MASTER
NEGATIVE
NUMBER
00-253.6
wr^^mf^mmmmimmmmimffrfifmfmim^^
MICROFILMED 2003
THE CLASSICS LIBRARY
UNIVERSITY OF ILLINOIS
AT URBANA-CHAMPAIGN
URBANA,IL 61801
AS PART OF THE
DITTENBERGER-VAHLEN
CIC 6 PRESERVATION GRANT
PROJECT
Funded by the
National Endowment for the
Humanltles
Reproduction may not be made without
permission from The Classics Library,
University of lllinois at Urbana-Champaign.
■ ■■---'■■tiiiiilrtllf.iil -1 .
COPYRIGHT STATEMENT
The copyright law of the United States (Title 17, United States Code) governs the making of the photocopies or other reproductions of copyrighted material including foreign works under certain conditions. In addition, the United States extends protection to foreign works by means of various international conventions, bilateral agreements, and proclamations.
Under certain conditions specified in the law, libraries and archives are authorized to furnish a photocopy or other reproduction. One of these specified conditions is that the photocopy or reproduction is not to be "used for any purpose other than private study, scholarship, or research." If a user makes a request for purposes in excess of "fair use," that use may be liable for copyright infringement.
The institution reserves the right to refuse to accept a copy order if, In its judgment, fulfillment of the order would involve violation of the copyright law.
AUTHOR: Nordenstam, Engelbert
TITLE: Studia syntactica I. syntaxis infinitivi Plotiniana
PLACE: Upsaliae
DATE: 1893
BIBLIOGRAPHIC RECORD TARGET
The Classics Library University of iliinois at Urbana-Champaign
CIC 6 / NEH Dittenberger-Vahlen Microfilming Project Storage Number : OQjz^S^Ls-^
Nordens tam , Engelber t .
Studia syntactica n I p syntaxis infinitivi Plotinieuia / scripsit E. Nordenstam. Upsaliae : Almquist et Wilcsell, 1893. 81 p. ; 23 cm.
1 . Plotinus - Lemguage . 2 . Greek language - Syntauc . I . Title .
Language: Latin.
Note(s) : Includes bibliographical references.
OCLC: 24326717
Technical IVIicrofilm Data
Microfilmed by
Preservation Resources
Bethlehem, PA
On behalf of
The Classics Library
University of lllinois at Urbana-Champaign
Urbana, IL
Film Size: 35mm microfiim
Reduction Ratio: __!_LL1^
Image Placement: lA @> IB IIB
Date filming began: 12- ^O -03
Camera operator: j^ C nA z-^
J^
.^.'
s^
^03
>
Ul
o
3 3
2.0 mm
o o
3 3
cn
p.^ni5FI?|^|?|-
If^ II N>
O^
:" g
*BCDEFGHIJKLMNOPQRSTUVWX¥Z abcdefgh.|klmnopqrstuvwxyzl234567890
ABCDEFGHIJKLMNOPQRSTUVWXYZ abcdefghijklmnopqrstuvwxyz 1234567890
ABCDEFGHIJKLMNOPQRSTUVWXYZ
abcdefghijklmnopqrstuvwxyz
1234567890
ABCDEFGHIJKLMNOPQRSTUVWXYZ abcdefghijklmnopqrstuvwxyz 2.5 mm 1234567890
A
'"^.
'c.-^ ^^^
C^
^
fe
fc>
&
m
H
o o
-o m -o OLl"o
m
o
m
-'Vn*
•'■-t--:"f;- 'v
m-
• ■^..•.'"'^vjy--' • V
.•.^^^.^«.•^•V5-^» - . . ;•
, ^ ■< r T -
:-4 '
•;>".
' -* ' '"^ '
&^.'
.■:..^i
^^*.-^
^PTr-
/hx^c^
<*--l,,'^£-^
^V^
■'a.. ■f.;^--;; '-V .^'"••Tf';v-- -^t :■>■■» -^" ~ \-. .'••■•, *.-\ ' i/f^-, . -. ' - ■^'-, ■•^< i •<■■-• ■•-■■ «--<-■;•**'-•■ -^ , :■ ,• vr"-.:- c 3^ --.■- -v . -V
?■ «^:-'^ • ^■■'i::: ---?•.-.•.-•■.■" ■^ ■ T>. ... . -^. >•»• •: '■ii.-'- •» ~ ~
mMA SYNTAGTICA^'^
ISS;,: SYNTAXIS INFINITIVI PLOTINIANA
'«'IV.-,^ ■■^> ;.■:■:■'■»
'T» •.'-■■ 1- ." -
.% - .•
*^-
■-r,' ',
m-:
.,-V'^: ^ T ■■
COMMENTATIO ACADEMICA
!^:^'i
^••■^:'^K .
■ *■ .■'l* . ■'t' •' -.••
^-r«
••\ 1 1
SCKIPSIT
■'^•J^>j
m-
•::^r •■
■ ■■«3 .-fl^-2-1-. --.... •■
E. NORbENsVAM
v^
- -- •- -.-v.-.-y''
.'i> .
->=i=:-
■ ^*:'-^ •■ ■•..'•^ ■■■■ ■■i
■; ..,•(
■ • ■ 'd
••.1 .• '^
'■v-.-v ■
gs^i^.^
■'• '-■■'^iA^ '■■'■■
'4,-.
UPSALI.E MDCCCXCIII
TYPIS DESCRIPSERUNt ALMQVIST ET WIKSELL
-. ■■ ■ --?: " '. '. '■.„■-- :■■"■■:■ '- ■■■''>.^':^'<^^Sb*^:-'. ' :..'■■
'■■■'■ ■ vf ■i^ifei^ '-'^: -;
.>•■■. '.• . A<v.^.S-^7 ■-.■
-' :■ '.$ ^ - ' • -/
■-&-
^ ;y;v^^i^;f,':?yy^^
|:'7&^?1
^^ ^^%.J^s^^^^^^
■--''''d^- '^?']^-^
^^^WM^ COMMENTATIO ACADEMICA
-^ ■;-' ■■-.■;■• -**■■.- -ji^,
- -■ ■.it::,'^.*, :,.-:»,;, -^ ■■■:■■ x' . - , . V^i.- ■-■. ■.,■■■ -^ ;^^-^ r^> v.vr^*v;^i.^ •■
■■ ■;■ ■sbI#*^>v ■
KL*r:. ■■^W^^^-4^-'' ■■■-■■■
^^"^:^-^ ■■-:.■ ■■:
■■^..,
E. NORDENS^AM^
-■ ■ V^.*fi ,Mi
- '■ :-55
■:^'r"'.^^
•-■?■■> , ^ '■
■vv >
-;w. - ^.. - v^.::^:'
^.^■^^^^'-^■v^.:^'::- ■
■^ :^;--N^.-',> .-^^■.^■^ V ■• ■ .;.{
'>?'
^^^ >.:.. ^?:.%V, . ,..
■ r: ■iK.r .'■---^^ ,<-•■# ,:, "-^■^r^Kel^r- '^^--^i^:
*■• ; ■ ::;^:vv. '^ ■ .<;' .•■, ,
. -.yr: "■■'•:?. :'■ ' :- :.-.:d . rf ■ - "»...' • ..--.. '«1
■•.'V 'V'
■ r-^^i-- -: . ■ ^ ';*: -»..■*,. ■f^? , ■'•■ • >:
'^■%..i:^ ■--.■i:. • ' --^r^ ^t|1^:^T' ■•■ : -^^^ ^ : ^^■^■' •:: ^^:^-^-fm. "■
^iP"^^"^ ';!>' "^^^'^•^^^^(^r -^:^ ■' ''••-• --'^v^:^' ■ ■ ' V^^iai^- ^' .-- w^' ■■■■■• fe'?^- *,.■.•■■•".. '^^.^^ ^i*;^?»;..:^.-..''"' V ■ • '•. ■^^^^^■•v •'- ■ •"'»
.■.idteir-'^- -. r^'-.>^ i^-
-■'■'-'**■. '•'-•-
>,?5'
v*« ;v- - UI^SiiLIJ: MDCCCJXCIII
''?^'.-;ij''- ■'■''
,. . ^^ :'-S^:S<^.. TWS OESC^IRSSRUM;t.AIdfQVIST ET ,WIKSEU.
■'j'Tf\ " 'Y^t,'' *v , — ' ' *. - ■•' ^^ ''■ V.*^/ ■'*■,' ^*. *• ' • -•■' ^' z'-
■ ■fe^^,:x-:^ ^;^'' ■ ^' '^- - ■" ^^^^' -^ ^- *• -' '
• ^:«-u
• , ;; •>. .,4!»
w.. » .^ :-
■-: "X
;v-' ^w?',..^>;:.,7'v ";■■'-.• ?^::
.. -/. ^v ■■'.'r -. •^.•^'V'''i •• •-. '•":-'•/■>-•.
*. -■>t.:-.'-v - ' ■ : .v'^''''^- ■4« j' ■- ■''■/■'■^■■'
iVv'>:^'>^''
■*■- .*•'*»:•
.; ' ..■'■'- '
j|> -i' \^f-^^"i^^m^y0^
T
■ '■■^ ■A- ,^:'
. &
/-'
■y;^, .?:;;■ ■Vi\v--->,.
STUDIA SYNTACTICA
I.
SYNTAXIS INFINITIVI PLOTINIANA
COMMENTATIO ACADEMICA
SCBIFSIT
E. NORDENSTAM
->=*=
UPSALI^ MDCCCXOm
TYPIS DESCRIPSERUNT ALMQVIST ET WIKSELL
/iAs^ I itaari iiiiiiiiiiiiiirViiiiiftiiiYiiiiiiM ■niiii TaJM 'il •''■'—'"* -^hVi «^■fi-Mi'ii"i-^ II ' - -^■*^------ *■
^■7- .-■■;■>■■ *i(^i?«: "^T'Y^v;i^:^^>''-™ ' ' -. ■•.■■.■}
Oyntaxi graecse ut operam diu dederint viri doctissimi, nec ^uae ii protulerunt, despicienda sint, tamen non est negan- •diun eos, qui in hac re versati sunt, in ea tantum dicendi <;onsuetudine perscrutanda, qua usi sunt scriptores clas- sici, qui vocantur, atque in communi eorum verba con- jungendi ratione exquirenda maxime occupatos esse. Quo factum est, ut quamquam jamdiu intelligitur, quantam ope- ram perdiderint ii, qui philosophorum disciplinas secuti id tantum quaesiverunt, quomodo cogitandi leges formaeque animo innatae lingua et verbis exprimerentur, tamen his proximis demum annis viri docti studerent, ut in syntaxi scribenda exponerent, quomodo verba verborumque formae ad sermonem formandum variis modis per tempora usurpata essent. Cujus generis syntaxis, quam recte historicam vo- •camus, ut perficiatur, necesse est singulorum scriptorum omnium temporum dicendi genus et consuetudinem diligen- ter perscrutari; neque enim nisi hoc modo apparebit, quo- modo in re syntactica lingua creverit et mutata sit. Quod Tia et ratione egregie instituit, ut alios eosque praestantis- simos omittam, Schanz, quo auctore viri doctissimi accura- tiore historica ratione adhibita singulas syntaxis partes in libris illis, qui communi inscriptione vocantur Beitrdge zur historischen Syntax der griechischen Sprache, tractant. Hi sh antiquissimis temporibus usque ad Aristotelem proce- ■dunt. Neque ab iis maxime ad hoc opusculum scribendum me adductum esse nego.
E. Nordenstam, Studia Syntactica. 1
Duae autem viae scriptores, eo modo, quo nuper dixi, perscrutandi esse videntur, altera, quam ingressus est Schanz, si singulas res syntacticas per plures scriptores persequi- mur, altera, qua in hac commentatione usus sum, si unum auctorem pluribus ex partibus perlustramus. Illa efficit, ut gravissimos locos syntaxis summatim cognoscere et facilius animo percurrere possimus. Haec autem quuni ad syn- taxin historicam aliquid affert, tum ad auctoris, de quo agi- tur, dicendi genus magis cognoscendum fortasse nonnihil valet.
Ab eo, qui hujusmodi labori se dedit, jure poscitur, ut totum exemplorum numerum accuratissime colligat; neque enim alio modo fieri potest, ut singuli auctores et diversa dicendi genera inter se comparari possint. Quam- obrem et ego in hac mea commentatione onania exempla, quae ad quemque locum pertinuerunt, attuli, iis tamen ex- ceptis locis, ubi nuUius momenti esse singula affeiTe aper- tum erat. (Sed quum tantum exemplorum numerum coa- cervaverim, omnia exscribere, quod fecerunt recentiores quidam, qui de rebus talibus egerunt, aptum mihi non vi- sum est.)
In Plotini sermonis usu cum ahorum dicendi genere comparando maxime intererat eos adhibere, qui sermonis ratione ei proxime accedunt. At hic monendum est, post Platonem nullos fere scriptores singulos exploratos esse. Quare, ut credendum esset, si scriptorem nostrum cum Ari- stotele comparavissemus, id magno emolumento futurum esse, tamen per temporum augustias non hcuit cum scriptore illo Plotinum conferre. Si per res licuerit studia syntactica, quae nunc in Plotinum institui, pergere, plures scriptores perlustrare mihi curse erit.
At hic commonendum videtur, non sperari posse, fore ut multae novse res hujusmodi quaestione, in qua agatur de scriptore posterioris aetatis, proferantur. Nam posteri- orum sermo magis ad certam consuetudinem pervenit ma- gisque quasi confirmata est quam antiquissimorum sermonis usus, ubi verborum formarumque usu variante saepius ali-
3
quid novi occurrit. Sed quum omnes scriptores omneque dicendi genus aliquid proprii habeat, commentatioque mea in auctore cognoscendo versetur, quem adhuc pauci tantum tractaverunt, me hoc opusculo aliquid ad syntaxin graecam profecisse crediderim, quod tamen pro rei magnitudine exi- guum esse minime ignoro.
Enneades Plotini, quas nunc ex parte tractandas sus- cepi, e 54 libris constant, qui in sex partes, quarum quseque novem libros continet (unde nomen ductum), partiti sunt. Conscriptae sunt intra annos 252 — 269 p. C. n. Quae quum non longius tempus amplectantur, non erat credendum eas inter se sermonis usu multum differre. Quamobrem non aptum mihi visum est singulas Enneades inter se compa- rare, quo modo, ut alia omittam, dialogi Platonis a viris doctis coUati sunt. Ac re vera dicendi genere haud dissi- miles sunt; quod differt, rerum dissimilitudini tribuen- dum est.
