque prominente; nervoso-subcarlilagineo- marginala, costa media marginibusque in mucronem vali dum productls, margine undulalo-crispatnlo; breviora latiora occurrunt, sesquipollice breviora latilndine subpollf cari, et longiora simulque angustiora 1\ poll. longa pollice angusliora. Inflorescenliae apices ramorum ornant, pani- culam foliosam referenles, ramo axili tardius evolvendo. Pedunculi patuli, ramo similes^ foliasuperanles^ bipollicares, ad bifurcationem bracteis instructi ellipticis, mucronatis, membranaceis, coloratis, caducis, dimidium circiter caly- cem floris alaris pedicellali aequanlibus; rami collaterales patuli, pollice breviores, similibus bracleis sub pedicello terminali instrucli. Pedicelli 2 — 5 lineas longi, flexiles, adscendentes. Flores collaterales faciali seu ventrali parte axin spectant, calyce integre stamine impari aborlivo labio 659 qiie corollae fornJcalo porrcclo genllall,! l'ovente extrorsura versis, sie iit lloris quodanimoclo resuplnaLi partes alii aiiclores alils diccre nominibus queant. Ca]yx lenaiter rcliculato-nervosus, nervis, dorsal! excepto, infra apicerti evanescentibus, cum apiculo seu acuniine polllce longior. Torolla a basi ad extremum labiiim superum 2^ poll. lon- 2,r>, llmbo stibpollicari, genitalia extremum labium superum pauIo superant. Tubus corollae ex auranllaco sordide ru- ber, liinbus ex purpureo ruber, lubo saluratior. Anlherae pallidae. Capsula Iripollicaris, 9 llneas lata. Brasilia exlratropica. Sellow. Specics wictonnn. Fructii ohscvvaio. * IntegvifoHac. 1. Si'ATiioöEA magnolioiclcs N. Inlcgrifolia, erecta, ^laberriina, inflorescentlis loliisquc ienuiorlbus Icnuissime :rebre, adullis inconspicue sparslm lepldolis (lepidlbus «üb microscopio composilo demüm conspicuis); folils iiagnis lanccolatis oblusis in petiolum brevem decurrentl- :»us ccrlacels planis; costa media venisque prlmariis pa- '.cnlim arcunlis ulrinsecus l^ — 15 subtus pvominentibuSj i^enulis reliculatis prominulis, margine redexo; cymis pau- ?.ifloris lerminalibns liinc alaribus, calyce spalhaceo, basi üoriaceo , apicc menibranacco, sub vernationc obliquo, illera faele gibbo, altera recio rcborsunique cucuUafo, >ub anlbesl laleraliter irregulariter laccralo-ßsso; corolla emriler menibranacea glabra rccta iulundibulirormi tubae- ormi, linibo amplo subaequali baud proruiule lobalo, Capsula siliquaeiormi apiculata latcribus loculicidc debis- :ente, dissepimento piano, ufrinqne ulrinsecus seniiniroro; »eminibus planis alalls transversis dense imbricatls. Rami crassi, teretiusculi (obsolete tefragoui obtusati- 5uli), clnerei, albo-punctaf.i seu striolnti, liguo tenui. cavö' ntiedullari amplo; infernodils brevibus pollicaribus sesqui- polllcaribusque, folils (pseudo-) opposilis. Juniores com- 42 * 6G0 pvcssi, üd nodos pnulo dilntnlt. Ftdia 8-pollicarin, lalllU' «line 2^ — 3 pol!., peliolo ^l-li«cail- miicronulala seu mu- iica, erccla. Cnlyx lere polllcarls. Corolla tripollicaris et iillra, praeserlim limbo ienera, nervoso-venoso- reticulala, venhili parte i'nlus puberula, ad inserlionem slaminum breviter villosula; tubus sie dictus calyce inclusus, brevis, 2 — 3 Jineas longus. Slainina ferlilla didynama Inclusa, , anterlova longiora vix dimidiae corollae longiludlne; an- iberaiuiu loculi divaricati; lilamenla basi parce barbata; qninliiivi c.islralnm iillforme, lerlilibus minorlbus vix bre- vins. Disriis livpO£j;vnus mediociis; gerinen tercs, lepido- tum, in stvUini nuduin abiens longiludine slaminum, slig- iTiatis laiiH'lli.s lan(,'colalis. Immalura observata est Capsula; quintpic pol!, longa, 7 lineas lata, ulrinque attennala, lae- vis, parop lt>pidola, coriacea. Brasilia acquinoctiaüs. Sellow. j Fi'ii-ctii drßcicnte, Tnlegi'ifoliae. 2. Si'ATHOPEA ohlus'ifol'ia. Bigiiojila ohtus'ijolia. Laio.? Enc. 1. p. 4 IS. (ilaberrinia, inlegrifolia . psondo-oppcsilifolia; foliis crebris opposiiis allemisque pelioialis basi acutis abovalis oblnsis coriaceis, vi\ discoloribiis, snpra nitidis, sublus opacis, marglne reflexo, venis concüloribuvS primariis ulrin- secus snbdnodenis intra margincm anastomosanlibns venun lisquc rcliculatis subtus prominenlibtis. — Calyx spalba.!^ ceus, laxus, coriaccus, ncrvosus, irrcgulariier denlaUis et altero lalere fissus (fissnra nunc dorsali nnnc faciali nunc lalerali), pollicem longus. Corolla praeter lobos linib», interiori facle snbsericeo-pubcscenles, glaberrima, inferne coriacea, c lubo brevi incluso, fance panlo coarclala, an- trorsum curvalo-subinfundibuliformis, limbo niembranaceo reljculalo quinqnelolto bilabialo, lobis rolnndatls, eroso- denliculotis, praefloraiione plicato-in»bricalis, inq>ari interiori 001 implicato. Slain'ma qualiiov didynania iiichusa, filanicntis ebarbalis, aniheris sagillatis, riidimenlo quind miniino. Discus liypogynus crassus; gcrmen brevilor pyraniidalnin; slylus slaminlbus longior; sligina bllanicüaluin, lainellis rhonvboicleo-latc lanceolalis obliisis. Brasilia inlratropica. 8c!Io\v. Obs. V'^enis crebeniinis Iniiiicrsis diHerl Jjh;iioiiia cassuioides Lani. 1. c. hcib. \V, 11415. lloic et IVuclu nubis ignoli«. Blgnojiia latisiliqua Von. ¥a\c. \). p. 632. e brcvi ! d€scriplii>nc ab ulraque dlversa videlnr. -FruGtti late ova- to, quo ad fabricam indescriplo, a ßignonia reccdeuleiii credercs. ** FoUls digilniis. o, Sj'AThodea vermcosa N. Foliis digilalo-qulnalis, foliolis petiotalis iiitegenlnils^ ex »vata acuta basi lanceo- IhIIs, antror^uni angiistalis acuuilnalls acului, glaberrhnis subvcrnicosis ineiubranaceis pemiiiiervils, veni's wirlnsccus S- — 12, vcnulis subniillisj paniciila Icrmuiali foliis bie- viori vcrnlcoso piibcrnia; ramis cyiiiosls; bractcis linoaii- bus caducls; caFydbus spatbacols vernk'osls anlice lissls (conicis oblique truucalis) mavgiueni veisus louuiler mem- bvanacels pcllucidlsque; coroIlJs cauipanulatis IcnerrHiiis puberulis. ; Arborea vidgtur et erccla. llaml foicles, inlernodiis bcpvlbus (poILlcaribus scqni[)jjllicarii)u.s(pic), grlsei; liorno \>m{ vcFuieosi, fuscosccn };(•;•, ad nodos comprcssiusculi, iineolis scu punctulis albis nou seuipei- c\poilcs. Folia ipseudo-oppo.sil.T, opposila. Pclioli 4 — 0 pidlicarcs, supra canaüculali, caelerum terelcs, obsolete slriolali. Foliola solllo njore iuaequalia, exleriora paiilo decrescenlia et brevius petiolata, maxirna subseuiipedalia , 1] pol), lata, ipcllolo 1^^' polt longo. Piinicula terminalis sessiiis, pelio- Jis follorum caui siipaulium saopc bicvlor, lamis bis 662 dlcholomls, ad dicholomias compressis puberulisque; bra- j cteolis llnearlbus subcaplllaribusque, summJs rainulürutn ■* coUaterallum basin calycls atlingentibus superanllbusque. , Flores erecti. Calyx a basi ad apicem decem circiter li- | neas longiis; saepius summo aplce disrupto vel oblileralo, i rarius inleger deprehendUur; apcx oblusiusculus. Corolla ( e tubo brevl cnlyce incluso qualuor circiter llneas longo ■. campannlala, liinbo subaequall in siccis aegre recognos- i cendo ; 15 circiler lincas longa, exlus sursum et llmbum i versus glandaloso-puberula; inlus in superiori tubo et, fauce, ubl slamlnlfera, pubcscens, ipsis filamenlis vix bar- ( batls; ventrall parte vlllosa, caeterum glabra. Stamina i fertllla quatuor didynama inclusa, antberls bilocularlbus j sagitlatis; rudimcnlum quinli caplllare, debile, breve. Discos hypogynus placentiformis; germen oblongo-conicuni s. pyramidalum, biloculare, multiovulatum. Stylus, germi- . nis prolongatlo, stamliilbns longior; stigma bilamellatum, lamellis binccolalls ac-!jlls. 1 Brasilia aequlnocllalis. Sellow. BIGNONIA. Jiiss., Kuulh. Fniclii ohscrvnlo. * Foliis iernalis ronjugfüisque suhcirrhosis necnon (ra- movuin pracscrtlm ii:Jcviorihus) intcgcrrimis. 1. BiGNONiA cJilca Hß. pl. acq. 1. p. 107. t. 31. Herb. W. n. 1142'2. (Sprcimen autographum). HIc ellara perllnel: Bignonln tv'iphyUa Herb. W. n. 11449. (non LIn. ) Speclmen Bablense Iluffmannsegglanum a Siebero missnni. De folIIs c ßonplandio pinnalls perspicacissimus Kunth dubium moveiis rem acu tcliglt. Folla enim sollto more ternata conjugaloque subcirrbosa; ramus pro follo habeba- tur. Calyx in alabastro integer, verllcali parte tenuilei membranaceus , sub anlhesi saepe ad dimidlum usque ob- • 663 lileraliis, marginc leiiulori infegerrimo üuncatus, ul a jjonplandlo adunibralus descriplusque; sacpe eliani apicali parle persistente allero lalerc fissus, calyx oinnlno Spa- ihodcac auctorum; necnon irregiiJariler l)il"ulus et pseudo- bilabiaius occurit lacerusque. Quos diverses Status in di- versis unius ejusdcmque paniculae llorilms observabis. Hac siinilibusque specicbus magis aiagisquc intiiiualur character gencriciis Spaihodcac anct. — iScniiiia jiixta quemvis disscpiinenti marginem uniserialia. FJorcntem IVuclifcramquc pluribus locis leclani misit Sellowius noster. 2. BiGNONiA unguis L. Scbleclil. Linnata 6. p.7o3. — M. aequinoctialis Sieb. IMart. 164. nee Linn. Specimlnum in Brasilia exfratropica pluribus locis coUectorum copiam nobis Jargitus est Sellowius noster. Uberinra nonnunquaui ioliis luxuviant solilo majoribus dcnticulatis^ Calyces inflali nunc niajores nunc minores, in nostris brasiliensibus saepe maxinil. Spccimen adest |e Brasilia inlralroplca singulare: truncus crassilie digiti, niore Ileilcrac radicans, ramis abbicvialis inshuclus fasci- culos fulioruni pedunculoruniquc tridororuni gerenlibus, !calycibus ininoribus, ujinnsque intlatis. 3. BiGNONiA clongata \s\\\. Eclog. 2. p. 45. t. 1(). Capsula nobis adest noc perlecla nee nialura, sulfi- cLens lauien ad genus recoguoscenduni; falcato-lanceolala, utrinque attenuala, scctione transversa subquadrangularis, jvalvis angulo obtuso carlnatis; coriacca, lomenlosa, Iripol- ilicaris, utraquc valvaruin facio uiedio quiiupie circiler lineas lala. Dissejjimeuluin paijallehnn, planum, lenue; semiiia densissime imbricata. 4. BiGNONiA pulchella N. Scandens; ramis terelibus strialis cinereis, junloribus cum pcdimculis peliidis cosla- que foliovum pubcscenlibus, axillis venarum barbalis, icdiis calycibusque ciliolalis; foliis lernatis conjugalisque subcir- i)6i . — ' rhosls, follolis pefiolalis ovalls mncronalls, lateraiibiis sub- 1 inaequilalerls subcordalisquc; cynia pauci- et laxlllora ler \ minali sessili; calycc cylindraceo quinquenervio quinque- ,i denlalo, denlibus acutls ciispidatis; corolla e tubo calycem ./'. pauIo snperanle veiitiicoso-campanulala, extus pubescenle, I lobis llnibi ovalis aciiminalis aculis. Pubes cancscens e pllis brevibiis reclis et ciirviills, | patentibus et subrolrorsis j c'ulein pill paluli et anirorsi r ciliae sunt follorutn et calycls. Rarcsccns et minuta Iran- Sit pedunculi pubes in calyccin glabresccntcm : glabrescit et utraque follorum pagliia, pilis raris in venas et venulas excurrenlibu.s; barba axillaris vcnarum e similibus at paulo longioribus pilis conslal. Raini punctis lumidis albis cre- bre sunt adspersi. Folfa opposita. Peliolus 6 — 10 lineas longus; parlialis folioli iiiiparis communem subaequans; eollaleraliuni eo breviores; filiformes omnes et rainulo Slibsimiles. Foliola variant ligura, in aliis lale ovata et obiusa, lateralia valde iiiacquilalcra, subcordata, lalere ex- teriorl ampliori loboque basilari deorsum produclo, sesqul- pollicem longa, 10 iineas lata; in aliis ex ovata aequaliori basi antice producta et anguslata, acuniinata, acuta, bipoU licaria, lalitudine 9 üncavi. Mcmbranacea sunt, penninervia et reliculato-venosa, vcnis utrinsecus 6 — 9 et rete venoso utrinque leviler proniinulis. Cirrbus dum adest simplex. Rami cymae pcdunculive sub anlhesi filiformes, laxi, 9 cir- citer llncas longi; bifurcalior.es solilo more bracteolis gc- minis instrucll ; bracleola insupcr solilaris medium pedun- culum ornal, lincari-lanceolata, subsquatuacca, pubescens et clliata, 2 — ^3 lineas longa. Calyx duas lineas longus, denlibus triangulavibus aculis nervo excurrente cuspidatis, sinubus arcuatis. Corolla sesquipolllcaris, limbo qulnqne- lobo subaequall subbilabialo, forma loborum insignis; extus et in interiori limbo solila arliculala et viscidula coroUarum pube vestita; intus fauce gUbra, villis seu pilis 665 paucis nervös nnleriores munienllbus; in supcriorl lubo piibescens. Staniina didynama inclusa generls, basi bar- bata, lobls onlberae divaricatis; rudimentum quinll breve et debile, apice curvwlum. DIscus bypogynus carnosns; germen tcres, in slylum abiens slaminibus breviorcm; Stigma bilamcllatum, lamellis lanccolatis aculls. Capsula slliquaeformis, compressa , linearis, utrlnque acuta, apice aculior el mucronata; pedalis, latiludine 4< linearum; Jacicbus planis subconcavis, nervo nicdlo tenui obsoleto, lalcribus oblnsis ; glabra, laevis, brunnescens, coriacea, bi- valvis, lateribus a basi dcbiscens, valvis deciduis superstite I nervo lalerali. Dissepimenluin parallelum, liberum, pla- num, tenue, laeve, margine pauIo crasslus, e duabus la- mellis conslans; juxia margincm utrinque «trinsecus sim- i plici Serie seminiferum. Semina transversa, complanata, I alata, tenuissima, laevia, altiludine latiludinem dissepimenli aequantla, alis aucta ter et qualer laliora quam alla sunt; corpus fuscum, ala etiam leviter fuscescens; umbilicus I parvus, lunulalus; raphe insignis. Brasilia inlralropica. Scllow. 5. BiGNONiA ciiprca IN. Calyce cum pedicello pllls brcvissimis simplicibus curvulis acutis tomenfoso, cosla i Ibliorum juniorum snpra iisdcm pilis puberula, corolla extus pllis articulatis pubesccntc (s. tomentosa), caeterum gla- berrima; ramis tereliusculls, foliis trifolialls conjngalisque subcirrbosis , cirrbo simplici; foliülls ex ovala obtusa basi i . ... filanceolalis angustalis acuminatis, acumine acuto s. obluso saeplus mucrnnalo, reliculalo-venosis, rete in supera pa- Iglna crassiori, venis primariis ulrinsecus 6 — S sublus pro- minulis, margine reflexo, consistentia laurina, colore et .' |nilore (in siccis) cupreis; panicula terminali pyramidata, I calyce - obconico subcylindrico aequali subtruncalo quinque- denllculato juxla njargincm sparsim glanduloso, corolla j Irecta e tubu colyccm paulo superaute campanulato-dilalala. i 666 ' a. Grandißora corollls parclus pubescenlibus Icne- \ riorlbus, minus inllalis, 16 llncas longis. '\ j3. Parvißora corollls tomeatosis opacioiibus, magis | inflalis, S lineas longis. Rami obsolete Jetragoni, obsolete slriolati; juniores ij in siccis purpurascentcs, liiicolis albis noiali. Petioli, ut J planlae scandenlis, longitudinc variabill semipollicares, ! pollicares bipollicaresquc, angulafi; partialcs subseinipolli- | cares, canaliculati; inipar iolii Irifoliall seiiiper longior. ( Foliola maxime evoluta spcciininum iVuctiferoium trlpolli- | caria, 1 p. 4 1. lata; ilorentium et apiccs ramorum versus , angusliora minoraque. Panicula ihyrsoidea, ramulis terlii, j ordinis cyinoso- bis bitidis, floribus ereclis. Bracteolae, deeiduae in conspcclum non veiiiunt. Calyx vix duas lineas longus. Coroila, limbo quinquelobo, subbilabiata, lobis ellipticis apicc rotundatis obtusis vel (in «. ) acumi;. iiulatis, labio inlcrioii longlori; inlus, praeter linibum et inserlionis starainum zonam , glabra. Genitalia inclusa; stamina fertilia didynama qualiior rudimenlumquc quinifi una seric imac fauci inscria, ibidem barbata; iilamenla tili- formia glabra; antberac biloculares, loculis linearibus div». ricatis. Discus hypogynus carnosus; gcrmen cylindricum, glabrum, in slylum abieiis slamina superantem; sfigmatis lamellae lanccolatac parvac. Capsula siliquaeformis ge- iieris ut in superioribus descripta, ad scptem pollices us- que elongatn. lalitudinc semipollicari, ob(us:uscula, nervo valvarum medio insigni marginibusque tumidulis; brunnea, glabra. laevis; scmina generis utrinque ulriusecus uniscria- lia, altlludine latitudinem dissepimenli aequanlia; corpus illis fuscum, 4j lin. altiim, 9 lin. lalum; umbilicus sub- sagillalo- linearis trcs lineas latus; rapbe insignis. a. E. Brasilia aequinoctiali florenlem fructiferamque misit Sellow. [i. Ad l'rclum Stac. Calharinac Brasilia liac ipsi legi- 667 mus corollls cacrulois florentem, scandentcmque in avbo- ribus. 6. BiGNOMA pcrforaia N. Ramis obsolete lelragoiiis pedunculis et petiolis releque vasculoso foliorum subUis subtomenlosls, pllis slmplicibus articulalis, supera foliorum pagltia calycibiisque glabrescenlibus , coroliis lubo ctiani puberulis limbo pubescenlibus, folils pellucide punctalis pcrforatls, sublus lepidolis, poris squamula radiala concava operculalis; ioiiis Irit'olialis conjugallsque el (rarius) sub- cirdiosis, ciiTlx» slmplici ; foliolis basi oblusis, apice sae- pius obtuse breviter acuminatis, membranaceis venosis reliculato-venosisque, veuis primariis utrinsecus quinis (4 — 6), infima obliquiori e peliolo orta; impari elliplico; paribus ovatis inaequilaleris, lalere exteriori amplioii; racemo terminali abbreviato; calyce lenuiter menibranaceo inflato physaloide margine lacero; corolla recta e üibo calyccm subaequanle cainpanulaio-dilatala, limbo subae- quali; capsulis longisslmis angustissimis glabrescenlibus. Ilami subgraciles, erecli, bracbialim ramosi; adulli calvescentes, internodiis subtripoUicaribus, iuxurie rarius i ad semipedcm fere elongalis; ramuli saeplus ramo malerno crassiores. Folia trilblinta rariora ramos steriles oruant. } Peliolus communis maxime evolulus subpollicaris impar pauIo brevior, collatcrales scu conjugali semipollice bre- vlores, Foliola maxima Iripollicarla, scsquipoHicem, lala. iFlores erecli; pedicelli subsemipollicares sullulli geminis- ;que mcdio inslrudi bracteolis subsetaceis brevibus. Calyx inaequaliter irregulariler lacerus, subsemipollicaris, iundo |villoso-pubescens, pube anlrorsum evanescenle. Corolla bipollicaris, Icnuiler membranacca; tubus circiler 5 lineas longus, sub faucc coarlatus, extus ibidem uberius pubes- jcens; limbus subbilabialus, quinquelobus, lobis ellipllcis j brevibus exlus el margine intus pubescenlibus; oumis corollae pubc solilo more brevior et subglandulosa; intus 668 ; glabra, ad inserlionem stamltmm et paulo inferlus sub- i pubescente-glandulosa, lilamenlis glandulls iisdem adspcr- j sis, inininic barbalis; gcnltalla Inclusa; staniitia dldynama J fertllia et quinli stcrilis rudlmenluiii iina serie inseria; j antherae lobls divaricalis. Discus liypogynus carnosus; germen teres temiisslnie gramilosiim scu furfuraceum; sty- ' Jus fdiformis st^mina supcrans, lamellis sligmalis lanceo- j lalis parvis. Capsula generls siliquaefornils, pedalis bipe- dalisque, vlx lies llneas lala, basi oblusa, aplce altcnuata acuta, faoiebus s. valvls oblusangulo-convexls, laleribus s. aclebus aculis; nigra, junior sublomentbsa, maturitatc cal- vescens; valvis eorlaceis deciduls; nervo marglnali persi- stente. DIssepimentum parallelum, liberum, lenuc, laeve, nllidum, e duabus lamellis niembranaceis conslans; juxla margines ulrlnque unica seric semlniferum post dlssemina- tionem cicalrlsalum, cicalrlclbus imprcssis margini paral- It^is, medio laliorlbus, ulrlnque anguslalls. Semina trans- versa, dilalato-llnearla, plana, lenulsslma, laevla, slraml- nea, corpore vlx opaciorl levlter fuscescenli; alllludlne bilineari latlludlnem dlsseplmenll aequanlc, laliludlnc 10 linear!; extremis alis subpapposo-lacevls, E Brasilia calldlorl mislt Sellowius. 7. BiGNOMA physaloidcs N. Tomentosa, follls supra velullnis, subfus lanugiiiosls, corolüs prtbescenllbus; ramis terctibus tcnuiter strla'.is fislulosks; folils lernalls canjuga- tisqne subcirrhosls, clrrbo simpllcl; follolL subcordato- ovalis aculis tri- et mulllnervlls venosis et rclJculato-ve- nosis, venis ulrlnsecus praeter nervös subqualernls; con- jugalls inaequilatcrls, lalere exleriorl ampliorl; racemo terminall abbrevlato scsslll; calyce physalolde Inflalo quin- quenervio qulnquepllcato qulnquedentato; coroUa pubes- cente (ima tanlum basi glabrescenle) rccta a tubo calyec breviori paulo coarclato campanulalo-dilalata, plicis vcii- tralibus duabus, limbo subaequall. - 669 R. pcrforntnc maxime affinis. Bracliiatim ramosa ex in/lorescentlisque diolioloma, inlernodiis semlpedalibus spl- thamaeis longioribusque, ramis crassiorl basi maternum ramum nonnunquam siibaequanlibus anüorsum altenuatls. FoHa rar'ius Irifoliala, utplurimum conjugata, internodlis mullo breviora. Peliolus communis subpoUicarls, rarius longlor, partiales semlpollicc ut plurimuni breviores, im- pari dum adest communem subacquanle. Follola 2^ poll. longa, Ij lala, majoraque. Pedlcelll inferiores subpolli- cares, bracteolis allcruis filiformibus longlusculls 1 — 3 in- slrucli. Calyx scmipolllcaris majorque. Corolia sesqui- pollicarls longiorque; limbus subaeqnalis, subbilabialus, quinquelobus, extus vix densius ac faux piibcscens, intus glanduloso-puberulus; faux iiilus glabra; ad inserlionem slaniinum et paulo infcrius glanduloso-pubcscons, ipsis filamenlls basi glanduloso-pubcsccntlbus nee barbatls. Cenilalia inclusa. Slamina ferlllia didynama et quintum slerile una serie inserta; hoc filiforme, apice incrassatum, dimidlam fere fertillnm breviorum longlludlncm aUingens. Discus hypogynus carnosus, crassus, placentiforinis, leviler lobatus. basin germinis ciiigciis. (iermen tcres, tomenlo- sum. Stylus gcrmini conlinuus, glaber, sursum attenualus; lamcllae stigmalis obovnlae, parvae, aculinsculao. Capsula, e rellquiis unliis anii70 vlx suhcordalis, marginc inlegerriinis rPpandls et repamlo- denlalis, snpra nl'.idulis pubernlis scabrido-calvescentibus, siiblus cum petlolls subtomentoso-pubesccnlibus, venosls cl reHciilalo- venosls, venis prlmailis ulrinsccus 4 — 6 suh- liis promincnlibus ; panlcula terminal!, calyce mennibranaceo parvo cum pcdiccüo glabriusculo, alabastri obconico-cupu- lilormi Irnncaio, denticulis quinque barbatls, fioris laxo liiubo amplialo snbrolalo - campanulato; corolla tenera, praeter limbum pilis brevibus arliculalis in alabastro ad- prcsse a!bo- lomenlosum , siib antbesi pubernlum, glabra, ! rccia. subcampanulnlo-infundibuliformis, e tubo calyccm ! plus dnplo suj;cranlc vcntricoso-inllata, lobls limbi subblla-i biali clliplicis obtusis inlegerriinis. Rami grisei, teretes scu obsolete tetragoni, teninler obsolcie sirloloti» Recti strlclique sunt, qui paniculis pa-| Ullis foiia siipcranllbus e foliorum omniuni axillls ornali! paiiiciilnm divitom supradecomposilam sistunt, infera parte toüosam. Folia ramorum inferiora sacplus simplicia, snpe- rlora conjngala; clrrbi rarlus observanlnr. Peliolus com- rmrnis scsqiii — trcs lineas longiis, partlales longIores> lolii simplicls commnncni cum parliali folli conjngall subae-i quans. FolIa seu foHola rnagnitudine et fjgura luduni; maxinic cvühita bi- Iripollicaria, latiludlne polllcarl ses- quipolllcari inajorlque; apiccm ranii versus decrescuni; spcciminum florentium ulrinque acutiora, fruclifcrorum acutlus acumlnala, margine repando-dentala. Ramuli in-! Ooiesccnfiac glabroscuui rariter pilosi, bracloolls aculis pilosis ad blfarcationcs instrucll, calyx vix duas lineas longus, cxpan.'^ns diametro majori, nunc glaber nunc iundo rarilcr pilosus. Corolla tencrrima, tenulter reliculalo-ncr- \'oso-venosa , 1| poll. longa, tubo 4^ lineas longo, lauce plicis ventralibus longiludinallbus introrsis duabus insfructa. Labium superius paulo brevius, bilobuni, lobis rcflexis; inferius trjlobum, porrectum. Intus est glabra praetet 671 liijjbnm el zonam infimae faucls slominiferam, qiiae pilis Lrevibns rigidls j;lnn(luIoso-capitellaiis lunnlta est. Genl- falia Inclusa. Slamina fciiilia qnatnor dldynama; (ilamen- lis filiformlbus, basi glanduloso-hirlcllis, sursum glabris; aniheris subdivaricalo-saaittatls; quinluiii slerüc sclaceum, bievc, apice Incrassatum; omnia una seric inscrta. Discus hypogynus cavnosus; germen cylindricum, glabrum, siylo fdiformi vix crassius; lamcllae sllginalis iriinutac, lanceo- lafae, oblusae. Capsula sillquaeformis, compressa, plana, linearis, iifrinque acuta, ad pedem usqnc elongnta, latilu- dine 5 lin., facicbus planis, nervo medio obsoleto; latcri- bus scu niarglnibus obtusis; glabra, laevis, brunnea, coria- cea; bivalvis, laleribus a basi debiscens, valvis declduis, superslile nervo laterali. DIssepimcntum parallcium, libe- rum, planum, tenuc, membranaccum, e lamellis duabus conslans, juxla niarginem ulrinsccus nirinqiie simplicl Serie seminiferutn, seminibusque delapsis impresso -cicalri- satum, cicatricibus, ut umbilicus seminis, lineam angulo obluso marginem spectantc fractam sistcntibus. Semina transversa, complanata, alata, tenm'ssima, laevio, alliludinc isua 4 linearum lalitudinem dissepimcntl aeqnanlia; alis aücta ter qualerque laliora quam alta sunt; corpus fusces- cens, ala diapbana. Huic proxima erit ß. Iciiropngon N. E. Brasilia aequinoctiali misit Sellowius; pluries leclam. j y. BiGNONiA Jgnits castus X l^ilis brevissimis sim- iplicibus curvulis subpruinoso- incano- lomenlosa, pilis ramo- irum pedunculoruni pelioloruniquc relrorsis, supcra folio- ,1-um pagma nitida vix conspicne puhcmla; raihis Icrctius- iculis striolatis; follis tcrnalis conjugalisque f -ibcirrhosis, |cirrho simplici; foliolis late clllpiicis utrinqiie rolundalls 'obtusis, scu basi in petiolum paiihiluni produdis aculls et apice acuminulatis submucronuiatis, tenuitcr reliculato- (,73 ■} vcno.sis, veiil» primarils obliquis ulrinsecus 5 — 6, axillis 1 barbatulis; ponicula ♦erminali supradecompoblla ampla | mlcranllia. ] Calyce cupuliforml subcyllndrlco aequali qulnquedcn- iiciilalo; corolla rccla Iiypocralcriformi, tubo calycem longe supcranle siirsum pauIo incrassalo, limbo quinque- lobo subbilabialo, lobis ellipticis obLusis, extus iulra calv- ccin glabra, sursum lomcntosa; iiilus ab inserllone slaml- i iiuin .siirsuni pubcrula , faucc barbala, limbo tomcntoso; i gcnllalibus inelusl.s; slamiiiibus leililibus quatuor quinlo-J que sicrili subacquallbus iina scrie incdio lubo inserlis, j Ibidr^m barbalis; anlbciis bilocularibus, lotulis apposifis, j oblongo-saglllalls creclis iiifera dtinsall parle; alTixis; disco : liypo|;yno cavnoso, genuine ovoldco glabro, stylo allcnual» ] bievi slatnlnuni inscrlionciu nou supcranle, (qnae genlla- ' lium ratio aliam nobls vidcltir longi.slylcni nenipe for- \ maui adniiUcMC, imo posccre). Slignia nos cfTugil, sacpe ; loruiinalß in(li\ i.suiu, emarginatuni, sernei bilaniellalum, lamcllis lanccolalls parvis, vidcbalur. Spccies Viiicem liaud niale rcfercns e conlubcrnio i Jgni ca.sti\ lomcnlo insigrn's pruinoso seu alpbitoide; i niicrantba; insolila llorinn et anlberarnm fabrica a vulga- i rlbns genuinis B'ipioniis abborrcns, quibuscuin fruclu oni- i nino convcnil. Folia ramorum ferliliuni, ut sunt spcci-" nilna noslra. jnfcrlora Irlluliata, supeviora conjugala, rariiis J vero cirrliosa. Kami paniculae infimi seu inferiores pauci \ folüs suffiilii: superiores ut rarnuü alterius et. terlii ovdl- | nis braclcis linearlbus minulls; ramulis terlii ordinls bis l lerque cymoso-diebolomis. Peliolus communis angulalus, j () — 9 lin. longus; parliales marginalo- canaliculali paulü ( breviores; collalcrales tolii trifoliall brevissimi, subirilinea- 1 res. Foliola inaximo evoluta follorum conjugalorum 2|^ | poll. longa, 1^ lala, follorum trlfoliaiorum saepiiis minora. ^ FJores tres circller llncas longl, dlamclro limbi sci^quili-' j licarl- I 673 neari. Capsula nutans, sillquaeformis, compressa, linearis seu linearl-lanceolala, utrlnque acuta, ^^ poll. longa, se- mipollicem lata, glabra, laevls, brunnea, coriacea; valvls planis, nervo medio undulalo notatls, deciduis supersllte nervo lalerali libero. Disseplmentum parallelum, liberum, planum, laeve^ nitidum, e duabus constans lamellis, utrin- secüs ulrlnque simplici serie seminiferum, seminibus de- lapsls leviter cicalrisatum. Semina generls transversa, • complanata, tenuissima, laevia, alala, corpore alro-rubenle 4| lineas alto, 8 lineas lalo; ala diaphana sanguineo non nihil infecla colore. Huic certe afilnis et consocianda Bignonia corchoroU des N. de qua infra. .,»«>»£?!. E. Brasilia aequinocllali misil SeMowius. 10. BiGNONiA pterocarpa N. Ramis tcretlusculis; folils ramorum infcrioribus simplicibus, sursum sensim magis evo.lulis trifoliatis bijugisque subcirrhösis, cirrbo simplici; füliplis menibranaceis; rite evolutis petiolatis ovatis -acu- minalis mucronali?, peliolls subcanalicujalis, facie pubes- fi:enlibus ciliatisque ul ipsa folla, quibus axillae venarum iubtus barbutulae; panicula tcrminaji cum calycibus pu- ?escenle; calyce parvo cupulilormi profunde qulnque-dcn- alo, denlibus acutis longe cuspidalis; corolla tcnenima jubescente recta, e lubo brevi ventricoso-campanulala, imbo subaequali; anlberls barbalis, loculis relroflexls .idSiCendentibus; Capsula letraplcra. R .^ Anlherls et perlcarpio a ^anuims BigHoniis discrepans ![mbuscum pro tempore militari sinebamus. Pseudo-oppösi- ifolla opposillfoliaque, scandcns; ramis griseis tenuller »bsoicte slriatis, floriferis rarius cirrbiloris, novcllis rariler [mberulis. Pube uberiori et parclori varlat, qua praeser- iun pelioli et folia ciliala, axillaeque venarum barbatae. i>pecimen frucliferum foliis adultis glabrescit, paucis at I uffieientibus pubcscenliae vestigiis relictis. Inlernodia I 'Jt Bd. 6s Heft. 43 67^ ^ 5 ramonmi basilarla abbrevinta; nodl infimi foliis slmpliciJ'j büs subcoidalis ovalis nevvosis In pctioliim saeplus breventi| anguslatis, fi2;iira iifensiiraqne variis, scmper mlnorlbn»] ornaii. Folia sequenlium iiodonim lilsecla pollus quam irifoliata, foliolis C'olJalcralibus sessilibus inaequllatdris, lalefe anllco abbreviäto semilanceolata, postico seniiovato* Tertius dcnunn söu quarlus nodiis roliis rile evolutis gäü- det. Iritcvnodla adiilla maxinie elongata subtripollicaTia,'. diittidliiy saepe brevlora. Peliolns communis circller pölli-': carls, partlalls imparis follolls paub) hrevior, collateraHunVi dimidiü breviores. Foliola maxiine evobila venosa tert^ii'^ terque rclicnlaio- venosa, vcnls primariis 6 — S prominulisi distinclis, anferloribns nonnullis in acurtiine calcuhuri effii'-'i gientibus; cum acumine nunc aciito, nunc obtuso snbtri- 1 polliicatia sunt, latiludine vix unquam' sesquipolHcari, basii öbtuisa sive acula, subiruncala lolundalave , lamina vlx inj petiolnm producla, vix snbcoidata; subaequalia sunt, lätd-i ralibius subacqnllateri$. Panicula lorniinalis laxidora, folia/i paulo superaiis, rann's opposilis varius subveiiicillatis q^^ua-i' tferriJs^ bis lerqsum, (an i :lcmum sub niaturilate fructus cxsiccatum lenulusque?), itriiique ulrinsecns juxla marginem simplici serie semlni- ferum. Semina comnianala, alata, transversa, allilndiiic iua laliludinem dissepimenli aequanlia. E Brasilia plnrlbns locis Iccinm misit Sellowius. Fo/iix siiprndccompositis, 11. BiGNONiA ietraquefra N. Scandens, pilis ramosis in siccis rufescentibus) subtomentoso-pubescens; ramis 'jelraquelris ncrvoso-striolalis, angulis ncrvoso-marginatis, "oliis conjugalls subcirrbosls, pinnis biternalis, pinnulis , joliolisque lermlnalibus majoribus magis elongalis; l'oliolis I petiolatis integerrimis clliplicis obovalisque breviter obtuse I Jicuminaiis submucronulatis, supra (pube rariori breviori) j [lilidulis; cyma paucitlora lerminali sessili (foliis sacpius 676 J blfoliolalis slipala); calyce subcylindrico acute qiiinqueden- ticulato, sinubus siibrcclillnels dilalalis, sursüm glandulls craleroideis adsperso ; corolla e lubo calycem paulo supe- raiile paulo vcnliicoso-elongato-campanulata. * Opposllifolia, opposillone rarius paiilulum perturbata, inlernodiis subhipollicavibus, bipollicaribus semipedalibus- qlic, Pellolns rnmmunis düatafo-fetraqueler, supra con- cavus, nervls cüam obsolelius quam ramus marginalus,. rarius sesquipollice longior, saepius brevior, palens patu-j lusve, axitla gemniam lovens foliölis seu squamis geminH| aplce subspathulatis moreque calycum glandiilosis insignemij Pinnae saepe inaequales, folii adulli 5 — 10 pollicaj res, racliidibus pellolullsque obsolete quadranguüs strialisi, nunc dlvarlcatls, nunc paltilis. Follola lateralia breviufi pellolata, nonnunquam subsessilla, minora, ovala magls «li basl obliisrora; apicalia longius peliolala, majora, ex acut?! slibcuneata basi oboväta; maxima cum pctiolo polllce bre ! vlori subquadripolUcaria, latitudlnc sesquipollicari vel ma jori; supra sunt plana, nervo venisque eximlus rufescentf i pubescenlibus, venis utrinsecus paucls subqualernis obli quis reteque vcnul'oso subtus prominulls. Pedimcnli erecti* l sub anilicsi tllilormes, quatuor circiter lineas longi. Caly? n(i paulo superantia, antbcris subdivaricalo-sagittalis; rudi- 51)1. imentum sterile quinli parvum. Discus hypogynus magnus; om germen breviter conicum; stigmatis lamellac lanceulalae ■alis; iparvae. jdi'i I Brasilia aequinoctlalls. Sellow. ceo- 1 Foliis digitaiis qiiinatis. ^a^lt 15. BiGNONiA viridiflora. Glabra, inflorescentia pubes- ^jii cente; foliis quinatls, foliolis peliolatis integerrimis elUp- ViatH l'^'co- lanceolatis et lanceolalo-obovalls longe acuteque acu- |minatls, basi acutls, tenuiler membranaceis, subtus ini- enn« jP'^^sso- (nee pellucido-) punctatls, venis prominulis; cynia noJi !"*"^^'^^ra (paniculave contracla) alari sessili; calyce laxo ff Iqulnquenervio qulnquangulalo qulnquedentato, dcnlibus f; 'magnls elllpllcis subacuminalls aculls; corolla c lubo ' 1 082 5 calyce breviorl inflexj^ventricoso-campauulala, llatbo bila- blalo subaequalJ, lobls profundis rotundalis. . j Arborea, erecia, opposltifolia, ex inllorescenllis dlcbo- . lome ramosa; ramis adullls obsolete lelragonls lereliusculls i clcatrlsatJs, cicatricibus magnis impressls laevibus, corlice j obscure grisseo rimoso aspero, inlernodiis bvevibus, railus j ad tres usquam pollices eloiigatis. Petiolus leres, laevls, f supra sulcatus; folii maxime cvoluli subsemlpcdalls. Fo- ! liolum medium majus 4< poll. longum, latitudine sesqui-. j pollicarl, petiolo i) llneas longo; lateralia tcrlia circller ij minora et brevius pe(iolala, subinaequilalera, latere exte- ;i riori angustiori minusque in pctiolum decurrente. Variabi-ij lis venarum primariarum numerus, 10 — 12, 5 — 15. Inflo- I rescentia bracteolis instructa est lanceolatls acutis, quae j in planta sponlanea ramulos subaequanles, pedicellis bre- j viores; in culta ranils magis clongalis breviores. Calyx | semipollicaris, raembranaceus, tenuissime pubescens, cam- 1 panulatus, laxus, quinquenervius, quinquangulalus, quin- ' i quedenialus vel quinquelobus, dentibus lobisve elliplieis f acuminulatis acutis; juxla nervös nonnunquam glandulis i^ sparsis inslructus, intus tumidis extus depressis; planlae f| cultae ut etiam corolla dimidio fere major, 9 lineas Ion- ^ gus, denlibus angustius ellipticis, longius acuminatis, sub- ri| cuspidatis, magis connivenllbus, minus campanulatus, denti- bus paulo inaequalibus, dorsali longiori, anlicis brevioribus. Corolla spontanea vix duos pollices, culta ultra 2^ poll. longa; tubo calyce breviori^ fauce coarctata, inflexa (anlror- i suni), ventricoso-campanulata, plicis venlralibus longilu- j dinalibus iiilrorsis duabus depressa; limbo subaequali quinquelobo bllabiato, lobis rolundatis subaequalibus; labii superiorls duobus reflexis subrevolutis, labii inferioris la- teralibus laxis, medio canaljculato-concavo porrecto; ex- lus glabriuscula, sursum glanduloso-pubcrula, lobis limbi intus pubescenllbus, caeterum inlus glabra. Color c lute« . 683 viresccns, paululum purpurco afflalus. S(amlna feililla didynama iiiclusa, filameuLls ad inscrtioncm pubescentibus ncc barbalis, lobls antlicrae oblongo-elllpticis subdivarica- iis. lludinieiilum quinti staminis caplllare, breve, paulo inferius insertum. Discus hypogynus carnosus, integer, planus. Gcrmen glabrum, lanceolaluin, sulcatuni, lalcribus paulo compressis, acle .illcra dorsali, altera venlrali; bilo- culare; dissepimenlum lamiliarlum more transversuni ho- rizontale, loculo altero dorsali, allere venlrali, parietibus adnalum; juxta parictes utrinque lumlduni, ovuliteruui; ovulis nunierosissimis inibricatls. Stylus staminibus paulo longior; lamellis sligmatis obovalls aculiusculis. Brasilia. Sellow. Nunc caldarlorum nostrorum decus. 16. BiGNONiA araliarca N. Foliis quinalis, foliolis laurinis glabris (sub microscopio composilo tenuissimu rariter lepidotis) petiolatis ellipticis, basi aculis, apice (inlerdum subcauuato-) acuniinalis aculis, marginalis, au- lice obsolete repando-denlalis crenalisve subinlegerriniis- que, supra planis, subtus tenuiter reticulato-venosis, ve- narum ulrinsecus sub- 8 axillis scrobiculalis, scrobiculis rariter barbatulis; inflorescentia terminali furl'uraceo-slel- Jalo-tomentosa, corymbo sessili abbrevialo, ramis tri- et aborlu unifloris; calyce obconico quinquedenlalo, dentibus lellipiicis aculis; corolla tenuiter membranacea glabra recta, e tubo brevi elongato-campanulala, limbo subaequali amplo. Erecta, specie glaberrima, pscudo-opposilil'olia oppo- •iililollaque; ramis terelibus griseis saepe albo-punclalis; iinlernodiis brevibus rarius ad tres poliices elongatis. Pc- jjolus communis gracilis, angulatus, supra planus, maxime iälongalus vix tripollicaris; parlialcs canaliculali, solilo nore cum communi arliculati, sub foliolo etiam calloso- Humidl et specie arliculati; omncs juniori salteni statu sub ' enle forti inconspicuc tcnuissimc pubcsccnlcs, pubc paulo 684 ; ub^rlorl arliculalioncm farclentc; folioli medü sesquipolli- ; caris; lalcralium siibsemi-pollicares. Foliolum medium maximum subsemi- pedale, lalitudlne 2^^ poll. Tomcnluin detergibile colorc subochiaceo pedunculos calycesque ve- • stiens. Pedunculi filiformes, erecti, subsemipollicares (4 — 7 lin. longi). Calyx 5 lin. longus, campanulato-ob- ' conicus, grosse subaequaliter quinquedentalus, dentibus ,] acutis. Corolla 2^ pollicarls, tenuiler nervoso-vcnoso- i reliculata, intus ventrali parle villosula, caelerum glabra; i limbo subbilabiato quinquelobo, lobis obovalis rolundatJs ; ' obtusis (obsolete ciliatis?). Genitalia inclusa, brevia; sta- : mina ferlilia didynama, anleriora longiora semipollicem i pauIo excedcnlia; quinlum sterile sesquilineam longum; i filamenla fauci una serie inserta, basi barbata; antherae, lobis anguste elliplicis discretis, palenlim sagillatae. Pi- i stillum glabrum, glaberrimum, staminibus pauIo longius; i discus hypogynus carnosus; germen pyramidatum; stylusi || filiform is ; sligma bilamellalum, lamcllis late lanceolatis. ■ •; Nonne Tecomae species, Tccomac ochraceae noslrae i congener et affinis? Folia scrrata Tecomis quam genuinis | Bignoniis melius convcniunt. I Brasilia aequinoclialis. Sellow. 17. BiGNONiA myriantha N. Tenuissime inconspicue \. (sub lente forli vel sub microscopio composilo) lepidola, | inflorescentia petiolisque lenerioribus simul pubcrulis; I foliis quinalis; foliolis petiolatis integerrimis ellipticis, ' basi aculis, lanceolatisque subacuminatis aculissimis cuspi- dalis, membranaccis leviler recurvis, supra planis, venis primariis ulrinsecus subdenis (6 — 15) subtus prominenti- bus, sccundariis transversisque reticulalis prominulis, axil- lis venarum paululnm barbalulis; paniculis lerminalibus axillaribusque sessilibus pendulis, ramis hifloris; calycibus cylindricis quinquenerviis sublruncaloobscure quinqueden- tatis, saepe utrinque fissis; corolla subtomenlosa e tubo 685 calycem subaequanfe venlrlcoso-campanulala, liinbo amplo subaequali, lobis profiindls ovatis acunilnatls acutis. E ^pecimi^lbus pro scandente habenda, opposltifolia. Rami annothii crassilie calami cygnei vel digiti minimi, 1? internodlis semlpedalibus, abscure lelragoni tereliusculJ, ad nodos compressi, epidermide cinerea laevi nillda, folils casis cicatrlsati, cicatricibus subrolundls magnis oblique promlnentibus, e quorum axillis aut inflorescenliae aut ramuli hornolini basi ramentacel internodiis nondura evo- lulis dense foliosis. Ramenta squamae sunt trianguläres, acutac, imbricatae. Folii niaxime evoluli petiolus quin- quepollicaris, facie canaliculatus, dorso convexo striato; l'oliola leviler recurva, facilc complicata; medium 5| poll. longum, 2j poll. latuni, pcliolo pollicari; latcralia paulo minora, brcvius peliolata, 4^ poll. longa, pcfiolo 4-lineas longo. Pelioli laminam folii accipienles paululum tumes- cunl. Panlcula maxinie evolnta cum lloribus semipedalis, ramorum paribus 6 oppositoium instructa; rami semipolli- cares; pedicelli, medius et collatcrales (ramuli cymae) aequales, semipollicares. Bracteolarum caducarum nulla snperstes. Calyx cylindraccus, tubulosus. s,emipollicaris, ba.si coriaceus, marginem versus Icnuller membranaceus, sub anlhesi saepc iiec scmper ad lerlium circiter usque 'i iUlrinque fissus. Corolla 2' pollices longa, lubo subcoria- ■') Iceo, fauce membranacea, limbo tenuiori; exlns laciniaeque '^ ilimbi intus pills arliculalis &. villis brovibus donse vestila; i inlus ventrali parle villosa. Slamina lerlilia didynama in- •lusa, filamenlis basi barbatis, lobis anlhcrarum divarica- * jjs; rudimentum quinli staminis breve et drbile. Discus « jypogynus carnosus; germen oblongo-coni« inn, Icpidotum; » |jlylus Slamina paulo superans, lamellae «lign.atis lanceo- !< [■atae. Brasilia inlralropica. Scllow. 6S6 — - ; IS. BiGNOMA cUipflca N. Tenuissime (sub Icnte forli : vel nilcroscopio composilo) lepldola; foliis quinatls; folio- ( lls pcliolatis inlegerrlmis, basi rolundatis s. obtusis, apice f bievilcr acuminatis acnlis, snbcoriaceis, supra planis, sub- i tiis aiit glabrls aut tenuilcr mollilerqtie iomenlosis, venls ! iilrlnsecus 6 — 10 palentim rfrcualis venullsque rcticulalls . prominulis; cynia seu panicula abbreviata alarl sessili mul- ( tiflora; ramis cum llore alarl pedunculato bis terque dicho- < lomis; pedunculls erectls; calycibus obliquis nutanllbus I bllablalls rlngenilbu«, labio superiorl longiori, margine vil-i< loso-barbatis ; corolla e tubo calycc breviori paululum ven- < iricoso-dilatala elongataque, limbo ampllato subaequalr, ; tcnuiter membranacea, glabrluscula, rariter lepidota, limbo i pilosula. Ranii teretiusculi, erecti, foliis pseudo-opposIlis,inJerno- 4liis brevibüs rarissime tripollicarlbus; juniores albo-lineo latl, ad nodis compressl; ex inflovescentiis dicbotorrn nec^/j iion tricbolomi. Peliolus facie planus, dorso convexo exi- mie sulcalo; folli maximi quadripolllcarisj parliales canali- ii culati; Icpidoti omnes et junior! stalu magis »«inusve vi.x i tarnen conspiciie puberuli. Foliolum medium 5 pollicc | longum, 3 Intum, peliolo polHcari; laleralia tripollicaria, sesquipoUicem lala, petiolo vix trillneari, minoraque ( Inflorescentia lepidola et subpuberula, bracteolis insitructa i liriearibus aculis ramulos seu pcdunculos subaequanlibus I Calyx 10 lineas longus vel paulo longior, lepidotus, ob- i scure quinquenervius; inaperlus antice deorsum apiculatuj ( seu roslralus; sub antbesi calyci Salviae subsimilis bila i biato-fissus, labio superiori porrccto fornicato subtridcn I tato sublrifido, infcriori breviori subbider.fato subbifido i utroque margine barbato. Corolla 2 — 2|^ poll. longa | limbo subbilabiato quinquelobo, lobis obtusis, intus ven I trali parte villosa. Stamina fertilia didynama inclusa i anlbcris patentim saglltatis, fdamentis cum brevi slerllif i 687 quinll nidimcnfo basi barbalis. Dlscus bypogynus carno- sns; genncn llneari-oblongum, angulatiim, lepidotum, in slyliim abiens staminibus pauIo longlorem; lamellac slig- tnatls subrotundac oblusae. Ob calycem dubiis forsitan adnumeranda Spathod'eis auciorum. Brasilia aequinoclialls. Scllow. Snhherbacene, foliis IrifoJinlis scssU'ibits. 19. BiGNONrA mircmda N. Hirla (pllis simplicibns brevlbus rlgidulis palalis); rartiis subradlcalibus herbaceis simplicibns lereÜiisciilis laxls; foliis scssilibus lernatis eieclis; foliolis sessllibns lincaribus obtusiusculis mucro- natls, rnarginibiis revolutis, retlculato venosis; floribus breviler pedicellatis axillavibus solilarils opposilis crectis; calyre obconlco-subcylindrlco meinbranaceo aequäli qnin- iiqiienervio sublruncalo, corolla rccla e lubo calyce duplo longiori venlricoso-dilatata glabra. Ceneriim Doniaiiorum nulli rcfcrenda, in fruclu nobis dcficienle recognoscenda, facile sui gcneris slirps; campe- (istris esse videlur, comam igne saepius destructam e rbi- zomate llgnoso albo digilum crasso multicipili quolannis renovans. Rami spilhamaei , crassille pennae coluinbinae, pilis crcbrioribus sublomenlosi, obsolete striolati, ad nodos finserlione foliorum pseudo-oppositorum lumiduli, interno- i iliis maxime clongatls subpolllcaribus. Folia simplicla I i/erllclllala scna dicercs, quae revera qualia diximiis sun(. lO^'oliola trlpoUicaria, sesquilineam circiler lala, ulrlnqne liipaululnm angustata, subliis marginibus revolutis seu refle- )( jUS carinaque prominenlibus bicanaliculala. Color plantae li [xsiccatae pallidc luteolo- viridis. Pedicellus sesquilineam [j ! irciter longus, bracfeolis minlmis blbracleolatus videbatur. (f j^alyx tres lineas longus, pilis brcvioribus molllorlbus 5 jensius veslilus, exiniie quinquenervius (quinquoplicalum ! iceres), niarglne reclilineo vix denliculalus. Corolla 688 - — ■ j 2 polllces longa, Ilmbo subbllablnlo quinquelobo, exlus i jntiisque, praeler villosam, qua inserta sunt slamina, zo- , iiam, glabra. Genitalia in,clusa. Stamina fertilia qualuor ] dldynama rudimentumque qninti una serle Iraae fauci in- c serta, ibidetn baibata; filamenta filiformia tenuia glabra; i aniberae biloculares, biiobae, lobls discrells, angulo obtuso j Sügltlatae. Gerinen famillarluni dlsco hypogyno carnoso \ itnposilum, angulalo-lanceolatum, glabrum, biloculare, lo- culis multiovulatis, ovulls in utroque angulo (dissepimenli ,| cum pariete) affixls; Stylus filiformis glaber, staminibus fl longior, vel longiora aequans; lamellae stlgmatis late lan- I ceolalae. | BiasLIia. Sellovv. (Coiitiuuabitur itt seq. fasciculis.) u\m\ t 689 DE PLANUS IN EXPEDITIONE ROMAN- ZOFFIANA ET IN HERBABIIS REGIIS OBSEHVATIS DISSEHEKE PEKGITÜR. BIGNONIACEAE A U C T O R E ADELBERTO de CffAßllSSO. C Ojntinuatio. ) BIGNONIA. Juss. Foliis ternatis conjugaiisque siihcirrhosis. ''Racemis sessUihiis axillaribus et tcrminalilms bracteatis^ ledicellis opposiils hibracfeolatis, calyce cylindrico quin- }ucdeniato zona superioi'l glandidis majuscidis instructo. No. 20— 24.^1 20. BiGNONiA macrophylla N. Erecta? foliis Irifoliatls, ollolis subaequalibus ovalis aculis, supra glabris^ sublus »ilis brevlssimis slellalis seu ramosis pubescenlibus; me- lio longius petiolato; racemis solitariis geminisque e ve- ustiori ligno (ex axilla cicatricis magnae inipressae); in- iorescentia corollisque canescenti-farinoso-tenulter tomen- osis; bracleis glanduliferis calyce brevioribus Caducis; alyce brevi subfruncaloj tlenliculis acutis dislanlibus, jlandulis majoribus paucis; coroHa ventiicosa (antrorsum) 7r Bd. 6» Heft. 44 690 — I curvula hllabiata ringctite; lablo superiori porreclo haue j profunde bilobo, lobls lalere exterlori assurgeniibus; infe ^ riorl profunde trilobo, lobis oblusis reflexis; genitalibus i exscrlis. Rami solilo more pscudooppositifolii , obsolete tetr» i goni, teretlusculi et ad nodos paiilulum comprcssi, grise ' sunt rugulüsi et verrucosi. Petiolus paulo dilatatus; supn! planus, subtus convexus, obtnsangulus, inferne incrassatus,: epid^rmlde rugosa, 5^ pollices longus; partiales cost^j media folii crasslores tumidlque ubi lamina inseritur; late^j rales sesquipollicares, medius qnadrlpollicarls» Foliol^j subpedalia, 5 poll. lata lalloraque, basi atuta vel acumi,! nulala, rarius rolundala obtnsa; plana, firmia, venosa ej reticulato-venosa, venis reteque sublus prominenlibus, I venae primariae inferiores orassiores circiter ©cto, superloi res apicalesque decrescenfes plures calculum efTugiunt i Rac^mus ad summum bipolHcaris, e panbus florum circi^ ter decem constans. Bracleae caducae farae visu, concavae,i calyce breviores, glandulis iisdem ac ipse calyx notalae i in summltate raccmi hinc inile observantur. Pedicell ] maxime evolnli tres circiter lineas longi, ramorum mortj dilatati, quo cicalricibus braoleolarum inslructl sunt. Ca I lyx cyalbiformis seu profunde cupuliformis, alliludine circi.i ter bilineari, glandulis disciformibus prominulls laevibu; 1 obscuiis paucis sparsis, vix duplici dcntium numero in signiter maculalus; bae glandulae in interiori glabra lac.j vique calycis facie nulio modo conspicuae. Corolla 1^ j poll. longa, extus cum reflexa loborum limbi parle tenui l ter tomentosa, intus ad insertionem staminum viüosa cae i terum glabra; ad insertionem staminum non est coaretata,; tubo sie dicto calycem paulo superante a fauce non di j stinclo. Stamina fertilia didynama quatuor labium supe, : rius aequanlia superantiaquC;, antheris late sagittalis, lobis \ oblonge- elliplicis, filamentis basi barbatis. Discus hypo-ij . 691 ;ynus carnosus; gcrmcn oblongum, tcreliusciilum, glabriim, n stylum abiens stamina superanlcm longe cxsertum; »mellae sfigmalis lanccolalae. E Brasilia calidiori. Sellow. Mox rccensendae quakior specles No 21 — 24. Scan- etites, foliis conj'iigatisque stibcirrhosis , quam rnaxime fünes, al satis distinctae. Conferantur ellam Bignonia waniata Aubl. p. 261. t. 645 el 646, nee non B.Kcrcrd ubl. p. 260. t. 644., quas a iioslris diversas ccnscmus» 21. BiGNONU acutissima N. Praeter infloresceutiam imenlosam glaberrima; ramis teretiusculis, loliolis ellip. co-lanceolatis, basi oblusiusculis (vix unquam rolundatis), )ice longe acuminalis acutissimis cuspidalis, subperga- enlaccis planis Icnuiter reliculato-venosis pallidc viridi- js ambabus paginis retcquc vasculoso concoloribus; bra- eis deciduis (ovalis acuminalis aculis in melloribus re- »gnoscendis), braclcoli« lanccolalis aculis subglandulosis ngiludine calycis; dentibus calydnis rotundatis acumina- j aculis subcuspidatis, glandulls majoribus verrucoso* aleriformibus rulque nervo subquafernis; corolla extus menlosa vcnlricoso-cainpanulata , lobls subaequalibus Icalis dilaiato- rolundatis undulatis acuminulato-mucro- tis; genilalibus inclusis, tllamenlis basi barbalis, inferne ibescentibus- Foliorum figura el magnitudinc rudi cum icone B. \'^nrvatae Aubl. belle conveniens, jam aulem floribus njoribus plus bipollicaribtis nee scsquipollicaribus diversa» jiclorem calyces glatidulosos fllamentaque barbala praeter- 'lisse vix crediderimus. Rami pallidi, laeves vel obso- ff.e slriolali. Petioli aequiparandi ramis, vix supra pla- nisculi, variabili ut planlae scandenlis longiludine; par- tes sub foliolo tumescentes. Folii trifoliati inferioris aximi mensura: peliolus communis '^\ poll. longus, cui irtialis folioli medii subaequalis, dum laterales \^ poll. 44* i 692 — longl; follolum medlnm collaterallbus vix majus, 8 polH i care, latitudine 3^ pol!., venls priraarüs majoribus utrin- ! secus circiter 9, in acumine decre^cenlibus pluribus c&l culum elTuglcnllbus. Summitaluin conjugata cirrhosa folla j mullo minora, roliolis circlfer Jripollicaribus, cirrho sim { pllcisslmo. Racemi cum bracleis et calycibus loment« < bievi subvelullno veslili, sesqui tripollicares, dcnsiflori j inlernotliis sesqui- — bilinearlbus, pedicellis vix tres llnea | longis. Calyx subcoriaceus. quinquenervius, quinque liiV9£( | longus. Corolla bipollicaris, extus cum inleriori lacinir» rum pagina pube densisslma brevi subfarlnosa subfomentoi?« vestita; inlus videbatur glabra. Anlberae patentim sagi tatae, loculis llnearibus. Stylus slaminibus longior; lame lae sligmalis late ellipHco-lanceoiatae. Brasilia aequlnocllalls. Se!lo\v. 22. BiGNONiA bracteata N. Ramls terellusculls (verr cosls obsolete slrla(is), junlorlbns cum pellolis cirrli t costls et venls foUorum ulrinque puberuHs; foliolls ang j sie ovatis acutls mucronatis s. cuspidatis, rotundata bj.i subcomplicatis, lenulter pergamentaceis, eximie reticulat ■ venosls, laete vlrldlbus, rete vasculoso fuscescente (^1 slramineo-pallescente); racemls folla subaequantibus suf- rantlbusve tomentosls, vernatlone bractels concavis \v. elliptlcis mucronulatls dorso sparslm glandulosls der; imbricatls, sub anthesl deciduls; bracteolis elliptlci»-lanc(- lalis calycem subaequantibus; dendbus calyclnis rotundcs triangularlbusve acumlnato-cuspidatls, glandulls mlnorils subpuncllformlbus pluribus juxta nervös utrlnsecus s'- serialls, (ferle slmplici); corolla B. ocntissimae, in» summo tubo villosa; lilamentls fertillbus allius insei* nudlusculis, genltalibus inclusls. Alla specimlna : summitates plantae uberius pubesc** tes. Folla Ulis conjugata, cirrhosa, petlolo communi |1- licari, supra piano seu canaliculato , parlialibus commM jaulo brevioribus, ßub foliolo breviler intumescenlibus, |uasi annulo cinctis, cinho simpllci, foliolis liipolUcarlbus, [ p. 10 1. lalls t:oncoloribus, venis prirnariis utrlnsecus I — 8, rete venoso fuscescente- liaoemus subspicatus, ter- ainalis maximus 8 pollicarls; axillares oppositi alternive i — 5 polllcares. Bracteae magnae alabastra foventes el ccultanles, dense inibricataCa Pedlcelli breves. Calyx 7^ neas longus, minori consislenUa quam in superiori specie, landulis minoribus et crebriorlbus praeserlim diversus- /OroUa 2^ pollicaris, extus sie ut laciniae limbi intus übe tenuissima canescente densissime veslita , inlus et entrali parte glabra. Antherac palenlim sagiltatae. Ru- imentura quinli slaminjs capillarc breve, inferius fortilibus 1 villosa corollae parle insertum, Discus bypogynus car- osus; germen teres glabrum; Stylus stamina superans; igmalls lamellae lale lanceolatae. Aliud aliunde eollectum speciinen : inferior rami pars, arcius pubescens, foliis niajoribus ut plurimum Irifolialis mala. Petiolus communis ad duos pollices elongaliir, irtialis folioli medil sesquipollicaris. Foliola subaeqiwlia, aniora, minus complicata, basi subtrinervia seu tripliner- a, venis prirnariis paucioribus ulrinsecus 4 — 5, supera jgina pallidiori, rete vasculoso subtus pallescenle; Iripol- :aria longioraque, lalitudine 1| poU. Unicus adest icemus axillaris circiter tripollicaris, bracleis piimatiis jam nissis- Florcs paulo uiinores. Brasilia aequinoclialis. Scllow. 23, BiGXONiA comosa N. Praeter inflorescentiam pu- \scenlem glabra, ramis teretiuscuJIs, foliolis ovalis coria- is, supra planis lucidis, subtus reticulato venosis, spar- mque ad anastomosin venarum callosis s. glandulosis, jargine reflexo; lalcralibus breviler peliolalis; medlo paulo ngius; racemis subspiciformibus ; bracleis oblongis aculis iro Ulli — biglandulosis laxis,sub vcrnationc comosis, iisdeni m 694 sub anihesi declduis; bracteolls lanceolalk slmllibus caly cem superanllbus; denllbus calycinls latis acuminulalo mucronalls, glandulis majoribus subscutelliformibus cuiqu nervo duabus (rarius quatuor). Corolla superlorum, i^ure mo lubo semivalvata, valva vlllüsa, ipsis filaiiienlis alliu insertis nudiusculis; genilalibus inclusis. Ranil grlsci seu pallide cinnamomci, tenuiler verrucosi Folia Irifoliata et conjugata. Petiolus maxime evolutis vi: pollicaris, supra planus; partiales follolorum lateralium a\ summum qualuor lineas lonj^I; imparls vix 9 lln. longui collateralibus nonnunquam subaeqnalis. Foliola form varlabilia et magniludlne; medium saepe basi paulo aci tius, dum collatcralia rotundata sint; apice acutlora f obtuslora provenlunt et emarginala, saepe nee semp^ mucronulala. Venae primarlae ulrlnsecus 4 — 8, secundari- parum crasslores. Maxima 3 poll. longa ^, 2 poll. lata < 3^ poll, longa, IJ poll. lata. Clnhus ut in affinibi semper siraplicissimus. Racemi in clrrlilferis summilallbi solito more magis evoluli quadripollicares, in trifoliati ramis follo, immo pedunculo brevlores. Pubes calycum c bractearum rara. Pedicelli breves, calyce breviores. Caly quinque fere lineas longus. Corolla 2j poll. longa, solil more extus cum interna loborum pagina tenulter pube centi-lomentosa; intus ventrali etlam parte glabra; sumnn tubo conlracta et inflexa, ibidem semivalvata, valva ob) que annulari, a basi tubl dorsall parte 4< lineas, venlr« parle 6 lineas dlstans, villosa, ipsls lilanienlis paulo alli« llnca parlier obliqua inserlls nudis, Slamina ferlilla did nama 4inclusa; lobls antherarum divaricalis; rudimentul quinli debile, parvum. Discus hypogynus carnosus, cra sus, inleger, planus; germen cylindrlcum, breve, glabrur Stylus Slamina superans; lameUae sligmatis late elliptic« lanceolalae, acutlusculae. Adest spcclmen, cerlo certius bic eliam perlineo 695 ;oroIlis vix pollicaribus, genllalibus exsertis; ilores vix ite evoluti. ßrasilia aequinoclialis Seliovv. 24. Bfgnonu marginata N. Praeler inflorescentiam ense pubescentem glabra; ramls angulatis striatis; toliolis enuiter pergamentaceis elliplicls, obtusa basi interdum ■laequalibus , acuminatls acutis mucronalis tenuiler reticu- üo-venosis, insigniter nervoso marginatis; bractels lanceo- ilis glandiilosis calyce brevioribus illumve subaequanlibus; racteolis itiiiiimis aculis; pedicellls calyce sublongioribus; alyce sublruncalo, denliculls dislantibus acutis, glandulis aajoribus gparsis- corolla superiorum. Rami tenerlorcs purpuvascentes petlolique tenuiler Ibo-punctulati, glabri seu inconspicue puberuli- Petiolus igulalus, supra planus, brevis, semipollice saepe brevior;, »lii maxiine evoluli 9 lineas longus; parliales communi ibaequales; foliola maxinne evoluta, cum acuniine tenuiler longato subcuspidato, 5-polIicavia, lalitudine If pollicari; ervus medius cum marglnantibus in cuspldera conveniunt^ roveniunt in aliis speciminibus latlora, breviora, brevilec ^uminulala et obtusiuscula. Dlargine loü« ab Omnibus liiilbus diversa sunt. Venae pvimariac lenues, areualae, Irinsecus 6 — 9. Racemus densiflorus, bracteis brevioribus ; pedicellis lougioribus a superiorlbus recedit. Calyx coria- ifus, 5 liucas loiigus. Corolla blpollicaris, solila more abescens, parcius tarnen quam in suricrloribus speciebus, tus glabra, glabra eliam ad inserllouein staminum? (quas ntavimus itifeslis repeitae sunl laesae larvis). Genitalia iclusa, fdamenta glanduloso-pubetula nee barbata, una \vt\e inserla. Anlherae patentim süglllatac. I Ipsi ad Freliim Sanclae Calharinae ßrasiUae icglmus. (isitque e ßrasilia Sellowlus. (Inflorcsccniia Icrminali iiunn.spicue bracteolatüy \aceniosa, [raviiis pcdimciilis tvifloris cyinosisque juinlni 696 lata\ , pediinculis oppositis bibracteolatls, calyce breviter cylindraceo subciipulijorml aequali subtruncato et snb- qiiinquedentato crassius coriaceo eglanduloso. iYo.25 — 28.^ Consobrinae trcs mox descvibendae species quartaque recognoscenda conveniunt: caule scandente, ramis sexan- gularlbus, angulis nervosis, nervls demum fibroso-seceden- tibus; follls oppositis; peliolis angulatis, partialibus sub foliolo non incrassalis, imparl sollto more longlori; cirrho trifurcato (in ß. phaseoloide won observalo); inflorescentils pedunculalis ramum ramulosque axillares terminanlibus; corolla firmiori consislentia e lauo brcvi glabro calycem haud superante antrorsum curvula, inflala, subcampanulata, extus tomentosa; limbo siibaequali subbilabialo quinque lobo, lobis obtusis, intus praeter limbum glabra; genitalis bus inclusis; staminibus fertilibus didj^namis quatuor, fila-j mentis basi barbatis caeterum glabris , antherls bilocularh bus, loculls oblongis sub anfbesi divaricalis; lilamentq steril! quinto brevl d^jili, basi parlter barbato; tubo sub- obliquo filamentorum insertione paulo contraclo et quasi semivalvato ; lllamenlis nempe longioribus s. anterioribus quam breviora lateralia altius insertis; disco hypogyno carnoso crasso; gcrmine ovoideo tomentoso; stylo e cras slorl basi sursum attenualo; lamellis stigmalis late ovalibuf subspalbulalis. 25. BiGNONiA dolichoides N. Hirsuta nee conspicu«' lepidota; foliolis pvatis subcordatis acumlnatis acutisi calyce subtruncato subquinque-denliculalo, stylo basj piloso, Sequentibus est omnIbus parlibus major, hirsutie in signis. Pili slmplices, articulati, semi lineam longi, ii siccis leviter rufescentes, patentes rigidulique ramos hoi notinos petiolosque densissime muniunl; per coslam vena vcnulasque laxe rellculafas in infera folil pagina promini las in lianc transeunl; supera folii membranacei facie 697 plana, laeviuscula, pilis sparsis crebris munita; margo den- sius ciliatus. Peliolus communis sesqui — bipollicaris; par- lialis folioli medll communi subaequalis eoque paulo lon- gior; breviores collaterales subpollicares, impari foliolo deficlenle magis elongaü, sesquipollicares. Follolum im- par collaterallbus paulo majus nee dlssimlle, 5^ poUices longum, Ires circlter latum; basi rolundala aut cordala, rarius truncata subcuneala, lamlna saepe et intra sinum angulo acuto breviter deorsum producta; apice in acumen acutum produclo ; venae primariae ulrinsecus circiler sex (4 — 7) obllquae, inferioribus e petiolo saepe seu infeviori Costa orientibus, foliolo tenuiter tri- s. tripli- — Septem - s. septuplincrvio. Specimina pedalia scsquipedaliaque ra- muli sunt hornotini, paribus foliorum duobus seu tribus instructi, racemo terminali. Fotia inferioris paris semper trifoliata ; superioris non semper conjiigata ; conjugata non semper cirrhosa, cirrho nunc simplici nunc ramoso. Su- periora gemmas axilla fovent jamjam in ramos abientes. Racemus speciminum maxime evolutus cum pedunculo tripollicari 10 pollices circlter longus, e florum paribus 6 — 8 conslans. Bracleae lineari-lanceolalae, acutae, dimi- dio pedicello breviores, caducae. Pedicelli erecto-patuli, iulernodiis mullo breviores, inferiores maxime evoluti pol- licem vix aequantes, medio bracteolis minutis instructi. Hirsuties rami rachidis pedicellorumque brevior densior- que facta tomento ealyces induil fulvescente. Calyx A\ lineas longus, subiruncatus, denticulis quinque inflexis; failax vero mutuatur cbaracter e margine reclilineo seu quinquedenlato calycis, qui hoc respeclu variabllis. Corolla bipollicaris, imo maxime evoluta longior, tomento densiori adpressiari subsericeo vestita, quod tomentum in exleriori facie loborum labii inferioris deticere videtur, pilis ibidem brevissimis quasi detonsis; limbus solito more et intus tenuiori tomento veslilus est, Lobi labii superioris sub- 698 emargioali angusliores et pauIo breviores 8unl trlbus in- ferloribus, qui repandi. Mirsulies s. tomentum germinit» in basin excurrit styli sursum mox glabrescentis. In ßrasilia intralropica legit Sellow. 26. BiGNONiA phaseoloide^ N. Folioiis subcordalis subrotundis ovatisque acuminatls, acumine obtusiusculo, utrinque tenuiter lepidotis, pube brevi molli uberiori vel rariori marglnem nervös venasque occupante, vel ipsis paginis, infcra dense, supera rariter, pubescentibus, inflo- rescentia tomenlo adpresso tenui subfarinaceo induta; caly- clbus marglnc rectillneo plicis quinque extrorsis in tot denies obtusos producüs instructo; stylo glabro. Notis allatis a superiori differt qnacum pluribus con- venit. Ramuli ad nodos dilatato-compressi, eximius vel magis conspicu hexagoni qulppe nulla opacati hirsutic. Folia trifoliata, longlus pctiolata. Pelioli ut foliola puberuli et lepidoli; communis sublripollicaris, partialis impar subbipollicaris, collalerales pollice paulo breviores. Foliola maxime evolula tiliaeformia, lamina vero inlra ner- vös paululum in peliolum producta, 3i pollices longa, 3 lala; juniora seu minus perfecta basi sublruncala sub- cuneata, ovata, 2 poll. 8 lin. longa, 1 p. 3 L lata. Nervi et rete vasculosum superioris speciei. Racemus, interno- diis pedlcelHsque brevioribus, magis densiflorus, cum pe- dunculari pollicarl bipollicarive parte 4 — 8 pollices lon- gus, e florum paribus circiler 10 junlorumque alabastroruni pluribus conflucnlibus constans. Pedicelli arcualim assur- genles, quatuor circiler lineas longi, bracteis caducls illos subaequantlbus. Calyx 4^' ün. longus. CoroUa circiler gequipolllcaris, vix ab illa superioris speciei diversa; lobi llmbi subintegrl , labli infcrioris cxtus implicala parte mi- nus eximie calvescenles. Ad fretum Stae. Catharinae Brasiliensis legimus, niisit- que Sellowius e Brasilia aequinocliati. 699 27. BiGN'ONiA V'Ualha N. FoHolIs ovalis subcordalis acumlnatis, acumine brevi obluso. sublus lantum lenuissime lepidolis; calyce subtruncato vel subquinqiiecrenalo et denllculato; stylo basi piloso. a. Aequinoctialis. Ex loto villosulo-pubescens; foliis saepc cordalo-late ovalis liliaeformlbus. (Iluic inßmae in- florescenllae pcdunculi nonnunqnam cymosi). ß. Eairatropica. Glabrescens, pellolls foliolisque vlllosulo-cillatis; foliis saepe anguste ovalis, basi Iruncatis vel rotundalls. (Racemus.) Calyce, pube, foliis siipra non lepidolis, florlbus lon- gius pedunculatls, peduncuils inferiorlbus nonnunquam cymosis a superlorl diversa. Pill vero hls trlbns Bignoniis pariter sunt simplices et arllculati, at dolichoidi longiores rlgldiores siibselosl; j)haseoIoidi lenuller et adpresse pubcs- cenli breviores ot molliores, Vitalhae longiores molllores subvUIosi, apicibus varielafls « canescenllbus. Hulc rami inprlnils denslori subvlllosa pube niolllter dense vesliti, quae per peliolos costam venasquc inferam invadlt follo- runn paglnam; margo clllatus; supera pa^lna juniori sal- tem slatu pllis sparsls rarlter pubescens. Varlet. |3 vesli- gia hujus ejusdem pubescenllae vel villosilatls fert, cujus rainull pllls sparsls raris observanlur instructi. Inflorescen- tia in varietale a ex lolo breviori et adpressiori tomenlo vestlta; in var. /3 calyces tantum et pedicelli a bracteolis suis sursum, rachlde ramlsque (peduncuUs nempe ad bra- cteolas usque) rarlter pilosis. Frulex scandens ramosissimus. Intcrnodla basllarla ramorunr» abbrevlala; nodl approximati 2 — 3 foliis inslrucli mlnorlbus inperfecle evolulis, foliolis oblusioribus, basi acutiorlbus, subobovalis. Gemmae axillares foliola prinmm dua ovala s. obovala explicautes slipulas saepe simulant. Foliis rite evolulis peliolus com- munis subsesqnipoUlcarls (in unico speciniine blpolh'caris); parliales foliorum conjugatorum seu folloli tmparis sub- 700 poUicares, collaterallbus folü trifoliati semper breviorlbus. Cirrhus apice trlsectus, qui cum follola ferl, foliutn impari- pinnalum bijugum evadit, quäle nonnunquam observabis. Foliola maxime evoluta cordata, tiliaeformia, 2^ poU. lon- ga, 2 lata; majora et latiora in variet. ot, minora et an- gustiora in variet. ß occurrunt. Inflorescentia racemosa pauciflora; maxime evoluta (in var. a) cum bipollicari pe- dunculari parte semipedalis, e ramulorum paribus sex constans, quorum infimi seu inferiores cymiferi subtriflori^ caeteri uniflori. Bracleae lanceolatae, parvae, deciduae. Ramuli erecti, variae longiludinis, saepe semipollicares, bibracleolati ; pedicellus a bracteolis ad calycem sesqui- linearis, ad summum bilincaris. Calyx quatuor circiter lineas longus, margine rectilineo subtruncalo, marginem versus levitcr quinquenervius seu quinquepllcatus, nervi» seu plicls in tot minutos exeuntibus denliculos; margo mediis saepe denticulorum intervallis obiter findilur, unde crenarum seu dentium majorum species. Corolla 1| poll. longa, lobis rotundalis subintegerrimis, labli inferiorls paulo majoribus, exlus in alabastro impllcala parte, pilis mullo brevioribus vestitls, specie denudalis. Brasilia. Sellow. 28. BiGNONiA botryoides N. FoHolis ovalis acuminatis utrinque tenulssime rariter lepidolis simulque tenuitcr dense pubescentibus; floribus subsessilibus spicato-subcapi. talis; calycibus subtruncalis. A superiori, cui pluribus similis, inflorescentia prac- sertim diversa. Specimina manca, nee flos tentamini sub- jectus est. Species in melioribus recognoscatur. Brasilia. Sellovi^. (Pcniculis micranthis axlllarlhus subsessilibus erectis; calycibus paulo oblique subtruncatis subquinquedenticu- latis; eorollis tomentosis fornicatis profrmdc bilabiatisy Idbio superiori fornicato emarginaio s. bilebo, irtferiori 701 triiobo; germlne cum slrli basi villosO'iomenioso, lami- nis .stigmaiis angustisshnis-^ cirrhis trißdis. iVo. 29 — 31.^ 29. BiGNONiA lahiata N. Glabra, ramls inflorescentiae teneriorlbus furfuraceo-, folüs ufrinque juxla nervös spar- sim et inconspicue ienuiter Icpldolis; ramls leretiusculis tenulter slrialis; foliis mcmbranaceis trlfoliatis conjugatis- que subcirrbosis . peliolis leretlbus supra sulcatis gracilibus, foliolis ovalis elliplicisque aciiminatis, basi acutis, venosis et tenulter laxe reliciilalo- venosis, venis primariis 6 — 8 snblus prominulis, axillis subscrobiciilatis et barbatulis; panicnlis axillaribus ternninalibusque solilariis geminisque folio brevioribus; ealyce glabrescenle quinque-denticulato, denticnlis subbarbatulis; corollae labio supcriore elliptico emarginato; labii infcrioris lobis obovalis oblusis, laterali- bus paulo longiorlbus; genitalibus longiliidine corollae. Rami annotini obsolete iclragoni, grisci, verruculosi, Peliolus communis sesqui — bipollicarls ad tres usque pol- lices elongalus; parlialis impar paulo brevior, collaterales dimidio circiter breviores. Foliola maxima 4^ poll. longa, 1\ lata; collateralia impari vix minora. Apice acuminato saepissime sunt acuta, rarius obtusa, vix aulem mucronu- lata; recurva nonnunquam sese praebent el complicata, margine (in siccis) crispatulo. Paniculae 3 — 6 poU. lon- gae, ereclae, subcylindrico-muUi- et laxiflorae, diametro sesqui — bipollicarl; ramis cymoso-ler quaterque dicho- tomis, (rarius ulterlus panlculalis); bracteis deciduls, bra- cteolis extimis minutls sqnamaceo-lanceolatis. Calyx obconico-cylindraccus, brevis. vix sesquillneas longus, glaber, quinquenervius, quinquedenticulatus; limbo paulu- lum oblique, dorsali parte longlori, ventrali breviori. Co- rolla extus praeter tubum pilis arllculatis adpresse lomen- tosa, e tubo calycem paulo superante ampliata et antror- sum simul fornicato-curvata, profunde ultra medium bila- biato. bifida, labio superiori paulo breviori elliptico emar- 702 ginato fornicnlo, intus glabro, genllalla illud aequantia protogcnte; Inferiori palenfe, anlrorsum dilatato trilobo, lobis obovalis rofundatls obtusKS. infus pubescenlibus; lale- ralibus paulo inajoribus; inlra faucenri, ubi slaminifer, vil- losa, caelerum intus glabra; setnipollicem circiler metiens. Stamina fcrtilia quatuor didynama, longioribus longitudinc coroHae; filamcnta ad insertionem pfircc barbata, caeterum iiliformia, glabra; anlherae bilocularcs, bilobae, patenlim sagitlatae, lobis llnearibus; rudimenium staminis quinli capillare, debile, breve. Discus bypogynus vix in con. spectum venit. Germen ovoideum coniciimve, villoso- tonnentosum, in slylum abiens inferne villosulum, sursum altenualum glabrescentemque, slamina aequantem, La- mellae stigmaiis solllo angu.sliores, llncari-lanceülatae. Brasilia aequinociialis. Sellow. 30. BiGNONiA elegans N. Tenuiler mollllcr tomenlosa, foliis supra nudiusculis pilosulis uilidnlis; ramis terelius- calis; foliis conjugalis subcirrbosis brevller pctiolatis, pe- tiolis terelibus, foliolis longius peliolatis anguste obovalis, basi obtusis s. rarius acutiusculis, apice mucronulatis, mu- crone saepius acuto; paniculis axillaribns solilariis folia subaequantibus vel iisdem brevioribus; calyce denticulalo edentulove; corollae labio superiote 4)ilobo, lobis rofunda- lls obtusis, labii inferioris lobis subaequalibus antice lalio- ribus obtusis; genitalibus corolla brevioribus. Specimina nostra duo: ranii obsolete tetragoni, recfi, lenuilcr sfriali, molliter lenuiter lomentosi, inlernodiis subtripollicaribus; inferne foliis ornalJ conjugalis ecirrbo- sis, e superioribus quatuor nodis similia rarius cirrhosa folia gerentibus floriferi; ab inflorescentiis sursum steriles, elongali, teneriori apice dense tomenloso, foliis nondura excretis cirrhiferis, cirrhis apice trifurcis. Pelioli teretes, undique tomenlosi; parliales faciali parte angustissinno vix conspicuo sulco exarati, cum lamina folii ab utroque latere — . 7o:{ in mediam fere eorum faclem conveniat, nee in lalera «lecurral; folii adulti communis 4 circller lineas longus, deficicnte cirrho s. terlio foliolo solito more quasi clcalri- satus; partiales semipollicares. Foliola plana, ad summum tripollicaria, latiludlne 1| poll.; venis utrlnsccus primariis circlter 6 venulisque reliculalls sublus prominulis. Rarius ex anguste obovatis angusle ellipfica fiunt. Panlcula laxi- flora, circller Iripollicaris, diamelro subbipolllcari, e raiiiu- lorum paribus 5 — 6 conslans; ramulis palenlibus cymoso- bis bifidis. Bracteolae niinulae, aculae, paleiiles, subrefle- Xae. Flores omnibus partibus terlla circiler parle minores quam in superiorl specie sunl, qiiatuor circiter lineas mr- lientes. Calyx subenervins, subedentulus, tomenlosus, limbo paulo obliquo. Corolla minus fctrse incurva et forni- cata; lablum superius anlice lalius bilobuni, Inbis rofun- datis ; inferius intus ad basin usque pubcsccns. Genilalia breviora, lobis aniTierarum clliplicis. Confer sequenicm, cui proxima, E Brasilia misit Sellowius uostcr. 31. BiGNONiA copinta N. Ramis teretlusculis cum pctioHs glabresccnllbus; foliis coujngalls subcirrhosis bre- viter pcliolalis, peliolis canaliculalis, foliolis paulo lougius petiolalis obovalis, basi longius acute acuminatis. lamina in peliolum deciirrontc. apice acuminulatis, acumiue sac- pius obtuso. supra niiidis glabris, sublus opacis cancsccn- tibus pseudo-glabris, tomenl' tenuissiml pilis microscoplo tandem conspicuis, nervo venisque nudioribus obscnriori- bus; panlculis tomento alpbitoide tenuissimo incanis, axil- laribus solitariis terminalibusque folia subaequanlibus vcl lisdem brevioribus; calyce saepius denficulato; coroüae labio superiorl bilobo, lobis acutiusculis, labil inferioris lobis dilalatls subaequallbus; genitalibus corolla brevioribus. Cognata B. elegantis specles a qua glabrllie, indole tomenti, inflorescentia forse et foliis polis?lmum dlffert 704 ^ basi aculls. Spcclmina nobls sunt duo: rami folüs conju^ gaHs rarius cirrhosls inslrucli, supera parte ex oimnbuS> axillis floriferi, paniculis superloribus cum lerminali in amplam divilenique confluentibus paiilculam. Iniernodia 2 — 4 polllcaria. Petiolus communis 4 lineas, parllales 5 ! circiler longi. Foliola ex acQla longe cuneata basi lallus obovata, 3|poll. longa, 1| poll. lala, venis primariis sub* quinis (4 — 6) venulisque rellculatis subtiis promlntilis et' nigricanlibiis, marginc in siccis reflexo. Panicula superioris ' specici tripollicaris; diametro sesqui- s. bipoliicarl, c ramulorum paribus sex constans, ramulls bis terque cymoso- dichotomis. Bracteae eaedem. Flores similes, paululum minores; lablum superius aplce fornicafo rolundato levifer bifidum, s. acute breviter bilobum; lablum inferius intus ad basin usque pubescens. Genitalia eadem. E Brasilia. Sellow. 32. BiGNONiA ehretioides N. Dicbolomo-ramosisslma, glabra, inflorescentia inconspicue puberula s. lepidoia; ramis terelibus; foliis conjugalis, petiolis canaliculatis, foliolis elliplicis obovatisque utrinque rolundatis obtusis, vix acumlnulatis, nitidulis venosis et reticulato-venosis, venis subtus promlnulis, primariis utrinsecus subsenis; cymis (rarius paniculis) terminalibus pedunculalis, ramulis erectis cymoso-lri — sexfloris. Acribus alaribus longiu» pedicellatis; calyce aequali truncalo; corolla subcoriacea tomentosa, tubo brevissimo, anlrorsum dilalata curvula,' limbo aequali. ,' Nulla planlis scandentis indicia. Rami obsolete tetra« goni teretesque, cortice pallide cinerea, intsmodiis brevi- bus subbipollicaribus. Pedunculi semiteretes, dorso tenui- ter striati, facie canaliculati; vice folioli imparis s. cirrhi mucro subulatus, recurvus, marcescens, deciduus, saepiu« deficiens; articulalio nonnunquam tenuissima pube bau^ expers. Foliola maxima 3 poll. 3 1. longa, 1 polL 9 I lata 705 lalD. Inlernodium caeterls paulo longius (pedunculus) in- florescenliain fcrt folia superanlem. Cyma utplurimum qiiadrhadlata , quae semel, ramo axili elongato ulterius incerta lege paniculalOi in paniculam abit elongalam. Calyx coriaceus, subcylindraceus, margine integro truncato vlx denticulato, 2 — 3 lineas longus. Corolla sesqulpolll- caris, tomenlosa, tomento denso coloralo, solilo more e vllüs brevibus articulatls subglandulosis iexto; iubo extus glabro sesquilineari, llmbo subbllabiato quinquelobo, lobis ovalis acuminulalis acuiis, inlus sie iit extus tomentosis; corolla caetemm inlus glabra. Genitalia inclusa; slamina quatuor fertilia didynama rudimentumque quinti sterllis summe tubo inserta, ibidem eximie-dense barbata, barba tübum fere claudenle; lobis elliplicis aniherarum divarica- lis. Discus hypogynus carnosus, crassus; germen leres, lenuissime lepidolum; Stylus glabcr, longitudine slaminumj laraellae stigmalls obovalae, oblusae, parvae. Affinem confer sequcnlera, Brasilia. Sellow^ 33. BiGNOMA hihiscifoUa N. Ramis petiollsque lereti- bus et pubescentibus; foliis trlf'olialls et conjugatis., foliolis üvatis acuminatis ulrinque nilidulis vcnosis et reticulalo- venosis, veuis subtus prominulis inconsplcuc pilosulis, axillis barbatulis, primariis ulrlnseciis subsenis, infima s. Inferioribus duabus e pcdlcello oricnlibiis; panlcula sub- lömentosa ^elongata, ramis ereclis bis dicholomis, florlbus jlaribus longius pedlcellalls; calyce aequali quinqucilervio, undo et nervis pubescenle, versus niarginem quinque- :lenliculalum et inier denliculos saope irregulariler fissum inconspicue lepidoto; corolla membranacca incano-lomen- tosa, e tubo brevi campanulalo-dilalala, curvula? limbo isubaequali. Superiori Subsimilis et affinis a qua nolls allalls facile [liagnoscenda. Specimina noslra duo ramuli sunt florlferi, ft Bd. 6s Heft. 45' 706 alter spilhainaeus, aller stibpeilalis, ulerque Inferne iiiler- nodlis brevibus dcnse follosiis, in panlculam sursum abiens ramis ereclis conlractam elongalani subspleiformem. In speclmJne majori rami paniculae inferiores foliis parvis sunt suffulli, quae folia in altere specimine deficiunt. , Folia pseudo-opposita, trifoliala, conjugatis ecirrhosis pau-|j eis imnriixtis. Pefiolus communis pollicaris longiorque, parlialis impar illi subaequalis, collaterales dimidio et plus dimidio breviores. Foliola ad sumnuim tripollicaria, 1 p. 9 lin. lata. Inferiores inflorescentiae rami foliis suffülti, allerni; superlores opposit?, bracteis deficientibus, longilu- dine circiter inlernodiorum. Bracteolae bifurcationes raniu lorum suffulcientes minutae, squamiformes, acutae, deci duae, vix in conspeclum veniunl. Calyx superioris specici, paulo major, ires lineas longus, glabrescens, nervis polio, ribus donatus in denliculos subulalos abcunlibus. Corollc sesquipollicaris , quam in superiori specic paulo lenerioi tomentioque rariori canescente vestita, qüod extus in luho brevi deficiens, intus in limbo rarescens observatur; intus venlrali parte plicis praesertim tenuissime inconspicue glanduloso-puberula, quae pubes forse nee superiori spe ciei omnino deest, al diflicillor certe visu. Genilalia supei rioris; filamenta basi barbata, allius forse glandnloso-pu berula. Germen etiam videtur esse lepidotum, at lepidi bus rarescentibus. Brasilia. Sellow. 34. BiGNONiA corchoroides N, Tomento icnui stel lato floccosoque detergibili tomentosa, foliis supra glabrei cenlibus; ramis obsolete angulatis; foliis simplicibus coi jugatisque breviter petiolalis obovatis breviter acuminati submucronulatis, basi obtusis subcordatisque, conjugalorui foliolis inaequilateris; panicula micranlba terminali saepius elongata subspicaeformi, ramulis bis ierque bifidis. Calyce tubuloso quinquenervi quinquedentato , denti 707 bus acutis; corolla hypocrateriformi, extus praeter bäsin tubl tomenlosa ; tubo calycem paulo superante siirsum paulo incrassato, intus ad inserlionem staminum villoso; limbo intus pubescente subbilabiato quinquelobo, lobis rotundatis, duobus labii superiorJs sinu minus profundo discretis; genitalibus inclusis; staminibus quatuor fertilibus quintoque slerili paulo inacqualibus, medio tubo inserlis ibidem barbatis, filameniis rectis ereclis, antherls bilocu- laribus oblongis sagiltalis erectis; disco hypogyno carnoso germen altius cingente; germine parvo conico lenuiler tomentoso, stylo glabro brevi insertionem staminum paulo superante, longitudine calycis; stigmate terminali emargi- nato? truncato? certe non bilamellalo. Gravloribus e flore mutuatis characteribus, ralioneque genilalium cum B. Agno cnsto caelerum diversissima con- venlt, illique in serle speclerum proxlma. Specimina no- bis adsunt duo: raml floriferi sesquipedales, strlcti, uno alterove ramulo breviori pariter florifero instrucll; alter simplex; alter basi dichotomus, ramulo axili minus evo- lulo Sterin. Folia ut plurimum simpHcia ; conjugata infra inflorescentiam pauca simplicibus immixta, ecirrhosa, pe- liolo solito more quasi cicalrisalo; inferiora majora, apicem versus decrescentia. Petiolus teres, maximis quatuor cir- cller llneas longus; lamina 2 p. 4 1. longa, 1 p. 4 1. lala, plana, venosa reticulato-venosaque, venis primariis utrin- secus subquinis subtus prominulis. Folia simplicia ramos inflorescentiae infimos suffulclunt, superius in bracteolas lanceolatas acutas abeuntia. Calyx Ires lineas, tubus corol- linus quatuor lineas longus, limbus diametro circller trilineari. Brasilia. Sellow. 35. BiGNONiA lencopogon N. Ramls lerelibus strlatis iomentosis, pilis simplicibus curvulis; follis conjugatis, foliolis subcordato-late ovalls acuminatis mucronatis; supra ; pubesceutibus , subtus cum pellolis iomentosis, nervosls ' 45' 708 ' Tenosis et reliculato-venosis, venis subtus promlnulls ulrinsecus subsenis, duabus vel tribus e pellolo orienti- bus; panicula terminali; calyce membranaceo reliculato- venoso glabro, fundo pubescente, inflalo physaloide quin- quedeiitaio, dentibus bitidis; corolla B. samydoidis. Pioxima simillimaque B. samydoidi a qua solum- inodo differt calyce physaloide et folioHs cordato lata ovatis majoribus. Uberius est tomentosa. Petioli teretes, communis 9 lineas longus, parliales totidem. Foliolum 4 polL longum, 2| p. lalum. Folia apicem versus decres- cunt , paniculas axillares foventia , in terminalem pyrami- datam pedalem amplam divitemque paniculam confluenles. Ubi ex axillis erumpunt, foliolls instrucfae sunt compli« catis falcatim recurvis duobus slipulas menlientibus. Ra-, muli inflorescentiae secundarii foliis minutis suffulclunlur* saepissime trifolialis , foliolis linear! -lanceolatls. Ramuli'l extimi cum pedicellis et calycum basi rariter pubescentes> Calyx subglobosus, diamefro 3 — -4 linearum. Tubus co* rollae calicem vix superans; faux staminifera parte cnn* slricta. Quae de corolla B. samydoidis diximus hie repC' tenda. Specimen unicum e Brasilia misit Sellowius. 36. BiGNONiA pulchra N. Ramis teretiusculis calves- centibus ; foliis Irifoliatis conjugatisque subcirrhosis , cir rho simplici; petiolis teretibus subtomentosis calvescenti bus; foliolis late ovalis acuminatis mucronatis, basi intn nervös in peliolum breviler acute productis, planis, nei voso-venosis tenuilerque reliculato-venosis, venis primarii| utrinsecus 4 — 6 subtus prominulis, infima inferioribusvi duabus e petiolo orientibus; supra calvescentlbus nitidulis*, sublus tomentosis, pilis simplicibus brevibus curvulis panicula glanduloso- pubescente divite ampla folia supe- rante, ramis quater quinquiesque cymoso-dichotomis, flo^ ribus alaribus longiuscule pedicellatis ; calyce parvo mem- — _ 709 branaceo arldo irregulariter rumpente saepius bifido s. bi- ^lobo; corolla magna tenera e lubo calyceni superante, ex- tus pilis arliculatis glandulosis palentibus dense obsito siiperius rarescenlibus, subventricoso-dilatata subinfundibu- Jjformi, limbo tenerrlmo amplo. Foliis B. elongatae Vabl. simllls, caeterum dlversis- sima, nee ullo modo affinis. Rami obsolete tetragoni, vix striati, brunnei, verrucis parvis saepe albo-punctati, pilis et foliorum et inflorescenliae ut videtur participes, calves- centes. Internodia adulta semlpedalia. Peliolus commu- nis sesqiiipoUIcaris (poUicaris bipollicarisque), parliali im- pari duplo, collateralibus quadruplo circiter longior. Foliola niaxima quinque-pollicaria, lalitudine tres poUices latos excedente, acumine parvo acutiusculo subreflexo; apices ramorum versus decrescunt; infloreseentiis proxima sub- sesquipollicarla. Paniculae ramum primarium ramulosque axillares paucifolios terminant, circiter octo-pollicares, e ramorum paribus subsenis constanies, ramis inferioribus nonnunquam maximis subpaniculalis expansis, diamelro decempollicari; iisdem minus evolulis superiores non ex- cedenlibus, diametro minori. Bracteolae minutae, subseta ceae, deciduae, vix in conspectum venienles. Florum ala- rium pedicelli ramulos coUaterales subaequanles. Calyx basi pilis inflorescenliae brevibus patenlibus glaaduloso- capitatis pubescens, sursum glabrescens, sesquilineam, ad summum duas lineas longus. Corolla 2^ poU. longa, lubo fere pollicari; limbo quinquelobo subbilabialo; intus in summo tubo et ad insertionem staminum villosa , venlrali eliam parle in nervis tenuiter rariterque glanduloso- pubes- cens. Genilalia inclusa ; stamina ferlilia didynama , fila- mentis inferne glanduloso- pubescentibus, antheris bilocu- laribus, loculis linearibus subdivaricalls; rudimenlum quinli sterilis capillare, breve, apice paululum incrassatum. Dis- cos hypogynus carnosus; germen leres, glabrum; slylus 110 Slamina longiora aequans vel superans; larncUac sligmatls lanceolalae s. oblongo-elliptlcae. E Brasilia misit Sellow. 37. BiGNONiA Sceptrum N. Ramis strictis teretiusculis strialis purpurascentibus pruinosis glabris; foliis trifolialis; petlolis teretibus slriatis, facie planiusculis et subglandu- loso-pubescentibus; foliolls subcoriaceis subcomplicatis ovato-Ianceolatis, basi obtusis subcordatisque, apice angu- statis acuminatis acutis, venosis reticulato-venosisque, venis subtus prominulis, primariis obliquis utrinsecus sub- senis distinctis, caeleris in acumine indislinctis; supra cal- vescentibus, subtus velutino - tomentosis ; panicula terminali coarctata, ramis erectis; calyce tenuissime membranaceo arido inflato irregulariter rumpente, saepius multifido s. J lacero; corolla tenera cum tubo glanduloso-villosa, e tubo calycem subaequante subventricoso dilalata recta, limbo,j subaequali lenerrimo. Spccimina nobis adsunt duo, caulium vix scanden- lium seu ramorum summitates ulnares, slrictae; aliud sira- plicissimum; aliud apice trifurcum, ramulis omnibus flori- feris unico foliifero nodo instruclis, ramo axili quam col- laterales breviori et debiliori. Rami crassitie pennam cor- vinam vix aequantes. Internodia bipoUicaria semipedalia- que. Folii maximc evoluti peliolus communis bipollicaris, parlialis impar pollicaris, collaterales 9 lin. longi; foliola 4-poIiIcaria, latiludine sesqui-pollicari. Proximus inflores-, cenliae nodus minoribus instructus foliis. Qui ramus ra mosus est, inlernodiis inferne brevioribus foliisque minorl bus et brevius peliolatis instructus est; internodium maxim( elongalum trifurcalionem foliis majoribus suffullam ferlJ ramis coUaleralibus folia nondum excrela minima geren- tibus. Panicula densiflora, subspiciformis, subcorymbosa trcs circiler pollices alta, demptis corollis sesqui-pollice crassa, diamclro fasligii corollis superbicnlis 3 — 4-polli 711 cari. Calyx semipolllcaiis, fundo et summo apice uberius glandiilüso-pubescens. Corolla 1| poll. longa, limbo sub- bilabialo quinquelobo, lobis rotuudatis, inlus plicis ventra- llbiis longiludinallbus duabiis et ima faiice ad insertio- iiem staniinum glanduloso-villosula, ipsis filamcntis basi parce glanduloso- villosulis. Solila genitallum fabrica; dis- cus hypogyniis crassus; gennen leres, glabrum; lamellae sliguiatis angusle elllplieae, oblusae. Brasilia. Cliapada. Sellowlus. 38. BiGNONiA campanulata N. Ramls lenuibus tere- iiibus, ad nodos inter pctiolos et linea inde deorsum de- currente pilosis, pellolis caiialiciilatis cilialis, caeterum glaberriina; foliis conjugaiis subcirrliosis, cirrbo simplici; foliolis laurinis angusle elliplicis acuminalis mucronatis, basi obtusis, tenuitcr palentim venosis, venis primariis ulrinsecus 8—10; panicula lerminali laxiflora, ramis pa- lentibus Irifloris, florlbus pendulis, calyce acquali cupuli- fonni coriaceo, limbo tenuiori recliliiieo, denlibus exterio- ribus quinquc subulalls munito. Corolla coriace^ glabra, lubo nullo late campanulala. Petioli folil adulli communis parlialcsque semipol- licares; foliola 4-pollicaria, latiludine sesquipoUicarl; acu- men saepius acutum quatuor clrciter lineas longum. Folia ramorum floreutium miriora. Foliola simplieia, subsessilia, dilatata, subcordala, duo basin muniunt ramorum axilla- rium, quae prius evolula sllpulas sinmlant. Rami inflores- crtitiae internodiis suis paulo longiores, 6 — 9 lineas longi, bracleolis liuearlbus subselaceis sulTulli, cymoso-triflori, ramulis pedicellisque nutanlibus. Calyx tres lere lineas meliens. Corolla poUiceni et ultra. Haec limbo subaequali ; subbilabiato quinquelobo, lobis emarginalis exlus glabrius- culis intus tenuissimc glanduloso- pubescentibus, ventrali parte cximie glanduloso -vlllosa, lundo slaminifcra parte glabra, ipsis filanicnlis glaberrimis. Genilalia inclusa; 712 stamina ferlllla qualuor didynama; antheris palentlm sagit- talis, loculis elliplicls; quintum sterile, debile; omnia una Serie fundo corollae circa germen inserla. Discus hypogy- niis vix ullus. Germen teres, papilloso-granulatum. Stylus glabcr, siirsum aUenuatus; lamellae sligmatis lanceolatae. Brasilia. Sellow. o9. BiGNONiA corymbifcra Vahl, Eclog. 2. p. 45. 1. 17. FoHa ternala conjugalaque subcirrhosa, cirrho simplici, Fruclus et nobis deest. Speciminum copiam e Brasilia praeserlim australiori transmisit Sellow, e Po. de Jacuy aliisque locis. 40. BiGNONiA venusta Kerr Bot. reg. 249. Bot. mag. 2050. (icon. bona.) minime autem B. spectabilis Vahl,) quae ab ipso auctore communicata exslat Herb. W. No.. 11423. E Brasilia aequinocliali et australiori, Rio Pardo aliis-^ que locis, misit Sellow, comraunicavit et Hagendorffi'i Fructus desideratur. 41. BiGNONiA Chamherlaynii Sims Bot. mag. 2148. Genuinam, cum icone aJque verbis Simsianis oplimei convcnientem, pluries leclam e Brasilia fervidiorl misIt Sellowius. Varielas tencrior nobis erlt, quae omnibus caeterlS paribus differt: pedunculis gracilioribus minus elongatisi eadem lege quadrifloris (nee mullifloris); calycibus corollifi que lenerrorlbus paulo minoribus, cirrhis simplicibus (ne| trifidis). Et hanc e Brasilia aequinocliali misit SellowitisJ E Plum. Am. p. 44. t. 55. f. 1. nobis parum cognilaj Bignonia aequinoctialis L. proxime affinis dicilur. „PeJ dunculis bifloris" nee de fencriori nostra varielate die potest. 42. Bignonia callistegioidcs N. Ramulis pedunculis- que necnon foliorum juniorum cosla puberulis, corollis extus limbum versus pubescenlibus, caeterum glabra; rami« . 