Plotinus nulla sermonis elegantia excellit. Arte rhe- torica numquam eruditus, rei tantum intentus in forma di- cendi minimam curam posuit. Scripta ejus correcta edidit Porphyrius, discipulus ejus et amicus, cujus ab editione originem ducunt codices manuscripti, qui nunc exstant. (Quod contendit Creuzerus, vestigia editionis Eustochii in codicibus exstare, non satis comprobatum mihi videtur.) Quam Porphyrii retractationem latius patuisse, non est cre- dibile. Nam leviter etiam aspicientibus apparet, quantum inter se differant eorum scripta, nec dubitandum est, quin veram Plotini indolem et ingenium in Enneadibus nostris perspicere possimus.
Plotini dicendi generis proprium est, quod varietate caret nec satis accuratum est. Certa artis vocabula et eadem verba saepe redeuntia similitudinem efficiunt. Paucis tan- tum locis vi orationis excellit ^ Exigua verborum copia
' Ut IV. 8. 1, ubi de exstasi agitur.
.u. ^
'yHRJW\^'?'iW^'"~™.''*^' '■*'•* '-'iM*?'*'**'^?!?"^ I h-J :-■
utitur, quod apparet, ut hoc afferam, si numerum verborum, a quibus pendet accusativus cum infinitivo, cum eorum mul- titudine conferimus, quae apud alios, ut Thucydidem, hanc constructionem regunt. Ellipsin saepe habet; omittit qui- dem saepe verbum post coats. (Etiam post tva saepe verbum deest.) Hsec et similia sunt formam dicendi negligentis. Sed laudandus etiam est, quod simplex est et rectus ; in re, de qua agitur, semper hserens, lumina et insignia orationis spemit. In scriptis Plotini mores et ingenium ipsius apparent. Sin- cerus est et verus, gravissimis rebus, quas tractat, totum se dedens.
Index librorum, quos in commentatione meascribenda adii et saepius laudavi:
Editiones Enneadum Plotini:
FBmERicus Creuzek nAQTINOT "AnANTA. Plotini bpera omnia Porphyrii Vita Plotini cum Marsilii Ficini com- mentariis et ejusdem interpretatione castigata cet. Oxonii 1835. I— III. (Cheuzer.)
H. F. M0LLER Plotini Enneades recensuit. Antecedunt Porphyrius, Eunapius, Suidas, Eudocia de vita Plotini. Vo- lumen primum. Berolini 1878. Vol. secundum. Berolini 1880. (HFM.) In exemplis afferendis hac editione usus sum.
RiCARDUS VoLKMANN Plotiui Enncades Praemisso de vita Plotini deque ordine librorum ejus libeUo ed. Vol. I. Lip- siae 1883. Vol. II. Lipsiae 1884. (Volkmann.)
H. F. Muller Die Enneaden des Plotin iibersetzt. Vor- angeht die Lebensbeschreibung des Plotin von Porphyrius Erster Band. Berlin 1878. Zweiter Band. Berlin 1880.
G. Behrendt Uber den Gebrauch des Infinitivs mit Artikel bei Thucydides. Berlin 1886. (Behkendt.)
F. Birklein Entwickelungsgeschichte des substantivirten Infinitivs. Wiirzburg 1888 (Bd. I h. 7 e Schanz Beitrage).
(BlKKLEIN.)
6
M. Fellmann De o)? (oaTe particulis earumque apud Tragicos graecorum poetas vi et usu. Vratislaviae 1883. (Fellmann.)
W. W. GooDwiN Syntax of the moods and tenses of the Greek verb. London 1889. (Goodwin.)
L. GKtJNENWALD Der freie formelhafte Infinitiv der Li- mitation im Griechischen. Wiirzburg 1885 (Bd. 11 h. 3 ex Schape Beitrage. (Gbunenwald.)
A. HallsteOm Studia Pindarica. Upsala 1877. (Hall- stbOm.)
M. Hebold De infinitivi syntaxi Euripidea. Halle 1881. (Hebold.)
L. Heilmann De infinitivi syntaxi Herodotea. Giessen 1879. (Heilmann.)
E. HuBNER Grundriss zu Vorlesungen iiber die grie- chische Syntax. Berlin 1883.
E. G. W. Hewlett On the articular infinitive by Po- lybius. Am. Journal of Philol. Vol. XL Baltimore 1890. (Hewlett.)
J. JoLLY Geschichte des Lifinitivs im Indogermanischen. Munchen 1873. (Jolly.)
A. Kjiah De infinitivo Sophocleo. Halle 1888. (Kbah.)
R. KlJHNEE Ausfiihrliche Grammatik der griech. Sprache. Hannover 1870. (KtiHNEE.)
E. Lofstedt Grekisk Grammatik. Stockholm 1873. (Lofstedt.)
G. Michaelis De infinitivi usu Thucydideo. Halle 1886.
(MlCH.)
J. Paulsson Lidex Hesiodeus. Lund 1890. (Paulsson.)
J. Stuem Geschichtliche Entwickelung der Construc- tionen mit IIPIN. Wiirzburg 1882. (Heffc. 3 e Schanz Beitrage.) (Stuem.)
0. A. TuDEEE De infinitivi sermonis Homerici ratione syntactica. Helsingfors 1876. (Tudeee.)
R. Wagner De infinitivo apud oratores atticos cum articulo conjuncto. Schwerin 1885. (Wagnee.)
V^P"0?r-]»!i*J*J?j!5«?.*'"7 ■ - ■ ■ . • •■■■:. •• ■ • ■■T^-?«r':v.-T"v---x-Jr" .
A. J. ViTEiNGA Annotationes criticae in Plotini Enne- adum Pai-tem priorem. Deventer 1876.
Ceterorum, quos laudavi, librorum inscriptiones aut plene perscriptse sunt aut perspicuo compendio signatae fa- cile agnoscuntur.
Totam infinitivi doctrinam hoc loco explicare nec consilii mei nec mearum virium est. Sed haec mihi com- memoranda videntur. Constat inter omnes paene, qui de hac re egerunt, infinitivum dativi vel locativi formam no- minis verbalis esse. In literis autem jam ab initio verbalis formae munere fungitur nec singulorum temporum formae varia ratione usurpantur. Quomodo illi duo casus in imam verbi formam coaluerint, ac quomodo ex originaria infini- tivi vi multiplex ille usus, qui exstat in literis, ortus sit, mea quidem opinione non nisi per conjecturam explicari potest. €onstat autem, plurimos infinitivi usus ad vim finalem fa- cile referri posse, quse a dativi significatione non multum abest. De singulorum usuum origine quid sentiam, singulis locis disputabo.
'^■'?izW-^W
Pars prior.
De infinitivo sine articulo posito.
I. Lifinitivus absolutus.
De infinitivo, qui absolutus vocatur, optime disseruit GrOnenwald, cui omnino assentiendum puto. Hic infini- tivus apud Plotinum raro invenitur. Quod non mirandum est. Nam quum hujus infinitivi vis- plerumque restringens sit, scriptori nostro, ut qui sit simplex rectusque nec ssepe similitudinibus utatur, non erat, cur eum infinitivum saepius poneret. Et apud Aristotelem commemorat Eucken^ hunc infinitivum in scriptis, quae in philosophia versantur, multo rariorem quam in ceteris esse. Jam ad singula transeamus.
tiiz sxTzelv bis invenitur I. 6. 1 (44. 20) et 6. 4 (48. 5),^ utrumque post adjectivum ;:*?. (Cfr Gkunenwald p. 31) (o? zbizif siKBiv semel occurrit VI. 3. 22 (309. 28), ubi ad si- militudinem appositum est. (Cfr Eucken p. 819.) ci>? sixa- oat semel legimus IV. 3. 4 (23. 1). Semel occurrit etiam oiz d6ia.i III. 6. 15 (239. 5). Praeter has usitatas locutiones infinitivus absolutus etiam adjectis aliis verbis usurpatur III. 4. 5 (204. 20) 0)? ^oxfic zi^A sksiv, IV. 4. 42 (84. 18) ci)? TTfvoc aoTo slvat. (Cfr Grunenwald p. 36.)
Infinitivum absolutum particula u)? non adjecta Plo- tinus numquam posuit.
* B. EfCKEN iiber den Gebr. der sog. abeolnten Infinitive bei Ari- stoteles Fleckeiaens Jabib. 1869 p. 817 sqq.
^y^-JM"<^^^'^'' ''''■ ■■
^ II. Infinitivus in exclamatione positus.
Infinitivus in exclamatione positus, quem usum infini- tivi cum finali ejus significatione arte cohaerere facile intel- ligitur ^ jam apud solutse orationis scriptores atticos raro iuvenitur, Apud Plotinum duo tantum exempla exstant lU. 3. 3 (195. 12) l^sTi 7ap TravTos xp.siTTov toO 7evo[j,^voo — xal [j,aXXov daofi-aaat oti ISwx^ xi [isa-' aoTO. VI. 7. 31 (403. 9) [XYj Yap av ToX|J-fjOa'. Ixsiva oia laTtv el? pdp^opov aa)[xaTCDV stipyjvat XTA.
III. Infinitivus accuratioris definitionis.
Infinitivum accuratioris definitionis eum vocamus, qui ad nomina ita accedit, ut notionem eorum velut compleat. Quo usu vis finalis infinitivi elucet. Facile enim fieri potuit» ut ad nomina, qualia sunt oovaTo?, ixavdc cet., quae signifi- catione sua quasi complemento indigerent, infinitivus pone- retur. (Cfr Goodwin p. 763.) Quae consuetudo postea latius patuit. Quo factum est, ut infinitivus accusativo respiciendi, qui vocatur, nonnumquam similis fieret. Quod mea quidem opinione apparet V. 5. 10 (191. 10) akV ooSs Tre^repaa^Jievoc slvat (sc. 6 vooc iaTt). Nam hoc exemplum huc refero, ver- sionem secutus Muelleri qui vertit: Sein Wesen ist auch nicht hegrenzt. Infinitivum sivai igitur infinitivum respici- endi habeo ac velut substantivum usurpatum. Hoc infini- tivo saepissime utitur Homerus. (Cfr Tudeeb p. 98.) Tum hic usus, quod attinet ad substantiva, paidatim decrescit. (Cfr Kkah p. 29. Hebold p. 37. Mich. p. 76.) Apud adjectiva etiam postea crebro infinitivus usurpatur.
Quod ad Plotinum attinet, observandum est substan- tiva, a quibus infinitivus pendet, cum verbo plerumque con- nexa esse, ut tota locutio verbi vim accipiat. Infinitivum cum articulo conjunctum multo crebrius post substantiva posuit scriptor noster quam nudum infinitivum. (Apud Thu-
' Cfr JoLi,Y p. 215.
10
cydidem eodem fere numero sunt). Qui quomodo inter se differant, paucis locis apparet ut IV. 8. 1 (124. 16) 'E|JL;rs- SoxX-^C Ts £i:ta)v afJLapTavooaatc vd(tov slvai tai? «{»o^ali; Trsasiv svrauda, ubi infinitivus articulo caret, quia verbum v6|j.oi; majoris momenti est. Articulo addito infinitivus magis ef- ferretur. Quibus locis infinitivus aliis verbis adjectis defi- nitur, articulus plerumque additur. Sed saepissime sine ullo discrimine articulum vel posuisse vel non posuisse Plotinus videtur.
Apud adjectiva a^toc, fi^oTO?, similia infinitivus est ac- tivi vel medii forma exceptis duobus locis I. 4. 16 (38. 30) ovoiiaCsaO-ai asioi;. V. 8. 8 (211. 13) aYaarov 6cp9-^vat.
Cetera exempla hsec sunt:
Substantivis adjunctus: aSovafxta IV. 8. 6 (131. 12) ivafxr] II. 9. 9. (144. 2) Sd^a VL 4. 7 (323. 9) dbva^iq III. 2. 17 (190. 30) 6. 18 (241. 18) IV. 3. 10 (19. 26) 4. 5 (45. 3) V. 8. 10 (214.25) sX^k IV. 8. 1 (124. 24) Hooaia VI. 8. 4. (419. 22) x-vSdvo? II. 3. 9 (95. 1) xu)Xo|i.a II. 9. 17 (156. 21) 6Sd? I. 4. 7. (32. 7) oizondf^ I. 2. 6 (18. 9) axoXij V. 3. 17 (177.5) «puatc VI. 4.1 (316. 14)x<«pa n. 9."l (134. 24) wSU IV. 3. 13 (23. 23).
Adjectivis adjunctus: a^to? IV. 3. 9 (17.33) V. 1. 7 (149. 18) aSuvaTo? I. 3. 1 (20. 22) 4. 12 (36. 12) IV. 4. 32 (74. 15) VI. 5. 8 (341. 23) ixtvaovo? IV. 3. 17 (26. 28) aoTapxY]? II. 9. 14 (151. 21) aOTs^ouato? VI. 8. 10 (427. 15) Sstvd? VI. 7. 31 (403. 13) Sixato<; 11. 4. 14 (114. 30) SovaTdc I. 4. 2 (26. 14) III. 7. 5 (249. 3) £7rt- TTjSstos m. 2. 13 (183. 26) IV. 3. 17 (26. 3) 4. 18 (62. 15) ibid. 1. 18. £Tot[i.o? VI. 7. 11 (383.24) txavd? HI. 5. 2 (209. 28) II. 1. 1 (76. 16) IV. 5. 7 (15. 29) 9. 5 (137. 5) VI. 3. 8 (294. 24) xopto? VI. 8. 1 (416. 32) 8. 4 (419. 20) xpdTtaToc IV. 3. 29 (38. 27) otd? ts I. 4. 4(28.11) V. 5. 12 (193. 25) VI. 7. 31 (402. 24) pcjSto? IV. 3. 11 (20. 28) Ts/vtxd? II. 9. 14 (150. 25).
11
IV. Infinitivus finali sensu usurpotus.
De infinitivo finali egit Goodwin § 770 — 775. Plotinus hunc infinitivum posuit apud SiSoj[JLt III. 8. 11 (276. 6) t6 jjLSV oov Ik' aoTio XyyoQ aotou tcj) vt]) Ivof-wvTt l'§a)X£v iyeiv V. 5. 8 (188. 33) Vl. '5. 5 (339. 11) 7. 25 (397. 15) XdTro IV. 4. 44 (85. 17) {JLOv/j Xst^rsTai t^ dscopia aYOTjTsoTO? sivai. xa- TaXsiTrcD I. 6. 4 (47. 22) xaTaXtTOVTac; tt^v aladrjatv xaTO) 7rspt(JLsvsiv II. 914 (151. 26) IIL 6. 5 (225. 8) nxaTaXsiTrw II. 5. 5 (122. 17) Sovafist Ss lY^^aTaXsXstrtTai slvai aaO-svsi; ti xtX. :raps^(o VI. 2. 21 (284. 14) ;raps/(ov saoTOV 6paa3-ai voTjTov. acpir]|JLt VI. 6. 1 (348. 25) oox, a'fdd-ri fofslv 7. 36 (409. 6).