713 obsolete letragonls strialis; foliis conjugalis subcirrhosis, cirrho simplici; ramulonim floriferorum simpliclbus coii- jugatisqucj follolis ellipticis et (lariiis) lobovatis, basi an- gustalis oblusis, apice breviler acuminatis mucronatls, vcnosis et rcliculalo-venosis, junioribus lenuller membra- naceis, adullls laurinis lucidis; lamulis axillaribus foliosis, apice 2 — 4 floris; calyce membranaceo aequali quinque- nervio quinquedentalo, dentibus longe cuspidatis; corolla lenerrima tubo nullo campanulafa, limbo subaequall am-' plissimo, intus glabra; germine papilloso-granulato, slig- matis lamellis latioribus acuminatis acutis. Rami graciles; internodia variae longitudinis ad semi- pedem usque elongata. Folia utplurimum breviter pelio- laia, petiolis angulatis rarissime ad polllcem usque elon- gatisj foliolis breviler petiolulalis, petiolis partialibus tumi- dulis, sub lamina folii pauIo incrassalis, facie canaliculatis, ad summum quatuor lineas longis. Foliola aequilalora et rarius inaequilatera, basi nonnunquam longius angustata, ex elliptico cuneato-obovata; adulta tripollicaria, sesqui- pollicem lala; venis primariis ulrinsecus 6 — 8 subtus prominulis, infima debiliori rarius ex ipso petiolo Oriente. Ramuli floriferi basi ramcnlacei, foliorum paribus inslructi (1— -3) saepius duobus; foliis superioribus subbijugis; in- Perioribus simplicibus minoribus brevioribus magis obovalis brevius petiolatis subsessilibus. Flores duo vel, nodis duobus confluenlibus, quatuor; nunc pedicelli simplices e gemma apicali erumpunt discreli, nunc pedunculus com- munis longior breviorve in tot dividitur pedicellos. Bracteo- ilae subsetaceae, nunc simplices, nunc laciniatae, pedicel- los suffulciunt; nonnunquam et in mediis pedicellis una illerave observatur. Pedicelli pollice nonnunquam brevio- Ires, ad duos poUices usque saepe elongali, filiformes, erecti. Calyx obconicus, qualuur circiler lineas longus, cuspidibus insuper dentium sesquilinearibus. CoroHa 714 Callistcgiae scpium aequiparanda, magna, bl et fere tri- pollicaris, puIcLra, tenerrlma, nervoso-retlculala, lobis llmbi obovalo-rotundalis vel etiam acuminulalis exlus et iiilus puberulis, pube ante explicalionem corollae denslori canes- cente. Genitalla inclusa; stamina fertllia dldynama qua- luor cum rudimenlo quinti fundo corollae inscrta, germen circumdanlia ; lll.miculis vix ima basi glanduloso- puberu- lis, mlnime barballs; lobis anlherae ellipticis divaricalis. Discus bypogynus vix ullus; germen tereliusculum, papil- loso-granulalum; Stylus glaber, sursum atlenuatum, stamina superans; lamellae stignialis suborbiculares, utrinque acu- minulatae, aculae. E pluribus locis Brasillae acquinoclialis et australio- ris, e fluminis Sti. Josepbi ripis, et caet. semper eandem misit Sellowiys. Supersunt formae qnacdam pluribus gravioribusque characteribus cum genuina convenienles specie, paucis leviorisque momenll discedenles. a, Calyce paulo minori, dentibus mucronulatls potius quam cuspidatis; foliis majoribus, longius petiolatis. — Petlolus communis 1 p. 3 1. longus, partiales 9 lin. Fo- liolum aequilaterum, ellipticum, 4 p. 3 1. longum, 1 p. 5 1. latum. — Specimina pauca, paucis ornata inflorescen- tiis, e pluribus locis collala. Sellow. Brasilia. ß. Calycibus minoribus, dentibus vix mucronulalis ; floribus paulo minoribus; ramulis floriferis magis elonga- tis, pedalibus, nodis 4 — 5 foliosls, foliis supcrioribus ma*. xime evolutis; petiolo communi 8 lin. longo, parlialibus tolidem; foliolis subquinque-pollicarlbus, latitudine bipol, licari; foliis inferioribus aut deficientibus , aut simplicibus minimis. Specimina foliis decisis vix sufficienlia. — Sel- low. Brasilia. 43. BiGNONiA difficilis N. Ramulis, petiolorum facii cum basi folii ciliala nervoque foliorum supra puberulisi] 715 coroUis exlus llmbum versus pubcscenlibus, caeterum gla- bra; ramls obsolete hexagonis; follis trifolialis conjugalis- que subcirrbosis, cirrho trifurco s. simpllcl; foliolls ovatis elHplicisque, basi oblusis acutisque, apice acuminatls, tri- iiervlis venosis et reticulato-venoijis, venis praeter nervös ulrinsecus subquinis; adullis laurlnis nilitis; inflorescentlis axillaribus racemosis, pedicellis bibracteatis ; paniculalisque subfoliosis, ramulis trlflorls folio trifoliato suffuUis; calyce aequall subcoriaceo quinque-ncrvio qulnque-carinato quln- quedentalo, dentibus brevlter cuspidatls; corolla tenera e lubo calycem superante campanulato-dilatata, limbo sub- acquali amplo, lobis rotundalis subacuminulatlsque. Tres hlc consociamus formas. — «. Specimina : ramo- rum media pars. Follis conjugatls, cirrbo trifurco, petloiis calvescentibus, foliolis supra rete venuloso prominulo lu- cidis, subtus laevioribus tenuinerviis, basi rotundatis; racemo subsimplici e florum paribus qualuor constante. Aliud accedit speclmen foliis supra minus lucidis utpluri- mum Irifoliatis. Petlolus communis subpollicaris, coUaleralibus plus duplo longior. Foliolum cum acumine breviori (circiter 4 1. longo), 2| poll. longum, 1^ lalum. Racemi folia vlx superantes; pedicelli seu rainuli duplo longiores quam in- ternodium. Calyx duas lineas et ultra, cum cuspidibus dentium vix tres lineas longus. Corolla 2f poll. longa; lubo 4 — 5 lineas longo; intus glabra, praeter limbum pu- berulum et villosam summi tubi zonam, infra stami- ij mim insertlonem. Genitalia inclusa; stamina fertilia didy- nama una cum rudimento quinti imae fauci inserta; fila- nicnta libcra sua parte glabra; anlherae lobis linearibus s. 1 oblongis divaricalls. Dlscus bypogynus crassus. Germen 4 — 8 gono-subcylindricum, glabrum, laeve s. oculo tandem j armato tcnuissime vix conspicue granulalutn; ii)lerna fa- miliarium fabrica, biloculare, mulli-ovulalum, ovulis angulo 716 — disseplmenli et parielis affixls. Slylus attenualuü, glaber, stamina superans; lamellae stigmalis angustae, lanceolalae, obtusae. ß. (Apices ramorum). Folüs ternalis conjugatisquc rarlus clrrhosls, cirrho (vix rite evoluto) simplici; foliolis, supra minus lucidis^ subtus crassinerviis, basi acutis, apice[ longius acuminalis; ciliis pubeque conspiciorlbus; inflores- centiis magis evolutis paniculatis foliosis, folia superantibus. Petiolus communis vaviae longitudinis, ad sesquipol- licem usque elongatus, parlialis impar subpollicaris, colla-. terales ad summum semipollicares. Foliolum medium majus, cum acumine semipollicari longiorique qualuor pol- lices longum, 1| pol. latum. Paniculae maxime evolutae semipcdales, nee desunt (praeserlim inferiores ramorum), quae minori evolulione cum illis superioris conveniunl; folia trifoliata ramulos suffulcientia subpolllcaria, foliolis lanceolatis. Calyx pauIo major videbalur, dentibus paulo longius cuspidatis; dlfferentla vero nullius momenti. Ge- nitalia caeleraque conveniunL — Plurlbus locis lecta. y. Specimen unicum. Media rami pars folüs conjuga- lis cirrhosis, cirrho trifido; peliolis glabrescentibus; folio^ lis paulo lenuioribus, tenulus nervosis, lale ovalis, basi acutiusculis, apice eximie acuminatis; inflorescentiis pauci> floris peliolum vix excedenlibus. Pelloli eximie angulati, communis et parlialcs sub pollicares. Foliola cum acumine semipollicari longiorique 3| poll. longa, 2 poll. lala. — Iluic accedit specimeiij sterile, cirrhis simplicibus diversum. Omnes e Brasilia. Sellow. 44. BiGNONiA Cymbahnn N. Glabra; ramis obsolete* telragonis; folüs trifoliatis (conjugalisque subcirrhosis?)j petiolis angulalis, foliolis elliplicis obovatisque, basi obtu- sis, apice acute acuminulalis mucronatis, acumine reflexo, laurinis lucidis venosis reliculato-venosisque, venis prima- , 717 rlls utn'nsecus 7 — 10, infima deblli e petiolo orla; race. mis axillaribus elongatis, pedanculis inferne bibracleatis, bracteis lanceolato-obtusis, calyce subcoriaceo campanu- lato, limbo ampliato cupuliformi, margine subinlegerrimo, iJenticulis quinque aculis; coroUa membranacea glabra sub- hypocraleriformi, tubo sursum incrassato longo, limbo amplo patente. Calyce facilis cognitu species. Specimen unicum; ramus fruticis certe scandentis pendulus, inflorescenliis retro adscendentibus, foliis adultis jam utpluriinum delap- sis. Quae supersunt folia trifoliata. Petlolus communis 15 lin. longus, letragonus; partiales facie sulcati, impar pollicaris, collaterales 9 lin. longi. Foliolum d^ poll. lon- gum, If latum. R^cemus foiIa superans, dodranlalis, e florum paribus clrciler 6 constans; pedicelli erecti, sub- pollicares, infra medium bracleolis tres lineas longis in- structi. Calyji semipollicem longus. Corolla subhypocra- tcriformis, subinfundibuliformis, tubus (verbis auclorum) (^alyce.fere duplo longior, cum illa parte confluens, quam ib insertione staminum sursum ampliafam faucem nuncu- jant; pars tubulosa plus duobus poUicibus latis meliiur, liameter limbi patentis lotidem; extus et intus glabra est, »d insertionem staminum solummodo villosa, ipsis fila- Tientis barbatis. Genitalia inclusa familiarium. Stamina ertilia didynama quatuor, lobis antherarum oblongis sub- ■ livaricatis, rudimentumque debile breve quinti sterilis, s ma Serie paulo infra medium tubulosae parlis inserta. )iscus hypogynus, crassus inagnnsque; germen cylindri- um, glabrum atque laeve; Stylus subtiliformis; lamellae it tigmatis late lanceolatae s. ellipticae, acutiusculae. Ii ßrasilia. Sellow. J Foliis bipinnatis. 0 45. BiGNONiA faUax N, Amphilophium pubescens > l»pr. syst, 2. p. 836, 718 . ß. pubescens, calycibiis glabrescenlJbus, corollls gla- bris; foliis aut ambitu elongato-trlangularlbiis imparlpin- natis multljugis, jugis inferioribiis duobus ulterius pinnatis; aut conjugatis subcirrhosis, jugis imparipinnalis, clrrho simpllci; rachlde canallculata ad insertionem pinnarum et pinnularum nodoso incrassata; pinnulis subcoriaceis sessi-' libus ex ovalo ellipticis obtusi's subemarginatisque venosis et reticulalo. venosis, supra nitidis; terminallbus majoribus^ raccmis terminallbus et in summitate ramorum axillaribu^ subspicatis elongatis bracteatis; pedicellis oppositis brevi- bus erectis bractea sufTultis, sub calyce bibractealis; bra- cleis foliolis similibus pedicellos calycesque subaequanti bus; calyce membranaceo tenuiter quinquenervio bifido altero latere profundius fisso, bilobo, lobis inaequalibu| rotundatis, apicali parle altero tridenliculalo, altero bidfcn' liculalo, denticulis barbalulis^ corolla recia, e tubo bre\^ subcampanulato-dllatata, limbo subaequali. Specimina nostra rami sunt 3 — 4 pedales, sfriclJ simplicissimi, nisi truncato apice ramuHs e proximo not axillaribus renova«tur; inferne crassitie pennae corvinä sursuin attenuati , intemodiis 4 — 6-pollicaribus, foli ereclo-patulis, sursum sensim et magnitudine et numei jugorum decrescenlibus, inferioribus imparipinnalis inte nodia superantibus, superloribus conjugalis iisdem brevi ribus; racemo terminali stricto circiter semipedali sensii atlenuato, floribus erectis, calycibus internodia subaequal tibus. Folium e maxime evolutorum unum septemjugui erat, longitudine cum petiolo poUicari octopollicari, laliti dine inter pinnarum infimarum apices 3| pollicari. Pinna infimae trijugae, alterius jugi trifolialae. Foliola terminab et maxima 14 lln. longa, 7 lata ; pinnulae alterius ordin; scmipollicares; pinnae pinnulaeque patulae, sub angul semlreclo vel majori a rachide discedentes. Foliola elli/ tica s. ovata; lamina basi paululum quasi pctiolulatc 719 producta; cosla media sublus rrassa gibbo nllltur rachldls subannulari, qui gibbus canali faciali rachidis solummodo interrumpitur; venae patentim arcuatae, prlmariae utrin- secus 5 — 9; niimero secundariis interdum duplicato. Pe- tioli basi glbboso-lumidl, llnea slipulacea pubescente pau- i lulum sursum arcuata connati; gemmae axillares follola saepius explicant subrolunda duo pseudo-stipulacea. Pedi- celll in inferior! racemo maxime evoluti quinque lineas circitcr longi, lineam latam infra calycem bibracteolati. Bracleae sessiles, obovaio-ellipticae, oblusae, basi paulu- lum angustatae, puberulae, ciliolatae. Calyx quinque lineas clrciler longus, inaequaliter oblique subbilablato-bilobus, lobis cum bractcis ferc alfernantibus, sinubus aculis, altere iprofundiore ultra medium calycis intrantej lobus superus lalior, rotundatus, obtusissimus, medio s. summo apicc Iridenticulatus; inferus pariler bidenliculatiis. Denliculi apices sunt nervorum paulisper cxcuvrenllum; iicrvus im- ilpar lobüm medium s. labium superius percurrit, pares margines utriusque lobi sequunlur, in apice fere conveni- cnles et paululum excurrentes. Corolla rccta, erecla, lon- ^ilndine duos pollices lalos paulo excedens, e tubo calyce jreviori subcampanulaia, subinfundibuliformis, limbo sub- )iIabiato quinquelobo, lobis (in alabaslro observatis) sub- lequalibus late ovalis acutis; tenera est, nervöse- reliculala, itrinque glaberrima, praeter superam tubi zonam juxla laminum insertionem villis arliculatis brevibus crassis ubglandulosis densissime obsilam. Genilalia inclusa. Sla- nina fertilia quatuor didynama cum rudimento quinti tri- liolde apice paululum incrassato s. dilatato, omnia una lerie inserta ; tilamenta glabra ; aniberae subdivaricato- jagiltatao. Discus hypogynus carnosus, placentiformis, ■epressus, in ambilu sulcatus. Cermen subcylindricum, , llabrum, more farniliarium biloculare et multiovulatum, 720 altenuatum in slylum stamlna superantemj lamellae stlg- malis late trianguläres acutae. Inter familiäres habitu plurlbusque characterlbus in- signis, ob calycem forsitan Spathodeis auelorum nonnuUis conferenda, Sprengelio Amphilophinml E Brasilia aequinociiali Sellowius. Ex India occidentall, ex insula nempe Haiti prope tirbem Cap Francais lectae ab amicissimo Carolo Ehrenbergio transmissae sunt nobis. Tecoma Staus Juss. Catalpa longisiliqiia Sims. , ßiGNONiA lactiflora Vahl. Species ob capsülas lanceö- latas, (IripoUicares novera lineas lalas) insignis. BiGNOMA megapolitana Spr. cur. poss. p. 237. BiGNONiA Selloi Spr. syst. 2. p. 831. dubiae noblsj cum schedulae celeberrimi auctoris deüciant. Supersunt quaedam ßignoniaceae Brasllienses , spe- ciesque Lu9oniensis, quas e speciminibus mancis evüi gare noluimus. STEREOSPERMUM. N. Indescripta Blgnoniacearum africana species insoliti seminis fabrica fructuque ab omnibos familiaribus abhor rens, sufticientem nobis novi generis proponendi ralionen subpeditat. Credendum est huic uni indagalae speciei con generes esse aliae africanae vel indlcae, quae habitu simil donatae, fruclu autem viduae, in herbario ditissimo cele berrimi viri Kunthii hospitantur Fusius nostram quo ai florer 72 t florem et fruclum describernns , gcnoilcum vero characte- rem extrahat, cul feliciori plures confcrre species eril datum. Stereospemiüm Kunihianum N. Erecta, arborea seu fruticosa, pseudo-oppositlfolla, glabra, praeler inflorescentiam pubescentem et petlolorurti rachidisque internam faciem inconspicue puberulam. Rami lereles, laeves s. levller striali, cinnamomci. Folia impari- pinnata, subquadrijuga, maxima 10 pollicaiia. Rachis cum peliolo teres, interna facie leviler canaliculata, ad foliolo- rum inserlioncm leviter flexuosa, ibidem uberius puberula. Foliola psendo-opposita, opposita, breviler peliolulala, pefiolo canaliculato cum rachide arliculato; ovala, acumi- nulata, basl subrotunda acutave semper in pcliolnm pau- lulum producta; non semper acquilatera, latere poslico paulo niagis in petiolum decurrenle; integerrima vcl sub- integerrima, rarlssime rudimento unius alterlusve deniiculi inslructa; margine levlfer reflexo; supra plana, venis pri- Tjariis ulrinsecus 5 — 8 arcualis subtus cum costa promi- lentibus, secundariis laxe reliculalis tenuibus; coiisistenlia aurina; colore pallide viridi subtüs flavescente. Siibae- i jualia sunt, anleriora et terminale paulo majora; maxima ripollicaria, 1 p. 4 1. lala, peliolo 4 lineas longo. — *olium inferius rami in allero spccimine occurril pro piii- lato digilalo-quadrifolialum: nonne status abnormis? — nflorescentia paniculaia lerminalis, ex tolo cum cr.Iycibus lense pubesceiis. Paniculae gcmma oxill aborlientö sacpc ;emniae, tbyrsoldeac, subsessiles, sübscmipcdales, ramls 1 »seudo-oppositis, oppositis, ter qualerque cymoso-dicholo- ™>8, bracleolls squamaccis mlnulis caducis. Flos Bimö' JIM/ , . . 'larnm plunum; fruclus pcculiaris: senien insignc. Calyx ' equalis, coriaceus, profunde cupullformis, snbcylindricus, i'btruncalus, dcnlibus quinque late arcualis «btusissimis "r U. 6s Heft. 46 obsolctis; diias circllcr llneas longus, CoroUa ifcla , o lubo calyce brevloii snbveiilricoso-campanulalo-dilafafa; limbo qninquelobo, lobis roliindatis, bilabialo inaequali; lablo inferlori, merlio saltemlobo, porreclo longiori ; exlus villosa, tubo glnbra, limbo, lobo imprlmis anlico impaci praeflorallone iinpllcalo, calvescenic; intus ventrali parfe ab inserlione slaminuiu siirsum vlllosissinia, limbo villo- sulo, caeterum glabra; longlludine pollicaris. Genilalia inclusa. Stamina qnatuor ferlilia didynama quintique rudi mcnlum minimum difficile visu imae fanci paulo oblique, (longiora nempe vcntralia allius, sterile caetcris profundiusj inserta; fdamenta basi pilis glanduloso-capilellalis hirtclla. sursum glabra, arcuala; antberae biloculares, bilobae, nudaef loculis oblongis divaricalis, reclilineae; cujusvis paris con vcnientes parallele oppositae. Discus hypogynus carnosus coronaeformis, eximie quinquelobus, lobis obtusis. Gcrmei cylindricum, glabrum, in stylum abiens patenlim birtiin sursum attenuatum, glabrescenle^, stigmate bilamcllali lamellis obovalis antrorsum baud insolilo more levile. eroso-denliculalis. (Aliud specimen herbarii Kunlbii, e| eadem patria aliunde acceptum, hoc unico respeclu dlffei# videbatur, quod illi slylus glabcr). Fructus quadrinerviuj ietragono-subcyliiidricns, gracilis, elongatus, 9 pollicc longus, duas, vix Ircs lincas crassus, apice longe altentfti tus, glaber, membranaceus, acgre tardiusque loculiciil dehiscens. Disscpimenluni parallelum, liberum, carnosuni crassum. Semina transversa, alata; corpus crassum, pfoil seminis (acie cuneiforme, prominens, carni dissepimen immersum; dorsali convexa facie longitudinaliler profund' ü lissum s. biporlitum, testa seminis intraplicata fere fl aciem cunei usquc penetrante; cavum ergo seminis sul bilocularc, loculis piano parallelis; alae laterales, dorsft seminis arcuatae faclei continuae, ienuissime membran» ceae, diaphanae; longiludo corporis latiludincm dissep 723 menti aequans, blllnearls; laliludo lineam vix sesquilineam nequans; seinen alis expansis 9 clrciter lineas meliens. Semina alternalim alleri dissepimenli faciel, alteriquc cjusdem faciei margini inserta, crassa, pericarpiura sub- lorulosum faciunt cum in nostris speclminibus vetustale larvisque insectorum tabcntibus semper inania sint leperla, embryo non est observatus. Palria Senegalia. Ex horlo sicco celeberrimi Kuntbii munificentia ejus in herbaria regia transiit. BiGNONiA Chomberloynii Sims. Fructu in herbario Kunlhii recognito, inter Bignonlas Veras rite cognilas erit enumeranda. Fruclus generis Blgnon'iae siliquaeformis, complanatus, tenuis, subenervius, glaber, laevis, sesquipedalis, laliludine semipollicari. SESAMEAE auctore Ad. de Chamisso. SESAMUiM L. .Sesamum Orientale L. Homini subditae, favente sole nullibi non cullae, ser- ■orunique niore, aucloribus pluribus tcslibus, mulabllis at- |ue versipellis ptantae varielatem americanam habemus inam et semper eandeni ex Insula San Domingo, quo, li liorlis culta, semcn, ut apud nos Papaver somniferum, Sü\ cnlinario solvet, Ebrenberg junior; c Surinaino iS'. in- ncnm AVcigelt pl. exsic. ; e Babia omnium sancloruni, iholzky: — S. foliis pscudo-opposilis allcrnis; inferioribiis mgius pefiolatis integris ovads acutis, basali parle obso- !tc repando-paucidenlatis subintegerrimisque, basi acutiori blusiorive, peliolo pinnulis nullis a lamina discretis in- ruclo; superioribus lanceolatis utrinqne acutis integerri- 46 • i Ulis; fioriljiis axillavibns solüariis subsesslllbus. — Grnui- nae Touincfortii JJigi/o/is ovicntnlis Sesainuui diciae, speclmeii. quod.cx horljario Gundelsheimer in heibariiim regiiim generale translifc, l'ollis paululum differrc vldclur profuadius crebrlusquc dentatis, pctioloqiie pinnulis ob- longis oblusis a lamina discretis (irnalo. Sesammn Luconlae cultmn pro eodem orlentuU ha- buinuis, nunc desideranlibus dosunt speciniina. MARTtiMA L., Juss. Martynia mnnicvidensis N. Tclrandra, calyce penla- sepalo acqnali ebracicato, caule ramoso, folils snbrolundw cordafis subangulalis dcntalls. Proxlma sinillllmaque mcxicanae M. dianiJrne Jacq.,' at tclrandra; a vnlgari horUuuni bospile 31. prnhosridcd jam eminus folüs angniatis denlatis diagnosccnda , calyce probalür diversissln^a. Hnbilu, vlscid,-. villosilale, inflores- cenlia racemosa, folüs pseudo-opposilis, quae ex oppositis apices saltcm versus alterna fieri solent, cum uliaque caelerlsque congcnerlbus convenit. Ineple enim hoc in genere vel in fiffinibus cbaractcr speciticus ab opposilione vel allernationo loliornm posccbatur. Specimina vegela. Caules crassilic fcre digiti. Peiioli scmipedales longiores- qup, fistnlosi, !iie) Zweite Alpenregion von 5400-6000'. 9) Dritte Alpen- . egion von 6000 — 6900'. 10) Eisregion über 6900. Be- I! ;onders unpassend erscheint hier der Name Alpenregion, ti lenn mit diesem Ausdruck bezeichnet man allgemein j^^fe i« üegion, welche zwischen der obern Baumgränze und der et >chneegränze Hegt und nach L. v. Buch am Südabhaiige t ler Alpen von 6400 — 8600' sich erstreckt. Diese vielen U)lhellungen erreichen ihren Zweck, welcher docii kein li! nderer sein kann, als die Übersicht und die \ ergleichnng 4 Bit der Vegetation in andern Ländern zu erlcichlern, 1)1! {larchaus nicht, im Geg^nlheil sie verwirren nur, und sind ffioinch keinesweges in der Natnr gegriindef. sa( t Wenn man diese befragt, so ergeben sich für die Mj/egetation in Sicilien und besonders am Alna nur 4 deut- 732 lieh von einander geschiedene Regionen. 1) Die Region der Strandpflanzen, Regio maritima, welche durch eine sehr eigenthümliche Vegetation ausgezeichnet ist. 2) Die bebaute Region, Begio cnita, die ich mit dem Aufhören der Weinkullur begränze von 0 — 3300'. 3) Die Waldregion, Begio nemorosa, welche sich bis dahin erstreckt, wo die Baume aufhören zu wachsen, von 3300 — 6200'. Endlich 4) die Alpenregion, Begio al- jjina darüber hinaus. Diese EIntheilung entspricht voll-^| kommen derjenigen, welche schon seit langer Zeit am Ätna unter den Bewohnern üblich war, und welche die Natur selbst dem wenig aufmerksamen Beobachter auf- dringt, nämlich in die Regione piedemoiitana, de hoschi, und discoperta. I. Region der Strandpflanzen, Regio maritima Sie ist am Fuss des Alna fast gar nicht entwickelt, in dem dieser Berg mit rauhen Lavafelsen an das Meer stösst, welche wenig geeignet sind die Strandpflanzen z' tragen, die sandige Ebenen und Dünen lieben, welch sich erst südlich von Catania finden, und nicht mehr zura Ätna gehören. Vielleicht werde ich bei einer andern Veranlassung Gelegenheit haben von der Strandvegetalion Siciliens zu reden. II. Die bebaute Region, Regio eulta fängt un» mittelbar mit dem Meere an und erhebt sich bis 3300', wo die Kultur des Weines aufhört. Sie ist es, die vor jeher die Verwunderung aller Reisenden durch ihre aus-! nehmende Fruchtbarkeit und Schönheit erregt hat. Be sonders an der Ost- und Südseite des Berges liegen eine Menge freundlicher Städte und Dörfer, und zahllose, zier liehe Landhäuser im üppigsten Grün zerstreut: Mascali ' seines Weines, der besonders IMalta versieht, und seinei vorzüglichen Mandeln wegen berühmt, Giarre, die vielei Acl, unter denen Aci reale sich auszeichnet, Pedara, Punta 1 . ^ 733 Trecaslagne, NIcolosi, Palerno, und Catania die Krone von allen, die für eine der schönsten Städte des südlichen Europas gilt. Hier gedeihen in den Gärten eine Menge I Tropengewächse, als ob sie in ihrem Vaterlande wüchsen; der Pisang, Miisa paradisiaca reift seine Früchte, Ery- ihrina coraüodendron , Hibiscus mutabilis , Cassia hiflo- ra^ Datura avhorea , Caesalpinia Sapan zieren sie mit 1 ihren grossen leuchtenden Blumen. Die Daltelpalme, Phoenix dactyVifera gibt den Ortschaften ein Afrikani- sches Ansehn, und die zahlreichen ungeheuren oft bis 12 Fuss hohen Cactus Opiintla und maximus, so wie die ii Agave americana , die bereits im dritten oder vierten Jahre ihre kolossalen Blülhenschäfle treibt, geben vollends der Landschaft einen fremdartigen, südlichen Charakter. Diese V^egelalion verlangt bereits ein fast xVfrikanisches Klima, und wirklich besitzt dieses auch SIcilien. Die genauesten meteorologischen Beobachtungen besitzt man über Palermo, und sie sind in dem Werke des Abb. Domenico Scinä Topogrnfia di Palermo aufgezeichnet. Die mittlere Temperatur Palermo's beträgt 63,5" F. oder 14" R. I Die mittlere Temperatur * des Januar 52,5" F. oder 9, 1"R. Februar 52,0" * — 8,99"* März 54,5" * — 10" * April 58,7" * — 12, 7"* Mai 64,8" * — 14, 5"* Juni 71,6" » — 17, 6"* Juli 76,1° . — 19, 6"* August 76,6" * — 19, 8" * Septemb, , 72,8" * — 18, 1"* October 67,3" * — 15, 7". INovemb, 60,4" . — 12, 6"> Decemb. 54,9" . — 10, 2"» Die grössle in zwanzig Jahren beobachtete Wärme bpirug 103,5" F. oder 31,8'' R. Die in demselben Zelt- raum beobachtete grösste Källe 34,1'* F. oder -\- 0,9^ R. Der Regentage sind durchscimittlich 64 im Jahre, die miUlere JMenge des Regens 22,149 Engl. Zolle. Über das Klima von Calania wird im 6. Bande der Atfi drlT Academia Gioenia eine Abhandlung: Saggic sopra il clima di Catania, ohbozzato dieti'O u?i deccri- Tiio di ohservazloni metcorologiche von Hrn. Prof. Ci Gemmellaro erscheinen. Bis dahin kann ich nur Folgen- des darüber mitlheilen. Die mittlere Temperatur Calania's ist, wie sich nacb der Lage am Südabhang des Berges erwarten lässt bedeutend höher als die von Palermo, nämlich 68° F. *) oder 16° R.; Juli ist der heisseste. Januar der kälteste IMonat. Die mittlere Zahl der Regen tage beträgt 63, der heitern 174. (Wir hatten im ver flossenen Jahre von Anfang Mai bis zum 1. Septembei keine Regentage.) Am häufigsten regnet es gewöhnlicli im December und Januar, dann im März und Oclober. Der vorherrschende Wind ist Nordwest (in Palermo Nordost) ; der trockenste der Westwind, wogegen der Ostwind im- mer feucht ist, und im Winter stets Regen bringt. Der würdige, jedem Atnareisenden wohl bekannte Don Mario Gemmellaro, hat vieljährige meteorologische Beobachtungen in Nicolosi angestellt, denen zufolge die mittlere Temperatur von Nicolosi 64° F. oder 14,2° R. beträgt, also auch 0,2° mehr als in Palermo. Allein diese Temperatur ist zu hoch, indem die Beobachtungen nur einmal am Tage angestellt sind, und die Zahl bedarf der Verbesserung nach den Chiminelloschen Tafeln. Auch hat Nicolosi besonders im Sommer eine unverhältniss massig hohe Temperatur, weil es auf einer grossen, ziem 1 \ *) s. Cenno suIIc reget, etc. die dazu gehörige Kupfcrtafel. 735 lieh ebenen, mit schwarzer vulkanischer Asche bedeckten Fläche liegt. Don Mario Cemmellaro hat 1811, als er den Bau der Casa inglese leitete, welche 9200' über dem IMeere liegt, während 67 Tagen in den Monaten Juli und August dort Thermometerbeobachtungen angestellt, und gefun- den, dass im Juli die mittlere Temperatur des IMorgens -f 3,37° R., des Mittags -f 7° R., des Abends + 3,36" R» ) im August des Morgens + 2,7*^ R., des Mittags + ^/2° R., J des Abends -|- 3/t*' R. ist. Die grössle Wärme betrug -f 12'^ R. Die grösste Kälte + O/O«^ R. Zu derselben Zeit hat er auch lägllch 3 Beobachtungen auf dem Gipfel l'des Ätna gemacht und darnach die mittlere Temperatoi* für den Juli auf 38" F. oder + 0,66° R., und für den August auf -|- 0,44° R. berechnet. In der untern Region des Ätna wird nur sehr wenig Getraide gebaut, da der meist felsige Boden sich nur au wenigen Stellen dazu eignet. Es ist besonders Gerste, Hordemn vulgare, die in Sicilien das allgemeine Vieh- fulter ist, sowohl die ausgedroschenen reifen Korner, als die grünen abgeschnittenen Halme. Der Hafer ist Sicilien noch so gut wie unbekannt, und noch jetzt ist die Gerste das Pferdefutter geblieben, wie sie es schon zu den Zeilen ,les Trojanischen Kriegs war. Ausserdem baut man be- sonders Weizen Triticum sativum, Sicil. Majorca , loch nach den Beobachtungen von Gemmellaro nur bis 600', was indessen nicht seine von der INatur bestimmte kränze ist. Mays Zea Mays , wird in Sicilien sehr venig und fast gar nicht am Alna gebaut. Alle Arten von Gemüse gedeihen in dieser Region; s sind besonders verschiedene Kohlarten, Salat, Arli- chocken, Kürbisse, Gurken, Erbsen, Schminkbohnen von : ^haseolus vulgaris und Ph.Catjang, grosse Bohnen von j \^iciaFaba, und Lupinen Lupinus T/iennis. Die beideTf U 736 letztem sind besonders die Nohrung des armern Volks, Avelches häufig die unreifen Schoten der Picia Faba roh geniesst, und die reifen Bohnen ohne weitere Zubereitung, als dass sie etwas in der Asche geriislet werden. Die Lupinen werden erst 24 Stunden in Salz- oder Seewasser eingeweicht, damit sie ihre unangenehme Bitterkeit ver- lieren, und dann ebenfalls ohne weitere Zubereitung ver- <^)elst. Von den Obstbäumen zieht man besonders Feigen, Mandeln, Pfirsichen, Aprikosen, Sorben, Sorbus domcstica^ Granaten Piinica Granainm , Pistazien Pistacia vera 11. s. w. Nussbäume Iiiglans regia sind äusserst selten, dagegen zieht man eine Menge Haselnüsse, Corylus Avel- lana und Cohtrna In der Gegend von Linguagrossa , Ca- stiglione und Randazzo, welche einen ziemlich bedeuten- den Ausfuhrartikel für Sicilien abgeben und besonders! nach England gehn. Wo es Wasser gibt gedeihen die Südfrüchte Citrus Bledica L , C. Limonium RIsso, C. Limetta R. , C. vulgaris R. und C Aurantium L. in der grösslen Schönheit und Vollkommenheit und in un- zähligen Varietäten. Sie wachsen noch sehr gut in Zaffa- rana 1850', doch kommen dort nicht alle Spielarten fort, in Nicolosi 2184' erfrieren sie in strengen Wintern, un^ in Bronte, Randazzo u. s. w. kommen sie gar nicht meh fort, dfjher man ihre Gränze zu 1900' annehmen kann. Die Dattelpalme Phoenix dactylifcra findet sicn nicht höher als in Adernö und Trecastagne 1680' über dem Meere. Um reife Früchte zu bringen verlangt sie] eine mittlere Temperatur von 18/4° bis 17°, und bringt sie daher nicbt einmal am Nordabhange des Atlas in Afrika. Es kann daher nicht befremden, dass sie in Sicilien zwai Früchte ansetzt, diese aber nie schmackhaft werden. It guten Jahren werden sie jedoch soweit reif, dass ihn Saamen aufgebn. Die eine schöne Dallelpalme im botanJ schei . 737 sehen Carlen in Palermo, welche bereits einen etwa 10 Fuss hohen Stamm hat ungeachtet sie erst 14 Jahr alt ist, ist aus einer in Sicilien gereiften Dallel gezogen» Die Feige Ficus Carica trägt noch sehr gute Früchte in Nicolosi 2200' und vielleicht noch höher hinauf. Auch sieht man in Nicolosi noch schöne Bäume von CeJtis au- stralis (Sicilianisch ßlenicoccu) und von der essbaren Pinie Pinus Pinea ^ welche letztere in Sicilien ebenso- wohl als im Königreich Neapel nur einzeln und cullivirt gefunden wird. Zuckerrohr wird In d^n Gärten am Ätna gar nicht gebaut, man findet es nur noch in Avola, Camiso und Spaccaforno. Auch der Gerbersumach Rhus coriaria, den man so häufig im übrigen Sicilien gebaut findet, und dessen Anbau mit jedem Jahr zunimmt, wird am Ätna nicht gezogen. Die Baumwolle dagegen, Gossypiiim lierbaceiim? wird viel an den Ufern des SImeto gesät, und ist zum Theil von vortrefflicher Qualität, (die von Biancavilla wird wegen ihrer schneeigen Weisse der von Louisiana gleich geschätzt) und findet sich am Salto di pulicella wohl noch in 1000 — 1200' Meereshöhe. Das grosse Italische Rohr Ävundo Donax^ dessen 3aumarlige Halme und breite Blätter schon an die tropi- schen Bambusen erinnern, wird sehr häufig gebaut, nm he Pfähle zu den Weinbergen zu liefern und zu tausend indem Dingen verbraucht zu werden, und wächst an den abhängen oberhalb ZaflFarana noch bis 2500'» Eben so loch geht auch wohl 3totus nigra, der schwarze >Iaulbeerbaum, mit dessen Blättern fast ausschliesslich lie Seidenraupen gefüttert werden, und nicht mit denen jler weit seltnem Monis alba. Ziemlich allgemein ist am Fusse des Ätna die Kultur Ics Ölbaums, Olca europaea, welche sich aber nicht 'Vohl höher als Nicolosi erstreckt 2200'; aber den grössten 7r Bd. 6» Heft, 47 738 ""l Thell der bebaulcn Region nimmt der Anban des Wein Stocks T^itis viiiifera ein für den der Boden am meislei geeignet ist. Er wird durchgängig in ganz Sicilien seh kurz an Pfählen von Anmdo Donax gezogen, nie hoc) an Bäumen wie in der Lombardei, bei Neapel u. s. w Die höchsten Punkte, wo man noch Wein baut, sind di> Portella bei Zaffarana 2973', und die Abhänge des Mt< Zoccolaro 3300'. Auf der rauhsten Lava, die noch mit wenig Erde be deckt ist, gedeihen bereits die Opuntien oder Indiani sehen Feigen, und sogar noch in der Höhe von Nicolos 2200', wo doch schon die Agrumen zuweilen erfrieren Man sieht häufig ganze Wälder davon, besonders in dci Gegend von Paternö, so dass oft 30 ihrer grossen kül] lenden Früchte für 1 SicilianischenGran, oder zwei Pfennig; verkauft werden. Diese Pflanze ist ein äusserst nülzlichej Geschenk des neuen Kontinents : sie wächst auf deii schlechtesten Felsenboden, wo sonst nichts gedeiht, veii langt keine Pflege, ihre saftigen Stengelglieder werdet gern vom Vieh namentlich von den Ziegen gefressen. Di< Früchte, welche noch die meiste Ähnlichkeit mit eine Stachelbeere haben , sind sehr beliebt und werden besorg ders von ärmeren Leuten wegen ihrer erfrischenden Eigen Schäften geschätzt; dem Fremden munden sie im Anfanf selten, beim längern Aufenthalt und in der Hitze lernt e' sie sehr gern essen. Es gibt eine IMenge Varietäleril hellrothe, dunkelrolhe, grüne, welche letztere moscarell heissen und wegen ihres feinen aromatischen Geschmackei besonders geschätzt werden, mehr noch die seltene keri lose Varietät. Drei Arten Opuntien werden in Sicili^ gebaut, Cactus Tiina, welchen ich jedoch nur am Ca Faro gesehn, Cactus Opuntia, welcher die essbaren Früch liefert, und Cactus maooimus Guss., C. amyclaeiis Ten; Sylloge fl. neap. Dieser dient nur zu undurchdringlich 739 Hecken, indem er über und über mit zolUangen Slachcin bedeckt ist. Auf den Canarischen Inseln geht Cactiis Opnntia bis 2002' (auf Teneriffa über Baranco Hondo s. L. V. Buch Physikalische Beschreibung der Canarischen Inseln p. 99.)» vielleicht ist es aber eine andere Art, da Ilr. V. Buch sagt, die Blüthen seien braun: der Siciliani- sche Cactus Opuntia blüht gelb. Einen sehr grossen Nulxen lelslen diese Cactus am Alna dadurch, dass sie die Lavafelder zur Bearbeitung fähig machen, indem ihre Wurzeln in alle Spalten des Gesteins eindringen, sie erweitern und mit der Zeit die Lavablücke zerkleinern. Unter ihrem Schatten keimen nun eine Menge Pflanzen, Liipiims - kxX^n , Calendula, AspJiodelus, Asparagns albus, acutifolius, viele Silene, Reseda fruticulosa , Brassica, Sinapis , Acanthus moU lis, Ariim Arisarum, u. s. w. , die ohne^ diesen Schutz von den brennenden Sommerstrahlen bald verdorren wür- den. Diese und die Cactus selbst liefern allmähllg so viel Erde, dass Anbau möglich wird, doch gehen immer über 30 Jahre hin. Die Pflanzen, welche ausser den genannten am hau ßgsten auf den Lavaslrömen wachsen sind: Andropogon hirtiis und distachyos, Lagurus ovatus, Rumex scutatus, Valeriana rubra, Plumbago curopaca, Thymus Nepeta, Satureja graeca, Ranunculus brdlatus, Capparis rupe- tfris (pcduncularis Presl^, Alyssum maritivium, Isaiis tinctoria , Scrofularia bicolor, mehrere Llnai'ia - A.rlen, Heliotropimn Bocconi Guss. mit grossen weissen wohl- riechenden Blülhen, Mandragora aulumnalis, Prenanthes viminea, Apargia fasciculata, Scnccio chrysanthcmifo- lius, Daphne Gnidinm, Spartium infcstum Presl del.; ; Sp. junceum , Physalis somnifera , Solanum sodomaeum, Hiclnus africanus, Smilax aspera, Euphorbia Characias und E. dcndroides, die baumartige Euphorbie; einer 47 * A IM) der schönsten Slriiwcher Slciliens, wenn sie im Frühjahr in Blülhe steht. Sie wird his sechs Fuss hoch, der Stamm hat unten wohl 2 Zoll im Durchmesser, er theilt »ich sehr bald in geringer Höhe über der Erde doldenförmig, doch so, dass der Strahl, der die Fortsetzung des Stammes bildet, fehlt; jeder Ast theilt sieh auf das regelnlässigste in kurzer Entfernung wieder so, und so fort, so dass die Gestalt des Strauches vollkommen halbkugelig ist. Im Sommer ist derselbe ganz blattleer, und die zahllosen, glatten, quirlförmig zertheilten Aste geben dem Gewäch^ ein ganz sonderbares Ansehn, wenn aber im Herbst dl^ Regen fallen, fangen die Spitzen der Aste an sich mit linearlanzettförmigen ganzrandigen Blättern dicht zu be kleiden, und an jedem erscheint im Februar eine gelbe Blülhendolde; und in dem dichten grünen blülhenreichei Busch hat man Mühe das verdorrle Gewächs des Somt mers wieder zu erkennen, welcher für diese Pflanze rech"' eigentlich unsern Winter vorstellt. Lebhaft wird man da durch an das nahe Afrika erinnert, und die baumartig« Euphorbie vertritt in dieser Hinsicht die freilich noch vie' wunderbareren Eiiphorhia canariensis und halsamiferi der Canarischen Inseln. Wir sahen sie zum letzten Ma in 1500 Fuss Meereshöhe, zugleich mit Smilax asperi (diese Pflanze geht bei Mistretta an der Nordküste wohl bis 2500'). Dagegen fehlen am Ätna alle Gewächse, dii mit der Region der Lorbeern auf den Canarischen Inseli eine Analogie darböten, und der Lanrus nobills ist g» nicht einmal in SIcilien wild, sondern wird nur in de Nähe der Ortschaften dann und wann verwildert in Heckel angetroffen, z. B. bei Randazzo in cc. 2000' Meereshöhe. Die Alraun Mandragora autumnolis, die im Herb^ mit ihren zahllosen Blülhen oft ganze Strecken wie mj einem blauen Teppich bekleidet, fanden wir noch in 250( bei der Besteigung des Mle. Zoccolaro. Dort land ic) 74 1 auch einzelne Exemplare unserer Erdbeere Fragaria vesca, die einzigen, die ich in Sicilicn gesehn, doch kommt sie in den schalligen Wäldern des Valdemone und der Madonie häuOger vor. Von den Farrenkräuiern sind besonders zu nennen: AcrosticJwm vellemn , (catanense Coseiiliiiiy^, Granunltls, Jcptophyllay CheilauiJies siiaveolens und 0/j//ioglosst/m lusitanicum bis 1700'; Cctcrach ojjicinarnm, Äspleniuni Trichonianes , und Polypod'itiin vulgare, welche vcreinl, mit Cotylcdoii nmbiliciis und mehreren Sedum-kxicn die Sleinritzen bekleiden, fand ich noch 3300' hoch, und sie reichen wahrscheinlich noch höher hinauf. Sehr auffal lend isl es, dass in vSicillen kein einziges Scmpcrvivuni wächst (wenn man nicht Sednni vosU'ütnni l'en. zu dieser jrattung bringen will, wie Siblhorp und (j'ussone gelhan), (Vährend auf den Canarischen Inseln deren 14 Arien vor- kommen. Dafür hat Sicilien 10 Arien Seduni, die Cyna- ischen Inseln keins. ///. Waldregion. Regio ncmorosa. Die Wold- egion fängt sehr beslimnit mit 3300' an, so über Milo, Saffarana, und auf dem Wege von jNicoIosi nach dem jipfel, und ersireckt sich an der Süd- inid OsLseilc des 3erges bis 6000 oder 6209 Fuss. (Ferrara in seiner Descvizlonc dcW Etna, parte 1. p. 8 und 36 gibt sie .janz fälschlich bis zu 8000' an.) Sie biklet denmach ij)inen Gürlel von beinah 3000 Fuss Breite, der nur (hirch lackle Lavasiromc, und hier und da durch einzelne Bog- jenfeldcr unterbrochen wird. Der Professor Don Salvadore (»cuderi in Catania hat eine interessante slatislische Arbeil iber die Wälder des Alna bekannt geniachl in den Atli lell' Academia Gloenia vol. 1. u. f. unter dem l'itel: Trottato dci boschi dcU Elna. Die Waldreirion war irüher weit ausgedchnler, ging weit tiefer herab, die Wäl- lier waren dichter und schöner. Wenig hat der Vulkan 742 durch seine Eruptionen zur Verminderung derselben bei- getragen, das ^leiste haben die Menschen gelhan. Der ungeheure Wald, welcher sich in frühern Zeiten ann Nord- abhang des Ätna bis an die Mauern von Castiglione er- streckte, wurde bald noch 1500 vom Marchese Inveno niedergehauen, um Ackerland zu gewinnen. Ungefähr um dieselbe Zeit verschwand der schöne Platanenwald von Platanus orientalis? oder cuneata? welcher die Ufer des Onobala einfasste, und nur schwache Spuren sind jetzt von demselben in einzelnen strauchartigen Bäumen übrig: geblieben , und auch im übrigen Sicilien fanden wir nur einzelne Bäume. Auf dem Wege von Francavilla nach Fondachelle sah ich sie bis gegen 2000' aufsteigen. Die- ser Baum, den man jetzt auch an vielen Orten in Italien wild findet, stammt wahrscheinlich ursprünglich aus dem Orient. Der Cardinal Bembo *) in seinem Dialog, di Aetna Tom. 4. /?. 322. sagt: Nam Ulis fPlatanisJ, post eaquam in lialiam, transvectae sunt, et qnidem. al\ ipsa Sicilia primnm, nmitae nrbes abimdavere/ Nach Siciücn aber wurde er aus dem Orient gebrachte Siehe Plinius Üb. XTl. cap. 1. Dionysius der Altere pflanzte ihn in Syracus in seine Gärten. Der ehemalige grosse Wald von Mascali ist jetzt in Weinberge verwandelt, und wo früher der Wald von Ca tania war, stehen jetzt die Städtchen und Dörfer Nicolosi ^, Trecastagne, Pedara, Mascalcia, Torre del Grifo, Plache welche noch zuweilen ^qw Collectivnamen Villaggi de* bosco führen. Die Gesammtoberfläche der Waldregion hat Hr. S Scuderi auf 17;734 Salme berechnet, wovon Lava ^ ein nimmt (45011), Acker- inid Aschenfelder und Weide (2697), Wald beinah 5, nämlich Eichen über | (6477 S.) I ■ •) Er lebte Ende des 15ten und Anfangs des 16ten Jahrhundert». 743 Fichten elwa A (3318), Buchen /- (740 S.). Die Zahl der Eichenslämme berechnet er auf 715,863, der Fichtenstäni- me auf 841/356 und der Buchenslämme auf 78/414. Die Kastanie Castanea vesca scheint an den Ab- hängen des Ätna nicht wild, sondern durchaus cultivirt zu I fjcln. Wir beobachteten sie am Abliange des Monte Zocco- laro bis 3900'; Hr. C. Gemmellaro will sie noch auf einer i Höhe von 5100' gesehn haben, was wahrscheinlich auf einem Irrthum in der Schätzung der Höhe beruht. Am i Südabhange der Alpen reichen sie bis 2500', an den » Pyrenäen bis 2800'. Berühmt ist der Ätna wegen seiner uralten Kastanienbäume, deren Stamm oft einen kolossa- len Durchmesser erreicht. Der sogcnannle Castagno di cento cavalli hat nahe der Wurzel 180 Fuss Umfang, Icr Castagno di S. Agata 70, der Castagno dclla nave )4 Fuss. Diese Stämme erreichen jedoch keine^ bedeu- ende Höhe, sondern verzweigen sich bald über der Erde, ' ind beim Castagno dl cento cavalli ist es mir wahr- scheinlich, dass es nicht ein Stamm ist, sondern mehrere Stämme aus einer Wurzel entsprossen ; denn es sind jetzt ) völlig von einander gefrcnnle Stämme, und man hat dlgemein die Sitte, die Kastanienbäume, wenn sie etwa [ Fuss Durchmesser haben, über der Wurzel abzuhauen, velche dann eine Menge Schössllnge treibt, die wieder ,n Bäumen werden. Derselben Meinung isl auch Dr. Brunner. >. dessen Streifzug durch das öslliche LIgnrien, Elba, die )slküste Siciliens und Malta. Winterlhur 1828. 8vo. p. 158. Die Wälder am Ätna bestehu zum grössten Thell US Qiiercus pubescens Willd. *), einem Baum, der auch *) So Iiabe icli und mein liocliverehrtcr Lelirer Hr. Prot". Linli iicsen Kaum bestimmt. Welclicu Namon ilim die T?otnnikcr Siid- taliens beilegen, bin icli nocli nicht im Stande anzugeben. Hr. Gcm- I nellaro nennt ilin (^u. Robur. 