Plotinus ssepe infinitivo stvat cum praedicato conjuncto finali sensu utitur, quod praeterea apud Homerum et Hero- dotum maxime usu venit. Apud scriptores autem atticos rarissime invenitur.
In omnibus, quae nunc attuli, exemplis infinitivus finaLis ad verba adjectus est, quibuscum communi linguae consuetudine conjungi solet et uno vel duobus exemplis exceptis eadem et apud alios scriptores usurpata inveni. (Cfr Mich. p. 79.) Liberiore quodam modo ac consecutivo prope sensu infini- tivus ponitur hoc loco: VL 1. 7 (238. 14) aovsYevvTjasv oov a^JL^cD si aoTcbv aXXo stvat St;rXaatov xat '^{j-tao xtX. Cfr ad haec Heilmann p. 47. ^
V. Infinitivus post HPIN particulam jyositus.
De rptv particula cum infinitivo vel finitis modis con- juncta copiosissime disseruit Stuem, cui quum omnino assen- tiendum putem, non est, cur de initiis hujus infinitivi usus hoc loco amplius disputem.
* Hic commemorandus est locus, qui eat III. 2. 15 (186. 8J t\ oov xal t6 ajiofl-avelv xtX. Post verbum «avTeX-rjt;! codd. manuscripti habent tots ei? ooTspov ndXtv "rj^ovTOS siraYOVtoaoS-a'., qusB verba delevit HFM. Mihi maxime placet conjectura Kiechhoffi a Volkjianno re- cepta, qui scribit outcots pro tots. Nam verba illa, ut quse antecedens navTeX*f^; explicent, defendi posse videntor.
\.
12
Apud scriptores atticos infinitivum tum post ;rptv usur- pari, quum affirmativa sententia praecedit, post negativam autem sententiam tum tantum poni constat, quum id, quod sententia primaria enuntiatum est, particula :rpiv cum infini- tivo adjecta tempore definitur. (Cfr Stubm p. 149.) Quod infinitivo exprimitur, his locis non factum velut sui juris enuntiatur, sed ad sententiam primariam, quacum arte co- liaeret, definiendam tantum valet. Plotinus sex modo locis infinitivo post sententiam negativam usus est. Quos locos singulos tractemus.
Minimam difficultatem preebet III. 6. 2 (221. 13) oi)7c '/XXirj YjV (sc. ri 'j^uyjfj) TTf-lv ooto) [j,vY](j.ovsi)£tv xal oatspov ot= [j.v/]|j.ov£6si; Apparet enuntiatum negativum re vera affirma- tivam vim habere ac sententiam hanc esse 'J>oy7] aXXif] TjV xtX. Sermonis ornandi causa enuntiatum in negativae interrogatio- nis formam scriptor convertit. Ad quse conferas Platonis Phaed. 72 e, quem locum laudat Sturm p. 126. Ejusdem generis sunt, quae leguntur III. 7. 9 (256. 27) 8ta Tt 5s oux. ioTat (sc. 6 yfidvoi;) :cfjiv xal ^u/''!^ "^V {J-sTpooaav slvat; et VI. 1. 19 (251. 20) aoTo t6 sv Yevoixsvov Trfiiv xai X'j:nf]v Tiotfjaai — oi) xaO-oc eaTt too si? ov, otov t6 axotiaat; et his locis sen- tentiam interrogativam in affirmativam mutari posse facile intelligitur.
Transeamus ad IV. 2. 1 (5. 27), ouaia ts saTt — oo :rpoT£pov TOOTo rcaayooaa, rpiv awfj-aatv saoT7]v Soovat. Verba Z(jh — Soovat hoc loco ad TTfjOTspov, quod in primaria sen- tentia est, relata et cum illo arte cohserentia ad ea, quae antecedunt, tempore definienda tantum valent. Adverbii igitur loco adduntur hsec verba; nec fieri potest, ut ^rptv cum infinitivo conjunctione scog cum verbo finito, quse ean- dem vim habet quam jrptv cum verbo finito, hoc loco mu- temus, Locos huic similes invenit Stukm apud Antiphontem 5. 25 (p. 110) apud Platonem (Symp. 189 a p. 127). Eodem modo res se habet II. 4. 5 (107. 4) t6 Ssyotxsvov t6 (^wc zrjh Ss^aad^at rfAri oox syst ast. Nam jrf/tv S^^aoO-at non ut per se factum effertur, sed adverbii loco ad syst relatum est. Praeterea ad hunc locum animadvertamus irpiv et infi-
13
nitivum ante verbum regens posita esse, quod auctore Good- wiNo (§ 628), quum post negativam sententiam infinitivus usurpatur, saepe usu venit.
Ad explicandum difficiliora sunt, quae leguntur III. 7. 10. (257. 2) ziuozB toOt' Iotiv, oox Moxi StSaaxetv ooSs slf^r^- x^vat Tupiv sl^rsiv, v. lonv t6 TrajiaxoXooO^oiiv. Nam verba TTplv sljtsCv non adverbii tantum loco cum praecedentibus ver- bis connexa, sed potius conditionem quandam exprimere vi- dentur. Ob eamque rem conjunctivum addita av particula potius exspectaveris. (Cfr LOfstedt p. 206.) Sed observan- dum est, id, quod hoc loco infinitivo enuntiatur, non rem vere factam, sed animo tantum fictam esse. Vertendum igi- tur est : priusquam dicere 2>ossumus vel similiter. Quae quimi ita sint, infinitivum jure usurpari, docetKtiHNER p. 961 a. 5 '.
Quod ad usum temporum infinitivi attinet, infinitivum aoristi saepissime usitatum invenimus. Eodem modo res se habet et apud Platonem et apud Oratores atticos. Ce- teri scriptores classici, qui vocantur, infinitivo prsesentis sse- pius utuntur. Infinitivus perfecti apud Plotinum ut apud Thucydidem et apud Oratores prorsus deest. Ssepe occur- runt infinitivi formse slvat, Ysvsodai, iX^fl-siv qua consuetudine simUes sunt Plotinus et Plato. Tempora et modi sententia? primarise indicativus et infinitivus praesentis saepissime sunt.
Infinitivus significatione temporum a communi linguse consuetudine apud Plotinum non abhorret. Aoristi infinitivo id significatur, quod incipit vel ingreditur aut perdurationis vel iterationis nuUa ratione habita enuntiatur. Exempla afferam. II. 3. 10 (95. 34) xal ^uyif] {j.ev xal zrAv sXO-siv elq Ydvsatv Sor^ov tjxslv Tt xtX. Infinitivum sXO^siv hoc loco, quod incipit, significare in aperto est. Cui contrarium est •^xstv eadem 1., quod significat statum perdurantem, ut com- probant verba, quae sequuntur [xsYa Tt TtaO-r^Ttxov ^'yooaa. nam et ea verba rem diutius permanentem significant. Cfr in. 7. 11 (257. 28). («)C TrpoTspov Trptv t6 TrpoTspov ofi tooto Ysvvf^aat — sv zC^ 6'vTt avsTtaosTO ypdvo? oox wv aXX' — f^ao-
* In codicibua manuscriptis hic locus corraplus est. Cfr HFM.
'l
14
'/iav TjYs, ubi facile apparet, quid sit discriminis inter aori- stum infinitivi Ysvv^oat et imperfecti formae avsTraosTo et fjYS. At contra III. 8. 1 (263. 22) Tra-Covtei; Stj ttjv jtpWTTjv TTfjiv s^nxsipslv o^rooSaCstv infinitivus prsesentis quaestionem longioris cujusdam temporis spatii significat. III. 8. 10 (274. 20) Ttf/tv (SiXXov aXX-{) p.siv verbum pelv rem iteratam exprimere videtur. Nonnullis locis infinitivus praes. sub- stantivo facile redditur, ut V. 5. 9 (190. 15), ubi verba :rplv sivat recte vertuntur ante " existentiam" , quae vocatur. Sed hsec hactenus.
Verbum correlativum, cui respondet :rpiv, his locis, ubi occurrit :rpoTspov, exstat: III. 7. 8 (257. 28) et lY. 2. 1 (5. 29), quos locos supra laudavi. Prseterea III. 5. 2 (210. 9) TCplv exetv(;) TrapaT/eiv xxX., ubi verbum Trpiv cum infinitivo verbo ^potspo?, quod postea adjectum est, quasi repetitur, et V. 9. 14 (228. 5). Cfr ad haec omnia Sturm p. 122 et 141. Nullum aliud verbum correlativum ad irf/tv posuit Plotinus. At hic commemorandi videntur duo loci; alter III. 8. 1 (263. 22) de quo et antea disserui, alter V. 5. , 8 (189. 7) Kpo aTravTwv Trapwv ;rpiv xal tov voov IX^elv ubi ad verba, quae antecedunt ttjV 7rp<i)TT]v (priore loco) et TTpo aTravxwv explicanda :rpiv cum infinitivo additur.
Ad particulam Trpiv alia particula interdum accedit, quod apud Oratores haud raro, rarissime apud Platonem usu venit. Nec apud Plotinum crebro fit. Legimus III. 8. 11 (275. 19) ^plv '(obv. Aliquanto ssepius posuit Plotinus xai; xal Trptv occurrit IV. 5. 4 (93. 27). 4. 24 (63. 11). III. 7. 9 (256. 27). VI. 8. 20 (439. 12). Locis qui sequun- tur xal post zpiv nuUo significationis discrimine positum est. III. 7. 9 (256. 28). V. 3. 8 (189. 6). VI. 1. 17 (251. 21). Nam xat particulam his locis ad totam sententiam perti- nere apertum est.
ni. 6. 10 (231. 13) auTo t6 Tra^oc STdpwc Staxetadat tj TTpiv slaeXd^etv ei? auTT^v. De particula :rpiv post Tj particulam sequente, quae primum apud Xenophontem occurrit, Sturm compluribus locis disseruit (ut p. 130). Post adjectiva et adverbia comparativi forma usurpatur; sed adverbium sts-
"""'''•WWBipPfll
15
pwc quamquam non comparativi formam attamen vim com- parativam habere nemo non intelligit.
Pro particula Trpiv cum infinitivo conjuncta scriptores attici praepositionem jrpd et infinitivum addito articulo non- nullis locis posuerunt. Quod apud Demosthenem, ut qui usum infinitivi cum articulo conjuncti praecipue adamave- rit, crebro usu venit, apud Platonem autem rarius est (no- vem exempla exstant). Plotinus, quo nemo, quoad sci- mus, ssepius infinitivum cum articulo conjunctum usurpa- vit, praepositione Jtpd cum infinitivo undevicies usus est (cfr infra).
Memoratu dignissimum est, quod Plotinus :rplv tj semel posuit VI. 8. 20 (438. 22) oo oo[ipatvst, bIzoi tic av, jrpiv Tj Ysv^a^at YSYOvsvat (sc. tov dsov); Ttptv particulam cum vocabulo 7] conjunctam non nisi apud Homerum et Hesiodum inveniri, docet Sturm p. 147. Cfr quae de infini- tivo finali disserui (p. 11); nam et in illo usurpando vetu- stam consuetudinem scriptor noster recepisse videtur,
Tum eos locos, ubi verbum finitum post Trpiv particu- lam invenitur breviter attingere mihi liceat. Admodum raro Plotinus hac structura usus est. Conjunctivus adjecta av particula duobus tantum locis invenitur IV. 8. 8 (132. 27) OD Yap ^av 8 Yivsrat rspl ozi oov [xspog ^^r/f^^;, 7tva)ax(0[XEV, :rplv Sv stc oXtjv ttjv f{)oxV -^x-o et V. 9. 8 (219. 23) ta ts Yap TEXVTjTa sxst xa^^^-ov "^ loXov y) Xtdov xat Trapa tootow otko) TSTsXsarat Trptv av ri xt/yri ey-aaTTj ■^ |xsv avSptdvTa — ipYacnjTat. Quorum altero loco conjunctivum praes. post prae- sens, altero aoristi conj. post perfectum habemus. Nihil heec habent, quod a communi linguae consuetudine abhorreat. Sed haud assueto modo conjunctivus sine av particula oc- currit VL 7. 22 (394. 14) apYov ts Yap t6 xaXXo? aorou :rptv Too avadoo ^w? Xd|3T[]. Quae structura quum apud so- lutae orationis scriptores in codicibus manuscriptis rarissime inveniatur, multi editores particulam av eis locis excidisse consentiunt. Cfr Stuem p. 136 et alias. Quod et hic fa- ctum esse fortasse credendum est; nam cur av particula omissa sit, non video.
16
Indicativum post :rf>iv Plotinus numquam posuit. Cujus rei causas eruere non conabor. Sed fortasse aptmn erit commemorasse, S(o? conjunctionem cum indicativo sequente nonuUis locis inveniri, in qua eandem, quam habet parti- cula TTfjtv c. indicativo, vim inesse constat.
irpoTspov r] eadem fere sententia, quam habet zpiv, se- mel usurpavit Plotinus II. 9. 10 (146. 11) Tooup Tcp XoYtp IvTOxovTsc TTpoTcfyov t) rj[iiv (fikoi Ysvsodat.
Apud Xenophontem et Oratores raro, saepius apud Platonem jrptv adverbii instar usurpatum asservata vetustiore ejus vocabuli natura invenimus (cfr Sturm p. 140). Cujus rei unum tantum exemplum apud Plotinum annotavi II. 4. 5 (107. 2) zptv Ss adptaTOV xat t6 STspov (sc. r^\>) xat oojteo ot7ado'v.
Jam ad exempla enumeranda transeo. Quod faciens ordinem, quem secutus est Stubm, et mihi asservandum puto :
I. Infinitivus post affirmativam sententiam usurpatus.
A. Infinitivus aoristi; in sententia primaria occurrunt :
a) tempora historica:
1) indic. aor. III. 1. 6 (81. 22). III. 3. 7 (200. 19). IV. 3. 18 (27. 18). V. 5. 8 (189. 6).
2) conj. aor. IV. 4. 24 (63. 11).
3) opt. aor. av particula addita II. 8. 4 (84. 1).
4) infinit. aor. VI. 4. 5 (45. 25).