744 vorzugsweise die Wälder der Apenninen, wenigstens in Nordilalien bildet, und sich auf den ersten Blick von un- serer Eiche durch die geringere Höhe und den minder knorrigen Stamm unterscheidet. Die Reisenden sehn auf dem gewöhnlichen Wege von INicolosi zum Gipfel des Ätna fast nur diese Baumart. Sie reicht dort von 3200 — 5500'. auf der Oslseite im Val del leone nur bis 5100'. Ziemlich häutig ist im Val del leone auch Qiierais Cervis Ten. u. s. w. (ob auch Lin, ?), steigt jedoch nicht übrr 4600'. Quercus Hex die immergrüne Eiche versteigt sich von den niedrigen Küstenhügeln , wo sie der herrschende Waldbaum ist, an der Rocca delle capre im Val del bue bis 3800'. Die Buche Fagus sylvatica findet sich nicht unter 3000' Meereshöhe z.B. an der Portella bei Zaffarana. (Am Mte. S. Angelo bei Neapel beobachteten wir ihre untere Gränze zu 2952'.) Als niedriger Baum oder Strauch be- kleidet sie die steilen Abstürze des Val del bove, wo sie von der Serra del Salfizio bis 6000' steigt, und ist beson- ders an der Ostseite des Berges häufig. Noch höher hinauf geht ein Baum, der besonders im Norden Europas zu Hause ist, und den man daher in Sicilien nicht erwartet, die Birke Betula alba (von der JBetula aetnensis Raf, wohl nicht verschieden ist). Auf dem ganzen Zuge der Apenninen im Königreich Neapel findet sie sich nicht, mit Ausnahme des südlichsten Endes, wo sie in den feuchten Wäldern des Aspromonte vorr kommt, der nach Tenore's Schätzung s. Cenno etc. p. 45. die Höhe von 5600' nicht erreicht. Die untersten Bäume fanden wir im Val del bove mit 4761', im Val del leone und am Monte Arvoltojo bildet sie kleine Wäldchen bis 6100'. Besonders am Oslabhang des Alna im Val del leone u. s. w. ist eine Pinus -Aii sehr häufig, welche Hr. Gern- 1 745 mellaro und wohl auch Hr. PresI für Pinus sylvestris ge- halten hat. Sie ist nach der Bestimmung des Hrn. Prof. Link Pinus Laricio, und wird ein sehr stalllicher Baum, wenn ich gleich keine 120 — 130 Fuss hohe Slämme ge- sehn habe, wie sie Hr. Tenore in den Slla - Wäldern Calabriens gefunden hat. Wir bemerkten die ersten im Val del bove mit 4000'; im Val del leone reichte der Wald von 4600—5800'; am Mle. Arvoltojo steigt diese Kiefernart bis 6200'. Nur einzeln oder in kleinern Gruppen stehen Popu- lus tremula am Giannicola im Val del bove bis 5500'; Hex Aquifolium in ansehnlichen bis 12 Fuss hohen Slämm- chen ebendaselbst und von 4760 Fuss an; beide gehen auf den Alpen nicht leicht über 4600' hinaus; Acer villo- sum Presl und monspessiclanuni u. s. w. Eigenthümlich ist dieser Region die schöne Genista aetnensis. Wo sie als Baum erscheint, wie dicht bei Nicolosi, wo sie angepflanzt ist, hat sie durch ihre lan- gen, dünnen, hängenden und blattlosen Zweige eine auf- fallende Ähnlichkeit mit den Neuholländischen Casuarinen, so lange sie nicht mit ihren zahllosen gelben Blüthen be- deckt ist; wo sie wild wächst, von 3987 — 6000' im Val del bove, bleibt sie immer strauchartig und erhält jenes fremdartige Ansehn nicht. Unler den übrigen Slräuchern hebe ich noch hervor: Daphne Laureola^ häufig im Val di Calarma 2972', bei der Casa de' Renazzi 3291, und im Val del bove wohl bis 4000'. Erica arborea^ die sehr einzeln am Ätna steht, an der Rocca delle Capre noch mit 3800' Höhe, während sie auf den Canarischen Inseln bis 4200' geht. Gegen das Ende der Waldregion zeigen sich luniperus hemisphaerica Presl von 5107' an (Grolla delle Capre); Astragalns siculus , der sich schon bei der Casa de Renazzi 3291' findet, aber erst mit 4800' häutig wird ; und Bcrbcris vulgaris ß macroacantha Guss. 746 ^— . {B. aetnensis Presl) doch gehören diese Pflanzen mehr der obern Region an. Im Anfange der Waldregion gedeihen unsere Obst- arten am besten, für die es in grösserer Tiefe schon xu warm ist, so dass sie weniger schmackhafte Früchte brin- gen, Kirschen bei der Portella 2972^; Birnen und Äpfel vorzüglich in der Gegend, welche Tardaria heisst, welche etwa 3400 Fuss über dem Meere liegen mag. Ausserdem wird in der Waldregion nichls cultivirt als Roggen Seeale cereale; diese Gelreideart soll erst unter dem König Victor Amadeus im Anfang des vorigen Jahrhunderts aus Deutschland eingeführt sein; gewiss ist es, dass sie ausser dem Namen Segala auch noch den: grano tedcsco führt. Man säet sie im September und ärntet im Juli. Wir fanden die untersten Roggenfelder mit 3200' über Zaflarana, die höchsten am Zoccolaro 5486'. i^M Schon in dieser Region findet man eine auffallende -wlio Armuth an Pflanzenarien. Der Boden unter den Wald- miix\ bäumen ist dicht bedeckt mit unserm gemeinen Adler- i|iiei farrn Pteris aquilina^ welcher an manchen Stellen fast alle übrigen Pflanzen verdrängt. Er findet sich vom Meeres- „ Strand (an der Nordküste) bis zu einer Höhe von 5618', If«; und die Sicilianer ziehen keinen andern Nutzen daraus, als dass sie ihn abbrennen oder unterpflügen , und auf diese Art den Boden fähig machen, ohne weilern Dünger mit Roggen bestellt zu werden. Beständige Begleiter der Pteris sind am Alna der ^''^bliche Crociis odorus Bivonay C. lovgifloriis Raf. und C "ii nenpolitamnn^ deren schöne blaue und rothe Blumen im Spätherbst noch lange i|ialt das Auge erfreuen, wenn die Pteris bereits mit ihrem ijKj gelben Laube den nahenden Winter verkündet. Bis hoch ^ in diese Region steigen ferner hinauf Sternbergia lutea^ ' die llr. C. Gommellaro bis 4300' fand; ,I.Tanacetum vulgare, welches schon von 3000' an in der Waldregion ziemlich häufig ist. Höher Iilnauf verschwin- den alle strauchartigen Gewächse. Die spärlich in der 748 weiten schwarzen Sandebene, mit der der Alna seinen Gipfel weit und breit überschüttet hat, noch vorkommen- den Pflanzen sind: Saponaria depressa , welche von Nicolosi an bis zur Höhe von 7100' wächst, Cerastium tomentosum^ Cardamine thalictroides , Viola gracilis s, aetnensis Guss. pr. ß. sie. , Galium aetnicum Bivona, Sessleria nitida , Scleranthus marginatus Guss. von 5000 — 8000', Seriola mdflora (Rohertia taraxacoides) bis 8600'; Anthemis punctata und Rumcx scntatus bis 8800' an der Cima della Val dcl bove. Die erstere findet sich am Ätna nicht leicht unter 5100 und häufig erst von 6000' an, auf den Madonie dagegen, südlich von Gibilmanna bei Cefalu fand ich sie zwischen 2 — 3000' Meereshöhe. Der Riimecc scntatus ist auf allen Lavaströmen gemein, steigt bis an das Meer hinab, und erleidet in der gewaltigen Höhe keine andere Veränderung, als dass die Blätter etwas graugrün und flaumhaarig werden, was wohl nicht hin- reicht, um wie Presl eine neue Art daraus zu machen (R. aetnensis Presl). Auf den Alpen ist er erst häufig über 5500'. Mit 8850' findet sich endlich die letzte Pflanze Scnecio chrysanthemifolius in seinen Varietäten mit wenig zertheilten oder ganzrandigen Blättern, die Presl S. incisus^ und carnosus genannt hat, welche aber durch die mannig-, faltigsten Übergänge in die Hauplart zurückkehren, lliep» mit erlischt jede Vegetallonsspur, ungeachtet in den Som- mermonaten kein Schnee auf dem Gipfel des Alna liegen bleibt, und es beginnt eine schaurige Einöde von schwär, k^^ zen Lava- und Aschenfeldern ohne alle Spur von Leben; \\^ nur Maulthiertritte und Maullhiergebeine zeigen, dass den- \,^^ noch Wissbegierde und Neugierde oft den Menschen in .jf|||- diese öde Höhe treiben. WL,^^ Von der Regio Lichenum, die nach Hrn. Presl von pd , 9000 — 9200' sich erstrecken soll, fanden wir keine Spur.";., Überhaupt sind die höhern Regionen dps Ätna sehr arm ' 749 an Cryptogamr» n. In 7900'IVIcerei>h(')ho faml Ich Bryum sangni- ncinn? , in 7110' Grimmio hiicophaea, in i)iOO^ Geasirum hygrometriaunPers. u. NidulariaCrucibulum Fr.mcc. 3000'. Nachdem ich so die Verhältnisse der Vegetation des Ätna auseinander gesetzt, sei es mir erlaubt noch einige Bemerkungen hinzuzufügen und sie mit der anderer Ge- birge zu vergleichen, besonders mit den Alpen, die etwa 8^*^ nördlicher, und mit den Canarischen Inseln, welche um 9^*^ südlicher, also in ziemlich gleichen Abständen vom Ätna liegen. Was zuerst am meisten auffällt^ ist die ausserordent- liche Armulh an Pflanzen- Arten und Individuen, die in der Waldregion und besonders in der obern Region des Ätna statt findet, und namentlich einen Ungeheuern Con- trast mit dem reichen üppigen Pflanzenwuchs auf den Alpen bildet. Von den Canarischen Inseln wird der Ätna dagegen durch die Pflanzenarmuth noch überlroflen. Herr v. Buch gibt für die obere Region des Pic von Teneriffa : über 5900' Meereshöhe nur 23 Pllanzenarten an, der Ätna ernährt über 6200' noch etwa 52 Arien. Die Ursachen dieser Erscheinung sind nach Herrn v. Buch auf den Canarischen Inseln einmal die Entfernung vom Continente, dann die grosse Trockenheit. Der erste Grund fällt für den Ätna ganz weg. Die Trockenheit ist aber gewiss einer der Ilanplgründe, welche die grosse Pflanzenarmuth erklären. Selten ist der Gipfel des Berges in W'^olken all «gehüllt, wenn gleich wohl öfter als dies mit dem Pic der eiil .Fall sein mag; keine Quellen brechen an seinen Abhän- \m gen hervor, das W^asser, was sich auf dem Ätna nieder- m schlägt, kommt nur in der Tiefe zum Vorschein, wo die Laven auf dem ursprünglichen Thonboden aufliegen, bei Aci, Paterno, Aderno u. s. w.; kein ewiger Schnee bedeckt den Gipfel , der im Sommer langsam schmelzend den Boden beständig feucht erhielte. Die Regen sind selten, 750 sowohl wegen der südliehen Lage, als weil der Alna, ein einzeln stehender Berg, die Wolken in ihrem Zuge nicht so aufhallen kann, als ganze Gebirgsketten dies thun. Die Anzahl der Regentage beträgt nach den Beobachtun- gen von Hrn. C. Gemmeüaro in Calania nur 63, und in Palermo, wo sie 64 ist, die Quantität des jährlich fallen, den Regenwassers 22,149 Engl. Zoll oder 20,73 Par. Zoll, am Südabhange der Alpen dagegen 54" 10,8"' und in der Ebene der Lombardei noch 36" 7"'. S. J. F. Schomv Spcclmen geographiae physicae comparativae. Havniae 1828. ito. p. 52. Ein anderer wichtiger Grund ist die eigenthümliche ; BeschaflTenhcit des Bodens. Seit einer langen Reihe von Jahrtausenden sind die Ur - und Fiözgebirge beständig allen Einflüssen der Witterung ausgesetzt, und kein Natur- ereigniss hat das Entstehen fruchtbarer Erde, so wie die Anfänge und die Vermehrung der Vegetation auf ihnen gestört. Anders ist es auf dem Ätna besonders in den höheren Regionen. Sehr schwer bekleidet sich ein frischer Lavastrom, ein frisches Aschenfeld mit der spärlichsten Vegetation, und in einem Augenblick zerstört eine neue Eruption die mühsame Arbeit von Jahrhunderlen. Es reicht hin zu sagen, dass seit Anfang unserer Zeitrechnung über 54 Eruptionen statt gefunden haben, also im Durchschnitt alle 33 — 34 Jahre eine und man wird die Behauptnng nicht übertrieben finden, dass der grösste Theil der Ober- fläche des Ätna, in den höheren Regionen wenigstens, von historischem Alter ist. Wenn man nun auch anneh- men will, der Ätna habe Pflanzen durch generatio acqui- voca, um mich dieses Ausdrucks zu bedienen, erzeugt, so sind dies gewiss sehr wenige gewesen, (ich werde noch einmal auf diesen Punkt zurückkommen,) und der Vulkan muss grösslenthrils seine Vegetation von dem benachbar- ten Lande entlehnt haben. Ebnen sind es aber und Berge, I 751 die sich nicht viel über 3000' erheben, die ihn von allen Seilen umgeben, und man konn daher auf dem Ätna nur solche Pflanzen erwarten als auch jenen eigen sind. Über eine beslimmle, grössere oder geringere Hübe, können diese sich aber nicht erheben, weil sie eine bestimmte Temperatur und andre Bedingungen verlangen, um wach- sen zu können, die sie in einer grossen Höhe nicht mehr linden. Woher sollte aber der Ätna diejenigen Pflanzen erhalten, welche dem kältern Klima eigen sind, das auf seinen höhern Abhängen herrscht? Dieselben Pflanzen 1 miissten dies sein, oder wenigstens analoge Formen, al^ k auf den Alpen , den hohen Gebirgen der Abbruzzen oder selbst nur Calabriens die 7200' nicht übersteigen, sich ' vortlnden. Er wird aber deren nur sehr wenige haben, 1 wegen der schwierigen Communication. Dieses aus theo- retischen Gründen abgeleitete Resultat, bestätigt die Er- fahrung vollkommen. Folgendes sind so ziemlich sämmt- liche Pflanzen, die noch über der Baumgränzo auf dem I Ätna gefunden werden : vlluniperus hemisphaerica Presl (s. communis Raf.) fmdct ( sich auch in Calabrien. liti Berberis aetncnsis Presl eine Varietät der vulgaris, wel- ei»! che letztere sich auch auf den Madonie findet. mÄstragalus siculus ßlvon. findet sich auch auf den Madonie. p^ Cardamine thalictroides All. findet sich (nach Presl /?or.) e[.| nur auf dem Ätna in SIclllen und kommt auch HS im Königreich Neapel nicht vor nach Tenore Sylloge flor. neap., wohl aber im Dauphlne und Piemont. Hernioria montana Raf. ist wohl permixta Jan und fin- det sich in den IMadonle u. s. w, ;J^ Arenaria aristata Raf. dem Ätna eigenthümllch , aber eine zweifelhafte Art. ,|(H \ — serpyllifoUa L. gemein im übrigen Sicilien. 752 Sapouaria aetncnsis Raf. ist S. depressa ßlvon. findet sich auch in den Madonie. Potentilla argentea Raf. ist calabra Tea. findet sich auch in den Madonie. Helianthemum glaucum Pers. findet sich auch in denMadonie. laevipes Pers. findet sich sogar am Meer. Viola gracilis Siblh.? var. c. Die Stammart findet sich auf vielen Bergen Siciliens. Cerasliiim tomcntosiim L. findet sich auch auf denMadonie.) Rumex scutatiis L. steigt vom Meer hinauf. Agrosteimna codi Rosa L. auch in der Ebene gemein. Sagina procumbens L. auch auf andern Bergen Siciliens. Draba verna L. auch bei Palermo und an andern Orten. Hippocrepis unisiliqua auch in der Ebene häufig. Onosma echioides ist wohl O. montanum Guss. auch au|| Mle. Busambra etc. Thymus Acinos L. gemein. Satnrcja graeca L. gemein bis an das Meer hinab. Scabiosa montana Bivon. ist wohl crenata Cyr. auf an* dern Bergen nicht selten, und findet sich bei Amalfi hart am Meere. Seriola uniflora Bivon. Robcrtia taraxacoides Dec. aucl auf andern Bergen. Tanacetinn vulgare. Auch auf andern Bergen Siciliens. Anthemis montaiia Raf. soll wohl A. punctata Desf. sein . , Auch auf den Madonie u. s. w. I?^;, Senecio chrysanthemifolius in seinen Varietäten mit gan zen Blättern, S. incisus und S. ramosus Presl gemein, steigt bis an das Meer hinab. Inula montana L. auch auf andern Bergen. Asperula cynanchica ist wohl longiflora W. et K. an andern Bergen gemein. Calium aetnicum Biv. eigenthümlich ; wohl nur Varietät vo lucidum wie auch Tenore glaubt. Cf. SyllogepM Sas i 753 Saxifraga Irulactylifcs L. häufig. hcderacea Raf. ist wohl iS*. purvißora Bivon. auf andern Bergen. Sciercmthus annuus L. Ich fand nur Sei. marginatus Guss. dem Ätna eigenlhümlich aber wohl nur Varietät von ScL perennis , wofür ihn auch Tenore hält. S. Sylloge p. 204. Jas'ione moiitana L. auf andern Bergen und am Meer, Orchis sambucina L. auf andern Bergen. pallcns L. auf andern Bergen. Ophrys lutea Cav. gemein auf niedrigen Hügeln. teiithredinifera W. id^ Serapias ensifolia L. auf andern Bergen. Phalaris alpina. Ich fand Sesshria nitida. Ph. alpina kommt nicht in Sicilien vor. Die Sessicria ist auf andern Bergen nicht selten. Phalaris alpina Biv. ist Phleum ambiguum Ten. das auf Bef* gen nicht selten ist. Stipa tortilis Desf. überall gemein. Arundo tenax Vahl id. Festuca pumila auch auf andern Bergen» ' clatior auch auf der Madonie. Festuca poaeformis Host. F. aetnensis Presl auch auf andern Bergen. Botrychium Lunaria andere Berge. Pteris aquilina L. gemein^ Asplenimn Adiantinn uigrum gemein. A n m c r k. Ich habe diesem Vcrzcichniss das voil Rafinesque gegebene zum Grunde gelegt, und nur diejeni- gen Pflanzen ausgelassen, welche sowohl nach Presl F/oi'. sicul. als nach Gussone prodr. ßor. sicul. in Sicilien nicht vorkommen als Piosa pumila^ Jiubus hispidus , Lcpidium 'iudicaule , Satnreja montan a und Jidiana , PimpincUd äissecta, Phleum, montanum und siculum; ungeachlct 7r Bd. 6s Heft. 48 1 754 ich glaube, dass manche der angeführten Pflanzen nlchb! in der Hohe wachsen. Hinzugefügt jiahe ich Viola «/•«• cUis, Sainvcja gracca, Festuca poaeformis. Aus diesem Verzeichniss geht hervor: Erstens, üass die ^ egetatlon des Ätna in dci hölieren Region gar keiiie Ähnlichkeit mit der der Alpen, oder mit der der höheni Gipfel dorApeimlnen hat, wel- che mit diesen viel Ähnlichkeit zeigen. Nach Tenoi Ccnno cic. p.6?) sq. finden sich Aoxi Salix rctusa\ Dryäi octopetaJa; Arhufus uva iirsi\ Mhamnus pjisiUiis Ten. Genliana vernU, havatica, cicaulis; Scmpcrvivum aracl^ notdeumi Priiw.hi villosa\ Androsace villosa, vital iana\ Erigeron alpirmm\ Arnica BeUidiastriiin; Saxifragi glahclla, cacsia, Colyledon, Aizoon, oppositifolia, hryoi- des, miiscosa; Ihcris sa.xätill'^,\:.stylösa Ten.; Alyssum tortuosum; Silene acäulis\ Anemone alpina, narcissiflo ra ; Adonis distorta Ten. ; Papaver alpininn ; Potentilla apennina Ten,; Polygonmn iHviparnm \\. s. w. Zweitens hat die, Vegelation der höhern Regionen i des Alna auch gar keine Ähnlichkeit mit der entsprechenden der Canarischen Inseln, denn diese besteht nach Herrn' V. Buch in folgenden Gewächsen. Festuca laxa Mass.; Scrophularia glahrata; Ccntaiirea Taydis, PimplneUt^ Cumhrae; Arabis alpina; Cheiranthus Ciimbrae; Hype- ricum canariense ; J'iola cheiranthifolia ; Alsine media; Spartium nuhigemim; lihamnus coriacea; lunipcrus Oxycedrus; und Drittens. Von allen aufgezahlten Pflanzen findet sich nur eine nicht im übrigen Sicilien, und dem benachbarten- Festlande Cardamine ihaUctroides; nur zwei nicht im' übrigen Sicilien, aber doch im benachbarten Calabrien lunipcrus hennsphacrica und Betnla alba; alle übrigen (mit Ausnahme der zweifelhaften Arenaria aristata Raf.), wenn man nicht leichte Varietäten (von Bcrheris, MhmeX^ 755 Scleranihus, Galiinn, Festuca u. s. w.) zu Arien erheben will, finden sich auch im übrigen Sicillen, und zwar noch dazu die meislen gehören der untern wärinern Region an; 'und ich wüssle nur eine Pflanze zu nennen, die dem Ätna ausschliesslich elgenthümlich wäre: Genista aetnensis, wogegen von den 23 Pflanzenarten der obern Region der Canarischen Inseln 19 derselben ganz eigen Ihümlich und bisher noch nirgends anderswo gefunden sind. Eine sehr auffallende Verschiedenheit wird man auch gewahr, wenn man die Gränzen der verschiedenen Baum- arten am Ätna mit denen auf den Alpen vergleicht. Siehe die Tabelle. Südabhang der Alna. Differenz. Alpen. Agrumen 600' 1900 1300 Ölbaum 800'? 2200 1400 Weinstock Kastanien 2500' 3300 800 2500 3900 1400 Buchen 4600 6000 1400 i3aumgränze 6400 6200 200 Schneegränze 8600*) 10448**) 1848 Auf den ersten Blick glaubt man eine bedeutende Anomalie zu finden, dass, während die Gränze der Agru- men, des Ölbaums, der Kastanien und Buchen in einem bestimmten und gleichen Verhältnlss steht, nämlich 13 — 1400' hoher auf den Alna gehn als auf die Alpen, die Waldgränze an diesem Berge nicht höher sein soll *) Nach J. Fr. Scliouw Specimen geographiae physicae compara- tae. Havn. 182S. ^to. p 65. **) Nacli J. Fr. Scliouw Grundzüge einer allgemeinen Pflanzen - Geographie. Berlin 1S13. 8. p, 454. 48 ' 756 als dort. Diese Anomalie ist gewiss niiT scheinbar und liegt nicht in klimatischen Verhältnissen, sondern wohl ledlglicli daran, dass die Oberfläche des Ätna durch die vulkanischen Eruptionen, Aschenregen und Lavaslröme in ihrem obern Theil so oft verändert wird, dass sich keine vegetabilische Erde bilden kann, die zur Ernährung von Bäumen fähig wäre. Einen klaren Bevi^eis hiervon liefern einzelne Baume, die in weit hohem Gegenden noch recht '. gut gedeihen. So findet sich nach den Beobachtungen von Herrn C. Gemmellaro in der Höhe von 7800' auf der Timpa deir Albanello, die davon den Namen hat, noch eine kleine Pappel Popnlus alba nach Gemellaro (viel, leicht P. trcmula die auch Albanello heisst,) von 6 Fuss Höhe. Man kann daher wohl mit Recht annehmen, dass die wahr« Baumgränae weit liöher sein müsste, und man würde sie mit ziemlicher Wahrscheinlichkeit finden, wenn man zu den 6400 Fuss, wo die Baumgränze am Südah- hange der Alpen ist, jene 13 — J400' Diflerenz addirt, was 7800' gibt und merkwürdig mit jener einzelnen Pap- pel auf der Timpa dell' Albanello übereinstimmt. Wenn man die mittlere Temperatur Catanla's zum Grunde legi, um nach den bekannten Regeln die Schnee- höhe zu berechnen, st) findet man diese 10448', was mit der Schneegränze am Südabhange der Alpen die Differenz von 1848' gibt. Sehr leicht ist die Ursache elnzusehn, warum der Weinbau und die Kultur überhaupt am Ätna verhältnissr massig nicht so hoch hinauf reicht, als an den Alpen. Der am höchsten gelegene Ort am Südabhange des Vul- kans ist Nlcolosi 2184 Fuss über dem Bleere; es ist daher i begreiflich , dass der Anbau des Bodens sich nicht sehr weit in die h(>hern Regionen versteiget, weil die bewohn- ten Orte zu entfernt liegen, die Arbeit desshalb zu müh- sam ist, und ein millelmässiges Product liefern würde, Mr IfD \ w _- . : 757 dns man besser und mit geringem Koslen aus der Nach- barschafl beziehen kann. Wie die Pflanzen der obern Region so Iiaben auch de der Waidregion am Alna einen ganz andern Charakter als an den Alpen. Man sieht keine Bi^jcs- Arien, kein T^acciniiim, keine Pyrola^ Aconitum, Saaifraga, Gen- I i'iana u. s. w. , sogar die Fragarla vesca ist zu einer l Seltenheit geworden. Aber auch mit der Vegetallon des t benachbarlen Festlandes von Ilallen ilndel sich sehr wenig \ Ähnlichkeil. Die charakleristlschen Pflanzen sind dort 3 für die Höhe von 3 — 6(!00' nach Tenore: Pcdiatlaris; ; Cavipauulae; Valeriana iuhcrn.sa , (die sich wohl auf \\ den Madonle aber nicht auf dem Ätna findet;) Gentlanae; \ Saa'ifragae', Mespihis Chamaemespihis, Pyriis Aria, \ AincIajicJiiev; Pinus hruttia, Pinus Picea; Taxus bac cala; Liliitm Mavtagoji; Pyrolac; Dentaria; u. s. w. Fast überall In Calabrien bedeckt die Berge in der Höhe von 3600 — 4800' ein schöner grüner Hasen von verschie- denen Gramineen, Globidaria cordifolia, Aslragalus mon- tanus, Alchemilla alpina, Ranuncjilus brevifoUiis u. s.w. Diese \Mesen fehlen aus begreiflichen Gründen dem Ätna ganz, und von allen den genannten Pflanzen findet sich keine einzige auf ihm. INIcht einmal die Vegetation der 'übrigen höhern Berge Siciliens finden wir auf dem Alna. Auf den Madonle z. ß. konmicn mehrere subalpinlsclie Pflanzen oder Formen vor, die dem Alna ganz abgehn, z.B. Thlaspi vivale; Arabis alpina ^ albida; Draba aizoifles; Viola calcarata; Gcnista rigens, aristaia; ' Vicla glauca; Astragalus Bonannl; Trifolium, roscinn; Arenaria condensata, abietina', JJoronicum Cohminae\ Rumex arifolins?: Armeria alpina, plantaginca; Cam- panula graminifolia ; Ileracleuni cordatum ; Cachrys Lihanotis; Btiniiiin Bulbocastanuni L. (peiracum Guss. C II. BoccJ; Allium ßavum ; Kocleria splendcns etc. 758 • Ziemlich viel Ähnlichkeit zeigt die Vegetation der Canaiischen Inseln. Die Gränze der Waldregion bildet dort wie auf dem Alna eine Pi/ins- Art, Pinus canarieii- sis, hier P..Larlcio. Pteris aqnilina ist auch dort bis 5900' wie auf dem Ätna sehr häufig; während sie auf den Alpen zwar überall aber nur sparsam vorkommt; Erica arhorca ist dort häufig bis 4200', am Ätna, mo sie sehr einzeln vorkommt, geht sie bis oSOO'. Allein statt der Eichen, Buchen und Ahorne des Alna finden sich dort Wälder von Laurus nobilis bis 4000', foetens, inclica bis 3600', Barhusana; Myrlca Faye. Von den 90 Pflanzen, welche in der Waldregion der Canarischen Inseln wachsen, finden sich 18 also \ auch am Alna: Acroslichum lanuglnosum, Plantago major. Asplcnium Adjanlum nigrum. Origanum virens. Blechnum boreale. Melissa Nepeta. Woodwardia radicans. Erica arborea. Lycopodium denticulalum. Centranlhus Calcitrapa. Aria caryophyllea. Viola canina. Cynosurus elegans. — odorata. Bromus gracilis. Colyledon umbilicus. Smilax mauritanica. Rosa canina. Was die Pflanzen der untern Region betrifft, so sind sie fast gar nicht verschieden von denen des benachbarten Festlandes. Nur wenige kommen am Ätna dazu, denen das Klima in den nördlichen Provinzen Neapels noch zu kalt ist, die sich aber schon an den Küsten Calabriens zeigen. Spartium infestuin Presl vertritt die Stelle des Spartinm lanlgcrum, das bei Neapel so häufig ist, ein Strauch, der im Frühjahr mit tausend goldgelben Blüthen bedeckt den angenehmslcn Eindruck macht, während er im Sommer desto trauriger dasteht, blattlos, graugrün, an 759 der Spllzc eines jeden seiner zahllosen Astehen einen langen I Dorn tragend; ferner das schöne strauchartige slachelige , Solanum sodomacum, gleich selir geschmückt durch seine grossen violetten J31iilht'n, als durch seine gelben Beeren; Ncrlum Oleander, und lilcinns africanus. Dieser, wel- cher bei uns nie länger als ein Jahr lebt, ist hier ein kräftiger Slrauch, aucli liie und da ein kleiner Baum, dessen Stamm man oft nicht mit beiden Händen umspan- nen kann, und auf welchen die Knaben hinaufkleltern um die Früchte zu sammeln. Chamnerops Inimilis, so häufig auf der Süd - und Weslküslc der Inseln fehlt im Gebiete des Ätna gänzlich. • — Mit der Vegetation am Fusse der Alpen findet gar keine Ähnlichkeit statt, mehr dagegen mit der Regio meditcrraiica der Canarischen Inseln^ in- dem von den 140 Pflanzen, welche Hr. v. Buch als dieser Uegion angehörig angibt, 65 also beinahe die Hälfle auch in Sicilien vorkommen. Die subtropische Kegion dagegen hat dort eine ganz andere Physiognomie durch Euphorbia canariensh, lind halsamifera , Placoma pendula, die vielen Palmen and Pisang, welche letztere nur sehr ein7,eln in Sicilien »ich vorlinden; allein dennoch finden sich von den 186 Pflanzen, welche nach Hrn. v. Buch in dieser Region iivüchsen 54 auch in Sicilien. Diese verhältnissmässig grosse Ubercinslimmung kommt gewiss daher, dass so viele jelzt »ol den Canarischen Inseln wild wachsende Pflanzen durch lie Kultur von den Europäern dort eingeführt sind. Auf der beigefügten Tafel habe ich versucht ein an- ichauiiches Bild von den Vegelalionsgränzen auf dem Ätna iip Gegensatz der Alpen und Canarischen Tnseln zu geben, jnd in dem folgenden Verzeichniss sämmtlichc Beobach- iungen aufgezeichnet, die wir in Sicilien über die Höhen 'M machen Gelegenheit halten, bis zu welchen verschie- dene Pflanzen vorkommen. 760 Pflanzen und Ort der Beobachtung. Gränze unlere obere Bemerkungen. Acanthus moUis, bei Noam U c. '2000' Acer monspessulanum. Ätna Giannjcola 5232 Acliillea ligustica. Monte Caramarata 0 4746 Antliemis punctata. Ätna 5000' 8800 Madonie •3 - 3000 Anthyllis Vulneraria. Mte. auf den Alpen bis 7000 Camraarata 0 4746 Wahlenberg Arum italicum. Noara 0 c. 2000 Arundo Donax, Ätna 0 2500 — tenax. Mte. Capulo bei Palermo 0 2514 Arbutus Unedo. Insel Fau- tellaria 2000 Asperula comrautata. Mte. soll sich in der Alpinen- Cammarata 0 4746 Kegiou des Ätn-i also über 6000' finden Aspliodelus lutens. Ätna 0 5618 Asplenium Trichomanes. Ätna über 0 3300 Astragalus siculus. Ätna 3-200 7500 Atropa Mandragora, Ätna 0 2500 Bellis sylvestris. Mte, Cam- marata 0 4746 Berberis vulgaris var. ß- auf den Alpen bis über Ätna 5000 7110 4600 ^Vahlenb. Belula alba. Ätna 4702 6200 auf den Alpen bis 5100 ^Vahlenb. Caclus Opuntia und maxi- mus. Ätna 0 2200 ■^-1 Castanea vesca. Ätna u 3900 am Nordabhang der Al- pen bis 2400' WahL Celtis australis. ISicolosi 0 2200 am Südabhang dagegen bis 2500' Ceterach officinarum. Ätna über 3300 Cbamacrops Iiumilis. Mte. S. Calogcro di Sciacca 0 1000 - i i 761 pflanzen und Ort der Beobachtung. G ranze untere | obere Cheilantlies odorata Sw. Ätna Citrus-Arten. Ätna Clematis Vitalba, bei Mi- strctta Cotyledon umbilicus. Ätna Crocus odorus Bivon. Ätna Croton tinctorium. Ätna nach Gemniellaro Cyclamcn neapolitanum Ätna. Daphnc Gnidium. Mte Caputo bei Palermo — Laureola. Ätna. Ecliium italfcum. Mistretta — tuberculatum. Ätna Erica arborca ? Ätna Pantellaria Euphorlu'a dcndroidcs. Ätna — biglandulosa Guss. S. Martine bei Palermo — Characias. Ätna. Por tella Fagus sylyatica. Ätna Mcus carica. Ätna aenista aetneusis. Ätna — aristata. Mistretta jossvpium hcrbaceum Adernö lex Aquifolium. 0 0 0 über ü 1700' 1900 2800 30OO 5600 0 5090 0 5600 0 2514 4000 0 2627 0 3200 0 3800 2<^0 0 1500 0 1636 0 2972 2972' 6000 0 2200 3987 6000 2900 0 1200 4700 5500 Bemerkungen. auf den Alpen bis 2500 Walilenb. D. Mezereum auf den Al- pen bis 5700' A Vahl. auf den Canarischen In- seln bis 4200 V. Buch auf den Alpen bis 4600 Wahlenb. auf dem Gran Sasso bis 5500 Fr. Hoffm. auf dem Mte. S. Angelo nicht unter 292t'' auf don Alpen bis 4600 AVahlenb. 762 Pflanzen und Ort der Beobachluncr. luglans regia. Ätna, selir selten Randazzo luniperus liemispliaenca Presl. Ätna Laurus uobilis. Randazzo nur verwildert Lonicera ctrusc^. Mte Cammarata Nerium Oleander , unter halb Bronte Olea europaea. Nicolosi Ophioglossum lusitanicum, Ätna Phoenix dactylifera. Ätna Pinus Laricio. Ätua — Pinea. Nicolosi Platanus orientalis ? über Francavilla Plantago Cupani Guss Noara Polypodium vulgare. Ätna Populus tÄmula. Ätna Potentilla calabra. Ätna Prunus domestica, gedeiht ambcssteubeiPiazzc — Cerasus, gedeiht vor zü^lich bei ZafTarana Ptcris aquilina. Ätua Pyrus communis ) vzgl. bei — Malus > Tardaria Gränze untere obere 4700' cc. 0 0 0 09S7 0 bis cc. 3400 cc. 2500 über 3300 0 5500 0 5107 cc, 2000' 7110 cc. 2000 4746 1600 2200 1700 16S0 6200 2200 2000 2900 561S Bemerkunsc auf deu Alpen bis 2500 \ ^Vahlenb. auf dem Gran Sasso bis ' 4050 Fr. Hoffm. auf den Canarisclien In- seln bis 4000' V. Buch am Comersee 800? \ inCalabf Icn am häufig. ( slcn über 3600'Tcn. bis 4600 a.d. Alp. Wald. I auf dem Pic von Tene- riila vorzüglich beim Dorfe Chasna 4013^ V. Buch auf den Alpen bis 3400! Wallenb. auf den Canarlschen In-. sein bis 5900' V. Buch auf dem Pic vorzüglich bei 4014' V. Buch auf den Alpen bis 460Q ^Vahleub. 763 Pilanzen uud Ort der Beobachtuns:. PjTus Aria. Ätna. Giauni- cola Quercus pubescens. Ätna — Cerris Ten. Ätna ' '^ Hex. Ätua "— Suber. Mistrettal rlhus Coriaria. S. Martinof ilumex scutatus. Ätna faponaria depressa. Ätna ^aturcjagraeca. Grotte dellcü Capre «cabfosa crenata Cyr. Ätnn| cleranthus marginatus s. perennis cilla maritima. Mte. di Cammarata ecale cereale. Ätna Gränzo m-ifevc i obere 5232' Bemerkungen. 0 0 0 0 0 2100' 0 0 5000 0 3000 0 B 5500 {Q. Robur auf d. Alpen bis 33S0 Wahlenb, inecio chrysanthemifolius (carnosus und inci- sus Presl var.) Ätna 0 sslcria nitida. Ätna, wahr- scheinlicli Mte. di bis Cammarata. Q iiilax aspera. Mistrctta 0 •artium infestum Presl. PortcUa Ätna. 0 BTnbergia lutea. Ätna Mte. Cammarata 0 inacetum vulgare. Ätna 3S00 lapsia gargauica. Ätna Grotte dellc Capre »ymus Scrpyllum. Mte Cammarata 1 4600 4000 2800 1636 ssos 7100 5107 7100 SOOO 3000 5786; 8850 7500 4746 2S00 2972 4300 7500 5107 4746 ( leidet dort durch- I^ sclinittlichallelOJahr von Frost rauf den Alpen bis 5000 ) Wahlenb. I am Gran Sasso bis 4S50 ^ Fr. HoiFmanu tuf den Alpen bis 7600 VValilenb, 764 Pflanzen und Ort der Beobachtung. Triticum sativum nachGeni- mellaro Viola gracilis c. Ätna Vitis vinifera. Ätna Gräme untere obere Bemerkungen. 1600 7500 I 3300 am Südabhang der Alpen bis 2500'. 765 Auszu« aus einem Briefe des Herrn Oswald Heer V. D. M. an den Herausgeber. Matt im Canton Glaru« 1S31, — Wäre das \^ elter günstiger gewesen, so hätte ith lle ganze Gebirgskette zwischen Canton St. Gallen und jJraubündten, Glarus und Graubündten bis Uri untersucht, illein die Witterung war stets so schlecht, dass ich nur echs Tage auf Bereisung einiger Graubündtneralpen ver. /enden konnte. Dieselben haben mir ungemein viel Ge- uss verschafft und Gelegenheit zu einer Menge von Be- bachtungen gegeben, deren einige ich Ihnen niitzulheilen ilr die Freiheit nehme. Die Schwämme steigen sehr och in die Alpen hinauf. In der Höhe von 67S0' über em Meer fand ich noch zwei Pezizen, deren eine an den ^'^urzeln des Chrysaiähemnin ntratinn wuchs. Auf einer fidern Alp fand Ich von 6500 bis 7000' noch eine Menge 'garicL Ich versuchte sie nacliLasch'sMethode zu trocknen, lein sie klebten so fest an das Papier an, dass sie mir beim Wegnehmen grösslenlhells zu Grunde giengen. Namentlich M klebiigen Schwämmen ist daher diese Methode Immer )ch sehr mangelhaft. Eigenthümlich schien mir das häutige orkommen des Agaricus vmscarius und Meruliiis can- orellns in einer Höhe von 5000', während bei IMatt bei )50' keine Spur von denselben zu finden Ist. In der Höhe >n 5600' fand ich noch sehr schöne Exemplare voa lavaria cristata Fr. Mein Hauptaugenmerk richtete ich . if die Erforschung der Höhenverhältnisse der Pflanzen, re Verbreitung, das Ileraulsleigcn der l'benenpflanzen auf e Alpen und die Veränderungen, die dadurch mit ihnen 766 j vorgehen elc. Illnsicbllich der letztern zeigen die Mittel I von einer Menge von Pflanzenverzcichnissen folgende Re- i sultate. In der subalpinen Gegend auf Thongebirg fand i ich 54 Species, davon gehören 11 der montanen und 37 j der Ebenenflor an. Hier herrscht die gelbe und weisse j Farbe vor. In der alpinischen Region fand ich auf T hon gebirg 45 Species, liievon gehörten 4 der subalpinen 13 der montanen und 6 der Ebenenflor an. Auf Kall 44 Species, davon 8 subalpine, 7 montane und 13 dei Ebenen. Auf Thon herrschte die gelbe Farbe der Blumen auf Kalk die weisse vor. In der regio alpina supcrio\ fand ich auf Thon 39 Species, davon 8 subalpine, 3 mon taue und 5 der Ebenen. Auf Kalk 36 Species, davon ' subalpine, 2| montane und 2|^ der Ebenen. In der Hegi nivalis fand ich auf Thon 11 Species, davon 6 alpine 1^ subalpine, 1| montane und ^ der Ebenen, d. h. vo 12 beobachteten Punkten fand ich nur an einem zw(' Pflanzen der Ebenen, nämlich in einer Höhe von 761^ noch TJiymiis serpylhun und Lcontodon lividus. Ai Kalk fand ich in dieser Region Ik Species, davon 5| a pine, g subalpine aber keine montanen und keine Ai Ebenen. Auf Thon herrscht die blaue Farbe vor, namenj lieh durch die grosse Individuenzahl der Saxifraga hiflor und oppositifolia, Iheris rotundifolia , Aretla pennin Gaud. Auf Kalk dagegen das Weisse durch Lepidim alpinum, das ich in einer ungemein kleinen nanen vi und grossblülhigen Form noch in einer Höhe von 899b'' fand, mit Saxifraga stellaris unißorn. In der Höhe f 9675' war alles organische Leben erstorben, keine Flie durchsummte mehr die Lüfte, keine Lerche?, keine Ma wagte es in dieser unwirthbaren Höhe ihren Wohnsijl aufzuschlagen. Dies ist auffallend, da doch Hugi noch dem Finslerarhorn in einer Höhe von 13,000' die Lec\ nora miniata sah. Allein der Kalk, und aus solchem !( ii \ — 767 stand diese Bergkelfc, ist für die Erzeugung der Lichenen bei weilem nicht so günstig, wie Tlion und ürgebirge. Auf Kalk sali ich nur höchst selten ein Liehen, während die Thonfelsen oft ganz mit solchen überdeckt sind, nament- lich ist die Parmelia ventosa Ach. gar nicht selten auf den Alpen, und überkleidet die Felsen ganz herrlich. Sehr wichtig scheint mir die Beobachtung der Pflanzen- MonstrositäJen zu sein. Ich beobachtete eine ganze Menge derselben sowohl auf den Alpen als unten im Thal. Im Frühling, wo die Natur in ihrer vollen Fülle und Pracht wieder erwacht, scheinen sie sich viel weniger zu zeigen als im Ilerbsl, wo die Natur gleichsam erschöpft, nicht' mehr alle Pflanzen in den gesetzlichen Formen auszuprägen vermag. Ich beobachtete besonders viele Verwachsungen, ilcr Slaubgefässe unter einander, der Blumenblätter mit lern Kelche etc., namentlich bei Campanula TrachcUum, von dieser fand ich auch 3, 4, 6 Mal eingeschnittene Corollen. Die Saocifraga aizoldcs L. fand ich mit 8, 11, 12 Slaubgefässen, mit 1, 3, 5 Pistillen, mit 6, 7 Pctalis, mit lalb in Blumenblätter ausgewachsenen Staminibus, mit Pcta- Is, die vollkommen mit einzelnen Kelchblältchen zusam- iicngewachsen waren: ferner Chrysanthemum atratnm mit ladienblumen zwischen den Kelchschuppen und vollkommen ;anzrandlgen Blättern etc. Ziemlich viele Beobachtungen feilte ich auch an über die Gränze der Bäume. Die Tanne J'hms Abics L.) steigt in unsern Alpen circa bis 5000', -h fand zwar an besonders günstigen nach Süden gclcge- cn Orten noch in der Höhe von 5859' ordentliche Stämme, och nur in wenigen Exemplaren. Die Gränze der Pinus 'icea L. fand ich bei 4900'. Die P'mus vmghiis Jacq. steigt ' den Graubündtneralpen bis zu 6551' hinauf, im Kai '•serthal Ct. St. Gallen bis 6320'. Die Pinus Larix L. eigt hinauf bis 5500'. Die Alnus viridis bis zu 6000'. en Acer Pseudoplatanus L. fand ich noch in einzelnen 768 — Exemplaren In einer Höhe von 4934', doch kann man wie ich glaube seine Granze nlclit über 4500' h.nauf setzen. Sorbus ancnparia fand ich noch in einer Hohe von 5660' doeh mehr straucharlig. Im Ct. Graubündlen bildet die luglans regia bei Trins in einer Höhe von f>788' noch herrliche grosse Bäume. Auf den Glarner- und Graubündleralpen habe ich eine Menge von interessanlen Formen gesammelt. Diese For- men zei-en, ^-^^s Chrrsanthemum Leucanthcmum, monta- num, atratum, stellare, alpinum zu einer Urspecies ge- hören, so vvie auch Saxlfraga retusa, opposüifoha und hiflora. Ich habe Zeichnungen und Beschreibungen alle! dieser Formen enlworfen. — I Register der in den Abhandlungen vorkommenden P f 1 a n z e n - N a m e n. (Dit Gattungs-TXawen sind nur aufgenommen, wenn die Charaktere der Gattung gegeben sind.) Acacia cafira, capensis, Iiorrida 17'2. Lophantlia 444. Acalyplia niopecuroides 384. Deppeana 385. interrupta 386. rliom- bifolia 3S"i. Schiedeana 384. vagans 383. Acanthus mollis 739. 60. Acer monspessulanum 745. 60. Pseudoplatanus 767. villosum 745. Achillea ligustica 747. 60. Acnistus 6b. arboresceus, cauliflorus 67, Aconitum Napellus 205. Acorus Palmita 131. Acrostichum catancnse 741. lanuginosum 758. vellcum 7il. Adenograrama MoUugo 625. Adonis distorta 754. Aecidium cancellatum 196. Aegiphila 109. arborescens, brachiat.^ 110. data 114. laeta HO. Lhotzkiana 112. raacropbylla» moIlis, Mutisii, salularis HO, Sellowiana 111. tomentosa HO. Aesculus Hippocastanum 443. Agaricus esculentus, Mariac 196. muscarlus 765. Agave americana 733. Agro.stemma coeli rosa 752, Agrostis Bersiana 296. 341. capeasis 293. 6. linearis 300. sptcata 294. 341. stcllaia 301. Aira atropurpurca 306. aurea 317. caryophyllea 306. 45. 75S. ifle Xuosa, praecox 306. Airopsis aurca 3l7. 46. Steudelii 318. 46. Aizoon micropliyllum 541. Alchemilla alpina 757. Alisma Planta°o 583. Milium Cepa 583. flavum Tbl, ilnus viridis 767. 7r r.d. Gs Ueft. 49 770 Alopecunis capensls 320. 1. 41, 54. ecliinatus 323. 4t. 4. Aloysia '23 i. cliamaedryfolia '234. 7, S. citriodora 234, 5. 6. 8. 9. lycioitles 237, polygalaefolia 236. urticoidts 238. Alsine media 595, 7j4. Alstrocmcria Pelegrina 584. Alyssum calycinum 438. inaritimum 739. tortuosum 754. Amanita minima 19<3. Amarantus clilorosüicIiYS, spinosus 392. Amphilophium bracleatum ^öb. pubescens 558. 717. Aiiagallis arvcnsis 393. Andiopogoa bicorais 282. distacliyos 739. hirtus 281. 342. 55. 739. insulare 342. l.-idiaemum 342. 54. luaraacusa 281. 342. margi- natus 282, nutans 283. pseudo- hirtus 342, 55. quadrivalvis 285, Schocnanthus 281. 34'.'. viUosum 342, 54. Androsace Yillosa, vitaliana 754. Anemone alpina, narcissiflora 754. Anosmia 60S. idaea 609. Antlieniis montana 752. punctata 748. 52. 60. Anthesteria ciliata 284. 5. 342. hispida 285. 342. imberbis 285. 342. Antliospermum aetbiopicum 132. 3. Bergianuni 132. ciliare, galioi- des, hirtum, lanceolatum 134 Licbtensteiuii 132. paniculatum, rubiaceum 134. spatliulatum 133. 4. spermacoceura 134. Anthyllis aspalatlioides 162. iuvolucrata ISi. liuifolia 162. Apargia autuiunalis 747. fasciculata 739. liispida 747. Aplolopliium 556. bracteatum 556. Apluda aristata 343. Arabis albida 757. alpina 754. 7. Arbutus Ujiedo 760. uya ursi 754. Arenaria abietina 757. aristata 751. 4. condensata 757. marginata, , marina, media 624. rubra 625. serpyllifulia 751. Aretia pennina 766. Arisilda capensis 288. 341. ciliata 288. 9. Hystrix 287. 8. 341. 54. lanala 288. 90. obtusa 293. plumosa 290. 3. uaiplumis 290. 3. 341. vestita 287. 341. Aristolochia acuminata 207. angustifolia 211. 2. caudata 210. Eh- renbergiana 2(19. fimbriata 210. indica 207. raaxima 2Ü8. rumicifolia 2ü8. tagala 207. triangularis 209. Armeria alpina, alpina plautagineji 757. Arnica Cellidiastrum 754. Arthrathcrum capense 288. 341. ciliatum 289. 91, 341. congestum 341. Hystnx 287. vestitum 341. Arum Arisarura 739. italicum 760. Arundo Donax 737. 8. 60. tenax 753. 60. Aspalathus abietinus 158. aculeatus 162. aciiminatus 156. affinis 159. anthyl'-oides l62. appendiculatiis, arancosus 157. argenteus 162. aridus 156. astroites 157. callosus 162. canesceus 161. Chenopus 156. ciliaris 157. corymbosus 159. crassitolius? 158. cymbael"f)rmis 160. divaricatus, divergens 158. dubius 157. eri- caefolius 160. 1. ericoides 160. tilifolius 158. ilexuosus 157 61. galioides, genistoides, globulosus 159. lieterophyllus 162 hirtus 156. lii.spidus 161. incurvus? 161. larlcifoUus 156. 8 laricinus 158. linearifolius, liuifolius 162. micrauthus 161. mij crophyllus 158. niger IbO. nigrescens 159. niveus 161. parvi-i 771 florus 160, pedunculatus 162. pilosus IB'J. pinguiä 159. pro- cumbens 16"2. pungeus 156. raceraosus 157. ramulosus 163. sericeus 162. spicatus 160. spinescens, spiuosss 156. subulatus? 15S. succulentus 159. tliymifolius 161. tridentatus 162. tri- gonus 158. triqueter? 157. uniflorus 160. vuluerans 156. Asparagus acutifolius, albus 739. Asperula commutata 760. cynanchka, longiflora 752. Aspliodelus lutcus 746. 60. Asplenium Adiantura nigrum 753. 8. Tricliomanes 741. 60, Astragalus Bonanni, niontanus 757. siculus 731. 45. 7. 51. 60. Atropa arborea, arborescens 67. Mandragora 760. sideroxyloi- des 67. Auricularia corrugata 195. pnpyrina, pulverulenta 194. Avena andropogoides 345. 56. antarctica 307. 45. arlstidoides 310. 44. capensis 285. 311. colorata 311. elephantina 345. 55. fatua 306. 4j. glomerata 313. hexantha 313. hirsuta 345. liispida I 285. lanata 316. leoniua 307. lupulina 315. 6, 45. macrocaly- t cina 312. muricata 311. orientalis 306. 45. pallida 312. 44. 5. papulosa 311. 45. 55. purpurea 345. 55. quinqueseta 308. ri- gida 345. 55. sativa 30o. 6. 45. trJseta 310. 44. A\Icenaia guayaquilensisj nitida, tomentosa 370. BcUis sylvestris 760. Berberis aetncnsis 731. 46. 7. 51. vulgaris 745. 7, 51, 60. Bctula aetnensis 744. alba 744. 54. 60. arguta 139. Bignonia acutissima 691. 2. acquinoctialis 6t)3. 712, agnus castus 671. 707. araliacca 683. botryoides 700. bracteata b92. brasi- liaiia 542. callistegioides 712. campanulata 711. cassinoides 661. Cliambcrlaynii 712. 23. Chica 662. cogaata 703. comosa 693. corclioroidcs 673. 706. corymbifera 712. cuprea 665. Cymba- lum 716. difficilis 714. dolichoides 696. diretioides 704. ele- gans 702. 3. clliptica 686. elongata 663. 7ü9. fagoides 680. liillax 717. glaberrima 677. liibiscifolia 705. iucarnata 691. Kerere 691. labiata 701. lactiflora 720. Icucopogon 671. 707. macrophylla 689. marginata 695. raegapolitana 720. niiranda 687. niA'riantlia 684. obtusifolia 660. perfor.Tta 667. 9. plia- scoloides 696. 8. 9. physaloides 668. platypliylla 679. ptero- carpa 673. pulchella 663. pulclira 708. samydoides 66^*. 708. Sceptrura 71lF. Selloi 720. spectabilis 712, tetraquotra 675. triplivlla 662. uuguis 663. veuusta 712. yiridiflora 681. Vi- talba'699. Blaeria bracteata 651. ericoidcs 649. glabella, gracilis, hirsuta, in» cana 650. paucifolia 649. purpurea, revoluta 650, Bleclinura boreale 758. Boehmeria clougata 141. Boletus Favus 196. 200. fomentarius 195. Gr«villei 195. 8. 9. 200. igniarius 194. lutcus 195. 8. 9. Borbonia barbata 148, ciliatn, cordata, ctenata, laevigata, Innccolata, ruscifolia 149. sericca 150, sphacrica 149. lomenloxa 150. tri- ncrvia 149. Botrychiutn Lunaria 753, riotrycluutn Lunaria i'oo- Bouchea 252, Ehrenbcrgii^ Pscudogerväo 253. 49 1 772 Bovista plumbea 196, Brandesia raexicana, pubenila 392, Briza capensis 328. 43. 4. genfculata 343, 55, imbricata 327. maxima 326. 43. racemosa, striata 355. virens 32b, 43. Bromus capensis 319, gracilis 758. mollis 319. 44. pectinatus 320. 44. 55. unioloides, vestitus 319. 44,J Bryum sanguineum? 749. Buchnera montevidensis 269, Bulbine fruticosa 447. Bulbocapnos 604. cava 612. Bulgaria iuquinans 195, Bunium Bulbocastanuin 575, 93. 7. 606. 11. 757. luteum 607. 11, petracum 575. 757. virescens 607. Cachrys Libanotis 757. Cactus arayclieus 738. maximus 733. 8. 60. Opuntia 733. 8. 9. 60. Tuna 738. Caesalpinia Sappan 733. Calceolaria rugosa 206. Calla pertusa 447. , A Callicarpa cana 726. cordifolla, globiflora HO. Callitriche auturanalis 186. 7. 9. 90. 1. 2. platvcarpa 181. 2. 3, 4, 5, stagnalis 175. 8, 80. verna 175, 6, 7. 85. 7,' virens 175. 85. 6. 7. Calotheca sabulosa 296, Campanula graminifolia 757. Trachelium 767. Campuloa hirsuta 342. Capnoides 605, albida, lutea 605. Capparis capensis, citrifolia 541, pedunculata, rupestris 739, Cardamine camosa» sraeca 601. 2. maritima 602. thalictroides 748. 51. 4. ^ Carex aethiopica 536, capensis 535. clavata 535, 6, glomerata 534. nemorosa 534. 5, ramosa 533. vesicaria 536. vulpina 53i, Carpha glomerata 529, Carpinus americana 139. Casselia chamaedryfolia 365. serrata, vcronicaefolia 364. 6, Cassia billora 7J3 capensis 172. Cassyta filiformis 538. Castanea vesca 743. 60. Castillcja arvcnsis, scorzoncrifolia 400. Catalpa longisiliqua 720. , Catatcropliora liordeiformis 276. ^" Celastrus rostrata 539. Celtis australis 737. 60. micrantha 141. Schxedeana 140. Cenchrus geniculatus 277, 8, Centaurea cinerea 747. Teydis 754. Centaurium minus 475. 8. vulgare 47o, Centrantlius Calcitrapa 758, Cerastium ovale, pentandrum, semidecandrum 622. tomentosum 74S. 52. viscosura, vuJgatum 622. Ceratotheca 5. sesamoides 5. 10. 41. Cestrum 54. «mictum 64. bracteatum 64. 5, buxifolium 54. rnly- cinum 64. 64. cauliflorum 55. 67, campanulatum 67. coryra- i bosura 57. dfurnuin 54. ilutneLorum öl. euaiitlies 60. fascicu- lare, fasligiatum ;>4. Huributidum 5ö. foet'dissimum 5b liirsu- tum 54. hirlellum 62. lacv'igatum öS. lauiilolium 54. lycioi- des 55. macropliyilum 54. multitlorum 59. noctuinum 62. odonfospcrmum 54. Parqui 56. paniculatum 54. 5. petiolare 54. 64, pubescens 55. racemosum 58. snlicifolium 54. scan- dens 5a. tenuiHorum ^l. 5. tinctorium, tomentosum 54. -veno- sura 64. ve.spertiauni 54. 5. vestioidcs 65. veiienatum 55, virgatiim 56, Ceterach otHcinarum 741. 60, Chacropliyllutn bulbosum, coloratum 607, Cliaetaria capeiisis 289, Hystrix 288, 341. Chaetomium elaturn 196. Cliaetospora cuspidata, ferruginea 529. Chamaecrista capeusis 172, Chamaerops humilis 759. 60. Chcilanllies odorata 760. suaveolens 7ll, Cheirauthus Curabrae 754. Clielune barbata 206. Chcnopodium ambrosioidcs, murale 392. Chiroiiia Ceiitaurium 475 Gerardi, inaperta 480. pulchella 4S0. "2, ramosissinia, Vaillaiitii 480. öiloris ciliata 300. comprcssa 300. 42. faloata, pelraea 342. Chrysaiitliemum alpinum 76S. atratutn 765. 7. 8. Leucantlifimum, montanum, stellare 768, Clirysitlirix capensis 537, 619, Cissampelos capensis, fruticosa, humilis 621, Cissus licderaetoiia 443. Citharexylum barbiiierve 115. 6, 726. cineream 116, lucidum 115. 397, molle 116, myriantlium 117. pciilaudrum 115. 6. 443. Rugendasii 115. 20. 397, .scalirum 117. solaiiaccum 119. toraeii- tosum 119. villo.sum UG. 7, 726, Citrus Aurantium, Limetta, Limouium, Älidica, vulgaris 736. 61, Ciavaria cristata 705. Clematis Vitalba 761. Cleome apliyUa, pincea 541. Dlerodendrum inerme, intermedrum 105. pauiculatum, squania- tum 106, Coccoloba sp. 391. Colutca herbacca 169, 3onvolv-ijlijs Jalapa , Purga 361. sepium 360, ^ordia asperrima 72b, ^orrigiola capensis, Uttoralls, telephilfolia 626, ^orydalis 60». aurca 605, bulbosa 597. claviculata, Gebleri 605, rutaetolia 604. 5. sempervirens 605. Jorylus Avellaua, Colurua 736. ^otylcdoii orbicularis 449. Umbilicus 741, 58. 61, ^raniolaria annua 725, 6, integrilolia 725, ^rassula margiaata, tetragona 4 49, >ataegus Oxyacautba 444, "rocus odorus 74b. 61. lougillorus 746. ['.^rotalaria arborcscens, capensis 151, cordilolia 152, i inicilolra l47. i| - lasligiala 152. glycinca 171. incancscens 151. involucrala 1;>2. 774 oppositifolia 14S. pcrplcxa, prolifera, purpurca 151. scrpcns tenella 152. trülora 147. truacata l5l. verbicolor, vexLl lata 15-2. Croton adipatus 363. conspurcatus 380. coriaccus, Draco, liibisci folius 363. Pseudochina 362. sanguifluus 363. stipulaccus 144 suberosum 362. tliurifer 363. tinctorium 747. 61. xolapca sis 144. Cyclamen npapolitanura 746. 61. Cycloderma 2ü3. indicum 203. Cyclopia galioides, genistoides 14o. Cylista angustifulia 171. Cyrabopogon l-\varancusa 281. Cynodon Dactylon 300. 1. incompletus 301. linearis 300. 1. mari tiraus 301, notatus 302. pascuus, stellatus 301. tcnellus 302. Cynosurus elegans 758- pauiculatus 346. 55. Uniolac 327. 44. 6. Cyperus akpecuroidcs 520. alternifolius 515. badius 518. congestu 518. denudatus 514. fastigiatus 519. 20. Ilabellai-Is 519. vissimus 518. glc rus minimus . fcr 493. '■ strigosus 5 15. usitatus oiu. Cytisus capensis 148. 55. psoraloides 167. tomentosus 154. Dactylis adscendens' 323. 41. 4. ciliaris, hirta, hispida 322. 44. la« vis 344. longifolia 322. 44. serrata 344. villosa 344. Dantlionia 314. curvifolia 313. distichopliylla 314. 45. glandulos 345. glutinosa 355. involucrata 314. lanata 316. 45. livid 313. lupulina 315. 45. macrantlia 312. pallescens 311. 2. p; pillosa 311. 56. stricta 313. tortuosa 311. Daphne Gnidium "39. 61. Laureola 745. 61. Mezereum 761. Datura arborea 733. Delphinium fissum 574. 8. 97. 611. oclirolcucum , puniccum 574. Diantlius albens, Burchellii, crenatus, incurvus 622. Dichilus candicans, ciliatus, crassifolius, lanceolatus 154. micropliyl lus 155. obovatus, sericeus, spicatus 154. Digitaria commutata, eriantha 274. sanguinalis 273. Dipterocalyx 241. gtabrescens 242. Iiirtus 241. Dodecatheon Meadia 578. 612. Dolichandra 657. cynaochoides 658. Dolichos decumbehs, gibbosus 171. Doronicum Columiiac 757. Draba aizoides 757. verna 752. Drosera capensis 620. cistiflora 621. cuueifolia, grandiJlora, liilari: paucitlora 620. ramcntacca 621. iriuervia 620. Dryas octopetala 754. Duranta Plumicri 115. 397. ycstlta 115. Ebenus capensis 155 Echium italicum, tubcrculatum 761. 775 Ehrotia lialnnlfolia 73, montevidensis 726. Elirharta aemula 333. 47. aphylla 334. 5. 47. ascendcns 336. 46. auriculata 336. breviColia 3i7, bulbosa 333. 47. calvcina 335. 6. 46. capcusis 333. 46. cartilaginca 333, Eckloiilana 338. 46. 7. geniculata 336. 7. 46. gigantea 338. 47. laxillora 347. loii- giflora 338,^9. 46. longifolia 334. 47. longiseta 338. 9. 47. melicoides 335. 46. Mnematea 333. 4. 46. nutans 333. ovata 336. 47. paiücea 335. 46. ramosa 334. 46. tenella 294. 335. 41. Trochcra 333. 47, versicolor 347, villosa 338. 47. Elaterium ribiilorum 388. Elcgia grandis, juncea 617. Eleocharis palustris 509, Elynanthus compar 520. Enneapogon nioUis, scaber 30 4, Eragrosiis brizoidcs 3"28. 44. cyperoldes 3'28. 9. 43, filiformis 330. 2. 43. giabrata 332. 44, inconstans 330. papulosa 344. sar- mentosa 330. 2, 43. Eriachne capensis 318. Erica abietina 629. absintliioides 642. acutifolia 651. aggregata 645, alopecuroides 637. alvciflora 629. ampuUacea, anipuliae- formis 639. anguslata 651. angusticollis 638. arborca 745. 58. 61. articularis t)35. 9. axillifJora 6i0. baccaelormis, baccans 634. Banksia, Banksii 632. barbata 645. Bcrgiana 648. Blae- ria 649. bractcata 635. brevipes 643. bruniades 633. brunneo- alba 632. buccinaeformis 627. bulbilaris 649. byssina 634. caduceifeia 639. caesia 632. caffra 641. callosa 641. calycina 635. 6. canaliculata 641. Candida 628. cnpillaris 647. capitata 634, carbasina 634. cerinthoides 629. coccinca 628. comosa 638. compacta 644, 8. cordata 646. corifolia 635. 6. corym- bosa 648. cothurnaiis 631. cruenta 627. curvillora 628. cyatlii- iormis 642, densifiora 632. dentata, denticularis, deuticulata •mis 642, densifiora 632. dentata, denticularis, deuticulata 3. depressa 641. distorta 644. droseroides 637. elegans 635. ibolifera 650. empetriiolia, erapetroides 640. equisetit'olia 650. ciubescens 628. cxigua 044. exsudans, exsurgens 628. fasci- formis, fastigiata 638. iavosa 627. ferox 647. ferrea 649. fili- formis 636. flavicoma 639. llexilis 647, flexuosa 633. floccosa 640, iloribunda 642. follicularis 631. fragilis 632. frondosa 628, fugax 635. furfurosa 631. fusiformis 630. galiiflora 638. 43. gelida 629. gilva 629. glabcUa 650. glauca 037. glauces- cens 651. gbitinosa 628. 37, gnaplialiiilora 636. gnapUalodes 637. grandiflora 628. guttacllora 648. lialicacaba 629. hirti- llora 644, liispida, lüspidula >/. luaiilolM Ol.). , Massonia 029. mclastoma 031. niilleHora ()'»2. nii- tracformis 644. niodesta 038. mollis ()44. monadclpba 631. Mousoniana 651. mucosa 649. niultumbelliicra 649. myriaulLa M rrb-27 setosa 64b. sexfaria ü34. sLmpliciUora OZ/. socc "„6 1. spi^ata627 spun.osa634. stmosa 641 struthjc 1 Vli;. 636 suavis 641. subdLvancata 641. subulata 64- Sc ora 633. totta 647. transpareas 638. tnceps 634. tritlora raeuorct i„1i;flora biS. tun cata 63b. turmalis boU., r lUtT 647 .rr^b s 645. vcUeritlora 633. vclutuaa 6 5. umbellata ^f " ...^"/',^, "\ . j, ,^,r 627. verticillata, vcstita b-29. raellora 633. vcUeritlora 633. vclutina 645. ""'""r ' „ ,.T (VV1 vcrsicolor 627. verticillata, vcstita b-29. A'entricosa, venu.sta OJ J. ^ crsicoioi Viscida 628. Tillosa 633. virgata 64-2. b. viscaria 639. W. viboirta voliilaeÜora 641. viscaria 639. 4ü. Walkeria 638. Zeyberi 635. Eri°eron alpinum 754. Erinus laciniatus 272. peruv.anus -70. Erioscma 170. chrysopo^Va 1 - 1. Erioscma i'v. /-■''"ysop^;;-" Eryngium corniculatura OÖU, Erytliraea aciitillora 4SI. ,gium '^"""^."^^t"]^;'^"- „,i,j„„,, 477. angustifoUa 467. 8. 78, thraea ac.tillora 4bl amh. ua ,'' '■ 0^97^1 2. 3. 4. 5. •+oto 4(>7 8 77. 82. Centaunura ^o/. 0. iJ. '"-^' *-. • capitata 4ü/. 0. //• ^ ^nnfcrta 467. 8. 79. dicliotoma 6 7. 9. compressa 4b7. b. /t>. conrcrta "*"'• ^- , - „ -^^ 477 82. fa.sciculata 477. Gerardi 480 grand.Hora 4b7 8. 7b, .' ■ . ,.oi :„.^..^o 480 intermedia 477. lanceolata 4//, ,lata 4//. ■ Gerardi'"48Ö. grandillora 4b7. 8. 76, •"u -'rt, 481 inanerta 480. intermedia 477. lanceolata 4//, imbricata 481 "^^^P^'J\ 3 ^ g Huifolia 478. littorabs 467j ^'T9!^^:;inor'481.'-mu-lticaulis477. nana 479. .paucillora .479. 82. Pulchella 467. 79 80 1. 2. nana 479. ^ ramosissiraa 480. tnphylli, Fagelia bifuminosa 171. Ftbluca aclaensis /ou. aspcraJil. bromoidcs >- . :ik 777 tiatlor *5J. laxa 754, poaeformis 753. 4, pumila 753. scabra 323. 44. Ficus anthelmintica 141, Carica 737, 61. complicata, priaoides 142. Radula 141. species 142. FimbristylisXudwigii, polytrichoides 491. Fragaria vesca 741. 57. Frankenia nodiflora, Tsothrla, pulverulentae äff. 539. Fridericia 558. .speciosa 558. tuclisia coccinea 443. Puirena ceplialotes, coerulescens, liirta 510. i'umaria Capnoides, lutea 605. jalega capensis 169. gcnistoides, trifoliata? 145. jalinm actnicum 748. 52. asperum, capense, expansum, glabrum 135. lucidum 752. tomentosum 135. jardoquia origanoides 226. Jeastruni hygrometricum 749. jenista actnensis 745. 55. 61. aristala 757. 61. rigens 757, sepia- ria 155. Jentiana acaulls, bavarica 754, Centaurium 468. 75. SO. linariae- folia 478. pulchella 482. venia 754. Jinginsia brevicaulis, conferta, elongata 625. iladiolus Boucbeanus 485. 8. communis 485. 6. 7. 8. 9. 90. clatus 487. imbricatus 485. 6. 9. llobularia cordilolia 757. rlycine angustitolia, biltiminosa 171. glandulosa 170. viscosa 171. imelina asiatica, pliilippensis 109. lompliolobium maculatum 145. lossypium lieibaceum 737. 61. Irabowskia 71. boerhaaviacFolia 72. rammitis leptophylla 741. rimraia leucophaea 749. uaiacum afrum 173. yaiecta cpuluta 463. yirnotlirix caudata 276. 340. i-eiicliroides 277. Jiordeiformis 276. 340. purpurascons 277. 8. 340. Thuarii 276. 7. lypsophila rigida 746. allia alata, aiigustifolia 150. cordata 151. llatt-ida 150. imbii- cata 151. eliatitheraum glaucum, laevfpes 752. eliotropium Bocconi 739. cmarlliria compicssa 280. 346. eonichlaena angustitolia 531. capIUifolia 530. emisacris "oiiatodes 323. 44. 5b. eracleum conlatum /t>/. irniaria capensis 624. raicrocarpa 747. moulaiia, pcrmixl.i "."»l, "virescen.s 624. !teropogon coatortus 284. 342. biscus mutabilis 733. ippoccutaurca Ccnlaurium 475. pulchella 480. I 778 Hippocrcpis unisiliqua 752. Ilippopliae rliamnoidcs 4i3. Holcus asper 311. 43. 5. avenaccus 313. 43. Caffrorum , capillaris 342. 54. lanatus, moUis 270. serratus, setirolius 343. 54. seli- ger 278. 342. Hordeum cnpense 305. 46. murinum 304. 46. pratease 305. vul gare 735- Hosta grandifolia 397. Hypericum canaricnse 754. Hypocalyptus calyptratus, cancscens 146. capensis 145. cordatus 146 obcordatus 153. sericeus 146. Hypolcpis Capitellum 522. 5. composita 525. nigrescens 522. sca riosa 521. Hypopliialium capillifolium 530. llyptis capitata 399. membranacea 726. polystachya, procurabcn 399. Selloi 726. lacaranda 542. brasiliana 542. 5. 7. dccurrcns 544. niacrantlia 55^. 4. micrantlia 552. 3. 4. obovata 549. oxypliylla 546. pub* rula 550. racemosa 547. semiserrata 551. 3. tomentosa 555. , lasione montana 753. Intropha Curcas 386. Iberis rotuudifolia 766. saxatilis, stylosa 754. Hex Aipiifoliiim 745. 61. Indigot'era amoena 167. angustifolia 168. axillaris 166. bracliyst^ cliya 168. candicans 167. capillaris 168. coriacea, cytisoide digitata, enneapliylla, filifoimis 167. frutescens 168. glomerff 166. lieterophylla, incana t07. juncea 169. lotoides 168. ma' ritanica 167. nivea, procumbens, psoraloides 16b. racemosa 16 sarmeatosa 166. Inula montana 752. losepliinia gT0[\ Marfynia diaudra 724. 5. longiÜora 1'). monlevidensis, proboscideai 724. zajigucbarica 4. Mnttusclikaea incana 726. Medicago ciüaris, denticulata, laciniatn, nigra, satlva 163, Megastacliva brizoides 328. Melancranis s. Melaenacranis nigrescens, pallida 522. radiata, scario- sa 521. Melasanthus glaucns 251. villosus 247. Mclica cnftrorum 327. 43. capensis 335. derumbens 3i3. 54. den- droides 327. 43. geniculata 338. racemosa 343. 55. Melilotus indica, parviHoia 163. Melissa Ncpeta 75f:>. Melitris Melissophvllum 15. Meoschium aristatum 3^3. Mcrulius Cantharellus 765. Corium, lathrimans, pvilvendentiis, ser pens 194. Mespilus Cliamaeniespllns 7.>7. Metrosideros angustifoUa 538. Milium capense 280. Mimosa caiVra, eburnca, bornda, leucacaiitlia, nilofica 172. Monarda fistulosa 398. Monerma subulatum 280. 346. Morus alba, nigra 737. Musa paradisiaca 733. Myrica Faya 758. xalapensis 139. Myrtus angustifolia 538« communis 539. Nematantbus Ecklonii 618. Nerium Oleander 759. 62. Nidularia campanulata 196. Crucibulum 749, Ocimum micranthum 399. Ocotea discolor, globoba, poycliotrloidcs 390. Oedraannia lancea 147. Oenantbe Phellandrium 449. Plea europaea 737, 62. *^ Oncc i 7öl Oncomyces mescntcricns 19«). Ononis decumbeiis Iü"2. filiformis 1C6. involucrata 152, maurita- nica 167. microphylLi 155. secuuda?, urabeilata? 152. vil- losa 153, Onosnia ccliioides, montana 7o2, Opegrapha rubcUa, rufescens 463. Ophioglossura lusitanicum 741. 62. Ophrys lutea, tentliredinitera 753, Ürchis pallens, sambucina 753. Oiigaiiutn A'irens 758. Paeoiita anomala 613. Panicum aegyptiacum 273, alopecuroides 340. capense 275. 340. capillare'587. 612. caudatum 340. 54. ciliare, ciliatum 274. coloratura 274. 340, commutatum 274, 340. crus galH 276. 340. Dactylou 300. 2. 40. deustum 340. 54. filiforme 273. 4. 340. 54. flexuosum 275. geuiculatum 277. 340. liordeiforme 276. 340. interruptum 340. naargiiiatum 274. melicoides 275. san- guiuale 273. 340, stagninum 276, 340. Papaver alpinum 754. somniferum 723. Parmelia cinerea 463, crocina 461. 4, iacustrls, rhodopus 463. ven« tosa 767. Paronvchia hispanica 747, Passiflora stipulata 389. Patagonula americana 370. Pedalium Murex 10. Pedicularis aequinoctialis, canadensis 400, sylvatica 485. Penicillaria spicata 340, Pennisetum alopecuroides 277. ccncliroides 277. 340. Pentameris 309. curvifolia 310. 3. 4. 43. 5. distichopliylla 314. 45. ' glanduiosa 310. 45. involucrata 310. 4. 45. macrantha 310. 2. 45. pallescens 310 1. 2. 45. papiliosa 310, 1. 43. 5. 56. stricta 310. 3. 45. tortuosa 310. 1. 45. villosa 310. 1. 44. Peperomia acuminata, dendropliila , Deppeaua, dissimilis, nummularis folia, rotundata, Scliiedeana, sp. 13S. ' Periphragmos fcetidus 53. Perotis latifolia 276. 343. Persea Carapliora 538. drimyfolia, psycliotrioides 390. l'etrea arborea 367. 9. dentata 370. ' denticulata 369. 70. guianen- siss mexicana 367. oblonga 370. racemosa, rugosa o69. 70. subserrata 368. volubilis 3b6. 7. 8. 9. 98. Peziza auricula 196. bicolor, calycina l95. lacvls 196, polymorplia» pulchella 195, rhalaris alpina 753. aquatica 293. capensis 293, 341. deniala 293. 341. 5 4. minor 293, 341. Pliallus daemonum 201. Pliarnaceum breA^caule , diffusum , gloraeratum, incanum, lanatum, li- j neare 625. rigidum 626. ' Pliascolus Catjang, vulgaris 735. Phlebid mesentcrica 195. Phleum ambiguum, montanum, siculum 753. Phoenix dactylifera 733. 6. 62, 7r Bil. 6s Heft. 50 782 — Phyllanthus NirurI 386. Physalis soranifera 7J9. Pfivtolacca decandra, stricta 392. Ptmpinella Cumbrae 754. dissecta 753, Pinguicula caudata 393. Piiius Abies 767. bruttia 757, canariensis 7.5S, Laricio 743. 58. 6'}, Larix, Muglius 767. patula 138. Picea 757, 67. Püica 737. 62. sylvestris 730. 45. Pinuzza flava 198. Piper aduncum, discolor, melastomoides 137. Pisonia aculeata 443. 4. Pistacia • era 736, Placoma pendula 759. Plantago Cupatii 76'2, major 758, tomentosa 393, Platanus cuneata 742. occidentalis 140. orientalis 74'2. 62. Plumbago europaea 739, Poa aimua 328. 44. brizoides 328. capensis, curviila 331. cvperoi- des 329. 43. filiformis 331. 43. Hoccosa 328. 44. glomcrala 343. 55. neraoralis 335, nigrescens 332. papulosa 327, pa- stoensis 332. racemosa 343. samientosa 330. 43. spinosa 343. 55. striata 343. tenuillora 326. 44. Uniolae 327, 44. 6. Podalyria albens 146. argentca 147. Burchelli, calyptrata 146. cn^ pensis 145, cordala 147. ciineifolia 146. genistoides 145. glnuca 146. 7. haroata 146. liparioides, micropliylla 147. myrtiUifolia, sericea, styracifolia 146. Podoxon carci'iiomale 196. pislillare 196. 201. ;Polycarpon tetraplivllura 624, Polygala graadiftora 359. Hilariana 357, Polvgonum Persicaria?, virgatum 391. viviparum 754. Polypodium vulgare ''41. 62. Polvpogon maritimus 299. inonspeli«usis 296, 7, 341, polvseTus 297. strictus 297. 341. _ ^ "^ ' _ Polyporus fomentarius, igniarius 194. 5. sinensis 200, tenuis 196, Wightii 200. Populus alba 756, tremula 745. .56, 62. Portulaca oleracea 622. Poteutilk apcnnina 754. argenlea 752. calabra 746. 52. 62. Prangos ferulacea 611. Prenanthes viminea 739. Priestleva elliptica 150. ericifolla, hirsuta, laeyigata 149, lanceolata, sericea, tomenlo.sa, villosa 150. Pritnula villosa 754. Priouium Palmita 131. Priva mexicana 397. ' Prunella vulgaris 299. Prunus Cerasus, domestica 763. Psoralea aculeata, apliylla 165. arborea 164, argcntea 165. 6. aslTa- galifolia 166, axillaris 164. bitumiiiosa 443. bracteata 165, capitata 166. cytisoides 168, decidua, decunibens, hirta lt)5. linearis 164. mucronata 165. obliqua 164, palaestina 443, pinnata 164, prostrata 166, repens, spicata, Stachydis 165, Stachyos 165. 6. Pteris aquiliaa 746. 53. 8. 62, 783 Fuuica Granatum 736. Fyriis Amelauchier 757. Aria 757. 62. cüjnmunis, Malus 762. E Quercus Ccrris, Hex 744. 63. laucitolia, obfusala, oleoides, paiidu- rata i polymorpha 139. pubescen« 743. 63. Hobur 743. Su» ber 763. Bafiiia angustifolia , axillaris? 14S. elliptica, laucea 147. opposita, spicata? 14S. tiiHora 147. Ranuuculus brevifolius 757. bullatus 739. Flammula 439. Lin- gua 449. Raplianus sativus 595. Reseda alba, dipctala 539. fruliculosa 739. Restio bifidus 6l5. cernuus, compressus 616. Clioadropetalum 617. debilis 615. digitatus 615. 8. equisetaceus 617. fruticosus 616. grandis 617. incurvatus 616. intermcdius, mcinbrauaceus 617. raonostachyus 615. nutaus 617. paiiicu latus 616. parviHoius, scariosus, siniplex 617. spicigerus 616. squarrosus 61o. 6. tecto- rum 617. tetragonus 616- Thamnochortus 617. triflorus 615, urabellatus 616. vaginatus 615. verticillaris , vcrticillatus 617, villi iueus 616. ■ Rliamnus coriacea, pusilla 754. Rhizophora Mangle 451. Rhus coriaria 737. 63. Rhynchosia augustifolia 171. gibba, glandulusa 170i Rhyuchospora terruginea 529. Ricinus at'ricanus 739. 59. Riedelia 240. lippioides 240. Robertia taraxacoides 748. 52. Rogeria adeuophylla 11. 3. 5. 7. 20. 8. 31, 40. 2. longifiora 13. 5. Rosa canina 758. pumila 753, Rottboellia complanata, corapressa 280. dimidiata 273. 346, tii- psacoides 280. Rubus liispidus 753. idaeus, occidentalis, odoratus 444. Ruellia lacustris, rivularis 396. vincoides 397. Rumex aetnensis 748. arifolius? 757. pulcher 392. sculatus 739. 48. 52. 63. iRutecia pinnata 164. Sagina procurabens 752. Salix acurainata 97. alba 89. 99. 100, 4, ambigua 77. 100. ninvg- dalina 99. argentea 76. aquatica 97, 140, nurita 78. 97. 100.' 2, caprca 81, 97. 100. 1, 2, cinerea 81. 97. lUO, 1. 2, cmpid.ita 95. 9. fragilis 91. 9. 101. 2. 4. fusca 76. 102, Hclix 87. 98. 101. 2. Hofimanniana 97. incubacca 77. laeta 97. Lainber- tiana 88. 98. lanceolata 83. 97. 8. Meyeriana 94. peiilandra 95. 6, 9. 104, polyandra 96. 9. 102. 4, p'seudocajirea 0 / . pubera 85. 98. 100. 2. purpurea 87, 98, repens 75, retusa 754, ms- marinilolia 77. Russeliana 101. seraihelix 86, 100. scmilriaudra 50 * 784 SS. 100. triandra 93. S. 102. uliginosa 79. 97. 100. vimiiialis 84. 98. 100. vitelUna 91. 104. Salvia polystachya 398. Sambucus nigra 443. Sapoiiaria aetnensis 752. depressa 748. 52. (?3, Sarcopliyllum carnosuni 155, Satureja graeca 739. 47. 52. 4. 63. Juliana, montana 753. Saxifraga aizoides 767. Aizooii 754. biflora 766. 8. bryoidcs, cac- sia, Cotyledon, glabella 754. liederacea 753. muscosa 754. op- positifolia 754. 66. 8. parviflora 753. retusa 768. stcllaris 766. tridactybtes 753. Scabiosa crenata 752. 63. montana 752. Schepperia juncea 541. Schismus marginatus 323. 44. 56. Schoenopsis Burmauni, ilexuosa 528. Schoenoxiphium 531. capeiise 533 Schoenus -'-- '^=-*-"--^>'''' -'^'^-'^ o,.o,«rr. sus dactyloides 530. deustus 501. dispar 526, filiformis 523. fl_ xuosus 528. glomeratus 530. indicus 523. 4. 5, involucratus 511. 2. lacinialus 525. lanceus 533. 4. scariosus 501. secundus 526. striatus 522. 5. subserratus 522. thermalis 511. 2. ustu latus 511. 27. 8. Schotia latifolia, speciosa 173, Scilla maritima 763. Scirpus acuminatus 501, antarcticus 505. atropurpureus 495. Ber- gianus 500, bicapitatus, biceps 508. bulbosus 501, capensis 507, 9. compactus, coryrabosus 509, cuspidatus 529, diabolicus 505. Eckloneus 506, gracilis 492. 505. Holoschoenus 509. laottcntottus 510. Hystrix 496. laciniatus 506. macrostachyui 509, marginatus 503. maritimus 509. membranaceus 507. na tans 497. oliganthes 503. piolifer 493. Pseudoschoenus 502, radicans 446. -setaceus 497. 9. tenuis 495, tridentatus 509 trigynus 501. tristachyos 502. truncatus 508, vagiaatus 5Ö7.' vcrruculosus 496. ; Scleranthus annuus 627. 753, marginatus 748. 53. 63. perennis 753. 63. Sclerochaetum 511. involucratum 511. thermale 512 Scleroderraa verrucosum 196 S " S Sedura rostratum 741. rupestre 48, Sempeivivum arachnoideum 754. Senecio carnosus 748. 52. 63, chrysanthemifolius 739. 48, 52. 63' incisus 748. 52. 63. ' Serapias eusifolia 753. Seriola uniilora 748. 52, Scsamum gracilc 10. 4. 31. 41, indicum 10. 30. 723. Orientale 1 4. 30. 723. 4. pterospermum 39, Sessleria nitida 74S. 53. 63. Sliepberdia canadensis 443, acierocnaerum uxx, luvuiuuraium «jxi. merraaie uj.-. Scleroderraa verrucosum 196. Scrofularia s. Scrophularia aquatica 413. bicolor 739. glabrata 754. Scutellaria cuncata, dumetorum 400. rumicifolia 399. vulgaris 40Ü. Seeale cereale 304. 46. 746. 63. 785 Sicydium oSS. Schiedeanum 3SS. Silcne acaulis 754. Burchellii, cernua, crassirolia, gallica, noctiflora, nyctantlia 023 ornata 624, Smilax aspera 739, 40. 63. mauritanica 758, Smyrnium 608, aegyptiacum 610. apüFolium 609. 10. creticum 610. OlusalTum 607. rotunditblium 607. 10. Solanum sodomaeum 739. 59. t'ophora calyptrata 146. capensis, galioides, genistoides 145. myrtil- lifolia 146. oroboides 145. rotundifolia, sericea 146. Sorbus aucuparia 76S. dotnestica 736. Sorghum asperum 311, avenaceum 313, Spartium capense 148. cytisoides 155. infestum 739, 58. 63. jun- ceum 739. lanigerum 758. nubigeiium 747. 54. ovatum 147. sepiarium 155. soplioroides 152. Spathodea Jtnagnolioides*659. obtusit'olia 660. vernicosa 661. Spergula arvensis, media 624. rubra 625. Sphaeria elliptica 196. fragiformis. fusca 195. 6. granulosa, multi- formis 196. m'gripes 203. scopula 196. solida 195. tremelloi- des 196. tuberculosa 105. variolosa 196. Sphaerophorum 465. . Spiraca Fibpeudula 457. • Sporobolus pulchellus 295. Stachys boraginoides 398. gennanica HO. liirsula 399. Schiedeana, species 398. Stachytarpheta cajanensis 243. discolor 251. gesnerioides 245, gla- bra "iöO. liirsutissima 243. jamaicensis 246. 50. Pohliana 245. 8. scaberrima 244. strigosa, veronicaefolia 246- villosa 247. Stellaria media 622. . ^ Stenotaphrum glabrum 273. 346. s Stereospermum 720. Ivuntliiauum 721. 1. . £ternbergia lutea 746. bo. l : Stipa arguens 285. capensis 342. 54. spicata 284, 342. tortilis 753. J ;; Stipagrostls 290. capensis 291. 341. ', ; Sutlierlandia frutcscens 170. ' Symphoricnrpus racernosus 444, ii " Sympieza capitellnta 651, .Syriiiga persica 443. 54' Tamonca scabra 39S. spicata 364. 1), ; Tanacetum vulgare 747. 52. 63. Taxus baccata 757. Tecoma alba 655. ochracea 653. 84. stans 720. r Tephrosia capensis, Dregeana 169. lli' Testicularia 202. Cypcri 202. 1' Thamiiochorlus debilis 615. f Thapsia garganica 763. Theonora spcciosa 173. 1«! Thlaspi rivale 757. Thymus Acinos 747. 52. Psepcta 739, Serpyllum 763. xalapcti- sis 399. Tigridia Pavonia 584. 7. 613. 786 ' TofieWIa palustris 485. Tolpis quadriaristata 747. Trachypogon avenaccus 342. hirtus 281. 342. saccliaratus 342. Schoenaiitlius 281. 342. Tragia reticulata 385. specics 382- Tiapa natans 576. 80. 1. 97. Tremella purpurea 196. Trichacliue insularis 342, Trichelostylis gracilis 492. 505. Trideiis capensis 324. 44. vireiis 325. Trifolium angustifoliura , campestre, filiforme 164. fruticans 165. procumbens 164. roseum 757. Triglochiii Barrelicri, bulbosum 132. iiuirilimura 131. Trigonella glabra, hamosa, striata 163. Trisetum antarcticum 307, 9. 14. 45. arislidoidcs 344, rigidum 345. Stcudelii 308. 45. Tristachya leucotlirix 345. Triticum distichum 346. sativuni 735. 64. Trophis Kamen 142. Tubercul.iria vulgaris 196. Turnera ulmifolia 217. Urceolaria Acharii, cinerea, crocca, ocellala, scruposa 4oJ, Urtica dioica 141. Valeriana rubra 739. tubcrosa 757. Vanilla aromatica 447. Vascoa acuminata. amplexicaulis, pcrfoliata 1 iS. Verbena alata 258. bonarieusis 255. caracasana 255. caroliniana 397.1 chamaedryfolia 269. 70. 1. corymbosa 255. cuncata 213. dis- sccta 272. cUiptica 213. cplicdroides 260. erinoides 272. gra- cilis 261. hirta 255, 7. liumifusa 271. jamaicensis 250. lan- ccolata 255. lantauoides 215. marrubioides 2b9. Melindres, melindroides, melissoides 270. monteviciensis 268. 70. multifida 272. nodillora 213. ofHcinalis? 254. 5. ovata 263. phiogiflora 266. platcnsis 272. pseudogervao 253. pulchella 272. sagillalis 259. sarmentosa 213, scabcrrima 267 scordioides 269. Selloi 272. specics 397. stellarioides 2b4. strigosa 256. 7. tenera 272. thymoidcs 257. tripliyüa, virgata 234. Vcstia 53. lycioides 53. Viborgia fusca, obcordata?, tenuifulia 153. A'iburnum Tinus 443. Vicia Faba 735. 6- glauca 757. sativa 170. Vilfa aenca 295. brevifolia 294. 335. 4J. capensis 293. 34 K pul- chcUa 295. virginica 296. 321. 41. ^ t Viola aetncnsis 748. arvcnsis 541. calc^rata 757. canina 44. 5. 6. 7. 8. 50. 758. cheiranthifolia 754. decumbens 540. elata 45. 6. 9. 50. ericetorum 45. gracilis 748. 52. 4. 64. lactea 45. mon- tana 44. 5. nemoralis 46. odorata 758. persicitolia 45. 9. pra- tensis 45. 6. 7. 8. 9. 50. Riviniana 51. Kuppii 45. 8. staguiua 45. t). 7. 9. 50. sylvestris 50. 1. iricolor 50. 541. 778 Virgilia c.ipensis 1 i5. lata 107. polyoama 371. Sclloviana 10S.%rifoHa 107, ^ Vitis vmifera 7J.S. OiJ. Volckamcria mcrmis 105. Kaempfcri 106. Vulpia broTuoiclcs 324. 44. Willdenovm comprossa 619. teres 610. 7. tristacJ.va 615 Woodwardia radicans 758. ^ Zfapania nodiflora 213. Zea Mays 735. Zeyheria moiitana 556. Zoysia pnnoens 21)9. 341. Gedrurkt bei Trowitzsch und Sohn. Litteratur- Bericht zur LIMAEA für das Jahr 1832. Herausgegeben Ä F, Z. von Schlechtendal y ider Med. , Chif . «ad Pliiloi. Dr. Professor an d?r Universität zu Berlin uwl melirerer golehrlon Gesellschafteo Mitglied. . Berli» 1832. Gedruckt auf Kosten des Her.insgoijcrs. In Kommission lifi Oi>hniiokl sie essbar. Täglich wird sie gebraucht um erfrischende und diuretische Tisanen zu bereiten. Botrytis glauca Spr. Ein Schimmel auf eingemach- ten Substanzen, wenn sie zu faulen beginnen. Bovisla Pers. Es giebt hier drei Arten dieser Gal- tung; eine wächst an den Selten und auf den Gipfeln der Hügel, sie gleicht dem Lycoperdon moUe Pers. sehr. Die xweite ist B. phimbca Pers. Die dritte und von allen die gemeinste erreicht eine beträchtlicbe Grösse und könnte XU B. nigrescens Pers. oder zu B. gigantea Neos gebraclit werden. Sie wird häufig auf den Wiesen der Ebenen gefunden. Alle sind unter dem tarnen Polvillo del Diaöle bekannt. Der reichliche Staub, welcher aus diesen Pflan- xcu kommt, wird von Einigen gebraucht, um aus Wunden entstehende Blutungen anzuhalten. Bowle sia Ruiz et Pav. Ich bin mit drei Arten be- kannt geworden, von denen zwei nach meiner Meiiunig neu sind. Die B. gerau'iiJ'oUn Schlecht, ist gemein an Befriedigungen, auf den Bänken der Abzugsgräben und an unbewohnten Orten; die beiden andern wachsen auf er- babenen Hügeln. Eine wird an fruchtbaren und offenen Stellen gefondeu, die aadcEC in. Wäldern und schattigen 24 Orlen, Sie haben keine gewöhnUchen Namen und bieten iilchls Bemerkenswerlhes dar. Brassica L. Pflanzen, deren Kultur mehr ausgebrei- tet werden sollte aber auch mehr ausgebildet In Be/Aig auf die ökonomischen Hülfsquellen, welche sie darbieten. Dio Br. oleracca L. (Kohl) und ihre zahlreichen Varie- täten, wie Blumenkohl, Broccoli, die Br.liapa von gros- sem Nutzen in Europa und Br. Napus L. (Raps). Alle diese Arten und vorzugsweise ihre verschiedenen Varie- täten sollten die Aufmerksamkeit der Gartenbauer auf sich ziehn. weil sie neue Gemüse und Geldvortheile darbieten würden. Die Ebenen und auch besonders die Weitzen^ Acker, werden von B. campestris und Raphaniis sativns L, verunreinigt. Die Blätter der erstem isst man wie Spinat gekocht. Es würde besser seyn sie zu vertilgen, und nur die Abänderung derselben, welche in Frankreich unter dem Namen Colznt bekannt ist, zu kultiviren, deren Saamen ein Ol geben, welches zu vielerlei Zwecken be- nutzt wird , ein Gegenstand von hoher Wichtigkeit für diese Gegend. Unter den Arten dieser sehr interessanten Familie giebt es mehrere, welche eingeführt werden soll- ten, wenn sie gedeihen, wie die Eriica saliva Lam. (Ro- quetle des jardins), Diplotaxis tenuifolia DC,, Lcpidium sativinn L., Cochlearia ofßcinaJis ausgezeichnet antiskor- butische Pflanze; andere endlich würden dazu dienen, die Gärten zu schmücken, wie Hespcris matronalis mit ihren' Varietäten, Lunarla hiennis Moench, L. rcdiviva L. Bromelia L. Ich habe drei Arten dieser Gattung; bemerkt, eine derselben wird durch die Namen Chagnal,\ Jlagvef, Cardoii oder Piiya bezeichnet. Sie gchürt jetzt zur Gattung Pourretia R. Pav. Die beiden andern sind die Br. sphacelata und h'icolor R. Pav. Sie werden in trockenen und schroffen Lagen an den Bergen angetroffen, \\\ Hohlwegen an den Ecken der Abstürze. Die erste 25 wird Cardon^ die andere Cnvdonnilh} genannt. Diese Pflanzen könnten zu Hecken verwendet werden, besonders ;inf den Höhen, wo nichts anderes wachsen will. Durch dies Mittel würden bleibende Linien gezogen, welche als Grunzen für das Eigenthum dienen könnten, ohne dass man nöthig hätte, Steine oder Bauholz herbcizulaliren, deren Transport kostspielig und schwierig seyn würde. Bromus pratensis und Bv. moUis L. Europäische Pflanzen in Feldern, Ebenen und Weingärten häutig. Die erste wird gewöhnlich CebadiJJa kleine Gerste genannt. Buddlei a glohosa L. In der Landessprache /V/////, ein kleiner Baum , welcher an den Flüssen ^Yächst und zuweilen bei den Häusern gepflanzt wird. Die Blätter und deren Abkochung werden in der Medizin bemilzl. Ich habe eine kiilllvirte Varietät gesehn, welche sich von der kürzlich in Montevideo entdeckten B. glahrala Spr. durch nichts unterscheidet. Diese beiden Bäume würden einen auscezeichnelen Platz in den landschaftlichen Gärten ein. nehmen. C actus L. Einige Arten sind diesem Lande eigen- thümllch. C. Peruvianus L. ist sehr gemein auf den l Höhen, in den Bergen und auf dürren Stellen so wie an I den Ebenen zunächst den Flüssen. Er wird Qiiisco ge- mannt. Eine andere sehr kleine Art glebt es auf steinigen I Plätzen von Leona, welche dem C. Coquimbanus Molina gleicht, jedoch vielleicht eine eigene Art bilden möchte. I Eine dritte, gemein in den Hohlwegen der Hügel und in steinigen Lagen auf den Bänken am Cachapual nähert ? dem C. reciirvus Miller. Ich habe ihn C. ciirvisjnnus ge- nannt. In einigen Gärten wird der C. coccinillifcv L. kultivlrt, welchen sie J^iuia nennen. Seine Früchte, Ciii- \yaves genannt, ein Name, der im Allgemeinen auch den ' andern gegeben wird, sind essbar. Es ist dies derselbe, der zur Evnährung der Cochenille dient. Seine Kultur 26 kiWinlc in den Ebenen von Coquimbo, wo das Klima ihm günslig ist, versucht werden. Das Parenchym dieser Pflanzen, welches sehr fleischig und schleimig ist, möchte die gewöhnlich in der Medizin zu Calaplasmen und erwei- chenden Abkochungen gebrauchten Mittel ersetzen, vorAÜg. lieh im \Mnter und in einem Lande, wo aus Bequemlich- keit selten an die Zukunft gedacht wird. Caesalpinia L. Ein schöner, wegen seiner Blumen geachteter Baum. Man sagt, er komme von Mendoza. Er wird in einigen Gärten unter dem Namen Barhon kulti- vlrl. Er gleicht sehr der Pomnria glandiilosa Cav., einer Gattung, welclie von einigen Bolanikern unserer Zeit mit Coesülpinia vereinigt wird. Dessenungeachtet glaube ich dass er sich davon unterscheide und C. Barboji genannt werden müsse. Calceolaria L. Die Arten dieser schönen Gattung sind zahlreich genug und sehr gemein in diesem Lande. Sie wohnen auf den Bergen,' den Hügeln und den Ebenen. Sie sind strauchig und krautartig. Beinahe alle haben gelbe Blumen, ich habe jedoch eine mit gelben *) gesehn. IMchrere derselben weiden Arganita genannt. Folgende mögen als die wichtigsten angeführt werden: C. alba, hicrenata R. Pav., integrifolia Bot. Reg., montana Cav., rngosa, sessUis R. et Pav., verbascifoHa Berlero, und mehrere andere, welche schwierig zu bestimmen sind. Unter den letztern ist die Palpi die interessanteste, wel- che benutzt wird, um daraus eine ziemlich hallbare gelbe Farbe zu machen. Ihre Kultur in den Gärlen würde von schöner Wirkung seyn, wegen des verschiedenen Ansehns ihrer Blumen, welche sehr zahlreich und verschieden gruppirt sind. *) Hier ist offenbar ei« Dnickfebler , soll wolil licihseu: mit weissen Blumen. D. Herausgeber. 27 Calendula ofjicwalis L. Gcmeinliin China genannt, in Gärten gebaut. Einige geschätzte Abänderungen, be- s(»ndcrs mit gefüllten Blumen kommen vor. Calliopsis /7V?/?/o/7a Rchb. Eine schätzbare kürzlich eingeführte Pflanze, welche wegen der zierlichen Färbung ihrer Blumen fortgepflanzt werden sollte. Callitriclie aiitumnnlis L. Gemein In Kanälen und klarem Wasser. Ich habe eine verschiedene Abänderung bemerkt, welche in schattigen und feuchten Lagen in Aen Gärten wächst. Da sie mir hinreichende Trennun£,snierk- male darbot, habe ich sie C. iurjosa genannt. Campen ula chUensls Molina. Wird an trocknen und steinigen Orten an den Hügeln, welche Valparaiso umgeben, gefunden. C. Medium L., wegen der Gestalt ihrer Blumenkrone Farolcs genannt, wird in Gärten ge- zogen. Canna indica L. Ächiva , häufig in Gärten, wo sie wegen des schönen Grüns ihrer Blätter, so wie wegen der Farbe ihrer eigenthümlich gestalteten Blumen als Schmuckpflanze gezogen wird. Capsella bursa pastori^ DC. Überall und besonders in Küchengärten, wo es zuweilen schädlich wird, sehr ; gemein. Es ist eine Pflanze Europas, Capsicum annuum Li, (Jj'i ditlce, pimicrito de Ca- stilla) und C, frutescens L. (Aji pimiento de las IndiasJ. Eine Menge Varietäten dieser Pflanzen., denen verschiedene Namen gegeben werden, sin(^ In Kultur. Ple Frucht Ist In diesem Königreich sehr geschätzt und besonders in dieser Gegend. Die schärfsten sind die belichlesten und sind der Gegenstand eines bedeutenden Handels. Die Ein- wohner sind von Jugend auf an sciiarfscbmeckende Dinge gewöhnt, wie es durch ganj Süd -Amerika der Fall ist. Wiewohl das Klima und besonders Gewohnheit imd an- dere Umstände dcreu debr^uch geheiligt haben, so sollten 28 docli nie die Vovschrificn der Miissifiung verflossen werden. Selir reizende Subslan/en, im l heriDnss genossen, greifen leblialt die Verdauungskralt an und zerstören sie, indem sie ihre Wirkung vermehren. Daher der Ursprung man- cher in Chili gewöhnlichen Übel, welche mehr oder we- niger störend sind und in einigen Fällen gefährlich wer- den, wie Dyspepsie, 8äure, Magenschmerzen, Flatulenz und zuweilen Gastritis. Es ist zweckmässig, den Gebrauch dieser Nahrungsmittel zu vermindern, selbst zu verhindern bei jungen und bei irritabeln und zarten Tempen:inenten und vor allem, die Verachtung, mit welcher die Vorschrif- ten der Hygiene gewöhnlich angesehn werden, zu be- siegen. Card am ine L. Vier Arten sind dieser Gegend eigen. C. chllen.sis DC, gemein auf feuchten Weiden, auf den Hügeln; die C. tiibcrosa, in steinigen Gegenden auf den Bergen; die C. faccida Cham, auf sandigen Stellen, auf den Feldern der Ebene nahe an Flüssen und die C. nas- turlioides Bert., häufig in den Sümpfen nahe den Giess- bächen von Taguatagua und Rio Claro. Die letzte gleicht dem Bcrro (Wasserkresse) und wurde mit ihr verwechselt. Cassia L. Ein kleiner Sirauch, wird in einigen Gär- ten gebunden, wo er Sen genannt wird, ich glaube, es ist C. crotalarioides Kunth oder eine nahe Art. Die Blätter werden in Pulverform und in Abkochung als ein x\bfüli- rungsmittel gebraucht. Es giebt eine andere strauchige Art, welche in Gräben und Gehölzen an der Valparaiso- Strasse wächst, ich werde sie C. fleocnosa nennen. Sie verdient wegen der Schönheit ihrer Blätter und wegen der' Grösse ihrer stark hochgelben Blumen angebaut zu werden.' Castanea vcsca Gärtn. Ein grosser seit langer Zeit in Chili eingeführter Baum, welcher, obgleich sehr nüt?^' lieh, nicht so geschäl zt wird, als er es verdient. Seine Früchte dienen als Nahrungsmittel, das Holz wird zu 2S) Zlmmcrwcrk und groben Ilolzarbcilen bcnnlzt, die Kolile wird von den Scbmiedcn vorgezogen nnd endlich werden ganze Cegenden in Europa durch die Produkte dieses ;Baums unterhallen. Er sollte vorzugsweise kultivirt wer- den, und zwar in Thälern und Schluchten am Fussc der Berge. Celosia cvi.siatn L. Unter dem Namen Panacho im Garten gezogen. Er ändert in der Geslalt sehr ab. Obgleich gemein, mag er wegen der Monsirosilälen und fremdartigen Formen, welche er annimmt, als Zierpflanze gezogen werden. Genta Urea americana Spr. Ein in Feldern und Weingärten gemeines Unkraut, Zizana genannt. Es kann angewendet werden um bittere Tisanen daraus zu bcrei ten. Es ist wirksamer als C. sohtUiaUs L. in Europa, welche ihm gleicht. C. chilcusis Miers, eine der schön- sten der Gattung, ist häufig auf Hügeln und den Bänken des Cachapual bei Canquencs. Sie wird Escahiosa und Yerha cid mlnero genannt. Die Schönheit Ihrer Blumen empfiehlt sie zu Schmuckparthieen. Die Bitterkeit ihrer Blätter zeigt, dass sie mit glücklicher Wirkung in der Medizin gebraucht werden kann. In der Thal ist sie bei manchen Krankheiten, äusserlich wie innerlich verschrie- ben worden und merkwürdige Geschichten werden von ihren Kräften erzählt. Cerastium vulgatum L. Findet sicli auf Feldern und Wiesen. Dort ist auch C. Cominersoniawim Ser. (In DC. prodr.), gemein auf feuchten Triflen der Hügel, und eine dritte Art, welche zwischen Steinen wächst und in trocknen und sandigen Stellen der Berge und Ebenen. Ich glaube, dass sie neu ist. Geras US Juss. Gewöhnlicher Name Giiindo, Cercso lylrsche. Ein kultivirter Baum, dessen Frucht in Chili nicht geschätzt wird. Sie wird in der 'J'hat wenig geges- 30 scn und nur zu EIngcmachlem benutzt. Die Kirschen haben In Europa einen ausgezeichneten und sehr gesclkätz- len Geschmack. Sollle solch' ein Unterschied vom Klima abhängen? Die Elgenlhümer sollten auf gute Propfrelser bedacht seyn, für ihre Bäume Sorge tnigen, und auf diese Weise die Frage zu Gunsten des Landes lösen. Die Milde des Klima und die Fruchtbarkelt des Bodens sind nicht hinreichend, um die Vollkommenheit, welche sie in Europa erlangen, zu garantiren, wo die Kenntniss der Grundsätze der Gartenbaukunst so weit verbreitet Ist. Cestrum Parqiii Herit. Ein kleiner Strauch, ge- mein auf Wiesen, an Umzäunungen und Kanälen in der Ebene. Die Blätter des Parqni , deren Aufguss, und die Abkochung der Wurzel werden bei fast allen Übeln an- gewendet. Diese Pflanze und der Citlen sind Unlversal- miltel in dem Lande. Chabraea abbreviata, clongata, prenantJioideSy elallor und viscida Bertero. *) Diese Pflanzen wachsen auf Wiesen, in Gehölzen und steinigen Gegenden, auf Hügeln und in der Ebene. Beinahe alle verdienen in die Gärten eingeführt zu werden wegen der Schönheit ihrer Blumen, die, beim ersten Blick, für die des Senecio ele- gans L. genommen werden können, eine Art, welche man •) Die Tribus der Perdicieae verdient die AuFraerksamkeit der! Botaniker. Ein guter Monograph ist in Bezug auf die grosse Menge; kürzlich entdeckter Arten unumgänglich nothwendig. Chile bringt' manche hervorj, welclic mir neu scheinen und von denen einige <; neue Gattungen bilden mögen- Die obengenannten fünf Arten von Chabraea geben davon ein Beispiel, so wie der Strauch, welcher ina. lemeinen Leben Guanil genannt -wird, welcher zum Theil gleicht der Proustia Lag., zum Theil der Boccazjn. Ruiz Pav., 'aber von beiden w^esentlich verschieden ist. Es giebt davon zwei Arten, eine derselben ist weniger häufig mit TvoUigen und unten weisslichen Blättern. Ich besitze no( h andere Pflanzen dieser Tribus, aber ich hielt es für nütz«' lieh, jetzt davon zu sprechen. 31 zu erlangen suchen sollte und besonders ihre Varietät mit gelullten Blumen. Chaetauthera chilcnsis DC, cUiata Ruiz Pav. und noch zwei andere, die ich nicht beschrieben fand. Sie wachsen auf trocknen Triften der Ebene und in dürren Lagen der Berge. Sie sind an einigen Orlen so gemein dass ihre Blumen einen Teppich bilden, welcher jedoch dem Auge angenehm ist und aus einer grossen Entfernung gesehn werden kann. Chaetomium globosum Kunze. Ein kleiner Pilz, welcher auf todlen und verwesenden Pflanzenslengeln in Gärten während des Winters gefunden wird. Chara clavata Bert. In Sümpfen und einigen steh- enden Gewässern. Sie hat einige Ähnlichkeit mit Ch. viil ofiris L., ist aber durch bcsländige und wohl begränzte Kennzeichen verschieden. Cheiranthus incaniis und Ch. Cheiri L. In Gärten gezogen und bekannt unter den Namen: Aleli hlanco^ Co- lorado und cana. Die Abänderungen mit gefüllten Blu- men sind nicht so häufig als sie es seyn sollten, und könnten durch verschiedene Forlpflanzungsmelhoden erhal- ten werden, welche den Gärtnern und Liebhabern bekannt iseyn sollten. Obscrvntions on a ncw variety nf Pcmvian Bark\ with somc remarlis on the alkalinc hascs Quinta and Cinchonia ; hy George FF. Carpcnter, of Phu ladclpJiia. Vol. XX. p. 52. Eine China - Rinde , Maracaibo benannt nach ihrem Ausführungsort, kam in Menge nach den vereinigten Staa- ten, in Ballen von 70 — 100 Pfund. Sie zeigte sich be- deutend besser als die Carthagena- Rinde, indem sie dop« pelt soviel an den aus Cinchonin und Quinin gebildeten Salzen enthielt als diese, wie auch eine grössere Menge 32 ExlraclivsLoIT. Sic kommt in flachen Stücken vor, welche km/. im»l zcibro( licn sind, als wenn sie vom Bnnm mit Schwierigkeit abgelöst wären, sie ist meist in Stücken von 1 — 3 Z. Lauge und < — 1 Z. breit und eher dünner als die Carlhagena- Rinde. Zuweilen finden sich kleine Röhren indem die Längskanten sich zusammenlegen und so Röh- ren von 4' — \ Z. Durchmesser büden. Sie ist von tief- gelber Farbe; die äusserst dünne Oberhaut ist glatt und von lichtgrauer Farbe; sie fehlt meist auf der Rinde. Von der Carthagena- Rinde kann sie unterschieden werden, durch grössere Dichtigkeit und durch den kurzen undi glatten Bruch, besonders aber durch den Geschmack, wel-| eher viel mehr blUer ist und darin der Loxa -Rinde gleichi konmit, aber nicht so ndstringirend als diese ist. DIei innere Schicht ist faserig aber in geringerem Grade als die Carthagena -Rinde. — In einer Note wird bemerkt: dass Proben aller China -Rinden, welche im Handel vor- konmien , sauber in Gläser gepackt mit vollständiger Be- schreibung einer jeden und einer Abhandlung über Cinchona für 5 Dollars in Geo. W. Carpenter's Waarenlager in Phi-< ladelphia zu bekommen sind. Eine solche sorgfällig aus-i gewählle Sammlung würde, wenn sie bequem bezogen werden könnte, gewiss auch bei uns Absatz linden. List of the plants of Chile etc. Vol. XX. p. 248. Chenopodium murale, albuni L. und dessen Va- rietät vlride, gemein in Küchengärten und Feldern sowie an Zäunen. Es wird gewöhnlich Qdingua genannt. Daj Ch. nmhrosioides, antJielmintlcum und multißdinn L Payco genannt, sind in Gärten, an Gräben und in sandi gen Orten in der Nähe der Giessbäche häufis;. Sie wem den häutig in der Medizin angewendet, und in der Tha lässt das durchdringend riechende wesentliche Ol, welche] sie in Ihren Blättern enihalten, keinen Zweifel über ihn hei] J 33 heilsamen Elgenscliaftcn /ai, von denen die vorzüglichste die wurmtreibende ist- Die Apotheker sollten diesen wesentlichen Bestandtheil ausziehn, welcher in kleinen Dosen angewendet, bei Kindern, welche an Wurniübeln leiden, schnelle und heilsame Wirkungen haben würde. Steudel, Römer und Schultes citlren in ihren Werken Chenopodium und Herniaria Payco Molina, welche aber nur Synonyme für Ch. amhrosioides und multißdum L. sind. Ein Samen Quinua genannt, wird gebraucht um 3er Aloja^ einem angenehmen und erfrischenden Getränk, rt'enn es nicht zu aromatisch gemacht ist, Geschmack zu ^eben. Da ich die Pflanze, welche denselben giebt, nicht iah, so weiss ich nicht bestimmt, ob er zu dem C7^. QuU um oder zu einer andern Art derselben Galtung gehört. Chironia chilensis W. Gewöhnlich Cachanlagua. i^ine in den niedern Gründen der dürren Ebenen und auf len Triften der Hügel sehr häufige Pflanze. Sie wird im ;anzen Königreich und besonders in dieser Gegend viel ebraucht, weshalb sie in Bündeln von Jahr zu Jahr auf- owahrt wird. Die ihr beigelegte vorzüglichste Eigen- chaft ist die das Blut zu verdünnen. Die mir vorge- chriebenen Gränzen erlauben mir nicht, im Einzelnen ie Wirkungen dieses Mittels zu prüfen, noch manche ndere, die vom Volke gebraucht werden, das gewöhn- ch durch alte Überlieferungen und durch die blinde und robe Empirie der Quacksalber geleitet wird. Dieser für ie Medizin und das Land wichtige Gegenstand würde I; weckmässiger in einer Abhandlung über die einheimische L lateria medica belrachtet werden können. Die einzige 1, emerkung die ich im Vorbeigehn mache, ist, dass der modus operandi" des bittern Princips der Gentiana hin- nglich bekannt ist, um uns zu überzeugen, dass die \'& achanlagua tonische, magenstärkende und wurmwidrige liii Igenschaften hat, analog der Chinarinde, aber in gerin- Liunaea Tr Bd. Litlerat. O 34 — gerem Grade. Sprengel hat diese Pflanze unter Chironia behalten, Persoon und Steudel bei Erythraea Rieh. Die Untersuchung der Kapsel im reifen Zustande berechtigt mich zu glauben , dass sie zu letzterer gehöre. Übrigens scheint ihre Ähnlichkeit mit dem kleinen Centaurium von Europa E. Cenfauj'ium Rieh, diese Meinung zu bestätigen. Chlidanthus yVaora/it* Lindl. Eine von Pancratium L. verschiedene Gattung, zu welchem sie von Poiret und Sprengel (^P. luteum) gebracht wird. Ich habe sie in Gärten kultivirt gefunden, wo sie Ariruma genannt wird. Ihr lieblicher Geruch vergrössert ihren Werth und in jedem Blumengarten sollte sie eine Stelle erhalten. Chlorea. Lindl. Die Arten dieser Gattung aus der Familie der Orchideen sind zahlreich genug. Es scheint als gehörten sie Chile ausschliesslich an, aber ihre speci- fischen Charaktere sind der Abänderung sehr unterworfen, selbst in einem -und demselben Individuum, was wahr- scheinlich zur Vermehrung ihrer Anzahl beigetragen hat. Sie finden sich auf den steinigen Weiden der Berge und in dürren Stellen am Cachapual. Wenn es möglich wäre, sie in' Gärten zu ziehn, so würde sie von angenehmen' Effekt sein wegen der verschiedenen Schatlirungen und der seltenen Eleganz ihrer Blumen. Chrysanthemum indicum L. Diese schöne Art verdient mit ihren zahlreichen Abänderungen einen au«, gezeichneten Platz in den Gärten, sowohl wegen deti Zierlichkeit ihrer Blumen als wegen der Verschiedenheil ihrer Farben. Im Herbst und selbst im Winter schmücke sie die Blumenbeete. j Cicer arietinum L., Kicher, Garbanzo. Auf kleiner. Flecken kultivirt. Der Verbrauch dieses Produkts könnte wichtiger werden und die Ausluhr nach benachbarten Gc genden, besonders in Jahren, wo andere Arndten sparsan sind, ein sehr beträchtlicher Handlungszweig. oO Cichorium Intyhus L. Gemeinhin Achicoria, wird sowohl an gebauten als ungebauten Orlen wildwachsend gefunden. Wenn dies und die Endivie in Gärten gezogen würden j hätte man zwei Gewächse mehr für die Tafel, und zwei mehr zu erfrischenden Tisanen. Cineraria L. Zwei strauchartige Species. Die eine in Wäldern auf den Bergen, sie wird gewöhnlich Vegiia genannt, ihre Blätter sind glatt, etwas anklebend, zuwei- len unten wollig und weisslich. Die andere wird in Wäldern nahe am Cachapual gefunden. Von diesen bei- den Sträuchern ist kein Nutzen bekannt und es scheint, dass sie zu einer andern Gattung gehören. Cissus striata Ruiz Pav. Pavilla. Wird in den hohen Wäldern der Berge gefunden. Es erklimmt die höchslen Bäume und sie umrankend reicht es bis zu ihren Gipfeln. Es giebt eine weichhaarige Abänderung. Citrus Aurantium und C. medica L. Kultivirte Bäume unter den Namen Orange und Limonie bekannt. lEs giebt mancherlei Varietäten, von denen einige sehr geschätzt werden, wie die Citrone und saure Limonie 'Der Baum, welcher die Orange der Capuziner oder von ;Lima genannt wird, ist wahrscheinlich das, was Molina unter dem Namen Citrus chilensis beschrieben hat. Sleu- idel und Sprengel führen diese an, De Candolle hat sie aber absichtlich ausgelassen. Sie unterscheidet sich nicht von Citrus Aurardium, ausgenommen durch die geringere Grösse aller Theile und besonders der Frucht, welche sphaerisch ist; ihre Blattstiele sind kürzer und kaum ge- randet. Übrigens kommt sie ganz mit der C. Aurantium überein und ich halte sie nur für eine Varietät derselben. Es giebt keine in Chile einheimische Art von Citrus. Cladonia pyccidata Spr. An Felsen und an dem Pusse grosser Bäume in den Wäldern. Es giebt man- cherlei Varietäten, eine die auch für eine solche gehalten 3* 36 wird, schien doch eine verschiedene Art zu seyn. Der Name Colchacura wird allen Lichenen, die an Bäumen und Felsen wachsen, beigelegt. Ciavaria Helvola var. anrantla Pers. (Myc. Eur.) Ein Pilz, welcher in schattigen und feuchten Lagen an Wänden und den Selten der Gräben gefunden wird. Ich habe eine andere Art an der Rinde abgestorbener Bäume bemerkt. Sie ist sehr klein, weiss wie Schnee und hat eine Spiralform. Sie scheint neu. Coccoloba sagittifoUa Ort. Ein in den Ebenen auf den Höhen, an Wegen und andern Orten sehr gemei- ner Strauch. Er wird Quilo genannt. Die Kinder essen seine reife Frucht, welche, obwohl klein, doch sehr ange- nehm ist. Seine Wurzel wird in der Medizin angewandt und sein Holz als Brennmaterial. Co cos chilensis Molina. Der majestätischste Baum von Chile, Palma de Coco genannt. Er wird nur an besondern Orten am Fusse der Berge gefunden. Diese Palme gehört nicht zur Linne'schen Gattung Cocos. Sie unterscheidet sich von der Jiibaea spectabilis HBK. durch einige Merkmale. Ich habe gedacht, dass daraus eine Gat- tung gebildet werden könnte, dem Andenken des berühm, ten Molina gewidmet, eine Ehrenbezeugung, welche jeder Ciiilener mit Geniiglhuutig ansehn würde, da dieser Schrift- "! steller alles Recht auf die Dankbarkeit seiner Landsleute hat. Die verschiedenen Gattungen , welche ihm dedicirt sind, sind von neuern Botanikern alle zu früher gebildeten, t zurückgeführt. Die MoUnaea Commerson hätte beibehal-'i ten werden können, aber Ad. Brongniart folgte ihm und gab den Namen Rctanilla^ durch welche Benennung die \ Arten, welche sie bilden, bezeichnet werden. Ich werde jene 3Iolinaea micrococos nennen und in einiger Zeit ihre Beschreibung geben. Ich glaube, dass es unnöthig ist, von dem JNulzen und den Eigenschaften dieses Baumes \\ i 37 zu sprechen, da alles, sowohl seine reichlichen Früchte und der Syriip (miel de palma), welcher beniilzt wird, bekannt ist, als auch die verschiedenen Arten der Anwen- dung derselben. Die Blätter werden zum Dachdecken gebraucht. Ihr ausserordentlich hartes und uiiverwüslll- Holz könnte grosse Hilfe gewähren, da aus dem Stamm (nachdem man das Innere enllernt hat, was nicht schwie- rig ist) Rühren und Wasserleiler und Kanäle gemacht werden könnten, welche die gewöhnlich gehrauchten und nicht so sicher dauernden auf eine ökonomische Weise ersetzen könnten. Colletia Commers. Diese Gattung umfasst einige in diesem Lande sehr gemeine Arten. Die C. spinosa Lam. (Cruzero, Junco marino) ist bekannt, ein Strauch, welcher auf hohen Stellen bei Leona und an andern Orten wächst. C. Cvuzerillo Bert, wird auf den Bergen an dem- : selben Orte angetroffen. Alan sagt, dass das Holz dieser I beiden Sträucher purgirend wirke. Der Trebiis und der Tralhiwn sind zwei andere Arten, welche ich beide mit diesen ihren Trivialnamen benennen werde. Es wird geglaubt, dass der erste Wundheilkräfte besilzl, und ein Aufguss seiner Rinde wird hol Fällen von innerlichen Ab- scessen, die vom Stoss herrühren, angewendet. Das Holz «les zweilen dient zu Drechslerarbeiten. In Wasser ge- kocht liefert es einen rolhen Farbesloff. Es wird auch gebraucht zu Pfählen in hoch gezogenen Weingärten. Die C. Ephedra Vent., bekannt unter dem Namen TruliJla dcl campo ist sehr häufig in dürren Lagen und auf Er- hebungen nahe den Flüssen, Sie wird wegen der Parbe ilirer Früchte so genannt, welche in elnlg<'r Enllerrinng den Erdbeeren gleichen; zuweilen ist sie weiss. Die dor- nige Art und besonders die Trihn wird zu l! bracteata Miers is( vielleicht dieselbe. 