5) ind. imperf. III. 7. 11 (257. 28), 8. 11 (275, 19). IV. 4. 4 (44. 27). V. 3. 5 (161. 9), 5. 12 (193. 20), 8. 1 (203. 7). VI. 7. 16 (389. 10), 8. 20 (439. 4) bis ibid. 1. 12.
Idem av particula addita: VI. 7. 40 (413. 4).
6) particip. praes. ab optativo aoristi cum av particula conjuncto pendens I. 8. 2 (57. 31); idem a conj. aor. av particula addita pendens IV. 5. 5 (94. 30).
7) plusquamperfectum VI. 7. 40 (413. 5);
b) tempora primaria:
1) indicat. prss.: I. 1. 9 (9. 22). II. 3. 13 (97. 14) praes. mente additur. III. 1. 5 (166. 27). V. 3. 12(170.9).
17
IV. 3. 18 (26. 31). VI. 1. 7 (237. 22), 4. 1 (316. 20), 6. 13 (361. 5), 7. 6 (377. 17).
2) opt. prses. atv particula addita VI. 6. 9 (356: 32), ibid. 1. 33, ubi verbum regens mente addendum est.
3) opt. prses. VI. 7. 35 (407. 11).
4) infinit. prses. ab ind. praes. pendens: I. 3. 10 (95. 34); mente additur verb. regens. III. 7. 9 (256. 27), 9. 3 (279. 13), 6. 10 (231. 13). IV. 5. 4 (93. 27), mente additur inf. Vide HFM. V. 9. 14 (228. 7) ; idem ab optativo prses. cum av particula conjuncto pendens VI. 4. 1 (316. 22), ibid. 1. 18; idem a partic. praes. pendens.
5) particip. praes. ad indic. praes. relatum 111. 5. 2 (210. 9). VI. 7. 7 (378. 5).
6) particip. aor. ad praes. ind. relatum VI. 7. 31 (403. 14).
B. Infinitivus praesentis; in sententia primaria occur- rimt:
a) tempora historica:
1) mente additur imperfectum V. 5. 9 (190. 14).
2) participium perfecti ab imperativo aoristi pendens: ni. 8. 9 (274. 20).
b) tempora primaria:
1) ind. praes.: IV. 4. 45 (87. 18). V. 3. 8 (164. 23). VI. 2. 14 (278. 15).
2) particip. praes. ad ind. prses. relatum: V. 5. 3 (183. 26); idem ab optativo praes. av particula adjecta pen- dens II. 1. 6 (81. 14); idem ad opt. praes. relatum lU. 8. 1 (263. 22).
n. Locos, ubi exstat infinitivus post sententiam ne- gativam, sicut eos, ubi verbum finitum occurrit, separatim jam omnes tractavi.
VI. Infinitivus, qui wots et o)? particulas sequitur.
Quod ad infinitivum post wots particulam usurpatura attinet, sententiam sequens, quam in libello saepius a me
E. Nordenstam, Studia Syntactica. 2
18
laudato proposuit Stckm, structuram illam, cujus originem in literis perspicere possumus, ex infinitivo consecutivo, qui apud Homerima saepe occurrit, ortam esse credo. A verbo finito igitur, quod antecedit, infinitivus a principio pende- bat, non ut ad jrpiv, ad particulam Siazs definiendam acce- dit. (Stdrm p. 15.) Tum toate adverbium relativa vi addi- tum est. Quod putat Meiebheim (cfr Sturm p. 16), voca- bulum woTs hoc loco adverbium indefinitum esse, ob eam rem rejiciendum est, quod in carminibus Homeri, ubi initia hujus structurae perspici possunt, wate vim indefinitam num- quam habet. Simili modo refellendus est Jolly, qui (oots prsepositionem esse putat. (Jolly p. 221.) Nam prseposi- tionis instar tooTs numquam occurrit ^.
Quomodo hujus structurae usus creverit et latius pa- tuerit, explicare meum non est. Cfr de his rebus librum Fellmanni. De duobus tantum locis, quos ii, qui (oars par- ticulam cum infinitivo conjunctam tractaverunt, aut non attigerunt, aut mea quidem sententia perverse explicarunt, breviter disseram. Primum quaeritur, quomodo factum sit, ut infinitivus cum antecedente particula (ogts a verbo finito, quocum eum arte cohaerere demonstravimus, magis dis-
1 Qaam arte cum verbo regente cohsereat infinitivus, quum e lo- cis, quos apud Herodotum Stuem observavit, tum ex hoc apparet, qui mihi hujus structurae naturam investiganti apud Hesiodum oocurrit: Heaiod. Theogon. v. 829 sq.
4>(uvai 8' Ev rtas^oiv eaav 8s;v§? xe'^aX^3iv jravTOtTjv bn' istaat &8'E0(paT0v uXkozs [xlv fup (pfl^SYYOv^' wote ^Eoiot ouvte[X£v.
Quo in loco explicando vetustiores nounibil laboris frustra consump- semnt. V. Lennep in editione sua (P. III. p. 849) verbum e^Eivai post S-sotot simul audiri contendit. Sed considerantes infinitivum oovtEfiev ad verbnm finitnm <pO-eYYOVTO referri, facile intelligimus et dativum ab eodem verbo pendere posse. Sententiam igitnr latinis verbis hoc fere modo expresseris: canebant vel diis, nt illi id perciperent, i. e. canebant ita, nt vel dii id perciperent. Quod subjectum infinitivi e dativo snmitnr, hoc non est mirandnm. Nam quibus locis toots deest, ssepe usu venit, nt Hom. II. I. 42. Cfr et Pind. 01. 1. 8 obZsv xtX., qui locus Hesiodeo illi ea re tantnm dissimilis est, qnod in hoc uiote non invenitnr.
19
junctum, enuntiatum velut sui juris haberi coeptus sit, Quod factum esse necesse erat, quum accusativum cum infinitivo vel verbum finitum post woxs usurpare coeperunt. Cau- sam ejus rei esse credo, quod in sententia primaria adver- bium demonstrativum ootwi; ponebatur, quo relativum wat» et infinitivus magis efferrentur. Quo factum est, ut haec vocabula ad ootco? adverbium, quo verbum regens definie- batur, relata a verbo finito solverentur. Cui sententiae do- cumento est, quod eodem tempore, quo apparet outo)? ante woTs, et accusativus cum infinitivo post wots invenitur. Utroque Aeschylus primus usus est. Nam neque apud He- siodum (cfr Paulsson Index vb. waTs), neque apud Pindanmi (cfr Hallsteom p. 11) exstant. Eodem fere modo enun- tiata, quse post ;tpiv particulam sequuntur, se habere docet Stukm p. 20 sq.
Deinde quomodo usum verbi finiti post waTs parti- culam ortum esse credam, paucis verbis exponere conabor. Quem usum apud Sophoclem primum exstare, Goodwin au- ctor est (§ 585). Jam a principio verbo finito ita usurpato id, quod re vera effectum est, enuntiari constat. Quamob- rem verisimile est, verbum finitum pro infinitivo positimi esse, quum necesse erat indicare id, quod a subjecto verbi regentis effectum erat, rem vere factam, non cogitatam tan- tum vel fictam esse.
De quibus rebus quum ita existimem, Fellmanno, quo- modo ortae sint sententiae consecutivse a coots vocabulo in- cipientes, explicanti non possum assentiri. Putat enim il- las e sententiis comparativis, quae paratactice, quod dicitur, conjunctse essent, ortas esse. Nam quum utraque a parti- cula demonstrativa (oc inciperet, debilitata in relativum po- steriore particula additoque ts vocabulo, pro priore voca- bulo Siz verbum ootwc accedisse, quod postea nonnumquam excideret. Pro verbo finito posterioris sententise infinitivum adverbii waTs accuratius definiendi causa positum esse. Cui sententiae obstat, quod verbum demonstrativum, ut comme- moravimus, serius quam toOTs cum infinitivo consecutivo sensu in litteris apparet. Usus verbi finiti post particulam
20
&ars, si e sententiis comparativis ortus esset, multo prius apparere debuit, quum sententiae secundariae comparativae jam antiquissimis temporibus usurparentur.
Tum commonendum est, usum wots particulse cimi in- finitivo sequente, quoad conspici potest e libellis, quos adire mihi licuit, continuo crebrescere videri. Quod ad Homerum attinet, cfr Stuem p. 16. Apud Hesiodum bis, apud Pinda- rum quater invenitur. Apud Aeschylum bis et quinquagies waTs et wi; cum infinitivo conjunguntur cet.
Eadem ratione usus particulse w? cum infinitivo con- junctae explicandus est. Quae particula rarius quam waTs invenitur. Verbum finitum post wi; Aeschylus jam posuit.
Jam vero ad Plotini consuetudinem transeamus. Quod ad tempora infinitivi attinet, praesens ssepissime invenitur. Rarius aoristus, perfectum paucis tantum locis occurrit. Post ox; particulam perfectum ter occurrit V. 1. 6 (148. 16): ii avdYXTj; oovsanv aoTij) (sc. t6 adptarov), waTS rjj srspoTTjTt |j,6vov xsxtofiadat. V. 8. 9 (212. 20). VI. 7. 12 (329. 26). Communi significatione tempora usurpantur, cujus rei hsec exempla afferam. VI. 9. 9 (453. 31) waTs l^sX^stv aTtsuSstv ivTsiideV xtX. infinitivus prsesentis a^isu- Sstv significat studium, quod iteratur ac permanet. Cfr et V. 3. 9 (166. 31) cet. Ssepissime occurrit infinitivi forma stvai. At contra aoristi infinitivo effectus enuntiatur, qui aut ingreditur aut tempore non definitur, ut HI. 2. 14 (184. 21) ouTo) os stvat, wc-*ao{j.aaat. Cfr III. 2. 7 (178. 5) cet. Infinitivus perfecti effectum significat qui permanet. Cujus rei exempla afferri possunt et perfectum praesens, quod vocant, slSsvat, quod occurrit inter alios locos V. 1. 8 (150. 20) et alia, ut V. 1. 6 (148. 15), cfr supra, quse ver- tas: ita, ut separata sit. Futurum post wars et w? parti- culas Plotinus numquam posuit.
Tempora verbi sententiae primariae saepissime sunt tem- pora primaria, inter quae praesens maxime usurpatum est. Futurum rarissime apparet. E temporibus historicis aori- stus saepissime occurrit.
Plurimis locis infinitivus post waTS et wc; ita usurpatur
21
ut effectum, qui cogitatur vel anitno fingitur, exprimat, ubi addere potueris "ut fieri possit", vel quae ejusmodi generis sunt ; ut III. 7. 6 (250. 26) (oots XsYsa^at asl Sv. quae ver- tenda sunt: ita, ut sempiternum appellari possit. CfrlV. 8. 1 (124. 24) woTs IX:tiSa i^ji.tv sivat i, e. ut sperare possimus cet.
Cujus generis exemplis ea proxime accedunt, ubi infini- tivus ad sententiam negativam vel conditionalem refertur. . Quo fit, ut id, quod infinitivo enuntiatur, aut omnino non aut ita tantum efficiatur, si re vera factum sit, quod exprimit sen- tentia primaria. Cujus generis multa apud Plotinum exstant exempla, ut I. 8. 9 (66. 20) o6 xpan^aavTOc sv aotij) to5 Xq- Yoo, waTs xptpai t6 t^c oa-»]? ala-/o<; i. e. mente in eo non regnante, ut (sc. si regnasset) turpitudinem matericB celare potuerit. Ejusdem generis sunt, quae occurrunt VI. 4. 12 (330. 8). Sententia interrogativa negativo sensu usurpata invenitur: I. 4. 7 (31. 22) ti av snj twv avO^poTrivcov ^i^^oL toaT' av |J-7j xaTa^fipovTjdrjVai. Quid humanarum rerum tan- tum est i. e. nihil h. r. tantum est, quod non despiciatur. Sententia regens conditionem exhibet I. 5. 6 (41. 17) sl Ss ziQ v.cd evTauda kiiiSooK; — &aTS {laXXov Et)Sai{J.ovsiv xtX., quae verba vertit Ficinus: jam vero si et hic — profectus adve- niat, ut — felicitate proficiatur (sc. si profectus advenerit).
Particulae waTs post comparativi formam et ^ vocabu- lum non nisi hoc loco exemplum exstat: IV. 8. 7 (132. 3) '(] 5'jva[itc aaO^svsaTspa t) waTs IjrcoTTjfiTfj t6 xaxov repo jrsipai; YVcovat.
Infinitivus, qui (oots sequitur, ad totum enuntiatimi, quod praecedit, plerumque apud Plotinum refertur. Verbo- rum, quae in sententia primaria alias exstare solere Kuhner docet (p. 1003, P) sqq.), pauca tantum exempla inveni ut IV. 3. 14 (24. 10) 66va[j-i<; eoTtv auTt]) wote xat cet. Cfr VI. 8. 7 (422. 30). VI. 9. 4 (446. 8) :tapsaxsoaa{isvot?, wots Evapjidoat.
Verba, quae praedicati munere fungentia ad infinitivum accedunt, accusativo plerumque utuntur, ut II. 2. 1 (85. 12) woTs sivat (JLtXTYjv xtX. His tantum locis nominativus appa- ret: III. 4, 6 (205. 4) onzviz ri ^^/lyi Stafl-saso)? l'-/st uiq —
22
Totdos ooaa — gysiv xxl. IV. 8. 10 (214. 1). VI. 3. 7 (293. 20).
Particula av ad infinitivum, qui wots vel o)? particulas sequitur, apposita (cfr Goodvvin § 592) his locis occurrit, ubi eflfectus modeste enuntiatur: I. 4. 7 (31. 22) (cfr p. 21). IV. 4. 33 (75. 11) woTs Tov £[X7:£tf.ov Tf^? o.oxi^joewt; slireiv av, xtX. V. 3. 10 (168. 18), 5. 6 (186. 20). VI. 7. 24 (396. 6).
Particula negativa ad bunc infinitivum posita omnibus fere locis [ir] est. Eorum, qui ou particulam exhibent, plu- rimi ii sunt, ubi ad singula verba particula referatur, ut II. 1. 4 (78. 18) (oats Ssio^at xaxstva zr^i; XsY0(idv7j(; oo xo- pio)? Tf-o^r^c, ubi ad verbum xoptw^; accedit vocabulum oo. Simili ratione oo positum est III. 2. 1 (171. 28). VI. 8. 6 (421. 30) cet. Huc referenda sunt quae occurrunt IV. 5. 8 (99. 3) ciaTS [xrj oo TrpoaTjxovTa elvai, ubi ad TrpoavjxovTa per- tinet 00. Vertenda sunt: ut non possint non affinia esse. Quibus aliis locis oo apparet, (JiaTs et infinitivus cum sen- tentia primaria minus arte cohaerent ut IV. 4. 12 (52. 5) cioTs ooSa^i-Yj t6 ;roioov avaYxdCeoO^at xtX.