47 Epilobium L. Zwei Arten, aui E. alpinum u. tetra- gonum L. bezogen. Sie wachsen in Gräben, feuchten und sandigen Stellen nahe den Giessbächen bei Taguatagua und Aculeo. Equiselum bogotense HBK. An den Seiten der Gräben, bei den Flüssen in sandigen und feuchten Stellen. Es wird Yerha de plata^ Silberkraul, genannt, weil es dazu dient blind gewordenes Silber zu putzen. Seine Wurzel wird als ein Diureticum angewendet. Erigeron L. Vier Arten, von denen eine wahr- scheinlich neu ist, E. canadensis L. und zwei welche dem E. bonariensis L. gleichen. Alle diese Pflanzen wachsen an eingezäunten Orten, Gärten, Feldern, an den Seilen der Wege und auf trocknen Weiden der Ebene. Er ine um p^itis Pers. Allgemein bekannt unter dem Namen Feste; es greift die Blätter des Weinstocks an und breitet sich an einigen Orten auf unglaubliche Weise aus. Ich habe eine andere Art gefunden, welche ich E. Maytcni nenne, sie wächst auf der Unterseite der Blätter des Mayten. Eriosporangium Baccharidis Bert. Ein kleiner IPilz, welcher auf den Zweigen des Rosmarins wächst, er bringt gefurchte Knoten hervor, die mit wolligen Fäden erfüllt sind, vpelche einen den Pollen ähnlichen rothen Staub verschütten. Er od i um L. Die Arten dieser Gattung tragen den Namen Alfilerillo. Das E. moschatum Ait. ist sehr ge- mein auf Wiesen, besonders auf denen der Berge; sein Geruch gleicht dem Moschus und theilt sich den Thieren mit, die es fressen. Es ist ein treffliches Futter. Das '.B. cicutarium Smith und die Varietas B. DC. Prodr. sind sehr häufig aufwiesen in sandigen Lagen an den Flüssen und auf den Hügeln. An steinigen Stellen längs [dem 48 Cachapual habe ich ein Erodium angetroffen, welches dem E. malachroides W. gleicht. Ervum Lens L. Gewöhnlich Lentcja Linse, gesäet auf Feldern. Eryngium L. )Der Name Cardoncilla wird dem Er. paniculatiim DeLar. gegeben, welches auf Hohen, an Abstürzen wächst. Ich habe zwei andere Arten bemerkt, eine in den Marschen der Vorstädte von Santiago, welches E. rostratum Cav. zu seyn scheint; das andere in sandi. gen Wiesen längs dem Cachapual nach Cauquenes gehend, es ist wahrscheinlich neu. Erythrina L. Ich fand zufällig einen Zweig, der zu einer Art dieser Gattung gehörte. Er war mit Blumen bedeckt und schien erst kürzlich vom Baume gerissen zu seyn. Blätter und Blattstiele waren wie der Zweig mit Dornen besetzt. Sie wird in einem Garten der Hauptstadt gezogen, ich habe vergebens danach gesucht. Da ich sie nur im Vorbeigehn sah, so war es mir unmöglich sie zu bestimmen. Ich glaube jedoch, dass sie aus Mexico stammt, woher der Samen gebracht ist. Escallonia Mutis. Drei Arten sind bekannt: Die Nipa (E, rubra Pers.) und Corontilla (E. resinosa Pers.) Diese beiden Bäume wachsen in den Wäldern der Hügel. Die letzte ist sehr schön, wenn sie in Blüthe ist. Die Trauben, fest und beinahe cylindrisch, gleichen kleinen' Kornähren, daher der Volksname. Ich habe ein Abände- rung mit sammtigen Blättern auf den Höhen von Tagua- iagua gesehn. Das Holz ist zu manchen Arbeiten brauch- bar, aber nicht sehr geschätzt. Die Blätter werden in der: Medizin gebraucht zu Bädern und Bähungen. Der Lun (E, thyrsoidea Bert.) wächst in Wäldern an den Flüssen. Sein Holz ist fest, gleichwohl wird es nicht gebraucht. Seine Rinde wirkt abführend. Eupa- 49 Eupatorlum L. Zwei Arten dieser Gattung, die erste ist ein Strauch in den Wäldern auf den Hügeln ge- mein, nähert sich dem E. laevigatum Lam. Er wird Salvia genannt und seine Blätter werden bei gewissen Zufällen gebraucht. Der zweite ist an den oflFnen Stellen und Seiten der Bergwälder gemein; ich nenne ihn E» chilcnse^ Es ist nöthig zu bemerken, dass E. chilcnse Molina nur ein Synonym von Flavcria Contrajerva Pers. ist. Euphorbia Lathyvis L. Gemeinhin Tartaro con- trarayo genannt, eine Pflanze Europa's in Gärten nicht selten. Sie ist ein mächtiges Drasticum und sollte nur mit der grössten Vorsicht angewendet werden. Die Pi- chra (E. scrpylUfolia L.) ist einheimisch und wächst an den Selten der Wege und Felder an sandigen Orten. Sie wird als ein Abführungsmitlel gebraucht, ihr Infusum wird bei gewissen Harnbeschwerden gegeben. Exacum clnlensc Bert. Eine schöne und kleine Pflanze, sehr häutig auf Wiesen, nahe den Flüssen und auf den Hügeln. Sie gleicht dem Ex. pusillinn DC. und fjuadrangulare Willd. — Chemical cxamlnation of fhc hark of the white Birch; by Owen Massoh of Providencc, II. J. Fol. XX. S. 282. Die leichte Brennbarkeit der äussern Birkenrinde und ihre lange Dauer bei der Verwesung machten den Verf. aufmerksam, den Stoff ausfindig zu machen, welcher ihr diese Eigenschaft mittheilt. Durch Kochen mit sehr reo- Lificirtem Alcohol, ward eine körnige Substanz aus der Rinde erhalten, welche dem Slärkezucker ähnlich sah. Diese Substanz war sehr leicht verbrennlich und verbrei- tete, auf glühende Kohlen geworfen, einen eigenthümlichen und sehr angenehmen Geruch durch das Zimmer. Bei einer Temperatur von 454* schmolz sie (gewöhnliches Linnaca 7r Bd. Litteraf. 4 50 Harz bei 218* Fabr.). Nnch dem ScbmeUcn gllcb §ic «len dunklen Abänderungen von Fichlenharz. Durcb Reiben wurde sie negativ - eleklriscb. In ^^ asser uuaun(>slieb, lösete sie sich leicht in Alcobol und Alber auf. Sie ist also ein Harz eigener Art, welches in der Rinde in be- deutender IMenge vorbanden ist, dadurch sich aber aus- zeichnet, dass es nie von selbst aus der Rinde ausscbmilzt. Auch von der Betula nigra erhielt er aus der dünnen Oberhaut ein ähnliches Flarz, welches dunkler von Farbe ist und verbrannt einen leicht empyreumalischen Geruch giebt. , DcscriptJon and Itlstory of a nnv plant, Tiillia^ pycnaiilJumoiilcs ; hy McUncs ConhJln Lcaven- ivorth, J}/. D. of August a, Ga. (JVith a dra- nlng). Vol. XK. S. 343. In einem Briefchen aus Waterburg meldet der ^ crf. dem Herausgeber, dass er diese neue nordamerikanische Pflanze seinem Freunde IVilliam Tully AI. D. Prof. of ßotany, Materia medlca and Therapeutic, in Yale College gewidmet habe. Folgendes ist die ausfübrliche Beschreit: bung: Caulis 2 — 3 ped. quadrangularis subpubescens supra medium ramosus; rami numerosi, axillares, subfa- stigiati, incano-tomentosi. Folia subdlstantia opposita, petlolala; petiolls marginibusque ciliatis; lamina ovata^ acumlnata , basi atlenuata, remote dentata, supera cane». cens, infra glaucescens. Inflorescentia fasciculus spü carum secundarum axillaris terminalisque ; spicae (externa facie) primo uniflorae, postea productae et serie contii nuata flores novos alternos confertos unlbractealos prodd centes ad extremum pedunculorum; bracteis subulati^ longitudine calycis absque appendiculis denlium. Calyi 1-sep. lubulosus, subvenlricosus, striatus, bilabiatus; labi sup. 3-dentato; inf. bidentato paulo breviore; dentibm 51 erectis subulalis (v. sublanceolatis ) subaequalibus appen- (liculatis; appendicuHs penicilllformibus. CoroUa 1-pet. ringens tubo longiludine et forma calycis, lab. sup. ovato- oblongiusculo, integerrimo ; inf. 3 partito; lacinia intermedia longiore pauloque latiore margine subundulata. Stamina 4, exserta, labio sup. paulo longiora, 2 breviora; filamen- lis filiformibus antheris subglobosis. Ovaria (externa facie) 4 in fundo calycis. Caryopsides? non visae. — Char. gen. essent, Perianlhium bilabiatum, labio sup, tridentato, inf. bidentalo; dentibus appendiculatis; cor. bi- labiata, labio sup. inlegerrimo, inf. tripartito, lacinia media majore. Zur Familie der Labiatae mit Pycnanthemum verwandt, aber hinreichend verschieden, wie in einer nach- folgenden Auseinandersetzung gezeigt wird. Gefunden ward die Pflanze am 22. Od. 1830 beim Herabsteigen von Point Mountain in Ost-Tenessee, wo sie nur noch 2 — 4 Blumen in jeder Ähre halle, welche blass rosen- rolh, purpurn gefleckt waren. Sie scheint also im Au- gust mit Blühen zu beginnen. Die beigegebene Abbil- dung in gr. 4lo ist schwarz. 2. Der Westiiidier. Lectures sur l'histoire naturelle d'Ha'iti, appliquee a l'economie rurale et domestique. Par B. Jaeger, Pi'ofesseur Naturaliste et membre de plusieurs Societes savantes. Tome premier, contenant la Botanique. Premiere Livraison. Port - au - prince de Timprimerie du Gouvernement 1830. 8vo. II. u. 75. pag. Der Verf. halle, als er in Russland war, Actien zu- sammengebracht, um eine Reise nach den Antillen zu 4* 52 unlcvlichmen und wollte die vorausbezahlenden Aclionaires dnrch ISaturalien auf Ilalll gesammelt, entschädigen. Aber wenn gleich die Interessenten in Russland dem V'erneh- men nach ihre Entschädigung erhalten haben, so blieben doch die deutschen Theilnehmer seit 1827; wo sie ihi Gehl be/.ahllen (50 Franken pro Aclie), ohne alle Nach- rictit über dies LInternehmen. Es ist kein Unglück, eine solche Summe einzubüssen, aber es ist ein Unglück, dass durch solche Handlungsweise das Vertrauen zu ähnlichen Unternehmungen gefährdet wird; denn nur durch vielfäl- tige Bemühungen solcher Art wird die aussereuropäi- ^che Pflanzenwelt mit den vielen ibr eigenlhümlichei Pllan/enlamilicn uns bekannter imd diese Kennlniss alt gemeiner ver])reilot werden. Dieser Hr. B. Jäger hat sicW nun in Haiti niedergelassen imd scheint Vorlesungen ül)er Naturgeschicblc gehalten zu haben, von denen wir eineni Tbeil im Drucke vor uns haben, ob mehr erscbienen, wissen wir nicht. Dedicirt ist das Werkchen: A soiii excellence Jean Pierre Boyer, president de la republique d'Haili, Au digne cbef d'une nalion heroique. Au pr(* tecteur de Icconomie rurale. Dieser Dedicalion folgt eil Zueigimngsscbreiben; darauf ein Discours preliminaire, der nur im Allgemeinen die Absicht ausspricht und den Grund angiebt ziu' Herausgabe dieser Vorlesungen, in deti zuerst die Botanik und bei günstiger Aufnahme auch diei Zoologie behandelt werden soll. Die erste Vorlesung enthält eine Darstellung des Nutzens, den das Studium der Naturgeschichte gewährt, so wie eine Überseht der Geschichte dieser "SN isscnschaft. Die zweite handelt von der Botanik im Allgemeinen; die dritte von der Anlage und den Vorlhcilen eines Herbarii, von dem Einsammeh der Pflanzen, so wie von ihren Blütbentheileu. Die vierte Vorlesung erläutert das Linncische System nach seinei Klassen, die fünfte nach seinen Ordnungen. In der secb^i 53 Icn iiiid Iclzlcii ciUiutcrt der Veif, einige nalürliche Fa- milien, aber ganz-, uhne Ordnung und oliiie eine Übersicljt des ualürlichen Systems lu geben. Anales de cieiicias, agricultura, cpinercio y artes })or Don Ranion de la Sagra. Hab 1828. T. tercwo 1829. 8vo. Don Ranion de la Sagra. llabaua, Tojno seguudo. Diese Annalen cnlhaltcn meist Auszüge europäischer Abbandlungen, Nachriditen über die Kultur verschiedener nützlicher Gewächse in Cuba , über die Behandlung der- selben, um die Producle auf bessere Art daraus zu er- ziehen, über die Anlage und Forlschritte des botanischen Gartens in der Jlavana, über Ausfulir, Bevölkerung elc. verschiedener Länder u. dergl. Für die Botanik ist we- nig Bemerkenswcrlhes aufzufinden, denn hauptsächlich ist dies Journal zur Belehrung der Einwohner jener Insel geschrieben. i II. S. 32 findet sich eine Forlsetzung der Versuche über das Keimen verschiedener Samen (s. Linn. III. Litt. p. 159.) welche wir hier millheilen. Von einheimischen Pflanzen lagen bis zum Keimen: Chrysophyllum Caiuilo 30 Tage, Theobroma Cacao 16, Ilibiscus liliaceus 6, Tri- ichilia spondioidcs 13. Bixa orellana 17, Cordia CoUo- icocca 13 — 15, Tamariudus indica 15, Duraula Plumieri 23, Püinciana pulcherrima 4, Malpighia punicifolia 29, Cates- baca spinosa 24, Cassia alata 4, Jacaranda cocrulea 12. Ein.'ge dieser Pflanzen sind schon bei der ersten Bekannt- machung gleicher Versuche erwähnt, aber eine zweite Be- obachtung wird, immer nützlich sein, sie bestätigt die lerste oder modificirt sie. Von ausländischen Gewächsen brauchten zum Keimen; Aster chinensis 4 — 6 Tage, Senccio elegans 9, Tillaea muscosa 63, Ln^la campaua.38, Linuni usilatissimum 6, 64 Dianthus barbatus 24, Dianlhus chinensis 4, Cupressus disticha 22, Genista monosperma 14, Laurus nobilis 49, Phoenix dactylifera 36, Caslilloa elastica 25, Acer Ne- gundo 37, Cupressus sempervirens 23, Roblnia Pseudaca- cia 8, Xeranlhemum bractealum 16, Papaver somnirerum 8, Cytisus Laburnum 10, Iris? 16, Arlocarpus Jaca 14, Akee- sia africana 14, Casuarina equiseiifolia 8, Hibiscus Abel- moscbus 10, Hibiscus militaris 13. IL S. 116. sieht eine Beobachtong des Verfassers an den Blumen des Hibiscus mutabilis, welche sich bekannt- lich des Morgens weiss öffnen, durch alle rosenfarbencn Schaltirungen während des Tages gehen, am Abende eine erhöhtere Farbe zeigen, welche, wenn die Blume welkt, ins maulbeerfarbne übergeht. Am 19. October 1828 zeigte diese Pflanze in den Gärten der Havana das seltene Phae nomen, dass ihre Blumen bis zum nächsten Tage, wo si( die rosige Färbung erhielten und zeiliger welkten, die weisse Farber behielten, sie veränderten auch diese Farb< erst nach dem Maasse, wie die Sonne sich über den Ho rizont erhob. Da die Temperatur an jenem 19. Octobe sich bei frischem W. NW. kaum bis zu 27® C. ode 80,6 Fahrh. erhob, während der gewöhnliche Stand de: Thermometers in der Milte des Tages bis auf 30" C oder 86 Fahrh. während ihrer ßliithezeit steigt, so bllcl also die Temperatur an gedachtem Tage kaum etwas hö her, als sie an den Morgen der vorhergehenden und nach' folgenden Tage war, konnte mitbin nicht ihre Ein wir' kung auf die Blumen ausüben, deren Veränderung oflen bar also nicht vom Lichte abhängt. II. S. 161. beginnt ein Bericht des DIrectors des bo tanischen Gartens, zu welchem eine lithographirte Tafe gehört, auf welcher der Grundriss des botanischen Gar lens in den Jahren 1827 und 1828 dargestellt ist, wo' durch zugleich das Fortschreiten desselben deutlicli wird denn In dem von IS'iT linden wir noch zwei Drllthelle nicht kullivirl und im folgenden Jahre ihn schon ganz in Cullur gesefzi. Dieser Garten, welcher die Wohimngcn des Professor, des Gärtners und der Neger entliält, wird nicht nur zur Kullur verschiedener Gewächse, sondern grössleniheils zum versuchsweisen Anbau und , Anzucht von Zucker, Cacao, Indigo, Taback, Baumwolle, Frucht- bäumen u. s. w. verwandt, aucli Medicinalgewächse zur ])lit(hcilung an das Publicum werden in ihm gezogen. — Auch über eine Flora Cuhana spricht der Verf., er sagt, dass er seine Beobachtungen an De Candolle in Genf übcrsandt habe, welcher das Nöthige davon im Prodro- mus niilgetheilt habe und mitlheilen werde, und so würde sich die Bekanntmachung der neuen 'Arten nicht verzo- gern, die Materialien aber könnten sich vereinzelt leicht verlieren und in einem Herbarium sie lange aufzubewah- ren, sei in jenem Clinia wegen der Gefrässigkeit der In- sekten nicht möglich. in. S. 177. Ein neuer Bericht über die Arbeilen im bot. Garten für 1829. Der. Verf. erwähnt hier einiger Pflanzen, deren Cultur im Garten versucht ist. Gestreif- tes Zuckerrohr, Vanille (bUihte noch nicht), Taback, In- digo von Guatimala (Indigofcra disperma); Piment (im spanischen Handel unter dem Namen Malaguela und Pi- micnla de Tabasco)^ Brucca havanensis, ein heimischer Baum, Agucdita genannt, dessen Rinde gegen VVecbsel- fiebcr dient; zwei bis drei Arien von Laelia (Guaguaci auf Cuba genannt), aus Einschnitten in ihre Rinde lliessl ein in Europa noch nicht gekanntes Ilarz, welches dort als Purgans gebraucht wird. Es hat eine weingelbe Farbe, bleibt bei gewöhnlicher Lufttemperatur fast flüssig, seine spccifische Schwere ist mit geringem Unterschied fast der des Wassers gleich, es ist in ^^ asser unlöslich, aber leicht und gänzlich in Alcohol, auch im kalten und in Ol, und 56 ist auf diese Weise vom Dr. Oliver im Gebiet von Al- quizar angewendet. Nogal de la Indla (Aleuriles tri- loba WO) ßeen (Moringa pterygosperma Gaertn.); Agaty (Agati grandillora Desv.)« Ein Baum aus Indien mit ro ßenrother oder weisser Blume, von so raschem Wachs- llium, dass er in einem Jahre die Höhe von 6 — 8 Varas (span. Ellen) und einen Durchmesser von 5 — 7 Zoll er- reicht, in den folgenden Jahren jedoch langsamer wächst. Seine Asche soll gute Pottasche geben. Im Garten wird er benulzl, um Sämlinge zu beschützen, den Caffee zu be- schälten und der Vanille Schutz und Stütze zu gewähren; Anlillische Kirsche (Malpighia punicifolia); Johannisbeeren (Cicea racemosa); Brodbaum (Artocarpus incisa); Akcesia (Blighia sapida Koen.); Gummi elasticum (Castilloa ela- stlca); Llerenes, eine Art Maranla, wegen des angenehmen Geschmacks ihrer Wurzel im Innern der Insel cultivirl. III. S. 186. Ein neues Verzeichniss von verschiedenen keimenden Pflanzen (s. oben). Nämlich von einheimischen brauchten zum Keimen: IMyglnda iliclfolia 28 Tage, Amy- ris sylvatica 46, Annona squaraosa 37, Malpighia punicl-i folia 15, 37, Cordia CoUococca 14, 26, Erythrina CoralJ lodendron 14, Sophora tomentosa 31, Tabernaemontana cilrifülia 39, Jatropha multifida 20, Crolalaria retusa 5, Cerbera Thevetia 38, Tradescantia discolor 33, Lucuma Serpentarla 26, Achras dissecia 108, Ceanothus ColubriJ nus 100, Mimosa pigra 51,'Cilharexylum erectum 61, Cisi sampelos Pareira 73, Duranta Plumieri 40, Smilax Iripll^ nervia 13, Cedrela odorata 10, Clusia — ? 14, Teco» ma — ? 22, Salunura habanense 22, Psidium porni« ferum 18. Von ausländischen dagegen: Cestrum nocturnum 16, Ceratonia Siliqua 8, 12, Ro^ binia Pseudoacacia 5, Erythrina umbrosa 9, Zinnia glau- ca 15 j Phoenix dactylifera 52, Scsbania aegyptiaca 20j 57 Sapola elongala 111, Illblscus Abclmoschus 16, 9, Cassia brasiliensls 10, 16, Ilibiscus mulabilis 30, Pentapetes phoe- nicea 19, Spllanlhus fuscus 32, Alcea rosea 37, Tropaco- lum majus 16, Caslilloa elasllca 24, 26, Ilibiscus Sabtla- rlffa 3, Teiragonia expansa 54, Lawsonia incrmis 11, Eugenia pimenta 43, Punica Granatuni 20, Sparliuin junceuni 8. 3. Der Russen. ]yiemoIres prescntees a i'acadenue imperiale des Scien- ces de St. Petersbourg par divers savaus et lus dans ses assemblees. Tome premier. St. Peters- bourg 1830. '' Dies ist eine zweite Reihe von Abhandlungen, welche I die Petersburger Academie herausgiebl, die von uns früher ; angezeigten waren Abhandlungen ihrer Mitglieder, diese Reihe enthält Beiträge von andern Gelehrten. Formal, Druck und Ausslattung sind ganz gleich. In der 3lcn und 4ten Lieferung, die wir grade vor uns haben, fin- den wir: Cypcraceae novae descriptlonihus et iconibus ilhistra- tae. Auetore C. A. Meyer M. Dr. (Convcntul exhib. die 9. Nov. 1825.^ p. 195. c. tahh. XIV. Fünf Jahre hat dies Manuscript bei der Academie \ gelegen, es ist daher ein Glück des Zufalls, dass die Pilan- |i zen , welche in demselben aus den von Eschscholz auf seinen Wellreisen gesammelten beschrieben werden, nicht schon von v. Chamlsso bekannt gemacht wurden, der überdies schon sämmtliche Carices der Reise mit voll- sl(ändigen Zeichnungen und Beschreibungen ausgearbeitet 58 vor sich liegen halte und nur durch Zufälligkeiten von der Publica lion derselben abgehallen vard. Der Verf. folgt bei den Carices \Vindeno\v und Schkubr und bei den übrigen Cyperaceen R. Brown. Das die Frucht anschlies- sende Organ bei Carex nennt er mit Link Perlgynium. Folgende Arien werden aufgeführt: Schoenus nigricans L. [3. uniflorus M. p. 196., spi- culis capilato-fasciculalis unifloris involucro diphyllo bre- vioribus, selis hypogynis vix conspicuis. Seh. nigr. Sieb, hb. Cret. In Crela et Persi.i boreali. Schoenus puhernJus I\I. Tab. 1. p. 196., triandrus culmo sulcalo angulato basi folioso, foliis linearibus va- ginisque pubcscenlibus, umbella lerminali composila sub- quinqueradiala involucrum erechim subaequanle, gluiuis ucuminatis, sligmalibus 3, selis hypogynis nullis. In Ne- palia. 2{<. Isolepis oVtganiha IM. Tab. I. p. 197., spica solilaria tcrminali pauciflora involucrum dipbylluni vix superanlc, culmis terelibus selaceis, vaginis foliiferis, radice rcpenle. In Sibiria 2|.. Scirpus Kamtschaticiis JM. Tab. I. p. 198., vagliiis< truncalis mulicis, spica tcrminali subcylindracea, glumis ovalis oblusis, sligmalibus binis. In Kamlschalka. 2\,- Scirpus melnnospcnnus M. Tab. II. p. 199, culmis rigidulis terelibus, vaginis foliiferis, spicis laleralibus ses- silibus subbinis, siigmalibus 3, caryopsi triquelra Irans- versim rugosa selis hypogynis 6 cincla. Propc Astra- chan. 0 1 Etytrospermum M. p. 200. Spiculae multiflorac $. Glumae undiquc imbricatae, omnes fertiles. Lodiculae squamac binae laterales liberae. Stylus basI aequalis. Cä(- ryopsis conico-apiculala lodlculis et fdamentis persistenti- bus cincla. Habitus omnino Scirpi lacuslris. Elytr. cali- fornicum M. Tab. II. p. 201. Der Verf. hatte nur den ^ 59 übern blattlosen Theil iles Halms mit einer Cyma dccoin- posita am Ende, ganz von dem Ansehn des Scirpus la- cuslrls. Eriophorum caUithrir Cham. Tab. II. p. 203., cul- mis caespUosis leretibus, vaginis parum inflaüs, fol. com- pressis serrulatis, spica solltarla subrolunda, antheris sub- rolundo-elllplicis. In insulis Sti. Laiirenlü freli ßeringii 2^-. Eriophorum Chamissoiiis IM Tab. III. p. 204., (Er. intermedium Cham, in litt.), cnlmis solllariis teretibus f'o- liisque compressis laevibus, vaginis parum inflatis, spIca solitaria oblonga, antheris linearibus. In Kamtschatka, Unalaschka nee non in alpibus Altaicis. 2|-. Kyllinga cristata p. 205. Thbg. Al'zel. eadera ac K. squamulata Thonn. e specim. autogr. Uncinia trichocarpa M. Tab. IV. p. 205., spica cy- lindrica supcrne attenuata mascula, stigmalibus 2, perigy- niis semileretibus apice pilosis glumam oblongam supe- ranlibus, arisla hispida perigynio sesquilongiore. In Chili. Carcx RedowsJiiana M. T. IV. p. 207., spica sim- plici dioica, stigm. 2, perigyniis lineari-oblongis ulrinquc adenualis laevibus ore bilobo hyalinis glumam obtusam supcrantibus, culmo laevi, foliis trigono-selaceis. In Kamt- schatka leg. Redowsky. ^. Carcx leiocarpa M. Tab. V. p. 208., spica solitaria dioica, sligm. 2, perigyniis erectis angusle oblongis lae- vissimis glumam acutam superanlibus, foliis planis cul- misque iriquelris scabris. In Unalaschka. Zj.. Carex circinata M. Tab. VII f. p. 209., spica andro- gyna simplici, superne mascula, stigmatibus subbinis, pe- rigyniis erectis oblongo-lanceolatis orc truncatis marginc Iiispidis glumam obtusam supcrantibus, foliis rigidis cir- cinatis. In rupibus Unalaschkae. '^^. Carex micropoda M. T. VI. p. 210., spica andro- gyna simplici oblonga supcrne mascula, stigm. 2, pcrigy- 60 iiils slipltatis lacvisslmls patenlibus ovato - oblongis lalo roslralis urc integris glumain obtusiasculam acquantlbus, culmis triquetris scabrluscuHs. In Unalaschka. 2\.. Carex nigricans M. Tab. VII. p. 211., spica aiulro- gyna simpllci oblonga supenie mascula, sligna. 3, perigy- ulis stipitatis palulis laevissimis ovatis, rostratis, ore sca- rioso bilobis glumam obtusam subaequanlibus; fuliis inolH- bus planis culmum laevera supcrantibus. In Unalascbka "iie. Carcx pyrcnoica Wahlb. Tab. VII. p. 212., spica androgyna simplici oblonga superne mascula, stlgm. 3, pe- rigynils stipitatis demum patentibus laevissimis lineari- oblongis ore oblique truncalis glumatn aculiusculam deci- duam supcrantibus, foliis ligldulis planis culumm laevem cxcedenlibus. C. pyrenaica Wablb. act. holni. Willd. sp. pl. excl. syn. Schkuhrli, C. Ramondiana DC. fl. fr., C. Fontanesiana DC. 1. c, C. acutissima Degl. Pers. Syn. In Pyrenaeis. 2^. Carcx duriuscnla IM. Tab. VIII. p. 214., spicis in capitulura oblonguni adgregatis androgynis apice mascu- lis, sligm. 2, perigynlis ovalis subcompressis subencrviis glabris, margine serrulatis, breviter rostellatis, ore integio hyalino, fol. angustis complicatis culmoque Irigono rigi- dulis crectis. In Kamtschatka. 2|.« Carex pallida M. Tab. VIII. p. 215., spica andro- gyna composita, spiculis allernis approximatis intermediis masculis, supcrioribus inferioribusque apice masculis, sligm. 2, perigyniis ovatis glabris marginalis scrrulalis ro- stratis ore bitidis, gluma acuta longioribus. In Kamt- schatka. Carcx leiorhyncha M. Tab. IX. p. 217., spica com- posita androgyna, spiculis approximatis superne masculis, sligm. 2, perigyniis oblongo-ovalis rostratis laevissimis ore bidcnlatis glumam nntucronatam supcrantibus, . braclea in- tlnia l'uliacca spicam cxccdcntc. Li Davuria. 61 Carcx wahuensh M. Tab. X. p. 218., spica mascula solitaria; androgynis binis Incluse pedunculalis apice mas- culis, stigm. 3, perigynüs oblongis ventricosls nervosis glabris rostro hispido bifido terminalis gliiraam mucrona- tam aequantibus. In Monlibus insulae Wahu. 2f.. Careoc pediformis M. Tab. X. p. 219., spica mascula solitaria, femlnels subfernis linearibus subapproximalis, sligm. 3, perigyniis Irigono - obovalis brevissime oblique rostraiis pubescenlibus glumam acutam mucronalam ae- quantibus, bracleis vaginalis cuspidatis, culmo basi fo- lioso. Im Kamtscbatka, ad Baicalem, nee noa in locis montosis siccis regionis Altaicae. Carcx lorigerostrata M. Tab. XI. p. 220., spica mascula solitaria oblonga, femineis subbinis rcmotis pe- dunculalis, stigm. 3, perigyniis subglobosis hispidulis ro- stro longissimo bicuspidato margine hispido apiculatis, glumam cuspidatam subaequantibus. In Kamtschatka. "^. Carcx stylosa M. Tab. XII. p. 222., spica mascula solitaria, femineis oblongo-cylindraceis binis pedunculatis crectis, stigm. 3, perigyniis glabris tenuissime granulatis elliptlcis trigonis orc inlegerrimis slylo persistente exscrto mucronalis, glumam obtusiusculam aequantibus, bracteis selaceis amplectenlibus. In Unalaschka. 2\,' Carcx Jiebecarpa IM. Tab. XII. p. 223., spica ma- scula solitaria, foemineis subquinis fdiformibus distantibus subereclis, infcrioribus exserte pedunculatis, stigm. 3, pe- rigyniis pubescentlbus oblongis triquetris rostratis biden- lalis, glumam mucronalam superantibus. In Nepalia. Carex vmcrochaeta M. Tab. XIII. p. 2"z4., spica mascula solitaria, iomincis binis distantibus pedunculalis fructifcris subnutanlibus, sligm. o, perigyniis laevibus com- pvcssis oblongo-lanccolatis acutls ore inlegerrimis, gluma 62 aristata breviorlbus, bracteis foliacels amplcclentibus. ,, In Unalaschka. 2\., Cavex crypiocarpa M. Tab. XIV. p. 226., spicis masculis subteryis dislantibus pedunculalis nutanllbus, stigm. 2, perigynils glabris lenulssime granulalls ellipti- cls compressis brevissinie roslellalis ore integris gluma oblonga mutica duplo brevioribus» In Unalaschka et Kamtschalka. Plantarum novarum vel minus cognltarum quas in itinere Caspio - Caucasico observavit Dr. Eduard. Eichwald etc. Fasciculus I. Accedunt XX Ta- bulae Uth. Vilnae 1831. foL Es werden in diesem mit schwarzen lithographirten Abbildungen versehenen Werke die neuen Pflanzen be- schrieben, welche der Prof. Eichwald an der Küste des Caspischen IMeeres bei der Umschiifung desselben gesam< melt hat und die von Ledebour und C. A. Meyer berbei- iet sind, die Abbildungen machte Bommer, der auch die Ledebourschen Pflanzen zeichnete. Es enthält dies Hefti folgende Gewächse: Qiiercus castaneaefolia , Alniis den- iiculatn^ Onosma stamineiim^ Heliotropium cUipticumy Hei. dasycarpum, Echinospemmm tuherculosum , Con- volvuhis Erinaceus , Tamarix angustifolia , Cachrys ampllfolia., Buplcnriim gracile, BiipL subpinnatum^ Sal- sola anomala, Schoberia mlcrosperma , Zygophyllum Eichwaldü , Pegannm crithmifoliujn, Delphinimn diva- ricaium, Orobanche glabrata, Phelipaea pulchelloy Isatis brachycarpa , Andrachne rotimdifolia. In der in diesem Flefte angefangenen Einleitung führt der Verf. kurz' die Punkte an, welche er besucht hat, und giebt Verzeich- nisse der von ihm daselbst gefundenen Pflanzen. Ö3 4. Der Schweden. Noviflnmm Florae Sueclcae Mantissa prima. Acce- «Vit Commentatio de Salicibus. Aiictore Elia Fries. Liiiidae 1832. 8vo. 84 S. u. 2 Seiten Vorwort. Naehlräge zu den Noviliis der schwedischen Flora enthält diese erste Mantisse, Bcrichligungen neu aufgefun- dener Pflanzen, Beobachtungen und eine Abhandlung über die Salices, welche in jenem Werke nicht berührt waren. Folgende Pflanzen flnden wir aufgeführt: 1. Veronica spi cata Var. orchidca. 2. Scirpus multicaulis , wobei eine Auseinandersetzung der übrigen Scirpus -Arten mit beson- derer Bezugnahme auf die Art ihres Wachsens, dabei die sehr wahre Rüge, dass die Knospenbildung der krautar- tigen Pflanzen zu wenig noch empirisch beobachtet sei, dass sie aber auf die Dauer und zur Erklärung der ver- schiedenen Formen der Wurzel von grösster Wichtigkeit sei. 3. Agrostis alpiua (aus Norwegen). 4. Avundo acutißora (Ar. varia Wahl. Suec). 5. Ar. montana (Ar. varia Schrad.). 6. Poa laxa. 1. Festuca sylvaiica (Norwegen). 8. Ciiscuta halophyla (C. Epilhymum Bo- tan. Norweg. ) caule slmplici, fiorum glomerulis mulliflo- ris subbractealis, corollae tubo globoso linibum aequante. Ad litus marinum Norwegiae australis supra plantas sa- linas succulenlas v. c. Chenopodiaceas, dedit Blytt, scheint dem Verf. zwischen den bekannten Arten zu stehen und mit keiner zu vereinigen, obwohl der C. europaea näher stehend. 9. Potamogeton spargaiiifoUns Laestad. ined., caule simpllcissimo, foliis plurimls sessilibus linearibus longissimis, summis natantibus subcoriaceis lanccolalis longe petiolalis. In fluviis profundlssimis ad Karesuando Lapponiae ; steht zunächst dem P. rufescens, rufescirt aber nicht. 10. Verhasaim phlomoides. 11. Stellaria alpe- 64 sti'is, caule laevi flaccido apice dichofomo, pcdunculls in axlllis solilarils uniflorls, calyce enervl petala supcrante, fol. lanceolatis basi cllialis. Mit 2 Varr., «, follls omni- bus conl'ormibus (unde panicula ut in St. crassifolia üori- bus .sparsis lateralibus terminalibusque), ß, foliis ad axil- las caulis in bracteas suppressis , unde caulis apice pani« culalus. In humidis alpium lemtlandiae Lapponiae Nor- vegiae passim. Die erste Var. ist von Hartman, die an- dere von Lästadius unter St. uliginosa aufgefiihrt. 13. Mosa alpina. 14. Verhena ofßcinalis. 15. Camelbia den- tata> 16. Alyssum calycinnm. Wegen Thlaspi biirsa pastoris L. wird gemeint, dass es mit Recht als eigen©] Gallung CV7/?*f//o Moench aufgestellt werde, es müsse aber Lepidiiim procnmhens auch zu dieser Galtung gerechnet! werden, so wie die übrigen Hutchinsiae Nasturtiold DG., welche wegen ihrer 2 Samen in jedem Fach das' Mittel hielten zwischen Capsella und Lepidimn^ aber doch mit jenem mehr verwandt wären. Barbarca parvt- ßora Novit. Fl. Suec. ist Barbarca vulgaris Reichb. b.' Sturm, Barbarca « vulgaris Wahlenb. (aber nicht Ery^. simum Barbarca n L. noch B. vulgaris DC), B. ibe^ rica DC, B. striata Wimmer et Grab. 17. Trifoliun alpcstrc; dabei die Bemerkung, dass viele Trifolien mon strös traubendoldige Köpfchen bilden, mit fast kreuzför migen aber aborllrenden Blumen. Ein solcher Zustnnc bei Medicago falcata sei schon in den Novit, bekann gemacht; die Medicago corymbifera Schmidt in der Lin naea scheine ihm ein gleicher Zustand von M. lupulini zu sein. 18. Hieracinm pracaltum (Norwegen). 19. An thcniis arvensis; häufig komme auch Anih. agrcstis Walli vor und, diese unter Sommer-, jene unter Wintersaat, e.^ frage sich also, ob letztere nicht der einjährige Zustand der anderen zweijährigen sei? Viola umbrosa häufig ir Norwegen. 20. Orchis incarnaia L. 21. Zannichellic palii -o^ 65 xihistrls (Z. major Bünningh., Reichb»), Dieser, sehr, ge-: nein in Schweden, komme der Linneische Trivlalname iu, ob Z, reperis li'C)vmm^\. i davon verschieden sei, bleibe iweifelhaft, da ihm lauch mit runzlichen Früchten die vulgaris vorgekommen sei» 22* Z, , polycarpa ; 23. Z* lediceJlata, seminibus distincte pediceliatis utrinque ob- usis, carina dorsali membranaceo-alata repanda, dcmum lentato- spinulosa, slylo debili semina aequante» In marl laltico. Gleicht mehr der Z* gibbcrpsa Reichb, sls^deS'^ en Z. pedunculata^ ob diese wirklich unter sich und on seiner Art unterschieden selen> bleibe zu untersuchen* 4. Carea^ frigida, 25. Carex nutans^ 26. Carex so* Ina^ 27. Parietaria officinalis (erecla Mert* et Koch). 8. Polypodium (Aspidlum) Oreopterisi 29. Polyp». Aspid.) angularc (aculeatum Bot. Norveg., Braunli Spen.). 0. Eqnisetuin pratense*. Folgt nun Commentatio de Sallclbus Succiae, darin uerst: Salices Linnaeanae. Der Verl", zeigt, dass Linne 1 der Flora Lapponica die Weiden sehr gut unlerschie- en habe, später aber die von ihm selbst in der Natur über gut erkannlen Arten mit andern ausserlappliindu eben vermengt seien; man müsse daher auf jene lapp- indischen Arten, von welchen Linne ausging, zurückgehen. )Iese lappländischen Arien seien auch Im LInnelschen l^er- arium geblieben und daher habe Smith, auf diese. Aulo- llät gestützt, die meisten Beschreibungen der Flora ßrl- mnlca danach anfertigen können, doch seien nicht irnmer le englischen Arten mit den Linneisclien gleiches Na- lens identisch. Laesladlus, ein Bewohner Lapplands, sei hne Kenntniss der Smllhschen Beschreibungen, dennoch urch das Studium seiner Weiden auf dieselben Rcsul- ite wie jener gekommen und dies gebe einen noch rössern Beweis für die Wahrheit und Richligkelt der Behauptungen. Der Verf. geht nun die einzelnen Arten Linnafla 7i- VA. Littcrat; t> 66 — der Llnnelschen Flora Lnpponica durch und macht seine Benierknngen dazu. Im zwellen Abschnitt werden die Charactere d-er ^Veiden geprüfl. Der dwlle: Dispositlones Säli'cum , bferichtet über ihre gegenseitige Aneinanderrel- hmig nach verschiedenen Autoren, so wie über die eigene des Verfassers, welche folgende.: A. Amenta [ramulo subterminali pedunculala. IV^ Chä- • 'hiiölij^. B.^''Amenta ramulis lateralibus pedunculala. Neclaria bina opposlta. T. Amerlna. G- Amenta lalcralia, frucllfera sallem pedunculala. Nec- täria solilaria IIT, Vetrix. ' * Trunco emerso, ramis torulosls (Capreae Koch). f. foliis laevigalis. 1. PlrflicifoJlac. ■" ff. foliis rugosis. 2. Cinercae' ** Trunco emerso, ramis vimlneis. 3. Vhninales: ■'*** Trunco subterranao. 4. Incuhaceae. Dy Amenta lateralia e gemmis maximis, fructifera ses-j " silia. If. Chrysanthos. ' '.^ V' ■ Der vierte Abschnilt enthält die Aufzählung der ifl Schweden wilden oder häutiger gezogenen Weiden, kh sind ihrer 40 Arten. Ein fünfler Abschnitt handelt als! Anhang von ausländischen Weiden. Hier wird gespro- chen von Salix (Amerlna) mucronata Thbg. (australis Hils. et Boj. ined.); S. hirsuta Thbg., straminea; Salin (Chrysanthos) comosa n. sp. , foliis lanceolatis remoU glanduloso serratis acuminalis, demum glabratis, stlpulij semicordalis, amentis alari-sessilibus ebracleatis rhach squamisque lanalis, capsulis pedicellatis glaberrimis, style mediocri, sliguiatibus integris. In canarils Chr. Smilh. — Salix (Vetrix) nobilis n. sp., f(diis ttblongo - lanceolati.' adpresso . serrulalis subtus inülcalo.. tomentosis ulrinqu( demum glabratis lucidis, amentis subpedunculatis bra cteatis; cf interrupte-subverlicillatis polyandris, capsulis pe 67 dicellatls subulatis, stylo longissitno, sligmatibus ßssis 1I> nearibus. In Nepaulia Wallich. »S*. lenta n. sp., folHs lanceolalis remote glainluloso - dentatis , subtus villosulls canescentibus , stipulls lanaüs, amentis subpedunculatis, braclcis deciduis, ^ arcuatis diandris, capsulis pcdicella'- tis subulatis serieeis, stylo brevi, stigmatibus emarginalis» Cum praecedenlc. — Der Abiheilung Viminales sind S. Candida W. und S. japonica Thbg. beizufügen. S> ruji- ncrvis DC. scheint eine besondere Var. der S. cinerea^ Die S. silesiaca ist neben S. conifera W. einzuschalten. *$". glabra Scop. (S. Widfeniana Willd., Host.) scheint ihm von S. hastata ganz verschieden. Zur Abiheilung Frigidae gebort S. laeta^ fol. spathulato- lanceolalis el- lipticis inlegerrimis süpra laevibus glabrescentibus sublus moltissime niveo-tomentosis, stipulis semivoatis, amentis ifoliato-pedunculalis gracili-cylindricis, capsulis sessilibus ovato - conicis lomentosis, stylo elongato, stigmatibus fis- sis linearibus. E. Ruthenia. — Unter S. (alpina) Jac- qiiird seien ihm zw^ei verschiedene milgelheilt, eine der 5. Myrsiniles, und eine der S. ovata nahe, letztere hält er für die richfige. Ein Anhang enlhält noch Bemerkim- gen in Bezug auf Merlens und Koch deutsche Flora III. und seine Noviliae. Essai de reduire la Physiologie vegetale k des prin^ cipes fondamentaux par. M. C. A. Agardh de TAcademie de Stockholm. A Liiiid. 8vo min. 56. S. u. 2 S. Vorrede. Von dfcm Schluss der Vorrede müssen wir die Jahr- tahl 1S28 für dieses Büchelchen entnehmen. Der Verf. 5agt daselbst zugleich, dass er über die Metamorphose der Pflanze schon seil langer Zeit andere Ideen gefasst habe, als von De Candolle in seiner Organographie entwickelt 5* 68 seien und dass er durcli diese nicht von den selnigen habe abgel)rachl werden können. Der erste Paragraph ist über- schrieben: Ist die Botanik eine Wissen seh all? Noch ist sie so weil nicht gekommen. Noch ist man niclit dahin gelangt, die Verschiedenheit der äussern Or- , gane, welche man hinreichend erkannt hat, verschwin- den zu lassen , sie auf dasselbe Gesetz zurückzuführen, und wenn auch die von Linne gegründete, von Clölhe entwickelte und von De Candolle vervollständigte Theorie der Pflanzenmetamorphose ein grosser Schritt nach die- sem Ziele war, so scheint sie doch auf einer ungenauen Voraussetzung begründet, dass nämlich die Vegetation nui'^i in dem erneuerten Act der Blallbildung bestehe, während! sie nach dem Verf. ein bestäniliges Oscilliren zwischei^ zwei verschiedenen Acten ist, welche zwei verschiedene^ Kräfte repräsentiren. Es ist eine der fruchtbarsten Ent-| deckungen der neueren Philosophie, dass alles, was eini Objecl unserer Sinne, alles was Mandlung, alles was Kür-i per ist,- nicht das Resultat einer Kraft, sondern zwciei;! ist. .Terphosiren sich leicht in Bliilhenknospen. Diese wieder abortiren otl, oder verkümmern zu KnöHchen oder verändern sich in Blätter. Die Aniheren aborllren häuti- ger in der innern Achsel als in der äussern, d. h. bäutir ger in der Blumenblattachsel, als in der Kelchachsel. Ein anderes Gesetz ist das, dass wenn die Aniheren fchl- solilagen, dies in dem ganzen Wirtel der Pelala zugleich geschieht. Oft verkümmern die Aniheren zu Glandoln, bilden sich auch oft in Placcnlen um, nie in Pelala. Die JPIaccnten abortiren in allen männlichen Blumen u. s. w. Man kami folgende allgemeinen Gesetze aufstellen: 1 Das Fehlschlagen eines 'l'heils bringt oll die Erzeugung eines andern hervor. 2. Die Metamorphose tlndet nur in ei- nem analogen Theil statt. 3. Überfluss an Nahrung begünstigt eine herabsteigende Metamorphose und die Er- Zeugung blatlarliger Theile; Überfluss an Licht eine auf- slelgende IVIetamorphose und die Erzeugung von Ivnos- ptn, — VII. Accessorische Theile. Da es keine andern nornialen Pllanzentheile giebt, als die oben ange- zeigten, so gehitrcn die Fulcra und JNectaria von Linne, bald diesen bald jenen an. Glandeln sind gewöhnlich innere Organe, welche, auf die Oberfläche geworfen sind, sie gehören keinem jener Theile an. — \ 111. Resultat. Die Vegetation ist nur die fünffache Widerholung eines doppellen Acts der Entwickelung, des Knospens und der Bcblätterung. Es giebt also 10 äussere Hauplorgane der aufsteigenden Pflanze in zwei analogen, von zwei Grund- 72 . formen ausgegangenen Reihen. Durch dies aufeinander- folgende Emporlieiben dieser Formen und durch die Krall der in einem einzigen Jahre fortgesetzten Wiederholungen, verlieren die Knospen auf den obern Stufen die Fähig- keit, sich in Blätter zu entwickeln, wodurch die Enl- W'ickcluHg an diesem Punkt aufhören {würde, wenn die Natur nicht durch ein anderes Mittel dem abhülfe, — IX. Geschichte und Verschiedenheeit der ange- nommenen Theorie. — X. Rechtfertigung. Hier sucht der Verf. den Salz, dass die Anthere eine Knospe und nicht ein Pelalum sei, aus der Slellung derselben zu den Sepalen zu beweisen, da sie sich immer in der Ach- sel eines Kelch- oder Blumenblalls befinden, so konnten i sie kein Blumenblatt sein, da dies nach dem allgemeinen 1 Gesetz wechselnd stehen müsste. Per Staubfaden könne i sich wohl blattarllg erweitern wie andere Stiele z. ß. bei ( Ruscus. Die Anlhere sei aber eine Knospe, die Thellung i derselben In zwei zweizeilige Fächer mit zwischenliegendem l Träger, gebe nur eine scheinbare Ähnlichkeit mit einem f Blatte, denn da Kelch und Corolle schon keinen Nerv d mehr zclglen, so sei es nicht wahrscheinlich, dass er in (j einem noch mehr nach innen liegenden Organe wieder pi so stark hervorlrele; und da die Anlheren zwischen lau- f ter Ilachen Organe liegen und von diesen gedrückt wer- f den, so können sie ihre cyllndrlsche Gestalt nicht crhal- m len, sondern werden selbst durch äussere Nolhwendigkeit |(] flach und zweizeilig. Um nun noch zu erläutern, welchen |; Organen die Pollenkörncr analog sind, wenn die Anthere |ij eine Knospe ist, wird es nöthlg, erst über die Placenla jj zu reden. Ist diese eine Knospe, so muss sie von Blatt- ()( eben bekleidet sein, diese sind die Eychen, welche sich g^ bilden, indem jedes der ßlältchen sich, mit seinen Rän- (d dem verwachsend , zu einem Sack bildet. Die Nabel- j^ gcbnur ist dör Blattstiel; die Raphe der Mitlclncrv des ^ Blalles; der Embryo die Achselknospe. In der der Pla- cenla analugen Aniheie sind die Pollenkörner nielamor- pliosirle Blätter obgleich auf einer noch höheren Stufe. Auf einer so hohen Stufe von Verfeinerung wie die Pol- lenkörner und Eychen stehen , und bei der vorgreifenden Entvvickelung der Stamina und Placentae, ist es einleuch- tend, dass diese metamorphosirten Blatter ihre Achsel- knospen nicht erzeugen werden als nur zufällig. — XI. Be- fruchtung. Die Wirkung des Pollen (oder die Be- fruchtung) ist nur die, die Pflanze in einen ausserordent- lichen Zustand zu versetzen, in einen, wenn mau will, krankhaften, inflammatorischen, wodurch die Säfte einen neuen Weg nehmen und sich auf die Eychen werfen. Diese Handlung ist also rein pathologisch und es scheint nicht unmöglich, dass die Pflanze auch durch andere Agen- tien in denselben ausserordentlichen Zustand gebracht werden könne. — XII. Die Entwickclung des Em- bryo. Warum wächst der Embryo nicht gleich auf der Pflanze weiter und durchbriclit seine Hüllen? Weil der ausserordentliche Zustand, der entzündliche Zustand, die Krise, wie bei allen Krankheiten und Krisen, nach einer bestimmten Zeit aufhört und eine Ermattung aller Theile herbeiführt: der Zufluss der Säfle hört auf, die Frucht reift, fällt ab und nun treten die äussern Agentien auf, um den befangenen zu befreien.