Plurimis locis infinitivus ad subjectum sententiae pri- mariae ita refertur, ut eodem subjecto quo illa utatur. Se- mel ad objectum pertinet: VI. 3. 2 (311. 15) wt^oooa rd [jLSTaXapovra a:irffi wots \p\ eoSstv. Et ad dativum, qui in enuntiato primario exstat, referri potest, ut VI. 7. 2 (372. 31) xal TOt; af-a |j.£TaXa[i.pdvooatv ooTto otScootv (az t6 Sid Ti s)(siv. Nonnullis locis etiam ad certam personam non spec- tans generali significatu infinitivus positus est; quod, quum infinitivus nulla antecedente particula consecutivo sensu usur- patur, saepe usu venit (cfr exempla, quae collegit KtJHNER p. 586), post woTs et d>c autem particulas rarissime inveniri videtur ; qua de re conferas Mich. p. 90. Exempla plotini- ana h»c affero: III. 3. 7 (200. 23) (oc-olsodai: ut cre- dendum sit. 7. 13 (262. 1). IV. 4. 8 (47. 11). VI. 7. 1 (371. 29).
Adverbium demonstrativum in sententia primaria sae-
tmutt,
Jiw^-
23
pissime occurrit. outwc vocabulum creberrime usurpa- tum est ^.
Jam vero ad exempla, quae quidem non jam separa- tim tractavi, enumeranda transeo:
I. Infinitivus wots particulam sequens:
A. Infinitivus prsesentis: In sententia primaria occur- runt:
a) tempora primaria:
1) ind. prses. I. 4. 10 (35. 19), 8. 8 (65. 25). H. 2. 1 (85. 23), 3. 12 (96. 22), 4. 12 (113. 9). III. 1. 6 (167. 27), 2. 10 (182. 15), 3. 3 (195. 16), 3. 5 (198. 5), 6. 14 (237. 16), 7. 3 (246. 32). IV. 3. 11 (21. 12), 3. 9 (19. 7), 4. 4 (44. 10), 4. 14 (53. 10). V. 3. 7 (164. 17), 3. 9 (166. 31), 3. 14 (173. 5), 8. 3 (206. 21), 8. 11 (215. 1). VI. 3. 23 (312. 10), 4. 2 (318. 26), 4. 4 (321. 25), 6. 2 (349. 9), 6. 18 (369. 26), 8. 7 (422. 30) cet.
57 exempla exstant.
2) inf. prses. I. 2. 1 (13. 29). II. 1. 7 (83. 14). IV. 4. 26 (65. 23), 4. 29 (69. 17), 9. 2 (135. 3), 4. 33 (74. 30),
8. 2 (126. 33). VI. 2. 8 (271. 25), 4. 3 (319. 6), 7. 7 (378. 25), 8. 14 (432. 20) cet.
30 exempla exstant.
3) participium praes. I. 4. 8 (32. 29). 8. 4 (60. 17). III. 6. 2 (220. 16). IV. 3. 10 (19. 22). VI. 4. 1 (316. 17).
4) opt. prses. VI. 1. 19 (251. 16), 3. 18 (305. 5).
5) opt. prses. av particula addita: II. 9. 17 (156. 25),
9. 15 (152. 21). IV. 7. 12 (116. 24). VI. 3. 5 (290. 20).
Novem exempla exstant.
' Usum verbi flniti post &zxs particnlam copiosius tractare meam iion putavi. Numerus exemplorum hic eat: Praes. ind. 35. Praes. opt. av vocabulo addito 23. Fut. ind. 38. Aor. ind. 8 ; idem cum av parti- cula 3. Aor. opt. sequente «v particula 2. Perf. ind. 3. Imperativus preesentis: 2. Ssepissime deest verbum post oJaxs, nonnuUis locis etiam post uji;. Quod verbi slvai forma plerumque est ; et aliae tamen verbi formse simul audiri possunt, ut IV. 3. 9 (18. 19) Kpotsvas os e: [j.8X/.0i YswYjsei ^aoT-g tokov (juote xal awjxa (sc. YcvvyjssO. Posf (u; particulam verbo finito consecutivo sensu Plotinus bis tantum usus eat : III. 3. 7 (199. 29). 6. 10 (231. 2i).
/^p-^m
24
6) ind. fut. I. 2. 6 (18. 17). VI. 2. 2 (283. 21), 7. 11 (381. 33).
7) ind. perfecti IV. 3. 22 (31. 2), 8. 1 (124. 23).
8) infinit. perf. I. 4. 8 (33. 11).
9) particip. perf. I. 8. 8 (65. 2). VI. 8. 6 (421. 20).
b) tempora historica:
1) ind. aor. III. 1. 8 (169, 5), 2. 9 (181. 31). V. 5. 5 (186. 2), idem av particula adhibita IV. 4. 28 (68. 8).
2) conj. aor. V. 8. 9 (212. 1).
3) opt. aor. VI. 4. 7 (323. 27).
4) opt. aor. cum av particula II. 7. 1 (128. 20).
5) infinit. aor. I. 2. 5 (17. 29).
6) imperfectum IV. 5. 7 (96. 17). VI. 2. 13 (276. 33).
B. Infinitivus aoristi. In sententia primaria exstant:
a) tempora primaria:
1) ind. prses. IV. 4. 4 (44. 8), 8. 7 (132. 3), 4. 10 (49. 25).
2) inf. pr«s. VI. 1. 19 (250. 10).
3) part. prffis. III. 6. 12 (233. 22). VI. 7. 3 (374. 16).
4) ind. fut. I. 2. 5 (18. 4). IV. 4. 32 (74. 5). VI. 5. 5 (339. 12).
b) tempora historica:
1) ind. aor. III. 1. 8 (169. 11), 2. 7 (178. 5). IV. 3. 28 (38. 1) bis V. 8. 13 (217. 4). VI. 22. (265. 4), ubi av ad verbum regens accedit. 7. 9 (381. 4).
2) conj. aor. IV. 4. 24 (63. 12).
3) opt. aor. VI. 7. 24 (396. 25).
4) opt. aor. cum av particula IV. 3. 37 (37. 11).
5) imperfectum IV. 3. 21 (30. 20). VI. 5. 9 (343. 17).
6) plusquamperfectum VI. 4. 12 (330. 8).
C. Infinitivus perfecti. In sententia primaria oc- currunt:
2«
a) tempus primarium: mdic. praes. IV. 2. 1 (6. 10). VI. 6. 18 (369. 26), 9. 2 (442.' 11).
b) tempus historicum: opt. aor. VI. 7. 35 (407. 17).
n. Infinitivus (i)? particulam sequens :
A. Infinitivus prsesentis; in sententia primaria oc- currunt :
a) tempora primaria:
1) ind. prses. I. 4. 9 (33. 28), 8. 5 (61. 10). II. 1. 3 (78. 7), 9. 8 (143. 17). IH. 3. 4 (196. 11), 4. 6 (205. 4), IV. 3. 2 (10. 17), 4. 32 (73. 28). VI. 5. 9 (342. 23), 6. 14 (363. 11) cet.
36 exempla exstant.
2) opt. prses. cum av particula: VI. 8. 7 (423. 6).
3) opt. prses. I. 2. 5 (18. 2). II. 7. 2 (129. 28). HL 6. 11 (232. 34) ibid. p. 233. 2. 7. 5 (248. 32).
4) infinit. praes. II. 9. 12 (149. 3), 9. 18 (157. 21), 1. 3 (77. 33). III. 2. 17 (190. 33), 6. 13 (235. 21), 9. 2 (278. 14). IV. 4. 25 (64. 12), 5. 4 (93. 28). VI. 3. 11 (297. 5), 3. 9 (295. 4), 9. 8. (451. 26). 5. 8 (341. 1).
5) particip. prses. II. 3. 5 (89. 5), ibid. I. 8. 9. 17 (156. 2).
6) ind. fut. I. 8. 10 (67. 8). IV. 3. 26 (35, 28). 5. 10 (344. 10).
7) ind. perf. II. 9. 8 (142. 16). III. 3. 5 (197. 33). IV. 9. 4 (136. 6), 3. 6 (25. 11).
8) infinit. perf. IV. 7. 14 (114. 32).
b) tempora historica:
1) ind. aor. IV. 3. 17 (26. 23).
2) opt. aor. III. 6. 11 (232. 28).
3) particip. aor. III. 6. 18 (241. 25).
4) imperf. III. 3. 1 (193. 22), 5. 3 (210. 21), idem av particula addita IV. 7. 5 (120. 10).
B. Infinitivus aoristi; in sententia primaria exstant: a) tempora primaria:
1) ind. prses. II. 7. 8 (142. 11). III. 2. 14 (184. 20),
26
6. 9 (230. 6), 7. 5 (248. 34). IV. 7. 15 (120. 25). V. 8. 10 (214. 8). VI. 4. 15 (332. 22).
2) inf. praes. IV. 3. 15 (25. 5). VI. 5. 7 (341. 24). b) tempora historica:
1) Inf. aor. III. 2. 15 (186. 4).
2) participium aoristi II. 3. 13 (98. 12), 9. 17 (155. 14). in. 5. 2 (209. 19). 5. 9 (217. 27).
3) imperfectum III. 5. 3 (210. 22). IV. 3. 9 (19. 14). VI. 4. 15 (332. 20), 7. 1 (371. 29).
C. Infinitivus perfecti : vide supra p. 20.
NonnuUis locis in sententia primaria verbum finitum (leest.
VII. Infinitivus post oio? adjectivim et oiov et oaov adverhia usurpatus.
oaoc et oloc adjectiva et adverbia de iis ficta eadem ratione qua alia adjectiva cum infinitivo a principio con- juncta esse, verisimillimum puto. Apud Homerum enim non modo ad verba relativa, verum etiam ad demonstrativa ut TOtdaSs cet. infinitivum adjici, notissimum est. Inter infini- tivum, qui post wats, w? particulas ponitur, et eum, de quo nunc agitur, id igitur interest, quod priore loco ad verbum regens ab origine spectabat, hoc autem loco ad adjecti- vum vel adverbium refertur. Sed quum hi infinitivi ejus- dem significationis sint, eodem fere modo usurpantur. Quo fit, ut infinitivus oioq cet. vocabula sequens occurrat:
a) post sententias negativas: III. 2. 2 (172. 4) o6 7ap •^v TotouTov ixsivo oiov so5(aTov slvat twv ovt(ov. Eadera ra- tione infinitivus positus est V. 3. 12 (171. 19) ooSs Ytzp a;roTST[j-7]Tai t6 a.z' aoTou ou8' ao TauTov aottj) ouSs totooTOv oiov [J.7J ooaia stvat ooS' ao otov to^Xov stvat et V. 5. 9 (342. 23) TotooTov otov {isiistpfjaS-at oaov. 6. 14 (362. 20).
,•—.«.,. •.*»rt»
^jfin: i----rf- ■
27
b) post sententias conditionales : IV. 5. 1 (89.20) xo.v t6 [leTa^u toiootov -^, oiov xai aoTo raO^eiv Tt, Eodem modo 5. 2 (89. 22), 5. 6 (95. 24). V. 3. 5 (160. 23). VI. 6. 10 (358. 10). IV. 4. 2 (43. 5).
c) et aliis locis apparet, infinitivum ob eam rem po- sitimi esse, quod de re cogitata agitur ^; ut V. 3. 8 (165. 32) TotooTov ioTtv olov — avTtXaji.pavsa^at auToO, r/fiag 8k dC ao- Tou' quae vertas: ejusmodi est, ut — ipsum se percipere possit, nos autem eo percipere possimus. Ejusdem ge- neris sunt IH. 6. 9 (230. 1), ibid. 1. 3. VI. 2. 7 (270. 11). 9. 2 (443. 17) cet. 29 exempla exstant,
Post olOQ adjectivum et oiov et ooov adverbia infinitivus invenitur. "Oao<; adjectivum Plotinus numquam cum infinitivo conjunxit. Verbum demonstrativum in sententia primaria po- situm, quod ad hsec quoque vocabula posterius accedit (apud Homerum numquam invenitur), apud atticos autem raro de- est, omnibus locis tribus exceptis exstat. Deest III. 6. 11 (233. 3) ou5( ooTO)? 'f] •i.sTdXYj^fii; oiq oiov tl 7ra9-o6a7]<; aXX' sts- f«os Tpd;ioc otov Soxeiv. Verbo izBpoq demonstrativum, quod deest, hoc loco quasi repletur. Ceteri loci sunt VI. 6. 14 (363. 17) ouSsvoi; ovtoc iv auTc]) Ttj) ojtoxst^isvq) 0^00 Sia^si- vat ri\iaq et IV. 3. 14 (25. 14) oiov — tov uTroTreadvTa aTro- •fl-avetv.
Tempora prsesens et aoristus plerumque sunt. Per- fectum tribus tantum locis exstat.
V. 3. 12 (171. 20) praedicatum nominativo utitur. Ce- teris locis ueutrum est.
Hic commemorandum putavi oaov adverbium cum in- finitivo conjunctum apud Plotinum non modo consecutivo sensu usurpari, verum etiam vim restringentem semel ha- bere. II. 1. 7 (83. 16) xat t6 Xa[i7rp6v [1,7] E-/stv (sc. TaoTTjv TYjv rpXofo) ooov slc TTjv ^sotv aXX' ri oaov tcx^jo. zob foizbc; too
' Nam id re vera causam eaae, cur post negativas et conditionales aententias inflnitivum usurpentur, antea de tusts diaputantes demonstra- vimus.
28
avo) IvauYdCsadat, quae verba vertit HFM.: ikr Leuchten schreitet nicht fort his zum Gliihen, sondern nur sotreit al» sie von dem obern Lichte erleuchtet tvird.
VIII. Infinitious suhjecti vice fungens.
De hoc infinitivi usu copiose disseruit Tudeer (p. 9).. Qui eam consuetudinem ita ortam esse putat, ut quum in- finitivus accuratioris definitionis causa cum adjectivis con- junctus esset, ut apud Homerum A. 589 apYaX^og Yap '0- XojiTTioi; avTt(p£peo9-at, quemadmodum in ejus generis exem- plis, infinitivus etiam in enuntiatis poneretur, qualia sunt W 791. apYaXsov Ss Trooalv ipiSTjoaoO^at 'Ayatot?. Quae sen- tentia, quam et aliis placuisse video, mihi quoque verisi- milis videtur; tamen qumn difficillimum sit explicare, quo- modo sermonis hic usus, qui jam in vetustissimis literarum monumentis ad certam consuetudinem pervenit, ortus sit^ pro certo nihil affirmandum habeo.
In hoc usu, qualis apud Plotinum apparet, tractando scriptorem nostrum cum aliis conferre conatus sum. Qua comparatione quum non multum profectum sit, quod hoe loco afferre possum, psene nihil nisi exemplorum coUectio est. Quse etiamsi cui parvi momenti esse videatur, tamen ad copiam verborum auctoris nostri cognoscendam aliquid valet; quamobrem et ego quum infinitivi usum ejus ab omni parte tractare decreverim, et de hoc loco agendum putavi.
Solum infinitivum ab accusativo cum infinitivo con- juncto adhuc in commentatione mea non separavi. Sed infinitivum, qui subjecti et objecti vices sustinet, tractatu- rus duas illas structuras distinguere aptum putavi. Quum enim accusativus cum infinitivo ita ssepissime usurpetur, ut vel subjecti vel objecti vice fungatur, scire interest, ad quae verba et quemadmodum structura illa Plotinus usus sit.
Jam ad singula transeamus.
A. Infinitivus ad impersonalia subjecti vice fungens.
29
apxst III. 5. 1 (207. 29). aXXd Yotp lotc {J.sv r^Ss ysv- vav xtvoofx^vot? apxsi vb t-^Ss xaXov s/siv. V. 3. 17 (177. 4), 5. 12 (192. 30).
dpfjLOTtEt VI. 3. 21 (309. 19) trjv {JistapoXTjv [xdXXov dp[JL6Ttsiv h siSst TtO-saO-at.
dvdYXTj l'xst IV. 8. 7 (131. 23) d. ^s {xrjv iyei xat to5 aiaflTjTou [tsTaXafj-Pdvstv.
YtvsTat V. 9. 14 (228. 7) iva xat Yivirjtat ai)TO'];uyf,v IxstvTjv XdYstv II. 9. 17 (156. 25). IV. 4. 4 (44. 1). 4." 8 (47. 19). VI. 7. 26 (398. 8).
Ssi II. 3. 13 (96. 31) Ssi totvov — StaXa^stv xat 2ta- xptvat xat sksiv xtX. 9. 10 (146, 26). III. 5, 7 (215. 31) cet. Hujus verbi cum infinitivo conjuncti 316 exstant ex- empla. Cujus tam frequentis usus haec causa esse videtur, quod enuntiata, qualia sunt Sst votJ-tCstv, Sst CTj^stv cet., apud Plotinum saepe occurrunt, quibus utendi occasio rebus ab auctore nostro tractatis saepe datur. Prseterea aptum for- tasse est aflPerre, verbum Ssi, quo vix ullum impersonale prosae scriptores crebrius usurparunt, neque ab Homero neque a Pindaro cum infinitivo solo conjungi. (Apud Home- rum cum acc. c. inf. semel conjungitur. Cfr Cortius Stu- dien IV. p. 49. HallsteOm p. 1).
Soxsi II. 1. 6 (80. 14) dxoXoufl-siv sSo|s.
svSiystat I. 4 (24. 12) so^ra^fl-siv ivSs/otto dv. VI. 8. 1 (440. 22).
svt III. 1. 5 (165. 26) TTft)? Ivt — XsYstv 3. 6(199.27), 2. 1 (170. 21). IV. 4. 7 (46. 12).
sattv I. 4. 1 (24. 8) s. aototi; Sts^dYstv, ibid. (23. 5), 4. 7 (32. 7). II. 1. 4 (18. 22). IH. 2. 14 (184. 26) cet. 109 exempla exstant. Saepe saTt vosiv, 1. st;tsiv, Xa^siv si- milesque locutiones occurrunt.
s^saTt n. 7. 1 (128. 22) knl ^dp twv adriktav s. Xs- Tstv 9. 8 (143. 17). IV. 3. 9 (18. 16). IV. 6. 17 (367. 18) Decem exempla exstant.
I'7cstai n. 9. 17 (155. 6) [xtasiv auToii; i^tfjst.
IjTspysTat ni. 2. 1 (170. 19) Toic {tsv sTtf^Xds — si;csiv.
30
ZTZ&zai VI. 3. 25 (313. 13) s. — aoYxpidf^vat.
STTtpaXXet VI. 7. 37 (410. 8) |iY;5ev ktpaXXet aorcp ^roteiv.
soTuyerat VI. 9. 11 (454. 30) ok.) [1,7] ISetv eo- ToyTfjtat.
xaXwc ^xs^ III- 2. 6 (177.5) Tziaz Yotji xaXwg (sc. sxet) vs[ietv ooTO)?.
|JLaT'/jv soTt IV. 4. 24 (64. 7) (J-. av ■^^v aoTov opdv.
[isXst IV. 7. 8 (113. 11) vet[iat Tt av aoTip [AeXot.
opdo)? Exst I. 5. 4 (40. 18) TOOTO oox av 6. s. aptd- [i.crv eis t6 £oSat[iovstv. II. 9. 9. (144. 4). III. 2. 6 (177. 20). Octo exempla exstant.
juapsaTt VI. 4. 3 (319. 10) ([) jrapeaTt jrapetvat.
TTpsKst VI. 8. 1 (416. 1) :rpd:tot av CtjTsiv. II. 9. 14 (152. 3). III. 2. 13 (184. 15), 7. 5 (251. 9).
Ttapa ^oatv ecTt II. 1. 6 (82. 1) epet 7f^v Ss sl? Tov oopavov aipetv Trapa ipoatv etvat.
irapaxoXoodet I. 6. 3 (47. 14) z. [teTpetadat.
zpdxetTat V. 9. 3 (219. 21) ei;rsiv jr.
xpoaTjxst I. 1. 1. (3. 12) apxea&at tt. 4. 2 (26. 12). V. 3. 1 (157. 9) axs(j>aa*at 7r. VI. 8. 14 (432. 15) cet. Quinque et viginti exempla exstant.
Trs^oxe IV. 8. 2 (125. 18) a(«[J.aTt xotvwvetv 7rs<poxs.
ao[J.|3atv£t I. 2. 1 (13. 18) sxaTSpto^; a. apsTotc lystv 5. 5 (40. 29). in. 2. 1 (170. 18). IV. 8. 4 (128. 27) cet. Decies occurrit.
07rdp/st I. 6. 7 (51. 17) t^) oe ISdvTt o;rapxet ejrt xaX(}) avaadat. III. 7. 6 (251. 5), 8. 4 (266. 18) cet. Un- decies invenitur.
ypT] I. 4. 5 (29. 33) y. t6 Ysvd[i.svov t6 oXov CTjTstv. 4. 7 (32. 7) cet. 70 exempla exstant.
B. Infinitivus subjecti loco ad verba passiva positus.
S^S OTat IV. 5. 2 (101. 4) oo xpaTetv S. 3. 13 (23. 18).
X§Y6Tat III. 2. 15 (185.24) ooTto XsYSTat xaXcoc 1'ystv. I. 2. 4 (17. 2). VI. 5. 2 (337. 2).
31
XetTtezat VL 5. 3 (337. 19) X. toivov Xsyeiv 4. 8 (324. 27), 6. 9 (335. 24). V. 3. 7 (163. 30).
6<petX6Tat in. 7. 4(248.20) aiizolg olov bfsik&zai (^f^v.
(paivsTat in. 11. 1 (162. 5) t6 ^avf^vai exaoTq) TaSi TCOieiv.
C. Infinitivus ad substantiva subjecti loco positus. atTia in. 1. 1 (162.9) to5 irXooTt^oat — tsxvtjc XP'']-
|j.aTiaaai)'ai sc. akia iaTiv.
avaYXY] I. 8. 15 (71. 4) a. aoTcj) %al t6 aYad6v avat- peiv. m. 3. 4 (196. 12), 7. 9 (255. 30) cet. 13 exempla inveniuntur.
Po6X7]{i,a m. 6. 1 (219.8) to (sc. iaTtv) [xt] oTiopaXeiv
Tpo;rati; — ttjv '{"^/"'i^ '^'^^-
1'doc V. 9. 2 (221. 13) s. Se T^{j.tv ywp^Cetv.
epYov IV. 4. 30 (71. 5) 6 (rtXoaosia*; e. e;rtaxc(];aadat. 8. 3 (127. 27).
*d{i,tc m. 6. 13 (236. 13) (J) [XT|Sa[JL(i)? ^. aXTjdeta? liSTdxetv IV. 7. 16 (161. 20).
x6t.\).axo<; IV. 8. 1 (124. 12) x. eoTt {lox^etv. Heracli- tum hoc loco laudat.
axoXTJ II. 9. 9 (145. 21) ob a/. aiTt]) jrpoc aoTov pX^- Tretv (obSe ■i>e{JLts).
^oat? V. 5. 13 (194. 15) fbnn; aYadoo (sc. iau) ol» ?ravTa eivat.
Huc referre liceat eos locos, ubi infinitivus subjecti vice ad t6 abT6 fungitur, quod his locis occurrit: III. 6. 12 (234. 24) ol Yap t6 abT6 ^bp YtvsaO-at xat ^opoboQ-at. V. 9. 5 (221. 34). VI. 1. 8 (150. 28). 1. 21 (253. 19).
D. Infinitivus subjecti loco ad neutra adjectivorum usurpatus.
Copulam ioTi ad adjectiva saepe a scriptoribus omitti, nemo est, quin sciat. (Cfr KtJHNEB p. 36); quod apud Plo- tinum semper fere fit. Quamobrem eos locos, ubi exstat copula, separatim notavi.
\
^..
32
Infinitivus in scriptis Plotinianis saepissime ad ea ad- jectiva subjecti loco accedit, quae vel necessitatem quandam vel quod fieri potest, vel quae his notionibus contraria sunt, significant, Idem ad neutra adjectivorum verbalium in tio? cadentium ssepe occurrit. Exempla haec sunt:
oc[ietvov IV. 8. 7 (131.22) a. '^oy^ Iv Tcj) vorfCtt slmu
aXr^d'^? I. 1. 2 (3. 23) ooto) Yap xai. t6 afl-avaTOv a. X^Yetv.
aXoYov II. 9. 1 (13. 15) a. — 6{i.oiooadai.
a(j.rj/avov IV. 8. 7 (132. 18) a. -^v [irj xal toutwv icpaTtTsadai.
avaYxaiov I. 8. 1 (57. 11) a. zspt aYadou SttSslv xtX. n. 9. 3 (136. 18), ubi elvat cop. exstat ut etiam IV. 4. 8 (47. 1). Copula i invenitur IV. 8. 5 (129. 28) sVt] av VI. 3. 1 (286. 10). Exemplorum numerus duodecim.
aTorov I. 1. 4 (6. 6) a. «prjat tyjv «{'U^rjV u^atvstv Xd- Ystv. 5. 7 (41. 29). II. 6. 1 (124. 10). IV. 4. 28 (68. 19) cet. Duodeviginti exempla exstant. Infinitivus verborum dicendi putandi ut Xsystv, TtO-sodat cum hoc adjectivo saepe conjunctus invenitur.
otSuvaTo V VI. 6. 13 (362. 4) X^y£'-v — a. 8. 10 (427. 18). Copula stvat exstat VI. 3. 22 (310. 12).
atStxov III. 2. 4 (175. 29) o?jx aS. — Traoxstv.
^XXo a. {JLsv ^oyr, a. Se X^TU s^vat.
a^toufJLSvov VI. 5. 4 (338. 7) ioTtv a$tou{j,svov — Xdystv.
a^tov III. 2. 4 (175. 22) Cr^Tstv tao)? oux a. I. 8. 14 (69. 17). m. 5. 1 (206. 27). Sex exempla.
axoXoudov III. 7. 10 (257. 16) eIt] av a. skstv xtX. Eadem copula exstat VI. 2. 1 (263. 1). Cetera exempla: IV. 4. 1 (41. 23), 4. 20 (58. 14), 5. 2 (90. 9).
PsXTtov I. 1. 6 (7. 13) otXX' 10(0? J3. skstv xa*' oXou. xtX. II. 5. 1 (218. 26). Quindecim exempla sunt, quorum in uno copula exstat III. 7. 6 (250. 19) "^v. De hoc ad- jectivo idem quod de adjectivo iStTOTtov valet.
YsXotov II. 3. 3 (89. 30) y- 7«? — a>^>^ov xai atXXov Yivsodat. 9. 1 (134. 18). Decem exempla exstant, quae in
A . ' .:^.-lJ.M.,.
i^r -'y^^-fi^^v^^^f^'i9^Sf^^Wr'^
33
ineuntibus sententiis, particulis 5s, Ydp additis, maxime in- veniuntur.
Ssivdv in. 2. 5 (176. 5) dsiov ptov ^t] i/siv rt S.
Sovatov I. 1.9 (9.25) Suvatov Yap xal i-/stv xtX. 6.6 (51. 2). n. 3. 6 (92. 24). Decem exempla, quorum haec co- pulam habent. IV. 3. 9 (18. 30) -^v; idem V. 8. 7 (209. 33). loTt occurrit VI. 1. 26 (258. 4).
SoaxoXov IV. 4. 22 (60. 16) l$sopsiv 8.
laT^ov II. 9.10 (146.22) Ixstvo)? [jlsv oov i. s^sTaCstv.
soXoYOv I. 4. 6 (31. 4) soXo^ov cpaoxstv. II. 1. 6 (81. 16). IV. 4. 24 (76. 12). 4. 44 (86. 6).
EbXa[37jTsov in. 6. 1 (219. 25) i. aOrjj Tza^ri StSdvat TOtaoTa.
sTspov ni. 7. 9 (255. 33) s. Yotp si:rstv /pdvov, s. Ss TOOTjvSs ypdvov.
•^■sjttTdv n. 9. 18 (157. 17) ^aoXoo? {isv oov ovTa? oo *. — aovaitTstv. lE. 2. 9 (181. 6). VI. 8. 11 (428. 5), ubi Etvat cop. exstat.
dao[j,aaTdv VI. 9. 3 (443. 25) t] ooSev *. Eijtsiv.
xaXdv VI. 7. 32 (403. 21) x. jtsv a)3t jiivstv. IV. 8. 2 (126. 8), cop. ov exstat.
XsxTEov IV. 4. 2 (43. 10) X. — waaoTwc ^x^tv.