— XIII. Die Cryp- togamen. Die Saamen der Cryptogamen sind nur mo- dificirtc Zellen, daher ist hier auch ein ganz anderes Ver- halten als bei den Phanerogamen. Man kann voraussetzen, dass diese Zellen sich zu Conferven entwickeln, da jede Conferve mit einer Zelle beginnt, dass die Fruclit dem Gesetz der Enlwickelung der innern Organe der Pflanze folgt, weil diese Organe Conferven sind. Und dies ist in der That der Fall. — XIV. Ausnahmen. Um dem Ein- wurfe zu begegnen, dass das allgemeine Vegelalionsprincip J4 __ . für die Cryplogainen , so wie für viele Phancroganieii mangelliaft sei, verweist der Verf. auf zwei Gesetze hö- herer Ordnung, welche in dem ganzen Keiche der Orga- nismen herrstlien; a. Die iNatur geht, um eine Idee zu verwirkliclien und sie maleriel darzustellen, nicht plötz- lich darauf los, sondern von den einfachsten Tormen be- ginnend, und Schrilt vor Schrill zu zusanlmellge^elztercu übergehend, endigt sie damil, die Idee (welche man iu den früheren Formen nur ahnen konnte) in normalen und vollständigen Formen darzustellen, b. Die iNalur drückt dieselbe Idee durch unendlich verschiedene Formen aus. Die Ausnahmen sind daher nur Bestrebungen und Abän- derimgen. — XV. Ursache der verschiedenen äus- seren Formen analoger Organe. Die umgebildeten Knospen erscheinen zugleich mit ihren Blättern, die ei- geni liehen Knospen aber erst, wenn die Funclion der Blätter beendet isl , darin liegt ein Grund ihrer verschic- drnen Geslallung. «le weniger Zeitraum zwischen der Bildung der Knospe imd der ihrer Blaltes vergeht, desto mehr Verschiedenheit zeigt sich von der normalen Bd- düng. Da aber das Ovarium aus endständigen Knospen entspringt, so entwickelt es sich gleich diesen zuerst und vollkonmioner, als die Staubgefässe, welche seitliche Knospen sind. Die Sonnenstrahlen unterdrücken und be- gräii/en durch die Verdunstung die Enlwickelung der Blätter und dmch die Wärme wird die der Kno.spen be- schleunigt und gereift. Das Blühen besieht in einer Be- schleunigung der Knospe, welche die Umbildung der Theile nach sich zieht, es werden dabei die Theile zarter, ge- färbt und verändern ihre Function. Sie werden zarter, weil sie frühzeitig sind und die für ein Blatt bestimmte Nahnmg für Blatt und Knospe verwendet wird. Sie sind gefärbt durch die chemische Wirkung der Sonnenstrahlen auf die eingeschlossenen und daher natürlich chlorotischen . /O Theile. "Sie verändern ihre Function, da die natürliche Function des Blattes, die Knospe voriubereilen, aufgeho- ben ist. — XVI. Übersicht und Folgerung. Man inuss schliessen, dass alle Phaenoniene der Pflanze das Kesult.it einer beständigen Wechselwirkung der Vegeta- lionskraii und des Sonneneinflusses sind. I.st erstere über- wiegend, so entwickelt die Pflanze typische und wesent- liche 'J'heile; erhält aber das Licht den Sieg, so verän- dern sich ihre Theile in ausserordentliche Gebilde, wel- che von dem Typus abweichen. ^V ir glauben in diesem Auszuge eine deutliche Vor- stellung von den zum Theil eigcnthüntrichen Ansichten des Verliissers gegeben zu haben, über welche aber irgend etwas zu äussern wir uns hier enthalten wollen. 5. Der Deutschen. Der anj^ehende Botaniker, oder kurze und leicht fassllcbe Anleitung, die Pflanzen ohne ßeiliülfe eines Lehrers kennen und bestimmen zu lernen. Eine gedrängte Übersicht der botanischen Grund- sätze und Terminologie, der Pflanzen - Anatomie und Physiologie luid der künstlichen und natür- lichen Pflanzen -Systeme von Linne, Jussieu und Tleichenbach, nebst einer neuen analytischen Me- thode, die in Deutschland und den angränzenden Ländern vorkommenden Pflanzengattungen auf eine leichte Weise zu bestimmen, und einer kur- zen Anweisung zum Anlegen eines Herbariums. Für die reifere Jugend überhaupt und für ange- hende Mediciner, Pharmaceuten^ Forstmännei-, 76 Ökonomen, CjJaiiner und Techniker insbesonilrc. A^on Joli. Aii«^-. Friedr. Schmidt, Diakonus in Ihnenau. 1832. Druck, Verlag und Lllhograplue von B. Fr. Voi-t. 12mo. XU. u. 516 S. 'O' Dies kleine Werk, für das Selbststudium der Bolanik vorzugsweise bestimmt, erläutert zuerst die verschiedenen Thelle der Pflanze, und glebt die bei der Beschreibung derselben zu brauchenden Termini; darauf geht der Verl", zu der Anordnung der Pflanzen nach verschiedenen Syste- men über und erläutert diese. Eine analytische Lber- sicht der Pflanzengattungen Deutschlands oder des uiitt- lern Europas hat er mit LInntVs Sexualsylem in Verbin- dung gesetzt, den Gattungsnamen Ist zuglelcli die Zahl der Familien von .lus.slcu's System und von Relchenbacbs Anordnung beigefügt, so dass man mit Hülfe Irgend eiiirs systematischen Werks oder einer Flora nun auch die Ail linden kann. Die Crypiogamen sind noch einer besondern Betrachtung gewürdigt. Über die Anlage eines Ilcrbarnim wird zuletzt gehandelt und die Erklärung der Abbildun- gen nebst Register schllessen das Buch, welches sich ge- wiss allen denen, welche es benutzen werden, als ein imlzllches und zweckmässiges bewähren wird, da alles auch in einem einfachen und deutlichen Vortrage mllgc- ihellt wird. Die Abbildungen, meist Copleen, enthalten die Darstellung einzelner Pflanzcnthelle zur Erläuterung der Termini, so wie Analysen von Blumen zur Erklärung des uatürlichen Systems, und ein Brustbild Llmic's. Synopsis Jungermanniarum in Germania vlclnis(pje terris hucusque cognitarum, figuris CXVI niicro- scopico - analyllcis illuslrata auctore Tobia Phi- lippe Ekai-t, Philos. Doctore nonnullarum societ 77 Illt. sod. etc. Coburgi. Siinitibiis J. G. Rie- niaiini. 1832. 4lo. XVI. u. 7*2. S. ii. XIII Sieia- drncktafelii. ■ Der Verf. hatte die Absicht, durch diese Zusammen Stellung das Studium der in Deutschland und angränzenden Ländern vorkommenden Jungermannien /u erleichtern. Er hat zu diesem Zwecke die einzelnen Arten nur mit einer kur- zen Beschreibung versehen, dazu alle wichtigen Synonyme gesetzt, endlich einfache aber klare Abbildungen der ein- zelnen Arten hinzugefügt. So wird es mit diesem Buche für die Anfänger leicht sein, sich n^l Hülfe einer gnlcn Loupe oder eines IMlcroscops eine Kennlniss dieser klei- nen aber zierlichen Formen zu verschaffen. Die Ausstal- tung des Buchs ist vortrefflich, guter Druck, schönes Pa- pier und sehr sauber gehaltene Sieindruckabbildungen, auf denen freilich die Menge der dargeslelllen Gegen- stände etwas zu gross erscheint. Aufgeführt sind 101 Art von Jungermannia, von denen freilich viele (meist aus .Grossbrilannien und Irrland) noch nicht in Deulschlaiid gefunden sind. Ob der Verf. von allen Arten aus Au- topsie spricht, hat er nicht bemerkt, eben so wenig, wel- che Abbildungen Coplen, welche Originale sind, aber er führt den Standort derer an, welche er selbst fand, theill aber nicht die von andern deutschen Floristen angegebe- nen Slardorle mit, wahrsilieuilich , da sie durch die V]. täte aus denselben schon angedeiilet und aufzufinden sind. Eine analytische Tafel geht der Aufzählung vorher «nid erleichlert das Auftinden der -Speiiies. Dedicirt ist dos Werk den Ilcneu Gaudiii und Fries. Dem Verl'ig»!r müssen wir eine gute Abnahme des von ihm gut beil.u b- ten Werkes wünschen, einen Wunsch, den m.nn j(>l/,t smehr als sonst einem wissenschaftlichen Werke miige- geben muss. 78 ., Novarum et minus cognltnriim stJrpium pufjjillus quartus, quem iiidici scholaruiu in Gymnasio aca- demico Haniburgensium anno scholastico 183*2 lia- bendarum praeniisit J. G. Chr. Lehmann etc. Haniburgi. 4to. VI. u. 64. S. In der Vorrede benachrichtigt uns der Verfasser, dass ihm vom Prof. Hooker in Glasgow, ausser der Erlaubniss, die Hepaticac seiner Sammlung zu betrachten, auch eine grosse IMenge derselben milgetheilt worden sei, dass fer- ner Dr. >YalIich ihm ebenfalls erlaubt habe, die Leber- moose, welche er nach Europa gebracht halle, zu unler- suchcn und zu beschreiben, dass ihm ferner von vielen Gelehrten Europas, welche er theils selbst besucht habe, Mittheiluiigen aus dieser Familie gemacht worden seien, welche ilui in den Stand setzten, in Vereinigung mit sei- nem Freunde Lindenberg in Bergedorf, welchem die Vvc- bcrsche Sammlung von liepaticae jetzt gehört, diesen Bei- trag zur Kenntniss derselben zu geben, welchen sie als aus gemeinsamer Arbeit hervorgegangen angesehen wis- sen wollen. ^Vi^ finden hier als neu beschrieben zuerst unter den von W^allich gesammelten: Jticcia cliscolor, Fnnhriaria TValUchiana , scmgiiwca , inridis, Marchan- iia linearis, nepalensis, nitida, PJagiochasma cordafimiy appciidiculatmn; Jiwgermamiia lutescens , striata, revo- Juta, ferriigiiica, semidecurrens , splctidens. Von andern Hepaticae finden sich als neu: Anihoccros adsccndcns aus Neuholland; Anth. gigantcus aus Neuseeland; Anth. tuherculatus a. St. Vincent; Anth. glandulosus aus INeu- hoUand; Targionia mexicana aus Mexico; Fimbriaria venosa aus Brasilien ; Marchantia cartilaginea v. St. Vincent; M. Brasiliensis aus Brasilien; March. viridnla V. Maurilius Insel; Jungermannia hyssophora ans Isle de Bouibon; J. tridactylis aus Neuholland; J. hacmatodcs 71) V. Guadeloupe; J. Berglaua v. Cap; ./. succulcnta aus Weslindlen; J. erylhrorhiza von Sl. Vinccnl ; J. Bilde- lii aus Neuholland; J. einer asccns v. Neuholland; J. cor- ticalis V. Jamalca; J. lortuosa aus Oware; J. debilis v. Sl. Vincent; J. angusta v. .Talapa; J. lincaia v. d. Insel Bourbon; J. hlons v. Jalapa; J. cuncata v. d. Insel Mau- ritius, J. monilinervis aus Neuholland; J. decresccns v. d. Ins. Mauritius; J. adnexa aus Neuholland; J, Vin- centiana v. St. Vincent; J. Lehmaiunana Van Diemens- land; J. arbuscula v. Java; ^. circinalis v. Neuholland. Ausserdem sind noch viele neu beschrieben, oder In Rück- sicht auf Synonymie berichtigt , oder in Hinsicht auf ihr V^orkommen und Vaterland und Formen näher erörtert. Gewiss ein wichtiger Beilrag für diese jetzt wieder mehr der Beobachtung gewürdigte Familie. ^. Flora des Herzogthums Nassau, oder Verzeicliniss der in dem Herzogthum Nassau ^\ild wachseii- - den Gewächse, zugleich ein Leitfaden beim Lfn- ' terricht auf Gymnasien und Pädagogien. Von '^ W. Jung. Hadamar und VVeilburg, 1832. 8vo. XXIV. u. 524 S. Leers, die Dornen und Hergt sind Vorgänger des Verfassers, der gewöhnlich auch diese nur cilhL AblVis- sung ganz in «leutscher Sprache, bis auf die Namen der Pflanzen, der Classen und Ordnungen des Linnelschcn Sysicms, welchem gefolgt ist und dessen Erläulerung auch voraus geschickt wird. Für den Botaniker ist dies W cik nur ein Pflanzenverzeichniss. Wenn es bei den versciile- denen Labiaten: Salbei, AVolfsfuss u. s. w. hcissl : ..Die Samenkapsel enthält 4 nackte Saamen"; bei Cal- lllriche im Gallungscharactcr: ,.DIe Samenkapsel Ist 4-fächrig, 4-samig, leicht geflügelt" und dann i 80 bei Callitritlie autiimnalis (?) wieder: ,,nie Samen nackt" so zeigt dies eben nicht von grosser Aul'merk- i^anikell und kann den Anfänger höchst unglücklich ma- eben, wenn er sich so beralhen lindet; zugleich aber glcbt es den Weiih des Buches an. Indessen was glaubt man nicht der uneifahrnen Jugend in die Hand geben zu können, man sehe nur alles vom Abcbuche an bis zu den Compendien durch und man wird traurige Belege dazu finden. Flora von Sclilesien. Handbuch enr Bestimmung und Kenntniss der phanerogamischen Gewächse dieser Provinz, nebst einer gedrängten Elideitung in die Pflanzenkunde. Von Fr. Wimmer etc Ber- lin 1S32. 8vo 400 S. u. IX., nebst 1 S. Erkläi rung der Zeichen und Abküi-zungen u. 2. Seiten Druckfehler. Eine zweckmässig eingerichtete, ihrem Zwecke ent- sprechende Flora in deutscher Sprache, mit allem Neuen bereicherl, nach Linne's System, mit Berücksichtigung der natürlichen Familien. De generibus Cynarocephalarum atque de Speciebus generls Arctotidis. Dissertatio inauguralis bo- tanica, quam etc. in univers. litt. Friderica Gui^ lelma etc. die XVII mensis l^Iartii MDCCCXXXII palam def endet auctor Chris liaiuis Fridericus Les- sing Silesiacus. Berolini. 8vo. Es sind dies die beiden ersten Bogen des folgenden Werks, nur mit besonderem Tilel, eigener Vorrede, und Curriculum vitae u. s. w. zur Dissertation benutzt. Synopsis 81 Synopsis generum Compositarum earumque dlsposl- tioiiis novae tentamen monographiis multarum Capensliim Interjectis. Auetore Chr. Fr. Lessing. Accedit tabula aenea. Berolini. 1832. 8vo. X. 473 S. Der Verfasser dieses Werks, schon wieder auf einer Reise in die enlferntern Gegenden Sibiriens begriffen, legt in demselben seine Beobachtungen und Untersuchungen über . die Compositae vor. Seine Arbeit erstreckt sich einerseits über die Gallungen, welche durch Cassini so bedeutend vermehrt wurden und welche er auf feslere Cha- raktere begründen und nach einer natürlichen Anordnung aufstellen will. Nichts ist hier aufgenommen, was nicht von ihm selbst untersucht oder gesehen worden wäre. Andererseits aber umfasst seine Arbeit die Compositae des Cap , welche Thunberg als unerralhbare Rälhsel in seiner Flora Capeasis aufgezählt hatte, die aber hier durch Aulopsie der Thunbergschen Sammlung ihre Wür- digung, vollständige Beschreibung, kurz ihre Lösung fin- den. Eine gleiche Arbeil über alle Theile der Thunberg- schen Sammlung wäre ein bedeutendes Verdienst um die Kenntniss der capschen Gewächse, da jener Schüler Lin- ne's von seinem Lehrer wohl die Kürze des Ausdrucks, aber nicht die damit verbundene Schärfe und die Sicher- heit der Bestimmung annahm, und so, da er überdies nur wenige Pflanzen mitlheilte, durch seine kurzen unge- nauen Beschreibungen eine Unsicherheit und Unbestimmbar- kelt über die Capischen Pflanzen brachle, von welcher sie nur durch genaue Musterung jener Sammlung befreit werden können. Ausserdem sah der Verf. auch die Samm- lungen von Vahl, Swartz, Forskai, Willdenow u. a. , was die botanischen Sammlungen in Berlin, Coppenhagen, Stockholm und Upsala darbieten, ferner hatte er Gelegen- Linnaca 7r Bd. Littcrat. 6 82 lioit tlic Cnpenser (!er ncrllnischen und der Ecklon- schen Sammlung zu bearbeiten und die Brasilischen Com- pnsllne in Berlin zu studiren, so dass die Hülfsmittcl, ^\elche bei dieser Arbeit benutzt worden sind, bedeutend genannt werden k'öimen, was aber auch für eine solche Arbeit unumgänglich nolhwcndig war. Ausser dem gros- sem die Aufzählung der Gattungen und die Beschreibung der Capenser Synanthereen enthaltenden Haupttheil. findet man noch einen allgemeinen Theil, der, wiewohl nur IvurZj das Wissenswürdigste und Bcmerkenswerthe über diese wichtige Familie enthält, welcher schon einige Ge- lehrte ihre Aufmerksamkeit geschenkt haben und die den 5ten Band von De CandoUc's Prodroviiif; auszufüllen be- stimmt ist. Da dies Werk in jedes Botanikers ITande kommen wird, so überheben wir uns weiter ins Einzelne einzugchen. Die beigefügte Kupfertafel zeigt die verschie-j denen Formen der Griffel- und Narbenbildung der Compo- sitae. Druck und Papier sind gut. Genera et species Ästerearum. fiecensiiit descriptio- nibus et animadversionibus illiistravit , syiionyma emendavlt Christianus Godofrediis Nees ab Esen- beck Med. et Phil Dr. Acad. Caes. Leop.^Car. Praeses. Prof. Vratlslaviensis. Vratislaviae 1832^ 8vo. XIV. u. 309 S. Seit dem Jahre 1818, in welchem der Verf. dieses Werks seine Synopsis specierinn generis Ästevnm hcrha- cearum drucken Hess, hat derselbe unausgesetzt die Cul- tur der Arten an seinen verschiedenen Wohnorten fortge- setzt, hat aus sehr vielen botanischen und Privat -Gärtei Mi Ith eilungen über diese Gruppe erhalten, hat sich dei Beihülfe sowohl der königlichen Berliner Pflanzensamm- lung wie auch vieler Privat- Herbarien zu erfreuen gehabt, — 83 Iial (liircli den Iiöchslseligen König Friednch August von Sachsen wichtige ßoifräge über das Verhalten einiger Ar- ten von Astern bei der Aussaat erhallen, hat ferner soviel als niliglich wildgewachsene Exemplare mit den kultivlr- len verglichen und diese alle von der ersten Entvvickelung der Blätter an zeichnen lassen, endlich hat derselbe noch über die Thun bergischen Arten die aus diesem Herbarium geschopl'len Bemerkungen von Lessing zur Benutzung ge- habt. Mit solcher Hülfe nnisstc ein Mann wie der Verf. ( etwas Tüchtiges liefern, wie das vorliegende Werk über : die Gallungen und Arten der Astereen beweist. Der Verf. schickt den Charakter der Tribus der Astereen , so ;> wie den der ersten Subtribus der Asterinen voran und Üässt sodann die Clavis gencrmn folgen. Die Charakter- Beschreibunge^n, Synonymie und Kritik der einzelnen Gat- tungen fängt darauf an , wir linden hier in der ersten Seclion: Ast eres genuini: die Gattung Aster mit 103 Arten; eine neue Gattung Symphyotrichum mit einer Art; Eiiryhin Cass. mit 8 Specles; Sericocarpns eine neue Gattung mit 3 Arten; Tripoliiim Dod. mit 5 Arten; Ga- latclla Cass. mit 15 Arten, eine Rhinactina, DoeJUngeria neue Gattung mit 6 Arten , Olearia Moench eine Art, Diplostephimn Kunlh mit 16 Arien, TetroinoJopium neue Gattung mit 2 Arten. Die Zweite Seclion i Ast eres te- nelli enthält folgende Gallungen: Polynrrhena Cass. eine Art; Felicia Cass. mit 9 Arten, Munichia Cass. eine i Art; Ilenricia Cass. eine Art; Lcptocoma Less. eine Art; Callistephus Cass. eine Art. In der dritten Seclion: Aster CS Calimeridci stehn die Gattungen: 31achae- : ranthera neue Gattung mit einer Art; Calimeris Cass. \ mit 5 Arten; Asteromoca Blume mit einer Art; Boltonta Lllerit. mit 2 Arien; Brachycoma Cass. eine Art; Pa- fjucrina Cass. eine Art. In der vierten Seclion: Aste- t res Pfileigeri linden sich die Genera: ChiJioirichum 6 * 84. Cass. eine Arl; und Amcllus Cäiin. mit 4 Arien. Die fünlle Seclion: Astcrcs plumigcin umfasst tlle Gatliin- gci): Prhilzla Cass, eine Art, Mairia neue Gattung mit *2 Arten ; Zyrphclls Cass. mit 2 Arten ; GymnostcpJiiimi Less. mit 2 Arien. Die sGclisle Seclion: Astcrcs cine- r ßri forme s wird gebildet von den Gattungen: Detri- diuin neue Gaüung mit einer Art; Agathaea Cass. mil., 9 Arten, und Charicis Caüs. mit einer Art. Ein Appen- dix enthält die Gattung Stcnnclis Cass. , von welcher vier Arien, welche auch wohl als Arten von Asler vorgekom- . mcn sind, erläulert werden. Die unsichern Arien von Aslcr, welche sich noch bei den Schriftstellern finden, schliessen sich hier an, ferner werden die zu andern Gat- ! lungen gehörigen an ihren Ort verwiesen und Synonyme, welche zu verbessern oder vergessen waren, nachgebracht. Eine Abhandlung über die geographische Verlheilung der Arten, zu welcher eine Tabelle gehört, mac^ht den Schluss des Buches, welches durch ein Verzeichniss der Namen der Seclionen, Gattungen imd Arten zur bequemen Be- nutzung und zum leichtern Nachschlagen eingerichtet ist. Das Erscheinen von Lessing's oben genannteni Werke machte noch einen Anhang von Zusätzen nölhig, wodurch jenes Werk mit diesem In Beziehung gesetzt wurde. d Uebersiclit der plianei'Ogamlschcii natürlichen Pflan- zen-Familien, mit einer kurzen Charakteristik der^ selben, Tön J. Hess, Grossherz. Hess. Oberfinanz- rath, Mitglied der Oberbaiidirektion, Vorsteher des bot. Gartens etc. Dannstadt u» Leipzig I832.i 8vo. X. 11. 133 S. Die Charaktere der natürlichen Familien sind nach^- den neuern Werken in lateinischer Sprache kurz darge 1(1 <85 stellt. J3ci jeder derselben ist als Beispiel wenigslens eine Pflanzengaltung genannt, von denen die deulschen sammtlich aufgeführt werden. Es scheint dieses Werk- chen ein nützliches ITülfsbuch für die Anfänger, welche die Weitläuftigkeit und dadurch scheinbare Unbestimmt- heit der gewöhnlich für die naiürlichen Familien gegebe- nen Charaklcre leicht von diesem \\'ege der Pflanzenbe- trachtung abschrecken könnte, der doch nur allein der zum Ziel führende ist. Genera plantaruni Floiae Gerniaiilcae icouibiis et de- scriptionibiis illustrata. Aiictore Th. Fr. Lud. Nees ab Eseiibeck etc. Boniiae. Suintibus Henry / et Cohen. 8\o. In dem vor uns liegenden Probchefle dieses Werks, welches uns die Gattungen deutscher Pflanzen in Abbil- dungen liefern soll, linden tjich als Probe der Arbeit: Crocus und Cupvcssits. Die schwarzen Abbildungen sind im Steindruck, aber ausserordentlich gut ausgeführt, so dass wir diesen Steindruck in Rücksicht auf Ausführung dem Kupferstich ganz gleich stellen müssen. Dass übri- gens bei den Darstellungen selbst nichts zu verbessern ist, noch der beigegebenc lateinische Text etwas zu wün- schen übrig lässt, zeigt die bekannte Sorgfalt des ßear- beilers an. Gewiss wird jeder BoLiniker dies Werk gern in die Hand nehmen wrx^ daran einen guten Vergleichungs- punkt haben. Auch dem Anfänger^ für welchen der Verf. dies Werk ausdrücklich beslinnut, wird diese Darstellung von grossem Nutzen zur Vergleichung mit der lebenden Natur sein. Der billige Preis bei so guter Ausführung und so trefflichem Zwecke lässt den besten und schnell- sten Forlgang des Unternehmens sicher erwarten, welches I wir allen Freunden der Botanik bestens empfehlen wollen. I 86 Jedes Heft wird 20 Tafeln und ebensoviel Tcxlblätlcr enthalten und im Subscriplionspielse nicht über einen Thaler kosten, Dr, Carl Ludwig Willdenows Anleitung zum Selbst- studium der Botanik, ein Handbuch zu öffentlichen Vorlesungen. Vierte vermehrte und verbesserte Auflage, mit vier schwarzen Kupfertafeln." Nach der von Herrn Geh. Medicinal-Rath Link be- ßorgten dritten Auflage. Herausgegeben von Dr. 1 Albert Dietrich etc. Berlin 1832. b. L. Oehmigke. 8vo. VHI. u. 582 S, j Nach unserer Meinung könnte vieles aus solch einer Anleitung zum Selbststudium fortbleiben, w^as wir hier I aufgeführt finden, wie z. B, so manche ausländische Pflanze, *> die nicht einmal in botanischen Gärten vorkommt und i auch sonst nichts ausgezeichnetes in Form oder Benutzung « darbietet; und manches würde besser darin seinen Platz, zi linden, was entweder bei uns nicht selten kultivlrl wird oder w was in Deutschland wild wächst, so vermissen wir manche j( Art, z. B. bei Spiraea. Die Cryptogamcn sind etwas dürf- tig behandelt, selbst manches nicht ganz Richtige kommt darin vor. Leider nimmt man es mit Büchern für Anfän- ger nicht so genau , man durchlaufe nur was von der Fibel bis zu den Handbüchern jährlich fabrikmässig bei- nahe herauskommt. 4 Flora von Stuttgart, oder Beschreibung der in derl:, Umgegend von Stutigart wild wachsenden sieht- i bar blühenden Gewächse. Nebst einem Anhange (j, über die in der Stuttgarter Umgegend im Gros- i^ seren angebauten ökonomischen Gewächse von n 87 Eduard Scliiuidliii. Sluttgart 1832. 8vo. YlII. ii. 548 S. Nach LInneischcni System, jeder Klasse geht die üebcrsicht der Galtungen voran, die Charaktere überall in deutscher Sprache, hinter jeder Galtung die Familie nach den verschiedenen Schriflslellern. Zu den Arien wird eine Abbildung cilirt und dann der Standort hinzu- gefügt nebst Dauer und Blüthezeit. Flora germanica excursoria etc. auct. Lud. Relclicii- bach etc. Lii)siae 1830—32. XLIX. u. 878 S. nebst 2 Charten (s. Linn). Wir freuen uns, dass dies Werk vollendet vor uns liegt, der Verf. hat sich dadurch den Dank aller BolanI kcr erworben, dass er in so geringem Umfange so viel zusammenfasste. Mag des Vfs. System, mögen die Arten, welche er aufslelll, die allgemeinen Ansichten nicht jedem zusagen, so wird doch die Nützlichkeit dieses Werks, so wie dessen ungemeine Brauchbarkeit und Vollständigkeit jeden aufsteigenden Tadel ersticken. Curtü Sj3rengel Flora Halensis. Editio secunda aucla et eniendafca. Ilalae sunitibiis Künimclii 1832. 8vo. Sectio I. Plianeroganilca 433 pag., Sectio 1/. Cryplogamlca, usque ad pag. 763. ■ Diese neue Ausgabe der halllschcn Flora enihiilt 1172 Phancrogamen und t017 Cryptoganien. Die Zahl der letztern wird wohl mit der Zeit noch vermehrt wer- den. Die Aufstellung ist nach LInneischcm System , die Galiungs - Charaktere werden bei den Phancrogamen im Beginn jeder Klasse zusammengestellt, bei den Cryploga- « jncn Undcu sie sich sämmLlich am Schlüsse aulgeiührl. 88 Ausser der Diagnose, Standort, Blühezeit sind wenige Ci täte, worunter immer eine gute Abbildung, beigefügt und oft erläuternde oder kritische Noten hinzugesetzt. Am Schlüsse des ersten Bandes slehn noch die Namen der seltensten Pflanzen nach ihren Standorten und ihrer Blü- thezeit zusammengestellt. Flora Regni Borussici. Flora des Königreichs Preus- sen oder Abbildung und Beschreibung der in Preussen wildwachsenden Pflanzen. Yen Dr. Al- bert Dietrich. Erster Band. Erstes Heft. Mit 6 colorirten Abbildungen. Berlin 1832. 8vo. maj. Es erscheint uns die Idee, aus welcher dies Buch hervorgegangen ist, nicht recht wissenschaftlich. Was soll eine Flora der Länder vom Niemen bis zur Saar mit Länderlücken und den Anhängseln von Neufchatel und Vallengin bedeuten; es mag sehr gute Gesinnungen ver- rathen dies Buch zu ediren und zu kaufen, nur wissen, schaflliche Bedeutung fehlt. Auch alle die Pflanzen, wel- che in diesen Landen vorkommen, abzubilden, scheint dem Botaniker bei der Menge von Bildern, die schon vor- handen sind, durchaus überflüssig, besonders da bei die- sem Bilderschmuck weder auf Zergliederung wichtiger Theile, Darstellung der Frucht- und Saamenverhällnisse, des Keimens etc. (wo noch manches zu thun war) gehal- ten wird, denn es lehlt alle Analyse, noch auf Richtigkeit der Zeichnung gesehen wurde (be'i 0. Moria glebts aller- hand Lahclla)\ noch endlich die Farbe der lebenden Pflanze mit Sorgfalt wiedergegeben wird, man sehe wie- der 0, Morio , corlopJiora elc. So sinkt das Werk in wissenschaflllcher Hinsicht, besonders da auch der Verf. sich nur geringe Mühe nahm die Standörter der Pflanzen in den verschiedenen Provinzen des Reichs selbst nur \ 89 nach den vorhandenen Daten gehörig anzugeben, vielwc- niger darin etwas Neues zu liefern, da er nur an wenigen Orten selbst die Flor untersuchte. Aber auffallend ist doch, dass der Verf. Lumnitzer Flora Posoniensis (Press- burger) als eine Flora von Posen (Posnia) aufführen kann!! und sie als solche durchweg nach Ihren Standorten citirtÜ Unter den 6 Orchis - kxlGvi , welche hier darge- stellt werden, befindet sich auch eine neue: Orchis lan- ccaia Dietrich, welche allen andern nichts neues ahnen- den Botanikern als schmnlblätlrige Varietät von O. latij'olia längst bekannt war. Sie unlerscheidet sich durch einige Kennzeichen: späteres Blühen, schmalere Blätter und Fleckenlosigkelt, auf welche alle der Verf. eben auch nicht viel giebt, es aber doch für nothwendig hält eine neue Art zu gründen , denn durch Aussaat könne man so leicht nicht dahinter kommen, was hier Art oder Abart sei. Auch 0. macnlata unterscheidet sich nach dem Verf. streng-genommen durch kein deulllches Kennzeichen von O. latifoUa als den festen Stengel, und dieser Sten- gel wird selbst nach dem Verf. etwas hohl, und dennoch zweifelt niemand an der guten Art! Druck und Papier sind sehr gut. Jahresbex'icht über die königl. Realschule womit zur öiFentlichen Prüfung am 5. u. 6. October etc. etc. einladet Aug. Spilleke Prof. etc. Vorangeht eine Abhandlung des Herrn Dr. Dietrich Ueber die europäischen Arten der Gattung Gladiolus. Nebst Abbildung einer bei Berlin neuentdeckten Art die- ser Gattung. Berlin 1832. 4to. Wir müssen Herrn Dr. Dietrich recht sehr bedauern, wenn er als Anferligcr einer Spcclcs ptantannn in J^crlln ;gar nicht erfahren haben sollte, dass der Herausgeber die- 90 — ser Bläücr grade ein .Tnhr vorher, ehe der Hr. Dr. mit den Schülern der Realschule seine Entdeckung im süssen Grunde 1832 machte, mit seinen Zuhörern denselben Fund gethan halle*). Wir müssen ferner bedauern, dass der Herr Dr. den Beobachtungen des Herrn Instilutsgärt- ners Boucbe so wenig Vertrauen schenkte, da dies von dem schlimmsten Einlluss auf die Unterscheidungs-Kenn- zeichen war, welche er von den Arten angegeben hat. IMan vergleiche die Diagnose des Gladiohis pratensis Dietr. ,.J'oIiis Ihieori-cnsifonnibus acntissimis ncrvosisy spica pauclflora sccmida., lacitiiis corollac subr'mgentis obtusis, tvibus siiperioribus breviovibiis, duabus laterali- , bns hifcriorum hifiina latiori longioribns, anlhcris ßla- ' mcnto breviorlbns, siigmatibtis Uncaribits'''^ mit den von uns im vorigen Hefte der Linnaea mitgelheilten Merkmalen. Der Name pratensis ist übrigens wunderbar genug ge- wählt, scheint aber dem Verf. zweckmässig, da eine im i südlichen Europa einheimische Art nur unter der Saat vorkommt und segctum genannt worden ist. Wo wach- , sen denn Gl. communis und neglcctiis? Wir haben übrigens unserm INamen das Recht der Priorität durch eine Mittheilung an die botanische Zeitung gesichert (s. bot. Zeit. 1832. no. 33. v. 7. Sept. S, 528.), und freuen I uns, dass der Name i\cs würdigen IMannes, dem wir diesen Gladiolus geweiht haben, erhallen werde, da ihm das Verdienst der genauein Unterscheidung aller drei Arien zukonunt, uns nur das Ziilällige des Fiiidcns in hiesiger Gegend, alles übrige Verdienst dem Verf. der Abhandlung. Schliesslich müssen wir noch bemerken, dass weim die europäischen Arten von Gladiolus aufgestellt werden soll- *) s. Liiuiaea 1832. 4tcs Heft S. 485. Die Bektinnlmacliung dic- «er Hcol)aclilunj;en ist darum so lange ausgeblieben, weil die Frucht der drei Gladiolus - Arten genau verglichen werden sollte. _ — , — <)1 teil , auch ilcr Gl. dalmnticns Tausch in Syllogc planl. nov. Italisb. 1828. /;. 256. Iiiillc berücksichtigt werden luüsscn. Laub -Moose der Millehiiark in «relrockneten Exem- o })lareti luit Yorf;ednickteii kurzen Beschreibungen nebst Angabe des natih'lichen Standorts von Friedr. Leopold Thiele. Auf Kosten des Verfassers. Berlin 1832. 8vo. *) Der Verf. , welcher als Gehülfe beim königl. Herba- rium beschäfligl ist, fühlte sich zur Herausgabe dieser Laubmoose der Mittelmark bewogen, iheils um den An- l'ängern in der Mooskunde durch vollständige gut be- stimmte Exemplare eine Hülfe zu bieten, theils aber auch um zu zeigen, wie sehr sich die Kennlniss dieses Theils der Flora der Miltelmark erweitert habe, denn die Anzahl der hier aufgeführten Arten bei rügt 170, wäbrend in V. Schlechtendal's Flora nur 15JJ verzeichnet sind. Das Ganze ist recht bequem auf Excursionen mitzuführen, ein massiger Oclavband, die Blätter sind möglichst benutzt und von kleinen Arten oft viele auf einer Seite zusam- mengestellt, ^lochte der Verf. auch die andern Familien der Cryptogamen auf ähnlicbe Weise bearbeitet den An- fängern zur Erleichterung übergeben. Es ist das beste Mittel j einmal diese kleinen Pflanzen richtig erkennen zu lernen und andererseits zum Studium dieser weniger be- achteten Gewächse aufzumuntern. ') Ist bei dem VcrF, in Neu <■ Scliöiieberg bei Berlin so "wie iliircli den Herausgeber der Liniiaca für den Preis A'on 3 Tlilr. zu erhaltcu. Auswärtige Bestellungen und Gelder werden portofrei erbeten. 92 Reperlorium botanicum oder Versuch einer systema- tischen Darstellung der neuesten Leistungen im ganzen Umfange der Pilanzcnkunde. Von Dr. Joh. Heinr. Dierbach etc. Lemgo 1831. 8vo. XI. 11. 266 S. nebst einer Seite Druckfehler. Der Verf. hat die ungefähr seit zehn Jahren er- schienenen botanischen Werke und Abhandlungen in fünf Abschnitten unter einer grossen Menge von Abiheilungen zusammengestellt, so dass der erste Absclinilt alles um- fasst, was als allgemeine Quellen zur Kenntniss des jetzi- gen Zustandes der Pflanzenkunde dient, und was die Hülfs- mittel zum Studium derselben betrifft. Der zweite Ab- schnitt enthält die Bearbeitungen des Systems, sowohl im Allgemeinen als im Besondern; der dritte umfasst die geologischen Arbeiten, welche in Beziehung zur Botanik stehn; der vierte enthält was auf Anatomie und Physio- logie der Gewächse Bezug hat und der fünfte endlich das zur Geschichte der Botanik Gehörige. Ein zweiter Band ■wird der medicinisch - pharmaceutischen und chemischen Seclion der Pflanzenkunde gewidmet sein und der dritte wird die zahlreichen neuen Entdeckungen in dem Gebiete der ökonomischen, technischen und Forst- Botanik dar- stellen und besonders die mannigfaltigen Vortheile auf dos augenscheinlichste zeigen, welche Ackerbau, Künste und Gewerbe aus der genauem Kenntniss des Pflanzenreichs ziehn können. — ^ Wenn gleich Vollständigkeit in dem vorliegenden Theile nicht erreicht ist (und gewiss auch kaum erreicht vv'crden kann) so wird die Zusammenstel- lung doch gewiss jedem arbeitenden Botaniker bequem und erwünscht sein. Freilich würde es noch angenehmer sein, wenn diese Arbeit sich an die frühere von Haller anschlösse, allerdings eine bedeutende Aufgabe, zu wel- cher auch bedeutende Hülfsmillel gehören würden. 93 Analecta ad Flor^am Capenseni. I. Cyperaceae auctore Ilenrico Atlolplio Schrader etc. Cum tabulis qua- tuor aeneis. Goettingae 1832. 4lo. 55 S. Der gelehrte Verfasser giebt nach kurzer Einleilpng einen Familicncharakler für die Cyperaceae und führt dar- auf in der ersleif Tribus derselben Cypereac die QjnUung Cyperus mit 9 Arten auf, ferner MnrUcus mit 2 Arten, Isolepis mit 11; Schoenus mit 5, Scirpus mit 2, Ptero- lepis Schrad. mit 1 , Chaetospora mit 2 , Ecklonia mit 1, Lepidosperma mit 3, Hcmichlacna Schrad. mit 2, Acrolcpis Schrad. mit 1; Ficinia Schrad. mit 4; Pleu- rachne Schrad. mit 2; 31elancrarns mit 2; Fuirena mit 2 Arten. In allem 49 capische Arten, von denen 21 ganz oder zum Theil auf den beigefügten Kupfertafeln darge- stellt und analysirt sind. Es wäre sehr angenehm gewe- sen, eine Krilik sämmllicher copischen Cyperoiden durch den Verf. zu erhalten, der schon im Jahre 1S21 mehrere der hier beschriebenen Arten durch die Göttinger gelehr- ten Anzeigen hekannt machen Hess und seit jener Zeit sicli sowohl mit den capischen als auch mit den brasili- schen Cyperoiden beschäftigt hat, und hoffentlich bald das Resultat der letzlern Arbeit bekannt machen wird» Beiträge zur Kenntniss des Pollen. Von Juliu; Fritzsclic. Erstes Heft mit zwei colorirten Stein drücken. Berlin, Stettin u. Elbing in der Nicolai sehen Buchhandlung 1832. 4to. 48 S. Mit Recht bemerkt der Verf. im Eingänge, dass nocl nicht gar viel zur Untersuchung des Pollen geschehen se imd daher die Kenntniss desselben im Ganzen sehr man- gelhaft gewesen sei. Ein vortreffliches Microscop von Pistor und Schick in Berlin, so wie die Anwendung der Schwefelsäure (gewöhnlich eines Gemisches von 2 Ge- wich Isl heilen concenlnrlcr Schwefelsiiurc mit fünf Ce- wichlslheilen Wasser) zur Belrachlung des Pollen unler dem Microscop gaben dem Verf. deuüichere Vorslellunajen von d6r. Stniciur der Pollenkörner , als man bisher davon lialte, nnd gaben ihm Gelegenheit, indem er seine Unler- suchungcn über eine grosse Menge von Pflanzen ausbrei- tete, diese für die Kennlniss dieses Pflanzentheils wichli- gen Beobachtungen bekannt zu machen. Der unvoUkom- mejien Versuche von Sprengel und Kaspail Salpetersäure, und Kaspairs Salzsäure zur Betrachtung des Pollen anzu- wenden geschieht Erwähnung, so wie des geringen Er- folgs den dieselben, wie aus ihren Abbildungen hervor- geht, hallen. Dagegen zeigen des Verf's. eigene Beob- aclitungen, welche merkwürdige Erscheinungen der Pollen bei der Behandlung mit Säuren darbietet, worauf folgende Klassificalion des Pollen gegründet wird, deren Haupt- fächer hier milzulheilen genügen wird. 1. Pollen aus einzelnen Körnern bestehend. A. Pollen ohne vorgebildele Löcher. 1. Erste Haut aus einem Theile bestehend und gleich fin-m lg. 2. Erste Huut aus mehrern Thellen bestehend. B. Pollen mit vorgebildelen Löchern. 1. Pollen mit einem Loch. 2. Pollen mit mehreren in einem Kreise ste- henden Löchern. 3. Pollen mit auf der ganzen Fläche gleichför- mig vertheillen Löchern. //. Pollen aus mehrern regelmässig verwachsenen Körnern, A. Pollen aus 4 zusammengesetzten Körnern. ' 1. Ohne vorgebildele Löcher. 2. Jedes einzelne Korn mit drei vorgebildelen? Löchern. ^ B. Pollen aus 16 zusammengeselzlen Körnern. ' — 95 Im /Avciten Abschnllt sind nach Anleitung dieses Schema die verschiedenen Pflanzen aufj^ezählt, bei wel- chen der Pollen untersucht wurde, es sind über 300 Gat- tungen. Im dritten Abschnitt werden die allgemeinen Resultate zusammengestellt, welche aus den angeführten Beobachtungen hervorgehn. Sie lassen sich in der Kürze etwa so angeben. Die Form des Pollen ist nicht immer unwandelbar bei einer Species dieselbe, ebensowenig stimmen beständig die Arien einer Gattung im Bau ihres Pollen überein ; auch die Familien zeigen gewöhnlich Ab- weichungen von einem sonst bei ihnen herrschenden Bau dieses Theils, und der einzige Unterschied zwischen Mo- nokotyleen und Dikolyleen, dass der Pollen der letztern vorgebildete Löcher habe, erleidet Ausnahme. Was den Bau der Pollenkörner betrifft, so bestehn sie aus zwei Häuten, die innere mit einer Masse gefüllt, welche durch den Reiz der Säure an bestimmten Stellen herauszutreten fähig ist, diese Masse scheint wohl noch von einer eige- nen Haut umgeben zu sein und so diese hervortretenden Schläuche zu bilden , aber nach den Beobachtungen 4es VerPs. ist hier keine dritte Haut anzunehmen, sondern es ist nur eine schleimige, sehr zähe, vielleicht eyweissähn- liche Masse mit darin liegenden Oellropfen, welche diese Schläuche bildet, welche mit der Benennung künstliche bezeichnet werden ^ um sie von den natürlichen zu unter- scheiden, welche schon früher von andern und auch vom Verf. beobachtet sind, es sind dies zum Theil sehr lange eylindrische, meist einfache aber auch verästelte Schläuche, I welche durch die innere odei* zweite Haut des Pollen- korns hervorbrechen und wirklich von einer dritten Haut umgeben erscheinen. Um die natürlichen Schläuche her- vorzurufen, ist eine Einwirkung des Stigma nicht nöthig, auch auf andern Blumenlheilen entwickeln sie sich aus dem Pollen wie es scheint durch einen vegetabilischen % Lcbcnsproccss. DIo von Amici beobachtete Circulallon in einem aiit" dem Stigma befestigten Pollensclilauch bei PortiiJaca oleracea sah der Verf. noch nicht. Meist ver- ändert der Pollen durch kurze Berührung mit der Lult seine Form, so dass in der nicht aufgesprungenen Anthere eine andere Form erscheint als in der schon geöffneten. Diese durch die Luft veränderte Form behält der Pollen lange, bei zehn Jahr altem zeigte sich die Gestalt unver- ändert und die Reizbarkelt bei der Behandlung mit Sau- ren noch eben so stark. Die äussere Hülle der Pollen- körner scheint im Allgemeinen ölballig zu sein und son- dert zuweilen dies Oel in vielen Tropfen ab, es ist durch dunklere gelbe Farbe von dem der Innern Masse verschie- den. Auch Raphiden (Octaeder-Krystalle) finden sich mit dem Pollen in den Aniheren. Wir holYen, dass dem Verf. häufige und reichliche Gelegenheit werden möge seine Beobacbtungen über diese Gegenstände noch weiter zu verfolgen und auszudehnen. De Antliolysi protlromiis. Dissertatio inauguralis phytomorpliologica auctore Dre. Georgio Eugel- maiiii. Cum XCIII iconibus in tabulis V. litho- graptis. Francof. ad M. ap. Broenner 1832. 8vo. VUI. u. 68 S. nebst VI S. Erklärung der Tafeln. / Der Verf. dieser kleinen interessanten Schrift spricht in der Einleitung vom Leben und von der normalen und abnormen Metamorphose in Gölhe'schen Sinne und geht davon auf die Bildungen über, welche man Hemmungs- bildungen (forma liones impeditae) nennt, er benennt so J alle diejenigen Bildungen, wo die Entwickelung gebindert ) ist auf gewöhnliche Art fortzuschreiten, bei den Thiercn J geschieht dies meist so, dass die Ausbildung die Stufe bis zu welcher sie gelangt Ist^ nicht verlässt, oder lang- samer ■ • 97 samcr vorschreitet, wns jedoch bei den Pflanzen seilen statt findet, bei denen dagegen meist eine Entwickelungs- stufe festgehalten wltd, so dass eine Zeillang nur Bildun- gen derselben Stufe, nicht die einer h<)hern folgen. Es Vverden nun die Hemmungsbildungen aller einzelnen Blü- ihenlheile durchgenommen, von den Blallbildungen, welche unter den Blumen sfehn, beginnend, dann die Hemmungs- bildüngen der Kelchblätter, der Perigonial- und Korollen- I blatten der Pollenblätter. Die Verrhehrung der Pistiilar- blätter, die vermehrte Zahl aller ßlülhcntheile und die Vergrösserung der Korolle wird an Beispielen gezeigt. Von diesen Ilemmnngsbildungen unterscheidet sich eine andere I Klasse von Bildungen, welche nicht durch behindertes Vorschreilen , sondern durch offenbaren Rückschritt ent- ; stehen, diese, welche wenn sie sich in der Blume zeii^en; 1 den jNamen Aiitholysis erhalten, machen den eigentlichen < Gegenstand dieser Abhandlung aus. Unter yini/iolfsis, Blumenauflösung, ein Wort, welches Spenncr in der Freiburgcr Flor zuerst gebraucht. Versteht der Verf. eine abnorme Veränderung der auf normale Weise gestellten Blumenorgane, eine wahre rückschreilende IMetamorphose, welche sie bei ihrer Enlwickelung erleiden, Umbildung der Blätter einer höhern Stufe zu einer niedern, ein iiach dem Ende hin verringertes und aufgehobenes Bestreben. Der Verf. betrachtet nun die verschiedenen z\ntholyspn, welche die Blnfnenlheile allein ohne die Achse derselben betref- fen könnten, und rechnet hierher 1) die Rückbildung der Pistiilar- in Polllnarbläller, der Pislill;irbläller in blumeti- blattartige Ausbreitungen, die Veränderung der Paraste- monen in Stamina, die Rückbildung der Pollinar- iti Kronenblätter, so wie in Perigonialblällcr Und in gofnibte Kelchblätter, die Rückbildung der Kronen- in Kelchblätter, 3er Perigoniälblätter in Bracteen oder gewöhnliche Blätter; ebenso der Kelchblätter; die Rückbildung der ganzen Linnaea "r Bd. Litferat, 7 98 Blume aus der iinregelmässigen Gestalt in die regelmässige; endlich anhangsweise das Ilervorlrelen ganzer Blumen aus veränderten Pollinarblällcrn; 2) die Vergrünung (vircsccji- iia ßoj'is), wo die Thelle der Blume, wenn eben auch in der Form nicht verändert oder rückschreitend, doch durch Mangel an Färbung, durch Hervorrufen der grünen Farbe auf eine niedere Stufe zurückschreilen ; 3) die Tren- nung (tlisjmictlo) und zwar der Pisliliarbläller auf ver- schiedene Weise, der verwachsenen Petala und Sepala. Es folgen nun die Anlholysen , bei welchen die Blumen- achse noihwendig verändert wird, dahin gebort das Aus- einanderheben der Blülhenlheile (Jpostasis foUoriim ßo- raUum) durch Enlwickelung der zwischen den Blältern derselben liegenden und in der normalen Blume unter- drückten Slengelglieder; ferner die Durchwachsung (dia- physis), durch Verlängerung der Blumenachsc über das durch die Pislillarblälter gebotene Ende der Blume und Bildung neuer Organe an dieser Verlängerung; endlich durch Aussprossen (Echlasicsis) durch Erscheinung vonj Knospen aus der Achsel der Blüthenblätter, dies iindeti bei den Kelchblällern, bei den Perlgonial- imd Korollen- i blällern, bei den Pollinar- und Pistillarblätlern statt. Hier wird auch noch einiges über die durch Antholyse entste- henden Blüthenstände beigebracht. Vielfach werden diese verschiedenen Arten der Antholyse noch modificirl, und mannigfaltiger durch die Zusammensetzung derselben mit andern Abnormitäten, so wie durch ihre Vereinigung un- ter sich. Was die Ursachen der Antholyse betrifft, so lie* gen sie theils in der Witterung einiger Jahre, in der Localität, theils gehen sie mehr aus der Bildung hervor, Endblumen sind dazu geneigter u. s. w. Durch den Saa- men pflanzt sich solche Vorbildung selten fort, bleibt da- segen bei ausdauernden Pflanzen. Der Verf. handelt nun ^'on dem, was man aus der Beobachtung der Antho-; -\ It' — 99 lyscn folgern könne; sie zeigen uns wie alles in der Pflanze zur Blumenblldung hinarbeitet, wie die Metamorphose vor sich gehe, wie alles an der Pflanze nur Blatt sei, wie die sogenannten einblättrigen Kelche, Kronen u. s. w. eigentlich verwachsenblättrige sind, u. s. w. In einem Anhange folgt nun noch etwas über die Li>suhg des Blüthenslandes (AnthesmolysisJ , hier werden die Centralblumcn in die Form der peripherischen Blumen verändert, oder diese in Blüthenstände; Bracteen werden zu Blättern oder ent- wickeln sich, wo sie normal fehlen; die Bracteen trennen sich in ihre Theile. Ferner kommt eine Veränderung der Blüthcnstandsachse vor bei der rückscbreitenden Metamor- phose des Blüthenslandes, nämlich durch Apostase der Bracteen ; durch Durchwachsung der Blüthenstände, durch Knospenbildung aus den sonst gewöhnlich sterilen Achseln der Bracteen u. s. w. Die beigefügten 5 lithographirten Tafeln enthalten eine grosse Menge von Belegen zu dem Werke, sie sind vom Verf^ auf den Stein gezeichnet und soweit es nolhwendig war illuminirti Natürliches System des Pflanzenreichs nach seiner innern Organisation, nebst einer vergleichenden Darstell unji; der wichtigsten aller früheren künst- lichen und natürliclien Pflanzensysteme. Entwor- fen von Carl Heinrich Schultz etc. etc. Mit einer Kupfertafel. Berlin 1832. 