XotTTdv II. 9. 1 (133. 26) X. 8s £max^(|^aadat III. 7. 6 (168. 3) cet.; quater exstat.
oiov IV. 8. 7 (131. 33) oiov otpa EaTiv ixst sivat. VL 9. 9 (453. 19); copula exstat.
oidv Ts I. 4. 16 (39. 12) sox; otdv ts xP^^^^^a^- IV. 3. 9 (18. 16). 7. 8 (112. 6). V. 3. 1 (157. 2) cet. Viginti duo exempla gunt, quorum hsec copulam praebent: tjv III. 3. 21 (194. 11). V. 1. 10 (152. 10). I. 8. 9 (67. 1). iJI.S.2 (132. 24). IV. 4. 25 (64. 13).
oatov in. 2. 7 (179. 3) oots 6. — xaTa[tE(i^Eodat.
TistpaT^ov IV. 4. 30 (71. 1) tt. Sstxvovat. 4. 31 (72. 13). I. 3. 1 (20. 18).
KsptTTov n. 4. 7 (108. 22) StaTptpstv jc.
TTtdavdv ni. 7. 9 (255. 16) oTrofl-sodat ^rtdavwTspdv ioTt TTjv 6{i.aXrjv xtvrjotv.
E. Nordenatam, Studia Sy ntactica. 8
^ V.* V'./; ■.'^:^ ^' -; ' -■'
34
ffpoTf]Yo6{i,£vov IV. 4. 8 (47. 14) n. Ysvotro — tsjxsIv. ibid. 1. 18.
paSiov II. 7. 1 (128. 3) e;rivor^aat o6 p. III. 1. 1 (162. 2). Septies occurrit. stvat cop. invenitur VI. 9. 2 (443. 25).
auvYjdsi; III. 5. 6 (213. 16) (oa;rsp a. XsYstv.
T0X{JL1fjT£0V VI. 8. 1 (416. 6) T. — CTfJTetv.
(popTjTsov VI. 8. 20 (438. 30) o68s <p. Tidsadat.
XaXs^rov IV. 5. 4 (93. 31) x- a;tsoi%vat. V. 8. 7 (210. 11).
Difficultatem prsebent, quae leguntur II. 9. 1 (134. 7) o65' e;ttvostv tov [jlsv rtva voov sv i^aux^cj "c^vt, xtX. ; nam quo e verbo pendeat infinitivus STutvostv, non satis apparet. Sed ea, quae antecedunt, aXX' o6S' £v zoi<; {jisTa TauTa* conside- rantes, facile intelligimus ibi verba (p6ast<; TrXstooi; Tcotsta^at rpoaTjXst (vel Sovardv) suppleri. Quamobrem et infinitivum a verbo impersonale Trpoar^xst vel a neutro adjectivi SovaTov pendere, quod ex antecedente fsXoiov ^ap 1. 5 suppleatur, verisimillimum mihi videtur. Nam locutione '(bkoio'^ fap hoc loco tale quidquam re vera significari, in aperto est. Nisi forte ooS svt vostv scriptura correcta legendum est. Nam cur auctor hic scripserit s;rtvo£tv, quod verbum deliberare^ in animo volvere plerumque significat, haud facile intel- ligitur.
Hoc loco afferrendum videtur, infinitivum uno loco ad dativum substantivi nullo verbo finito exscripto accedere, ubi verbum sanv, ^rpoai^xst, vel simile mente addendum est. n. 1. 8 (84. 9) •»] Y*P {J-svstv r) zspt^spsad^at xaTot ^6atv aoTOt?.
D. Infinitivus subjecti loco ad verbum lau cum ge- netivo substantivi positus.
Hic infinitivi usus apud scriptores classicos, qui vo- cantur, raro invenitur. Mich, apud Thucydidem quidem unum tantum exemplum laudat. Cfr Kuhnee p. 316. Plotinus haud raro hac sermonis ratione usus est, nam duodecim exempla exstant. Quorum haec affero: H. 1. 4 (79. 1) [ir] iravT^c 31 SsajJLOo otsadat xpstTTova stvat — avS-pw^reov aTrsi- pwv ioTtv xtX. IV. 3. 6 (14. 27). Sex locis soTt copula de-
IPlPi— 1 - — _— fA"^''''i<JfPW!fWW'"!»^!'?'ff'TW'"'-W'rf'l'*''" *V
35
est, ut in. 1. 2 (162. 15) Tipbi; t6 avo) [jlt] idsXfjOat yoips.lv pafl-oiJLOo taa)? xal ob xataxouovtos xtX.
Copula 7ts<poxe semel invenitur: IV. 3. 8 (17. 12) Jte- (poxsv abtfjs et<; ta atofAaTa «O-avsiv.
IX. Infinitivus appositionis vice fungens.
De infinitivo, qui appositionis instar ad verbum ali- quod accedit, vide Kuhner p. 575. Plotinus infinitivum prae- sertim ad pronomen touto adjecit, quod his locis usu venit II. 1. 1 (75. 7) Tf^s j3ooX7]asa)(; tooto SovajisvTrji; — s^rtTtO^^vat: t6 EiSoi; t6 aoTo SXXots aXX(p. IV. 3. 10 (20. 16). 1. 3 (8. 15). V. 3. 17 (177. 13).
Cetera exempla hsec sunt: I. 6. 7 (51. 34) aYwv jjls- YtaTOC — ^w/oiiz TupoxetTat — [Jlyj a[JLOtpoo? Ysvsadat t"^? aptaTr^i; Uoiz. 8. 6 (62. 15) ad t6 XsYd[i.svov. IV. 8. 5 (130. 3) ad t6 iXaTTov. VI. 7. 41 (414. 19) ad spYov. 1. 19 (251. 2) ad t6 [iev — t6 6e. 9. 1 (442. 5) ad Sovd;j-et<:.
Accusativus cum infinitivo appositionis vices suscepit his locis: IV. 6. 1 (99. 20) ad a[j.'fft) IH. 6. 10 (231. 29) ad ddTspov. III. 2. 5 (176. 24) ad tooto; idem IV. 4. 19 (57. 14). IV. 7. 5 (109. 6) ad ozsp; VI. 6. 1 (348.19) ad [LapToptov. Ad adverbium ootod? accedit VI. 3. 3 (288. 5).
Huc refero etiam exempla, ubi vocabulum otov infini- tivum antecedit, ut VI. 1. 19 (251. 15) aXYrj[xa 7] aXXo otov [lapaivsadat. Cfr VI. 3. 3 (288. 23). II. 6. 2 (125. 25).
Infinitivo ad casum obliquum appositionis loco appo-
sito, cujus pauca exempla apud scriptores classicos, qui
vocantur, exstant (cfr Mich. p. 72), Plotinus numquam usus est.
X. Infinitiviis prcedicati vice fungens.
Infinitivum praedicati loco scriptores solutse orationis attici prseter Platonem rarissime usurparunt. Cujus rei cau-
"V;-\>;-::^;;;:;u.y^ ":):;-
86
1 sam KtJHNER apeniit, qui eum infinitivum tum tantum usur-
pari docet, quum de notione definienda agatur (KtJHNEE p. 575. b). Inter poetas Sophocles solus duobus locis infiniti- vum praedicati loco posuit (Keah. p. 53). Quam legem constituit Kchnek, ea etiam apud Plotinum valet. Copula latc saepissime est. Exempla jam afferamus. I. 1. 3 (5. 2) TOUTO Yap ianv oiov — aXko za.d^eiv 2. 5 (17. 8) xouto Se sart {laXtata Cfizslv •6'U[j,6v jrd)? xad^aipet xtX. 8/ 13 (69. 5). Non- nullis locis copula mente addenda est, ut 11. 1. 7 (83. 2) Touto 8e a:r' sxeivoo tou 'fuizbq Trapdxeadai (sc. laTiv). Cfr in. 7. 6 (250. 6). Ad verbum XeYeTat praedicati vice ac- cedit infinitivus V. 3. 13 (172. 25) t6 ^ap elvat touto ojrep ovTox; slva'. — XeYSTai. Cfr III. 5. 3 (210. 30). Accusativus cum infinitivo prsedicati vice fungitur L 6. 6 (50. 11) 6 8s kazi Ytoplc elvat ttjv ^po/fjV too awjiaTOc. Idem occurrit IIT. 6. 13 (235. 21). VI. 4. 16 (334. 2). 7. 14 (387. 10). Ex- emplorum numerus novem et triginta est.
Praedicati ad objectum spectantis loco infinitivum qua- ter usurpatum inveni. Hic usus apud atticos rarissimus esse videtur. (Cfr Kuhneb p. 575, ubi unum tantum exem- plum affertur.) Loci Plotiniani hi sunt: V. 5. 12 (192. 9) {1.7] t6 voetv axooeiv vo|i'.Csiv 7] opav. 6. 3 (196. 30) I. 5. 2 (39. 24). VI. 1. 18 (249. 28).
XI. Infinitivus a verbis pendens.
Infinitivum, qui a verbis pendet, ex analogia infinitivi finalis vel respiciendi ortum esse, nemo negaverit. Quum enim verba illa certiore et magis definita significatione olim usurparentur, facile ad ea infinitivus accedere potuit. Tum etiam postea, quum originaria eorum verborum significatio obliterata esset, infinitivus cum eis conjungebatur, qui usus ad alia verba dilatatus est. Evanuit igitur finalis vis infi- nitivi, ut objecti naturam ille indueret. De bac re cfr in- ter alios Tudeee p. 64.
37
In hoc loco tractando infinitivos singulorum temporiun separatim attuli. Quamquam in usu temporum infinitivi non a commimi linguae consuetudine discessisse scriptor noster videtur.
A. Verba voluntatis, cupiendi, consilii capiendi, stu- dendi, sim.:
aip^o[i.ai. Praes. 111.7.11 (258. 1) ^uaewi; — to jrXsov Too jrapdvToc Cv)tsiv eXo[j,iv»]? VI. 7. 29 (401. 7). 8. 13 (430. 17). Aor. n. 9. 5 (138. 2).
a^ 1.6(0. De hoc verbo conferas, quae disseruit Butt- MANN, cujus verba afferuntur Cuetius Studien IV, p. 22. Omnes locos, ubi exstat a^ido) cum infinitivo, hic affero. Distinguendae igitur singulse significationes sunt.
a) dignum putare, velle (nam hae duae significationes mea quidem sententia distingui non possunt). Praes. 11. 9. 18 (157. 15) 7] aSsXipooi; [xev xai touc «pauXoTaToo? aStouot zpoasvvs:tstv. I. 8. 11 (67. 27). III. 2. 14 (184. 27). 6. 5 (224. 31) cet.; tredecim exempla exstant.
b) postulare: Prses. 111. 1. 2 (162. 21) xal Tpdzoi Sr] xai •rj^Yj Sta^opa Ijri Ta ^rdppio a|to5atv Idvai.
c) putare VI. 7. 25 (397. 3) f|Sioo t6 ava^ov Ssiv H avdfv.rii; xapTov slvat.
apiay.o[i,at I. 6. 8 (52. 29) [tsivat oox apsadsic.
daTraCofJ-at VI. 7. 15 (387. 14) oox Iv TaoTin slvai aa;raCsTat.
aYajrao) VI. 4. 2 (318. 22) TjYaTrTjasv TdTrov E)(stv.
Po6Xo[j,at I. 2. 1 (12. 20) |3o6XsTat §s ■(] '^oyj] ^soYstv Tot xaxa 2. 5 (17. 28). 4. 7 (31. 13). II. 5. 3 (120. 32) cet. Duo et quinquaginta exempla exstant, quorum duodetriginta infinitivum praesentis, cetera inf. aoristi exhibent.
IddXo) I. 4. 2 (27. 1) [idvstv imooatv. 8. 7 (64. 19). 8. 14 (70. 15) cet. Sex et sexaginta inf. praes., viginti aor- inf. exstant.
Ijrt^ojiift) V. 8. 11 (215. 6) xav l3rt3-o{i,TjaT[] o)? sTspov Qv iSsiv.
I<pts{j,at. Praes. III. 8. 6 (270. 1) l'fts[j,EV7j [taXXov sxstv. Aor. III. 5. 1 (207. 8) Iv ^oy^cdq l'fts[i§vats xaXcj)
38 *
Tivi (jo{i.7cXaxf^vat; ibid. (208. 12). 5. 9 (218. 16). 8. 4 (267. 14). IV. 4. 12 (51. 4.). VI. 8. 18 (437. 23).
STrtXstp^o). Praes. III. 8. 1 (263.22) sjctxsipsiv otou- SaCsiv. V. 3. 13 (172. 1). 9. 1 (218. 11). VI. 2. 6 (268. 30). 5. 2 (336. 12).
l7ritoX[xaa) IV. 4, 6 (46. 1) 6 Xoyoc — lmoX|JLTf]a£i — jroXo;cpaY[iovs'.v.
ifftpaXXd) I. 8. 11 (67. 30) t^ otspTjati; sirtpdXXovtdc fiOTt jiapstvat stooo? ttvo?.
SYjteo). Praes. I. 5. 2 (40. 5) STjtsf sxstv. III. 6. 5 (224. 26) cet. Undecim exempla. Aor. III. 6. 14 (238. 1). VI. 6. ]0 (357. 8) cet. Septies exstat.
[jLsXXw. De infinitivi temporum ad hoc verbum usu cfr GooDwiN § 74. Apud Plotinum inf. praesentis saepissime usurpatur. Praes. II. 4. 3 (104. 29) ei {liXXot Trapsxstv aotd. 5. 1 (118. 29). III. 2. 6 (177. 19). 6. 4 (223. 17). 7. 4 (248. 14) cet. Septendecim exempla. Fut. I. 8. 1 (57. 11) Tot<; [i^XXooat ta xaxa Yvwasadat. UI. 3. 2 (194. 10). 6. 18 (242. 18) cet. Decem exempla inveniuntur. Aor. I. 6. 9 (54. 5) [JLsXXst ^edaaadat taYaO-ov ts xat xaXdv. 8. 9 (66. 25). VI. 6. 14 (362. 22). 7. 1 (370. 10).
6p[xdo[«,at II. 3. 8 (93. 33) ^^xh t6 aotr^i; epyov :rotstv
6p[JL7j[iivTfj.
6ps70[xat IV. 7. 18 (122. 18) xoa[i£tv opsYO^Jisvov.
Tro^eo). Praes. I. 6. 5 (48. 14) saotois oovsivat :rodeits. Aor. IV. 3. 1 (8. 24). 3. 21 (30. 28). V. 5. 4 (184. 21). VI. 7. 18 (392. 8).