8vo. XXYIII. u. 586 S. Wer den Titel dieses Buchs sieht, konnte glauben »nun sei es aus mit seinem Wissen, mit seinen Kenntnis- i-sen über natürliches System, da hier ein System aufge- stellt wird nach der innern Organisation, wobei alle frü- hern als verworfen nur geschichtlich vergleichend darge- stellt werden. Aber sieht man das dicke Buch in seinem Innern an, ist es so schlimm nicht, die allen Bekannten 7 ' 100 " Irelen auf, ein blsclien nnJers grupplrl und nill neuen Namen bcAeichncl. Wir geben hier die analylische Ueber sieht der Klassen dieses SysJems: ( I. rliizospora l sporifera < II. phyllospora Homorgana ' ( m. caulospora ( IV. llorifera sporil'era V. .sporifera Synorgana ) ( VI. gymnantha -y ^ , ... / l / ] VII. coronantlia Vegetabilia < ^ l { florlfera ■ ,„„ , Sri 1 V HI. palmacea f I>k. dkhorganoidea X. lepidantha ( XI. periantlüua Dichoigana omnia ' XII. anlhodiata V horifera ]X11I. siphonantlia /XIV. petalarttha monocarpa V XV' polycarpa. Da sieiit man nun gleich die Ilomorgana sind die Celhilares, die Ilelerorgana die Vasculares, die Synorgana die Monokütyleen, die Dichorgana die Dikotyleen u. s. w. Es werden alle Klassen durchgenommen, darin die Fami- lien mit ihren Charakteren uufgeslellt, wobei gar nicht mehr die Rede von der inncrn Organisation ist und die Gattungen mit ihren Namen in natürliche Gruppen auf- gestellt, welche von einer Galtung den Namen haben. Für die Classen sind keine bestimmten Charaktere gege- ben. -— Wir sind der Meinung, der Verf. würde sich grössern Dank verdient haben , wenn er seine mannich- fachen Beobachtungen über Verschiedenheiten der innern Organisation für sich mit Kupfern erläutert herausgegeben hätte, ohne auf dies Stückwerk ohne genaue Kenntniss so vieler Pflanzen gleich ein System zu erbauen, das miti vielen andern das Schicksal theilen wird nicht zu den Immortellen gerechnet zu werden. Die Anordnung, welche — 101 wir bei vielen Familien finden, scheint uns und wahr- ischeinlich auch andern Botanikern nicht naUngennäss, und die äussern Cliaraklere mancher Familien, wovon botani- sche Gärten und Herbarien gewöhnlich nicht viel liefern, sind milunler nicht vollständig, lassen gewöhnliche Bil- dungen fehlen. Beispiele dafür zu geben , würde unsern Raum zu sehr beenge?. Eine historische Einleitung über Pflanzensyslem überhaupt und eine Musterung de? ver- schiedenen schon aufgeslelllen Pflanzensysteme ^bildet den Eingang des Werks. Darauf folgt eine Auseinandersetzung der Grundsätze des natürlichen Systems, dann dieses selbst lind endlich ein Index aller Gallnngsnamcnw Die Tafel zeigt; Siengeldurchschnille von MivahUis Jalapa, Bocrhnvia hirsuta ^ phnnhagitica und rrpens, endlich von Piper flexuosum und magno] iaefolimn. Nürnberg, im Verlage des Herausgebers. Sturms Deutschlands Flora in AhbildLingen nach der Natur. II. Abtheilung. 18les u. Mistes Heft. 1829 u. 1832. enlliallend die Algen Deutschlands, be- arbeitet von Corda. Jedes Heft mit 16 ilhnn. Kupfertafcln. 12. Es würde überflüssig, ja vielleicht anmassend sein, wenn Rec. über den anerkannten Werth des Sinrmschen Werks, welches schon allgemein als ein deutsches iNatio- nal-Werk angesehen wird, im Allgemeinen dieser Recen- sion noch etwas vorausschicken wollte. Aber dazu glaubt Rec. sich bcrcchligl Uih! hält es so- gar für seine Pflicht, auf die oberflächliche und leichtsin- nige Bearbeitung dieser beiden obengenannten Hefte auf- merksam zu machen, um so niebr, da eine Recension des ISten Heftes in den Lilecalur berich ten zur Regens- burger botanischen Zeitung p. 322. u. f dieser gros ^cn Mängel nicht gedcnkf 102 Es scheint bald als ob es der Verf. bei diesen klei- nen und so wenig organisirten Wesen nicht der IMühe werili gehallen hätte, besondern Flelss, namentlich auf die Abbildungen zu verwenden, denn in der That sind diese fast sämmtlich — nur mit wenigen Ausnah- men — so ausgeführt, dass sie keineswegs geeignet sein können, die Brauchbarkeit dieses unentbehrlichen Werkes zu erhöben. Vielmehr kann es nur Nachlheil für die Wissenschaft haben, da Anfänger, die vielleicht bei ihren Untersuchungen der Algen sich daraus Ralhs erholen wollen, durch die fehlerhaften Abbildungen — denn diese sind beinahe die Mehrzahl — nur irre geleilet und in Zweifel bei ihren Bestimmungen versetzt werden können. Der Anfang beginnt mit der Gattung Protococcus. Herrn Corda waren vielleicht — als er diese Gattung be- arbeitete — die Agardbschen Iconcs Algarum noch nicht bekannt, weil er sonst gewiss seine ganzen Protococci unter Haematococcus würde aufgeführt und gesehen haben, dass dasjenige, was er als Prot, nivalis aufführt und ab- gebildet hat, keineswegs weder der Grevillcsche noch Agardhsche Protococcus nivalis ist. Der Abbildung nach zu urtheilen, scheint er dem Rcc. dem Haematococcus sajiguineus Ag. anzugehören. Diese Abbildung, so wie die der folgenden Protococcus- Arien, sind übrigens so ziemlich gelungen, sie sind aber auch die besten unter den ganzen beiden Heften, — Die zweite Art : Prot, violaceus Corda ist eine interessante Entdeckung des Ver- fassers. Er zeichnet sich durch veilchenblaue Sporidicn aus, die sich nur höchstens zu 4 In den Sporen finden, und bewohnt nach dem Verfasser ,. getünchte Mauern feuchter Zimmer in der Nähe der Fensler." Er lässt sich nicht aufbewahren, sondern zerfällt pulverig. — Die drille Art: Prot, roscus. HIeher zieht der Verf. Liehen 103 roseus Schrcb. , Coccochloris rosca Spreng., Palmella rosca Lyiigb. und Tuberculuria rosca Pers. die Stellung dieser Art, kann nur als gelungen betrachtet werden. Sie bewohnt einige Flechten und siedelt nach des Verfassers Beobachtung auch auf einige Sphaerien über. — Vierte Art: Prot. ajigulosuSi und fünfte Art: Prot, atrovirens, /wei neue vorn Verfasser entdecklc Spccies, welche sich von einander dadurch unterscheiden, dass die lelzlcre, bei völliger Entwickclung, mit Scheidewänden versehen ist und die Sporen der erstem meist 4 -eckig, bei der letzten cyförmig sind. Ersterc fand der Verf. auf Con- ferven im Wasserbehälter des bot. Gartens bei Prag, leiz- lere auf feuchten Sandsteinen im Mittelgebirge. — Sechste Art: Prot, rupestris. Hicher zieht der Verf. Lyngbye's Pahnclla rupestris, bemerkt aber, dass Lyngbye sage, seine Pflanze werde beim Trocknen zerbrechlich und hornarlig, (welches auch wirklich der Fall ist nach Exemplaren, die Kec. aus Schweden erhielt), während seine Pflanze pulverarlig zerfiel. Vielleicht sind beide Arten , die Lyngbye'sclie und Corda'sche von einander verschieden, wenn nicht die Cefatinositäl der lebenden und die hornartige Beschafl^enheit der gelrocknelcu Indi- viduen, von einer Pahnclla, die vielleicht P. holryoides ist, herrührt, auf welcher sich der Protococcns rupcsiris bildete, denn das eigentlich gelatinöse Wesen, worin sich die Protococc/is- Sporen befinden, ist grün und enthält ähnliche unendlich kleine Kügelchen, wie Pahnclla bo- tryoides, während die Sporen des Protococcns rupestris braun sind. Mit dieser Art ist nun die Galtung Proto- coccns beschlossen, aber — noch nicht crschr>pft! Der Verfasser kommt nun zu einer andern l^'amllic, nämlich der der Diatomeen. Es kommt jetzt die (inllnng Fichinella an die Reihe. IMan sieht aber gleich am An- fange, wie wenig bekannt der Verfasser mit den Gcschö lOi -= pfen war, die er bearbeitete, er würde sonst wissen, dass die Gattung Ech'mella Agardh etwas ganz anderes isl, welche ziemlich enifernt von seiner EchlneJln steht, und nicht einmal zu den JXiatomecn gehört, Passender und richliger war es EcJiinella Lyngb. %\\ setzen. Den Anfang bei der Galtung macht Echinella stipitala Lyngb. (Aclinaiühes hrevipes AgJ. Der Verfasser erfreut uns hier mit einigen nionströs verschobenen Exemplaren. Er muss sich Avirkllch gerade um die Auftlndung dieser Blühe gegeben hnben, denn Rec. entsinnt sich nicht, je- mals solche Exemplare mit so verschobenen Artikeln ge- sellen zu haben, obgleich er deren eine zlemlic|ie Anzahl öfters lebend zu untersuchen Gelegenheit hatte, oder schwel)! en derr\ Herrn Verfasser diese Bilder vielleicht noch iu der Phantasie vor, indem er früher einmal in Lyngbye's Kupfevwerk geblickt halte? — Die Bemerkung des Verf., dass er Greville's vorgenommene Theilung der Gattung Echinella in mehre Galltmgen nicht billigen könne, zeigt nur von der Unkunde des Verfassers. Was ako unsere grossen Algologcn mit IMühe aufgestellt haben, will er mit einem Worte vernichten'. — ■ Glaubt vielleicht Herr Cnrda, dass er es für den Anfänger leichter gemacht habe, wenn er eine Gattung in no( h grösserer Verwirrung wieder herstellt, die schon bei Ljn^bye ein Gemisch, von d;eu verschiedensten Dingen war, obgleich sie dieser npch. mehr einschränkte? Wie soll ein Anfänger nach seiner Definition die Gattung erkennen? — Ech. fqsciculata Lyngb. Die Figuren sind sehr roh. Die Sporen (eigent- lich besser Stäbchen oder nach Agardh Frustulen ) sind grün (?) gebänd^rt. Hat dcf Verfasser diese seine Sporen, wirklich so naeh der Spitze zu allmählig in eine Keule dllallrt gesehen 1 -^ E. obtiisn Lyngb. Die Abbildungen sind herzlich schlecht. Die Lyngbye'sche Art ist es sicher nicht, wie komirien die keilförmigen und die zugespitzten . 105 Sporen hieher? Wahrscheinlich hat der Verfasser eine abgerissene Frusfule eines Gomphonema mit einer zerfal- lenen Fragilhirja und einigen Frustidlen unter dem MI- croscop gehabt, die er natürlich alle für einerlei hielt. Diese Abbildung ist gefährlich und es wäre besser sie wäre gar nicht da; wer sie einst ciliren wollte, würde eine der grössten Sünden begehen, denn sie ist nicht zu entziffern. — E. polyrnorplia Corda. Wer es nicht besser weiss, glaubt vielleicht es wäre wirklich so, wie es Herr Corda hier vormalt, Er meint: ,, Diese Stufe (die länglich zugespitzte) scheint mir jugendliche Bildung zu sein." Herr Corda beliebe doch INilzsch's Büchelchen über die Bacillarien und Cercarien nachzuschlagen und seine Echl- nclla poJpnorpJm mit INilzsch's Bacillai^a palea zu ver- gleichen. Diese CorJa'sche Art wird aber eben so wenig mit Gewissheit enlziffert werden können, als die vorige, obgleich sie mit ISitzsch's BacWaria palca vielleicht zu- sammen fallen dürfte. — E. anmilaia. (Fragillaria uni- junictaUi Lyngb.^. Wozu die unnötbige Namenverände- viing? In der Thal höchst sonderbar! Während die niehrzabl dahin strebt, nicht ohne Noth die Namenheere zu vermehren, machen sich manche ein Vergnügen dar- aus unnölhigerweise immer nach neue hinzu zu bringen. AVollte uns übrigens Herr Corda kein besseres Bild lie- fern, so hätte er besser gethan, wenn er die Lynbyesch^ Figur treu capirt hätte, er würde sich dadurch vielleicht eher den Dank der Algologen verdient haben. — F,. la- inmcularia (FragiUaria Lyngb,^. Die Farben siijd auch hier — wie fast bei Allen — ganz roh aufgetragen, und so rolh wie an tlem Confervenbüschel a. sieht sie keines- vvegs aus. — E. fasciata (FragiUaria Lyngb.^ ist ent- weder eine andere oder nicht genau gezeichnet. Lctz.teres ist wahrscheinlicher. Die obere Figur a. sojl Coiiferva hinum sein? I^st dcna diese, so. gerade^ — E. ameata I 106 Lyngb. Diese mag zur Nolh angehen. Herr Corda konnte hier die 2 — 3 kleinen Strichelclien, welche Lyngbye zeichnete nicht scjien , Rcc. kann ihm aber versichern, dass diese wirklich da sind. — Echinella acuta Lyngb. Gut, aber grün? — E. fusiformis Corda. Eine neue Art. Herr Corda bemerkt noch, dass vielleicht hier die Pilze und Algen mit einander verschmelzen würden, v^nn erst noch einige Arien von seinen spindelförmigen Echincllen entdeckt wären. Das Beispiel haben wir aber schon an Lcptomitns, Hygrocrocis und einigen Palmellen, dass wir auf seine Echincllen gar nicht zu warten brauchen. — Dies das 18te Heft. Wir kommen nun zu dem 21slen, dem 2ten Algologischen Hefte. — Ceramiian diaphanum Roth. Eine rohe Abbildung. — Ulva rivnlams Corda. Eine neue Art? Sollte sie nicht eine von den Wellen zerfetzte Ulva bullosa sein? — Ulva lactuca L. Millel- mässig. — JTydrodiciyon pentagonum Vauch. W arum ist nicht dem altern Roth'schen Namen der Vorzug gegeben? Dass die Fig. a. natürliche Grösse sei, ist wohl ein Druckfehler (?), sie ist ja wohl wenigstens noch einmal so gross! Der Verf. hat übrigens Recht, wenn er sagt, dass sich die innere grüne Sporenmasse in Spiralen an- einanderreihe, dies haben aber schon andere vor ihm ge- sehen und ist allgemein bekannt, dass dies der Anfang zur Bildung des Embryo, — welcher nicht nur nach Agardh entstehen soll, sondern den auch schon Treviranus und Vaucher entstehen sahen, «— ist. Auch ist der junge Embryo bei der Lyngbye'schen Abbildung t. 58. A. f. 3. zu sehen. — Conferva albicans Corda, scheint nichts anders als eine ziemlich gelungene Abbildung einer alten entleerten und daher weiss aussehenden ConJ. caplllaris zu sein. — Couf. brunnca Corda. Eine neue vielleicht t^utc Art, an den Würzelchen der Lcmna minor. Sic bildet einfache, braune, sehr kleine Raschen, welche aus 107 sehr zarlcn Fäden bcslchcn, deren Glieder mit dem Quer- durclniicsscr gleich sind. — Conf. cricclorum Roth. Gut. — Conf. didyma Corda, soll eine neue Art sein, ist aber sicher nichts anderes als ein junges Zys;ncma pcctlna- tum! — Conf. curia Dillvv. — Conf.fugacissiina. Die unglückliche Confevva fngacissimal Hier muss sie sogar den Namen lür eine junge Conf. capillavis hergeben! — Conf. rivularis L. , scheint richtig, aber was will die Figur C? und wo bleiben hier die grössern hellen Kügel- chen, welche ausser der übrigen grünen Sporenmasse noch da sind? — Conf. capillavis L. Hat Herr Corda 'wirklich Conf. capillavis bei dem Zeichnen vor sich gc- Ihabt, so Ist seine Meislerhand eben so unglücklich in der IDarslellung gewesen, als bei mehren andern. Aus dieser Abbildung kann man übrigens eben so wenig die wahre Art entziffern, als aus seiner Echinella ohtusa. — C. tii- midula v. taicva, ist und wird eben so räihselhaft bleiben als vorige^ zur C. tuniidnla gehört sie, dem Anscheine nach, sicherlich nicht. — Conf. vcwucosa, scheint dem Iicc. eine Conf. rivularis mit Sehmarolzerlhierchen be- setzt zu sein, wie man dies bei Conf fvacta zuweilen ilndct. — Cojif. vcsicata Ag. Dieser Abbildung muss man allen Beifall zollen, sie ist eine der besten und rieh- tig dargestellt. — Echinella sociata Corda. Wieder eine unglückliche EchincUal Sie soll bald keulenförmig, bald spitz vorkommen, ja sogar seitliche (?) Sprossen und Kei- me treiben! Es scheint bald als wollte Herr Corda gar vieles für eine Echinella ansehen, was vielleicht ganz was anderes, ja vielleicht nicht einmal eine Diatomca ist. Zum Schluss möchte Rec. recht inständig den Herrn Verfasser bitten — wenn er ja noch mehr über die Algen zu liefern gesonnen sein sollte — künftig doch ja genauer mit diesen Sachen zu verfahren , und gewiss ist es der allgemeine Wunsch der — wenn auch nur wenigen — 108 deutschen Algologen, bessere und genauere Abbildungen der Algen /.u erhallen, welchen ausserdem auch der spe- cielle Fundort der betreffenden Abbildung beigefügt sein müsste, wie dies namenilich Reichenbach in seinen Plnn- lis crificis so gewissenhaft befolgt. Es hält in der Thal oft schwer genug, selbst aus den besten Abbildungen — namentlich der einfachen Conferven — mit Sicherheit die Art zu erkennen, und nun zumal wenn dabei mit einer solchen Oberflächlichkeit verfahren wird, wie es bei den jetzt Besprochenen der Fall ist. (Eingesandt.) Ueber den Bau des Cycadeen - Stammes und sein Verliültniss zu dem Stamme der Coniferen und ßamnfarn, von Dr. Hugo Mahl. (Aus d. Denk- schriften der k. b. Acad. d. Wissensch. Bd. X., besonders abgedruckt. München 1832. 4tö. 46 S. u. 3 Kupfertaf. (v. Seite 399—442 incl. u. Tafel XVIII -XXX incl.) Die Anatomie der Pflanzen, welche dem Verf. die- ser Abhandlung schon viele interessante Beiträge verdankt, erhält hier einen neuen durch das Licht, welches derselbe über den Bau des Cycadeen- Stammes verbreitet. Der Verf. führt uns zuerst die Kennlniss vor, welche wir be- sonders durch Adolph Brongniarts Abhandlung im 16. Bde. der Anna] es des sciences naturelles p. 380 — 401 übex den Bau des Cycadeen -Stammes erhalten hallen, woiiach. sich eine Analogie in ihrem Bau mit dem der Coniferen ergab, was der Verf. dieser Abhandlung im Allgemeinen, augh bestätigt, dagegen aber nach seinen Untersuchungen beinahe alle speciellep Angaben Brongniarts, dass diese , Pflanzen z. B. aller Gefässe entbehren, dass sie 2 concen- . Irische Holzringe besitzen ^ von denen der innere ip gai^ keiner \ er,l?inclung mit deij BläUcrn stehe, daher zienälich _- 109 zwecklos erscheine; dass kein Bast vorhanden sei ii. a. durchaus unrlchllg fand. Ein 5 Fuss hoher Stamm von Cycas latifolia so wie ein Abschnitt von einem grossen Stamm von Cycas revolnta nebst einem frischen nicht völlig Faust grossen Wurzelknollen derselben Pflanze, war das IMaterial^ welches zur Untersuchung diente. Das IMark nimmt den grössten Theil des Stammes ein, dies umgab ein \ Z. dicker Ilolzcylinder, welchen die ^ Z. dicke mit 2 Z. langen Schuppen dicht besetzte Rinde umschloss. Der Holzring erschien als aus zwei unmiltelbar aneinander liegenden Schichten von ungefähr gleicher Dicke besle- hend, die innere der Holzkörper, die äussere der Bast. Der Ilolzkörper bildet einen geschlossenen Ring von Markslrahlen durchsetzt; es besteht aber das Holz aus porösen Zellen, welche mit denen der Coniferen zu einem System gehören, und wie der Verf. dies auch für die Coniferen sehr schön nachweist, offenbar zum Gefäss- system gehören, indem die Spiralgefässe allmählig in Treppengänge und diese in gewöhnliche getüpfelte Ge- fässe übergehen, so dass das Holz der Cycadeen nur aus Spiralgefässen und deren Modlficalionen, ohne alle Bei- mischung von Holzzellen besteht. Von den Holzbündeln treten einige, indem sie sich nach aussen biegen, in die Bast- und Rindenschicht ein, nehmen dabei eine rundliche Geslalt an, und alle ihre Gefässe gehn aus der Form der getüpfelten Zellen in die der Treppengänge über, ein neuer Beweis dass dieselben zu einem System gehören. Der Bastring besteht aus kurzen Zellen, welche mit hori- zontalen Scheidewänden übereinanderslehen, dadurch aller- dings von der gewöhnlichen Form der Baströhren abwei- chen, aber doch für nichls anders gehallen werden kön- nen, wie denn der Unterschied zwischen Parenchvm- und Prosenchynizellen überhaupt kein fest begründeter ist. Rinden, und Rlarkzellen sind dicht mit Amylum erfüllt, HO zwischen ihnen finden sirh, hesonders in der Nahe des Holzes grosse ver/AvcigIc Caniilc ohne eigene Wandungen mit einem nngclarbten Gummi eiTüUt. Die hcrauslreten- den Holzfasern werden von einem Bündel Bastzellen be- gleitet, sie verlaufen dann in der Rindensubslanz aufwärts und auswärts, verzweigen sich und anaslomosiren mit an- dern Gefässbündeln in der Rinde, bis sie in die Basis der auf der Rinde sitzenden schuppenförmigen Grundfläche der Blattstiele treten, wo sie sich in viele Zweige spal- ten, che sie in den eigentlichen abfallenden Blattstiel ein- treten, hier stehn sie in Form eines nach innen geöffne- ten Hufeisens, aber nicht in regelmässigen Reihen zusam- men, die inncrn haben einen grössern Durchmesser als die des Stammes, sehen mehr den porösen Röhren der Monokol} leen ähnlich, während die kleinen zu Treppengängen und abrollbaren Spiralgefässen werden. Auf der inncrn Seite dieser Gefässbündel liegt ein Bündel von. dünnwandigen Baslröhren, in welchem sich bei Zamia auf seiner inncrn Seile getüpfelte Gefässe von sehr geringem Durchmesser finden. Im jungen Stamme finden sich nur die eben be- schriebenen Gefässbündel, es kommt aber ausserdem eine zweite Ordnung von Gefässbündeln in der Rinde vor, welche mit jenen ersten nicht in Verbindung stehn und welche bei Cycas einen zweiten äussern Holzring zu bil- den scheinen, sie kommen aus dem innern Holzring und in einer nach auswärts und abwärts gehenden Richtung, sind denen, welche zu den Blättern gehn, ganz ähnlich, gehn aber nie zu diesen. Der Verf. geht nun zu einer Vcrgleichung der Cycadeen mit dem monokotylischen Holze und dem Stamm der Baumfarn über, und erhält als Resultat: dass die Organisation der Cycadeen wTit niedriger als die der Palmen stehe, und dass ihnen eben so wenig als den letzlorn eine centrale Vegetation zuge- schrieben werden dürfe; dass der Cycadcenstamm ferner 111 seinen nnatomischen Verhältnissen nach als eine völlige Mittclbililung zwischen dem Stamm der Baumfarn und Coniferen erscheine; dass die Cycadcen wie die Moose, Marsileaccen, Lycopodiaceen und Farrn eine eigene Vege- tationsweise haben, welche mit dem Namen J^egetatio terminnlis zu bezeichnen ist, und sich dadurch unter- scheidet, dass der untere Theil des Stammes in der Form und Zusammensetzung, die er einmal besitzt, verharrt, so dass sich der llolzkörper bei seiner absatzweise vor sich gehenden V^ergrösscrung nur gerade in die Höhe fortsetzt, ohne dass sich, wie bei den Monokotyleen für die Jün- gern Blätter neue Gefässbündel bilden, welche einen von den die altern Blätter versehenden Gefässbündel ge- trennten Verlauf besitzen, oder ohne dass, wie es bei den Dicolyleen statt findet, eine andere, zwischen dem Bast und dem Holzkörper der alten eingeschobene, Pflanze er- zeugt wird (vcgetatio peripherica). Jener oben beschrie- bene zweite Ilolzring entsteht aber wenn die von den neu gebildeten Blättern ausgehenden Gefässbündel nicht mehr von dem schon zu alt gewordenen, daher verhärlelen Holze aufgenommen werden können, sie biegen sich da- her auswärts und blkk;i, kommen sie In grösserer Menge, eine Art von Holzring, der mit dem der Dikolyleen nichts gemein hat. Endlich wird noch eine Untersuchung der Spadives angestellt, wobei sie sich sowohl ihrer äussern Form nach, sowohl durch die Ucbereinsllmmung des in- ncrn Baues, sowohl durch die Achnllchkeit in der Stel- lung und die abwechselnde Entwickclung dieser beiden Organe, als auch durch die von R. Brown nachgewiesene Ifebereinstimmung der weiblichen Blülhe der Cycadecn mit dem Ovulum der übrigen Phanerogamen als moditl cirle Biälter und nicht als Aesfe zu erkennen geben. 112 Anleitung zur Erkennung der in der Arzneikunde <^e- bräuclilichen plianeroguinischen Gewäclise, so wie auch solcher, welche damit verwechselt werden können, nach den natürlichen FamiHen, nebst einer kurzen Auseinandersetzung der wichtigsten Pflanzensysteme, einer kurzen alphabetisch geord- neten Terminologie und einem vollständigen Re- gister aller Namen und Synonymen der darin be- schriebenen Gewächse und davon in arzeneiliche Anwendung gezogenen Gegenstände. Für Medi- aner und Pharmaceuten. Von A. Berg. Berlin 1832. 8vo. YI. u. 169 S. Dies Buch ist für die Pharmaceuten bestimmt, wel- che in Berlin ihre grosse Prüfung beslehen wollen, wie sich aus der ganzen Einrichtung desselben, obwohl es nicht ausgesprochen ist, ergiebt. Der Verf. profestirt, dass dies Buch nicht für Botaniker sein solle, daher schweigt darüber Ref., muss aber doch bemerken, dass die Erklärung der Termini mitunter etwas mangelhaft, oder sehr unbestimmt, selbst wohl unrichtig ist. Aber wer wird alles so genau nehmen! Es ist ja nur für Apotheker um durchs Examen zu kommenj nicht für die Wissenschaft, nicht für die Kennlnissl De Salicinio Dissert. inaug. med. therap. quam pa. lam defensurus est auctor O. L. de Besser, Bo- russus. Berolini 1831. 8vo. Nach einer geschichtlichen kurzen Einleitung über die Entdeckung und Bereitungsart dieses Stoffs folgen die A'^ersuche mit demselben als Heilniiltel, welche denselben allerdings als Febrifugnm empfehlen, doch muss es in gros- 113 grössern Gaben als das schwefelsaure Chinin gegeben wer- den, so dass für einen Gran des lelzlcrn 12 — 15 Gr. Salicin gegeben werden müssen. Dass übrigens das Salicin die Digestions-Organe nicht afficirt und keine Einwirkung auf die Arterien- Thäligkeit zeigt, giebt ihm in manchen Fäl- len den Vorzug vor dem Chinin. De condltionibus vegetationl necessariis quaedam. Dis- sertatio inauguralis phytochetnica , quam etc. pa- lam defeiisurus est Paulus Ernestus Jablonski. Francofurtanus a. \. Berolini 1832. 8vo. 32. S. Vorzüglich hat der Verf. Versuche angestellt, um zu feigen, dass es falsch sei, wenn einige behaupten, die Pflanzen besässen die Fähigkeit die Elementaröloffe zu zersetzen und neue zu bilden.' Er nahm zu dem Ende ganz gereinigten Schwefel, worin nur noch OyOOOö — 0/00i2 fremder Stoffe waren, die Saamen keimten, indem sie an- fangs mit destilllrtem dann mit kohlensäurehaltigem Wasser begossen wurden. Die Saamen keimten, aber die Pflänz- chen waren kränklich und starben bald^ nachdem sie die Nahrungssloffe erschöpft hallen, welche ihnen ihr Saamen bot. Ein Experiment wurde wie von Schrader in gewöhn- lichem reinem Schwefel, wie er in den Apotheken bereitet wird, angnslellt (in diesem ist gewöhnlich 0/01 fremder Stoffe; Kalk, Eisen u. s. w.), die Pflanzen lebten bis in die siebente Woche, wo sie jedoch nicht höher als 4 Z. waren, dann wurden sie aber gelb und trieben aus dem Stengel Luftwurzeln , welche sich bis auf den Schwefel lierabsenkten. Der Verf. handelt ferner noch über den Keimungsprozess, so wie über die Veränderungen, welche mit der atmosphärischen Luft in den Blättern vorgehen, welche er nach elcctro- chemischen Grundsätzen erklärt* I.innaca 7r Dd. Litterar, S 114 ' — Neue Methode die phanerogamischen Pflanzen zu trocknen, mit Inbegriff der Farrenkrauter für das Herbarium, nach welcher dieselben in sehr kurzer Zeit gut getrocknet und dabei in ihrem natür- lichen Farbenschmucke erhalten werden, von C. P. Schmidt. Görlitz 1831. 8vo. 48 S. Nachdem die Pflanzen 6 — 10 Stunden unter massi- gem Drucke in der Presse gelassen sind, wird das feuchte Papier mit gut gelrocknelem und wo möglich erwärmtem vertauscht, odor die Pflanzen werden umgelegt. Darauf koniiTicn sie 8 — 12 Stunden unter einem stärkern Druck wieder in die Presse, darauf werden sie herausgenommen und nun von neuem umgelegt und zwar so, dass jede PHonze zwischen 2 lialbe Bogen geölten Papiers kommt. Dill auf erhitzt man Platten von Metall, am besten von Gussciscn von der Grösse des Papiers über Kohlen bis zu 60 — 70° R., nimmt eine der in "Ölpapier liegenden Pflanzen mit diesem und legt die heisse Platte 1 — 2 Mi- nuten darauf, indem man sie andrückt. Nachdem man die Ph.ile abgehoben, wird die Pflanze sogleich wieder unter d'o gewöhnliche Presse gebracht, da sie sonst leicht sthrnnipft und bleibt hier bis sie vollkommen trocken ge- wonlen ist. Bei einigen Pflanzen, den sehr saftigen, den Iii> uiid Lilien ähnlichen, den fleischigen Wurzeln muss iii.iu clwas anders verfahren. Der Verf. rühmt seine Me- tl:(i(h'. als weniger Zeit raubend und die Pflanzen schöner Ir'H kiMMid. Wenn wir auch letzteres glauben, so erfordert d(i< h diese Anwendung von eisernen Platten und das n('>lhlge schnelle Unterbringen unter die Presse allerhand Vorrichturlgen, welche wohl nicht jeder sich herstellen kann und am Ende sind nicht allzuschön getrocknete Pfliinzen immer noch am besten zu untersuchen, wahrend schön getrocknete, scharf gepresste und lieblich ausgebrei- 115 tete oft zu gar keiner Untersuchung mehr angewendet werden können. Und dann endlich wie soll der Reisende solchen Apparat mit sich führen und überall aufbauen. Anwendung von reichlichem Papier, ein paarmal Umlegen am beslen in gewärmtes und recht trockenes Papier, und E.xposition der Pakete an einem lufligen und warmen Orl, so wie der Druck durch Stein und Gewichte schien uns noch immer die besten Resultate beim Trocknen der Pflan;ten zu geben. Die Dendrolithen in Beziehung auf ihren innern Bau; von C. Bernhard Cotla. Mit zwanzig Steindruck- tafeln. Dresden und Leipzig 1832. 4to. IX. 89 S. Der Verf. dieser für die Kenntniss vegetabilischer Ver- sleinerungen wichtigen Arbeit führt uns in der Einleitung die Verschiedenheiten vor, welche sich bei den V ersleine- rungen linden, indem l) bald die Textur bis in das Kleinste deutlich erhalten ist und an die Stelle des Pflanzenkörpers ein Steinkörper gelrelen ist, an dem die innern Organe der Pflanze noch kenntlich sind; 2) bald nur die äuik^ere Oberfläche als Abdruck oder als Rinde mit innerer ver^ schiedcnartiger Ausfüllung oder innerm hohlen Raun» /zu- rückgeblieben ist; 3) bald die Substanz wenig verändert, der Pflanzenkörper aber von Sleinmasse umschlossen ist. Diese Vorkommen- Verhältnisse stehen mit der Beschaff"en- heit des umschliessenden Ccsteins und mit der Art und dem VüUmien der Pflansen in Verbindung. Abdrücke von Pflanzen finden sich fast nur in mechanisch gebildeten Ge- steinen, wogegen die wirklich in Sleinmasse umgewandel- ten Pflanzentheile im Allgemeinen mehr chemisch gebil- dete Gesteine bedingen. Ferner erörtert der Verf. den Einfluss der Pflanzentheile auf die timwandelnde Stein masse. Die verschiedenen Arten der Umwandlung, welche 8 • 116 diese Vegetabilien erfahren haben, bringen auf den Ge- danken, ob nicht ähnliche Verschiedenheiten, wie sie die Umwandlungen im Einzelnen zeigen, sich auch im Grossen nachweisen lassen, und der Verf. glaubt, dass sich ausser den Steinkohlen- und Braunkohlenflötzen, grosse Lager fos- siler Vegelabllien finden, so in Ilornstein umgewandelle bei Uüdigsdorf u. s. w. Ferner wird auf die Schwierigkeit bei der Beslimniung dieser fossilen Vegetabilien aufmerk- sam gemacht: man weiss nicht, welche der verschiedenen Pllanzenlheile zusammengehören, man kennt auch die in- nere Struclar der jelzt existirenden Pflanzen noch sehr wenig, ferner kommt dazu die UnvoUständigkelt der Exemplare. Dem Verf. stand die reiche Sammlung seines Valers zu Gebot, aus welcher er nur die in kieselige Ge- steine umgewandellen Stammtheile beschreibt, classificirl und abbildet. Er bringt sie in drei Familien, die erste umfasst Pllanzenlheile, welche wahrscheinlich sogenannten Miltelstöcken vorweltlicher Farn angehörten {Rhizomata genannt); die zweite enthält Stammtheile mit parallel der Längeachse laufenden Gefassbündeln , welche nicht mit dichten Wänden umgeben sind, aber von einer Rinde ein- geschlossen werden, sie scheinen Palmen zuzugehören (Stipites). Die dritte Familie enthält problematische Stamm- reste, in denen schon Holz und Rlark, ferner den Spiegel- fasern ähnliche Bildungen und den Jahrringen ähnliche con- centrische Kreise sind, ein Mittelglied zwischen Endogeniten und Exogeniten. Scheinen dem Ref. zum Theil den Cyca- deen verwandt zu sein. In der Charakteristik folgen nun die Beschreibungen der Gattungen und Arten in deutscher und lateinischer Sprache. Die schwarzen Steindrucktafeln geben deutliche Vorstellungen von den abgehandelten Ge- genständen. 117 Merkwürdige Versteinerungen aus der Petrefacten- Sammiung des verstorbenen wirklicher! Geheimen Raths Freiherrn von Schlotheim. Mit 66 Kupfer- tafeln in 2 Heften (in 4to.). Gotha 1832. 8vo. 40 S, In flem Vorwort sagt uns die Beckersche Verlags- Buchhandlung, dass, da v, Schlotheinis Petrefactcnkunde im Buchhandel nicht mehr zu hahen sei, es wiinschcns- werlh scheine die dazu gelielerlen Ahhildungeu mit denen seiner übrigen Werke ähnlichen Inhalls (Beschreibung merkwürdiger Kräulerabdrücke u. s. w. von 1804, Nach- träge zur Pelrelaclenkunde von 1822 u, 1823.) in neuer Ausgabe zu einem Ganzen zu vereinigen. Der Text ent- hält, nur kurze Erläuterungen der Abbildungen mit beibe- haltener Benennung und Anordnung der Gegenstände nach V. Schlotheim, jedoch mit Hinzutugung der neuern ab- weichenden Bestimmungen und Nameu nach den vorzüg- lichsten Werken dieses Fachs, Die ersten 27 Tafeln des ersten Heftes enthalten die Ftlanzcnverstcinerungcn, die übrigen Thiere. Beiträge zur Naturgeschichte der Urwelt Organische Reste (Petrefacten) aus der Altenburger Braun- kohlen-Formation, dem Blankenburger Quader- sandstein, jenaischem bunten Sandstein und böh- mischen .Übergangsgebirge. Von Jonathan Garl Zenker etc. Mit VI. iJliiminirten Kupfertafeln. Jena 1833. 4to. VIII. u. 67 S. Im ersten Abschnitte dieses Werks sind yorweltllche Reste aus dem Pflanzenreiche beschrieben, nämlich A. Holz und Früchte: Retinodendion püyodes Zenk. aus den Braunkohlenlagern in der Nähe von Altenburg, Holzstücke 118 — ~ mit deullichen Jahrringen, welche dem Verf. zur Familie der Coniferen zu gehören und elwa mit Juniperus- oder Thuja -Holz am ähnllchslen zu sein scheinen. Zugleich mit diesem Holze kommen Früchle vor, welche dem Verf. einer Palme angehört zu haben scheinen , er nennt sie Baccltes cacaoldes und rugosus Zenk. , sie zeigen eine fleischige nicht in Klappen aufspringende Fruchtrinde mit hartem Kern. L'ns scheint es aber nach den Darslellun- gen und Beschreibungen noch sehr ungewiss, ob dies Palmen -Früchle gewesen sind, es gicbl so viele Früchle dicolylischer Pflanzen, welche hiemil Ähnlichkeit haben, und es scheint auch viel nalürlicher, diese Früchle zu den Bäumen, bei welchen sie gefunden wurden, gehören zu lassen, als das zufällige Zusammenschwemmen von nur zwei ganz verschiedenen Pllanzentheilcn anzunehmen, oder Palmenfrüchte auf einen dicolylischen Stamm zu verpflan» zen und hier ein Rliltelglied zwischen Dicotyleen und Monocolyleen zu ahnen. — B. Biälter. Die schon von Scheuchzer und Brückmann erwähnten, im Quadersandslein bei Blankenburg am Harze vorkommenden Blatlabdrücke werden genauer beschrieben , abgebildet und classificirt. Der Verf. hält sie für Biälter verschiedener Bäume einer Gattung, wahrscheinlich aus der Familie der Amentaceae^ er begründet daraus eine eigene Gattung Crednena (dem Prof. Dr. Credner in Gicssen zu Ehren) und unterschei- det vier Arien nach der Blattform und den Nerven; wir müssen jedoch gestehen, dass uns dies nicht wahrschein- lich erscheinl, wenn wir die Blattformen nur eines Bau- mes ^ geschweige denn eines Waldes derselben Baumart in der Gegenwart betrachlen und diese kann uns doch allein den Maasstab geben. Wir müssen ferner zu beden- ken geben, dass gelappte Blätter gern varliren, dass auch die Zahl und Richtung der Nerven einigen Schwankungen, allerdings zwischen gewissen Grenzen, unterliegt und dass 119 das Fehlen der Endspitze oder des Mittellappens und eine dadurch hervorgebrachte Ausrandung und Gleichzahl der Lappen etwas sehr Häufiges und besonders in wärmeren Gegenden Gewöhnliches ist. Auch zu den Euphorbiaceen kannten diese Blallformen gehören. j\atui'i::escliichte der vorzüglichsten llandelspflanzen. Nach den besten Quellen bearbeitet von Jonathan Carl Zenker etc. und durch 24 illuminirte Kupfer- tafeln, erläutert von Dr. E. Schenk etc. Jena 1832. 4to. Erster Band. VI. und 136 S. und Taf. 1 — 24. Zweiter Band YI. und 155 ö. und Taf. 25 — 48. Nachdem der Verf. einige allgemeine Betrachfunsen (über die Pflanzen vorausgeschickt hat, beschreibt er und I erläutert folgende Pflanzen: Saccharimi ofßcinarum, Vi- \tis vinifera^ Myristica aromatica, Crocus sativus, Oryza sativa, Theohroma Cacao, Piper nigrnm, longmn, Cit- hehay Haematoaylon campechiaTuim^ Myrtus Phnenta, Caryophyllus aromatiais. Theo cfiinensis, Siphonia ela- stica^ Lanvus nobilisy Cinnamomum, Cassia, Swictenia Mahagoni , Gyrophora pnstulata , Roccclla tinctojia, Lecanora pareUa^ tartarea, Cojfea arabica, Ficus Cavica, Garciriia Cambogia, Amygdalus conwitmis, Laurtis Cam- j>hora, Capparis spinosa, Olea europaea, Castanea vesca, Ceratonin Siliqua, J^anilla aromatica und planisiliqua , Cnrcnma longa; Acacia arabica, vera, tortilis, Seyaly Astragalus vertis, Zingiber ofjlcinnle, Alpinia Cardamo- wim^ Amoimmi Cardamomum, Bixa Orellanay Gossy- piiim herbaceiim. religiosmn, ISicoiiana Tuhacum, riistica, Glycyrrhiza glabra, tinctoria, Indigqfera fincforia, Anily liubia tinclorum, Phoenix daciylifera, Cocos nucifera, Sagiis farinifera, Cycas circinalis, Aloe soecotrina^ vul- 120 garis, S'inapis alba, nigra. Die Verf. schllesscn hiermit dies Werk, selbst gestehend, dass noch manche inleres- sante Handelspflanze gleichfalls der Aufnahme werlh ge- wesen w äre, sie wollen aber in Ergänzungsheften das Feh- lende nachliefern, sobald nur der Wunsch dazu öffentlich ausgesprochen wird. Naturgeschichte der Säulchen -Flechten; oder mono- graphischer Abschluss über die Flechten-Gattung Cenomyce Acharii. Von Friedrich Wilhelm Wall- roth. Naumburg. 1829. 8vo. YI. u. 198 S. In drei Bücher iheilt der Verf. sein W^erk über die sogenannten Säulchenflechfen, deren erstes das Geschicht- liche dieser Flechten enthält nebst dem Allgemeinen über ihren Namen und Gattungsbegriff, auch von dem Nutzen derselben handelt. Das zweite Buch: Phytologie der Säul- chenflechlen betrachtet nun die einzelnen wichtigen Organe oder Theile dieser Gewächse und deren vorkommende Veränderungen, nämlich das Lager {blastcma)^ das Lager- säulchen {stelidium) und das Fruchtgehäuse {cymatiiim). Endlich im dritten Buch findet sich die systematische Auf- Stellung und Elntheilung der Säulchenflechlen, welche der Verf. zur Gattung Paiellarla rechnet und die sechste Tribus dieser Gattung PnteUariae steliphorae daraus bil- det. Die zahlreichen Formen dieser früher als Cladania., Baeoinyces, Cenomyce und Capitularia wolilbekannten und gefürchtelen Galtung bringt er unter vier Arten: Patellaria fusca, foliacea, coccinea und sangainea. Der gelehrte Verf. wird durch seine Termini diesem Formen- kreise der Flechten wenig neue Freunde zuführen, noch scheint er uns das Studium durch dieselben zu erleich- tern; eine möglichste Vereinfachung der Kunstausdrücke ist gewiss höchst wünschenswerlh, die Ausbildung dersel- 121 bcn aber für eine jede natürliche Familie ganz ver- werflich. Über die Aufstellung dieser Säulchenflechlen, so wie über die dargeslelHen Veränderungen ihrer Formen nach verschiedener Entwickelung und unter verschiedenen Einflüssen zu urtheilen überlassen v/ir den Kundigem so wie denen, welche die vortreffliche und höchst inslructive Sammlung des Verf's., (welche Referent sah) vergleichen können und die Naturbeobachtung nicht vernachlässigt haben. iÜber Wärme -Entwickelung in der lebenden Pflanze. Ein Vortrag, gehalten zu Wien am 18. September 1832 in der Versammlung deutscher Naturforscher und Ärzte von H. R. Goeppert etc. Wien 1832. 8vo. 26 S. Es knüpfen sich die hier mitgelheilien Beobachtun- gen über die Wärme -Entwickelung der lebenden Pflanze an das im Jahre 1830 erschienene Werk desselben Verf's. ,,Über die Wärme -Entwickelung in den Gewächsen und die Erscheinungen beim Gefrieren derselben." Der Verf. zeigt hier wie keimende Saamen die Fähigkeit besitzen eine Temperatur zu entwickeln, welche unabhängig und höher als die der umgebenden Luft ist, welche aber nur ; dann merkbar wird, wenn man eine Menge solcher kei- menden Saamen zusammenhäuft, sie mit schlechten Wärme- I leitern umglebt imd die Kugel eines Thermometers zwi- ! sehen sie bringt. Versuche wurden angestellt mit dem i Saamen von Waizen, Hafer, Mais, Erbsen, Hanf, TriJolUim \repens, Brassica Napiis, Spergula arvensis und Carum \ Carvi , auch Gegenversuche mit gepulverten und getödte- I len Saamen gemacht um zu zeigen, dass kein rein cheml- scher Process bei diesem Keimen die Ursache der Wärme- enlwlckelung sei. Auch Knöllchen (wie vou Alliiim sali- ^22 , I iHim, Lilium tigrinmn und kleine Kartoffeln) gaben beim Wachsen zasammengehäuft eine messbare höhere Tem- peratur als die sie umgebende Luft. Ferner stellte der Verf. Versuche mit schon wachsenden Pflanzen an, in- dem er auch eine Quantität derselben dicht zusammen- brachte, sie umhüllte und dazwischen das Thermometer steckte. Damit auch hier nicht eingewendet werden konnte, dass ein eintretender Gährungsprocess an der höhern Tem- peratur Schuld sei, so wurde die Bedingung gestellt, dass die zu den Versuchen benutzten Pflanzen freudig fortwachsen musslen. Hier ergab sich gleichfalls eine die Temperatur der Luft um 1 — 2 Grad übertreffende Wärme. Dieselben Pflanzen wurden ferner während verschiedener Perioden ihres Wachsihums untersucht und gaben immer eine höhere Temperatur als die Atmosphäre. Endlich hat der Verf. auch die schon so viel besprochene Wärme -Erzeugung in der Spadix der Aroideen, namentlich bei Arum Dracun- culus beobachtet, der Ilauptsitz aller Wärme-Entwickelung zeigt sich hier in den Staubbeuteln, ja die Staubgefässe bleiben abgeschnitten länger warm als alle übrigen Theile. Die wärmste Blüthe war an den Staubbeuteln 27** bei 13® der Atmosphäre. Der Verf. zieht aus seinen Untersuchun- gen den Schluss, dass sich in allen Perioden des Pflanzen- lebens freie, selbst für unsere wärmemessenden Instru- mente bemerkbare Wärme entbindet und dass sich die Pflanzen auch hierdurch als belebte Wesen der hohem Reihe der Organisationen den Thieren anschliessen, die auf ihren niedrigsten Stufen eine überraschende Ähnlich- keit hinsichtlich dieses physiologischen Vorganges zeigen. Lehrbuch clor Botanik van C A. Agardh etc. Zweite ^n Abtheiliing. Biologie. Greifswald 1832. Verlag von Kocih Auch unter dem Titel: 123 Allgemeine 'Biologie der Pflanzen von C. A. Agardli etc. Mit einer Vorrede von C. F. Hornschuch etc. Aus dem Schwedischen übersetzt von F. C. H. Creplin etc. Mit einer Kupfertafel. Greifswald 1832. 8vo. YI. u. 479 S. Für die Miltheilung dieses Werks des schwedischen Algologen sind wir unsern Landsleiilen; Vorredner nnd Übersetzer sehr dankbar. Wenn es gleich Vieles cnthäU, was nicht mit den Ansichten anderer übereinstimmt, so müssen wir doch gestehen, dass alle Ansichten darin mit vieler Consequenz durchgeführt sind, und dass der Verf. sich bemüht hat möglichst einfache Gesetze zur Erklärung ) Ider Erscheinungen im Pflanzenleben aufzustellen. Eine ausführliche Beurthellung würde nur in einem neuen Werke geliefert werden können, sie liegt ausser den Grenzen dieser Blätter, welche eigentlich nur zur Anzeige bestimmt sind, um die Aufmerksamkeit der Leser auf die mannig- faltigen Erscheinungen in der botanischen Literatur zu lenken. Dass wir von diesem Buche wünschen müssen, ilass es von allen denen, welche sich dem physiologischen Thell der Pflanzenwissenschaft wifimen, sludirt werden möge, sei es auch nur zur Widerlegung, mag andeuten, [lass es elgenthümllche Ansichten enthalte, welche alle Beachtung verdienen. Da jetzt auch von einem andern würdigen Botaniker ein ähnliches Werk erschienen ist, wir meinen De Candolle physiologie vegetah, so wird juch eine Verglelchung der Verschiedenheiten interessante Resultate liefern. Für alle diejenigen, welche sich dem nähern Studium solcher Werke ergeben wollen, würde eine beständige Angabe der Quellen, welche benutzt wurden, welche, wir aber meist, wie auch im vorliegenden VN'erke, nur theilwelse finden, höchst angenehm und wich- :ig sein, Dass übrigens noch Manches hätte benutzt wer- 124 den können, erinnern wir, können aber darüber keinen 'J\'idel aussprechen, da wir nur zu gut wissen, wie schwer CS sei, nicht bloss der täglich sich mehrenden LitLeralur zu folgen, sondern vielmehr noch die schon vorhandene zu gewältigen. Die Übersetzung liest sich wie deutsches Original und wird zur weitern Verbreitung dieses interes- santen Werks, welches auch vom Verleger anständig aus- gestaltet ist, das Ihrige beilragen und empfehlen wir sie allen Freunden der Wissenschaft. Flora medica oder Abbildimg der officinellen Pflanzen. Neue ganz umgearbeitete Auflage, herausgegeben von David Dietrich. I. Heft. Jena 1831. kl. Fol. Das erste Heft enthält einen nur zwei Seiten lanc gen Text zu 10 Tafeln Abbildungen. Dass dieser Text bei seiner Kürze auch noch sehr miltelmässig ist muss man bedauern. Auch die Abbildungen sind nicht sehr gut. Beim Papnver sommferum heissen die Slaubbeulel in der Beschreibung blassgelb, sind aber auf dem Bilde blau- lich, von dem Saamen dieser Pflanze heisst es er sei schwarzgrau. Die Angabe der von den Pflanaen entnom- menen Arzneimittel ist sehr kurz und oft unrichtig. So heisst es bei Colchicum autumnale nur: „In den Apothe- ken wird Colchici Radix zu dem Lichtblumenhonig {Oxy- mel Colchici) gebraucht." Bei Papaver somniferum: „In den Apotheken führt man Papaveris herba, capita, se- men, Opium" Bei Garcinia Cambogia: „Dieser Baum 3 soll das unter dem Namen bekannte Gummi Gutta lie-) fern, welcher als ein Harz aus dem Stamme ausschwitzt.'* ) ^\\ Verzeichniss der Schriftsteller, deren Werke oder Abhandlungen angezeigt sind. Agardh 67. 12-2. 3. ßenedict 4, Berg 112. ßertero 6, Besser v. 112. Carpcnter 31. 31emsou 4, oonwell 2. :orda 101. Cotta C. Bernh. 115. )replin 123. 3arlmgton 4. 12. 3ierbach 92. Dietrich Alb. S6, 8. 9. Dietrich David 124. Pries 63. Fritzsche 93. Goeppert 121 = Hess 84. Hornschuch 123j Jablouski 113, Jaeger 51, Jung 79. Lcaveuworth 50. Lehmann 78. Lessing 80. 1. Lincoln 1. Link 86. Aichwald 62. 5kart 76. ingelmann 96. Masson 49. Meyer C. A. 57, Mohl 108. 126 Nees V. Esenbeck C G. 82. Silliman 2. Nees V. Esenbeck Th. Fr. L. 85. Sprengel C. 87. Reichenbacli 87. Ruschenberger 6. 14. Thiele 91. Thomas 13. Sagra de la 53. Schlotheim v. 117. Schmidlin 87. Schmidt C P. 114. Schmidt J. A. F. 76. Schrader 93. Schultz C. H. 99. Wallroth 120. Willdeuow 86. Wimmer 80. AVitham 3. Zenker 117. 9, LiTinaea ^ZT. JjinnaeccJUr. ^3. ^J .iJ. f*homif:s-o Jei. i.cL ChamiihV M. EJirenhrifiafm. an/junt A.Chatn\t,so .U. C.T.Srh-nid Tl. trmnqulan &nlrnalA. CFSckirMUth. VERSiVi Or iL; r//. ur. ^- j^^y *^=^< Ijatitana / rnmaraj tiliaifcUcL w 1j: / fallierras j trifolia Tar. 0|0 Ihtdelia lifif,icidte D. JJipte-rocalyx liirtu« . i. Ckamt^aü ctcl . C.F.ScIamJt htk . ,„ nr. / *»■ <» « ¥=^'^^- ^^mtmtt^ '<\ Iqnntjjs jVl/(riui hl: m. CFSchnidlUtl. OFTHE ilVERSlTV Of lu..> ^K 7.V. ^ y^&ma/^/a v^//fi^r/ t yl/^ c- ■^iasAi^-»^^ ^ ^^r^r/zi^r ^/i^^^//??/ ^ylu ypi' i^fc/t/ elel'. CESokm<,//yft6/f. /Luöin' ji tu.. \n«ea.'f^. I;A'I >\.; , ^.^IfMUl > % \ J r 'Vk? Pa/f/porfZig' H^gJitii KI . (,V:.s.-/, ,A/. TJ-.'Ä/^mYy/^ /eiSi,. Lui^t^xea /jff. :ki 7'Wj/. .J ß. Frr/'/ri^ia c/y>efffrr /yr^fj^. I'uj H V ,f;iVLRSlTY0'flLLi^0\S Tai^rm. ,;' |\ D/^/Z/a/.'./ /^V/./^/zz/v///.' /if/in/r^a IV/- Di lll£ 'jrayciisrn- cf luii.oi^ lil /jf/inreea />5T ^ dr ^^ r'M \ \ .d m W '^L/. ^r ^ 1 A/ f ' ,J' jOinfin i lüa -/■hOOO W I iiilifilMili^ mmM UBRARY OF TH£ UNlvtKSiTY ÖF iLur^ülb