?retpdo[JLat. Prses. III. 2. 6 (177. 25) ^rstpdo^at Set Sstxvovat. 7. 7 (251. 33) cet. Septies exstat. Aor. V. 8. 9 (212. 11) cet. Ter occurrit.
jrstpa^scD V. 8. 1 (202. 21) Trstpad-ob^iev l§stv.
oTrsoSo). Prses. II. 2. 1 (84.22) ^^yji — sott xai Trpoc aottjv oTTsoSstv Isvat. IV. 7. 18 (122. 20). Aor. II. 5. 1 (118. 30). VI. 9. 9 (453. 31).
toX[JLdo). Praes. I. 2. 5 (18. 2) [xtjSsv toX[j,av Tcotetv. II. 4. 1 (104. 6). 9. 10 (146. 22). IV. 8. 8 (132. 20). VI.
y
39
«. 19 (438. 8). Aor. I. 8. 9 (66. 22). VI. 9. 5 (447. 16). 7. -31 (403. 9).
0)3 tvo) IV. 7. 18 (122. 19) wSlvov Yevvf^aat.
IV. 4. 20 (58. 20) infinitivi OYpaivsoO-at xal dsp^i.aivsadai « verbo cupiendi ut iTridujisi, sim., quod latet in sequente verbo (xsX^oav, pendent. Idem et genitivi formas aX[JLDpa)v •et yXox^wv regit.
B. Verba efficiendi facultatem habendi et contraria.
a5ovaT§(o. Praes. II. 7. 2 (129. 31) aSovatsfv jroisiv. m. 6. 14 (237. 26). Decies occurrit. Aor. I. 3. 2 (21. 11). V. 9. 1 (218. 5); ibid. 1. 8. Quinquies exstat.
aoO^sv^o) III. 6. 6 (227. 17) t6 — ow[JLa ysvojjlsvov
avaXaPstv aoto sl? t6 sv aaQ^evsi.
apxdw, Praes. IV. 4. 21 (59. 30) apxslv jtotstv. Aor.
IV. 3. 15 (24. 19). V. 8. 13 (217. 18).
avaYxaCw. Prses. I. 4. 1 (24.27) obx avaYxaCotto av ■StSovat 4. 3 (27. 16). 111. 1. 8 (169. 8) cet. Duodeviginti «xempla. Aor. I. 1. 3 (4. 25). IV. 3. 12 (21. 23). 4. 42 (84. 5).
ajropso). Aor. IV. 3. 20 (28. 29) sijrstv a:ropi(jao[isv.
V. 5. 13 (194. 10).
S6va{xat I. 1. 2 (4. 5) Sovatat Tradstv 8. 6 (62. 18). 3. 4 (22. 2). 4. 2 (25. 32) cet. Ut substantivum S6va[i,tc sic etiam verbum S6va{JLat apud scriptorem nostrum saepissime occurrit. Nam cum infinitivo praesentis 149, cum inf. aor. 72 locis conjungitur.
eX**- In usu verbi hfya finalis vis infinitivi perspicue apparet. Neque enim potest dubitari, quin in locutionibus, quales sunt hfVi Tt si:rstv, tt vocabulum verbi syo) objectum a principio fuerit, ad quse verba infinitivus finali significa- tione accesserit. Tum harum analogia factum est, ut locu- tiones orirentur, ubi nullo objecto apposito infinitivus ad verbum syo) referebatur. Quod verbum ita e transitivo in intransitivum eadem fere significatione, quam habet S6va[j.at, mutatum est.
■ ' •• ■.■\-
40
Quod sero demum factum esse videtur. Nam buju» verbi usus accuratius inspicientes reperimus, inJBinitivum ad sy<i> apud antiquissimos raro appositum, postea multo saepiua occurrere. Apud Homerum duobus tantura locis verbum e/tt) eo significatu, de quo nunc agitur, usurpari, docet Tu- DEEB (p. 68). Quibus locis et {x 433 obSi irig Biyov oots OTirj- pi^at xtX. et 4> 241 oo5e jroSsaaiv sl-/s aT7]pi$aa3-at addere equidem non dubito. Pindarus infinitivo verbum e/w se- quente semel tantum usus est (HallstrOm p. 4). Apud Aeschylum Dindobfio auctore quinque exempla exstant, ubi nuUo objecto addito infinitivus ad s/cd accedit. (Dindobp Lex. Aeschyl. vb s-/a); sed eum omnia attuhsse, non est cre- dibile). Sophoclem et Euripidem infinitivo post ^/(0 saepe usos esse, docent Hebold (p. 74) et Kbah (p. 59). Apud solutse orationis scriptores, quoad reperire potui, saepe haec consuetudo apparet. (Cfr Heilmann p. 17. Mich. p. 26.) Infinitivi formas "kifBiv et stTrstv cum verbo s-/{o saepe con- jungi, notissimum est. Jam exempla enumerabo: Praes. L 4. 2 (26. 28) ri ^twc t6 Tt{xtov auTip (sc. saTtv) obx otjiat s|stv ahzohc; X^Ystv. Infinitivi forma X^^stv saepius exstat, ut IL 9. 16 (154. 9). III. 5. 1 (207. 25). 6. 10 (231. 32). 7. 1 (244'. 19). 7. 5 (248. 29) cet. Alia exempla sunt: II. 8. 1 (132. 12) £X£t toTaadat. V. 6. 1 (195. 22) cet. Vigint exempla. Aor. II. 9. 12 (149. 3) cuc systv skstv atTia? St' a? ouTftx;. sketv saepissime occurrit. Cfr IV. 3. 6 (14. 14). 4. 6 (45. 27). VI. 4. 7 (324. 10). 4. 8 (324. 20) cet. Alia exempla: II. 4. 11 (112. 7) fj ^^'/yi ouSsv s-/ooaa [isptaat. VI. 2. 17 (279. 17) cet. Viginti quinque exempla exstant^
s^aSovaT^ft) VI. 9.3 (443.27) t^ '{'oy.i] — l^aSovaToooa ;csptXapstv.
EvSsyo[i.at L 4. 7 (32. 11) {j-yj av To6Tft>v ivSsxo{i.ivft)v YsvEoO^at.
{j,YjXavao{jLat IV. 4. 41 (83. 24) oh [XTjyavTjaa^Jtsvoc sXdstv.
;rapeyft). Praes. IV. 5. 7 (97. 30) TtapeCysv sti; aoT6 EvspYsiv t6 6p(o{i£vov V. 1. 10 (152. 20).
TTOtdft). Praes. I. 8. 6 (62. 23) afoi^ov, o xpaTstv Tf^c
«Xrjc TrouL m. 2. 5 (176. 20). 2. 6 (177. 17). 2. 15 (184. 24) cet. Octies occurrit.
C. Verba putandi, cogitandi, sciendi, sim.
aYVoito) II. 9. 12 (148. 31) Ixsivog §e ootox; -rjTvdst zotfjaat.
Soxid). Praes. I. 2. 1 (12. 25) z^ [laXXov Soxouvu taoxa l'xscv. m. 1. 6 (167. 18). 5. 6 (214. 6). 6. 4 (223. 14). 6. 6 (226. 2) cet. 39 exempla inveniuntur. Aor. IV. 4. 28 (67. 9). VI. 4. 12 (330. 11). Perf. IV. 4. 37 (79. 33). 7. 15 (120. 25). II. 9. 6 (139. 26).
§o$aC<«). Praes. 11. 3. 1 (88. 5) o6 y°^P [J^tJtpov t6 r^ wSs ^ &8b sxstv So4iCs'.v. III. 6. 4 (223. 17).
Eotxa. Praes. IV. 3. 25 (34. 24) pvjfiiQv xal avaftv»]- oiv ^tpoati^Evat soixaatv ot TraXatot. 5. 3 (92. 7). VI. 6. 3 (350. 7) cet. Octo exempla exstant. Fut. III. 5. 2 (209. 8). Aor. VI. 8. 11 (428. 5).
BTtiaza<^OLi VI. 6. 10 (357. 25) ijrtaTa{j,£voc aptO^siv.
eoptaxto III. 2. 14 (184. 22) [itj av aXXcoi; sops Xoyt- a^Q(; itoifpa.i.
s^suptaxo) VI. 7. 9 (381. 2) sTspov l^sopouoat Tipoo- detvat.
xtvSovsuo). Praes. III. 3. 3 (195. 16) (oots xtvSovso- stv TTjv aktav sTtt tooi; Ysvo[J.ivou<; tsvat. 5. 7 (215. 24). IV. 4. 4 (44. 20). 5. 1 (89. 14) cet. Quatuordecim exempla exstant. Perf. VL 7. 41 (413. 31).
vo[j-tCw. Prses. VI. 5. 10 (344. 13) aXXoo i^d;rTsodat vo[itCot. 2. 4 (267. 8). V. 1. 10 (152. 8). Passivum per- sonaliter constructum VI. 4. 5 (322. 1) oXtYov y^P «v vo- [j-iCot T({) jravTt StSdvat.
olSa. Prses. I. 3. 4 (22. 20) t6 eiSsvat Ypa?etv. II. 1. 8 (84. 17). 9. 9 (145. 16) bis. cet. Sexies exstat.
oto[i,at. Praes. m. 2. 9 (181. 22) oiovTat Stxatwc TaoTa Trotetv. 1. 1 (162. 3) cet. Novem exempla exstant. Futurum: II. 9. 6 (139. 26). Aor. VI. 7. 25 (397. 1).
/,»■'>'
42
itiazsnoi. Praes. 111.8. 6 (269.14) Ttp mazebsiv M-/tiv. 6. 13 (236. 25). V. 5. 12 (192. 9). Perf. V. 3. 17 (177. 7).
o7roXap.pdvci) III. 6. 7 (229. 3) Trdaxstv uTrdXaps,
'^aivo). Passivum personaliter constructum : Praes. III. 6. 13 (236. 32) yaivsTac 8k sivat. IV. 4. 5 (45. 7). 5. 2 (90. 26). VI. 5. 5 (339. 19).
(pavTdCto. Passivum personaliter constructum. Praes. I. 1. 8 (9. 3) (pavTdCsTat (sc. 7] '^oyri) xolz 0(«)[iao[ Ttapsiva'.. III. 6. 14 (237. 28).
D. Verba decernendi, statuendi.
PooXsuo[i,ai V. 8. 12 (277. 24) poi)Xsoaa[ievoo too
jrotoovTOi; Trotstv.
Stavosofxat III. 9. 1 (227. 23) t6 StavoTjO^sv Trot^oat. Ibid. 1. 29.
E. Verba dicendi, sim.
atT^o) VI. 3. 6 (291. 18) aiTsi iSstv.
aTCatTSft). Prses. IV. 4. 17 (55. 18) t^ ipavTaaia — aTratToooa oovd;rsodat. Aor. III. 5. 2 (209. 8).
aTraYYiXXo) V. 8. 12 (216. 5) dsov ecopaxdvat (sc. djraYY^XXst).
dza^too) II. 9. 18 (157. 16) to6<; sv tcJ) oopav(|) d:ra- ^ioootv dSsX^fpo? XsYstv.
a7ro5t8ft){j,t. Passivum personaliter usurpatum. IV. 3. 23 (32. 21) svTaoda i^ too s7rt9-o[jnrjTtxoo [iotpa zffi ^o-/r^<; otxsiv aTrsSdO-Y].
sxaYYsXXft) II. 9. 9 (146. 4) sl l;raYYdXXotT6 i/stv.
XsYO). Praes. 11. 9. 18 (158. 1) si [xovot Xs^otsv ■fl-soo- pstv Sovaodat. 1. 7 (82. 6). IV. 5. 8 (98. 19) cet. Un- decim exempla exstant. Aor. VI. 1. 28 (260. 17). Passi- vum personaliter constructum: Praes. III. 3. 4 (196. 21) 6 X670C XsYsodft) systv xtX. 4. 1 (201. 2). IV. 3. 4 (12. 17).
V. 8. 2 (204. 2) cet. Septuaginta exempla exstant. Perf. III. 5. 2 (209. 9). 5. 9 (217. 4). 7. 12 (260. 6) cet. No- vies occurrit. Fut. III. 1. 5 (167. 2). Aor. m. 5. 9 (217. 20).
VI. 7. 11 (381. 26).
6[xoXoY£ft). Praes. VI. 7. 29 (400. 33) 6[i,oXoYsi Ttds-
■wrST^ap i^^l^^jrlf^^yT^^^inr. ="■-,>..■;■ ';r!^.^'s-fr^^'^-y)S^!^-r^^*.:'^-::
43
odat. 8. 7 (423. 10). Passivum personaliter constructum : VI. 1. 16 (248. 25) [xstaJBoXal — oaoXoYoovtat Y^Yveodat, 8. 18 (436. 20). Perf. IV. 7. 15 (119. 22).
Treido). Pass. personaliter constr. : II. 9. 15 (152. 6) Twv — xaTa^poveiv TieiodsvTcov.
aoY/(opsa) I. 2. 1 (13.20) sl oov tk; ooYXwpsi 6[ActoD- odat ouvaadat. Aor. IV. 3. 15 (24. 25). Passiv. person. usurpatum: IV. 4. 12 (51. 20).
«pTQjii. Praes. I. 2. 2 (14. 16) <pa[isv ofj-otooad^ai. 4. 5 (29. 27). 4. 7 (31. 23) cet. 16 exempla. Aor. V. 8. 6 (209. 16). 8. 12 (216. 14). Perf. V. 8. 11 (215. 30).
etTTov VI. 3.21 (309.18) skot S' Hy ziq — apfxdTTEtv.
(paaxo) II. 9. 14 (151. 4) cpaoxovTsc Suvaodat.
F. Verba jubendi, hortandi, sim.
visXsuto. Praes. II. 9. 7 (141.26) xsXeoaaoa [livstv IV. 7. 20 (123. 19).
7tapaxeXe6o[JLat II. 9. 15 (152. 11) 6 [xsv 'Ejrtxouiio? — toOto §t(oxstv jtapaxeXeosTat.
TrpooTaTTO). Pass. pers. constructum: VI. 7. 7 (378. 1) 7] Ys TTOtetv jrpoora^^deioa.
ffl^i jubendi significatione exstat III. 2. 13 (183.18) Tov XoYov, 6? — ^Tjot pX^jretv.
(pdsYYOIJ-at IV. 3. 13 (23. 23) sXdsiv (pdsYYeTat.
G. Verba sperandi, timendi, sim.
SstSo) V. 5. 4 (184. 23) SsStoTa auToii aTrooTaTf^oai.
sXttiCo) VI. 2. 4 (267. 7) Trw? av Tt? sXjrtosts jraXXa sopTfjoetv.
eoXapiojtat V. 8. 11. (215. 17) e6Xapoo[j.svot) [irj aTrooTfyvat.
dappso) VI. 2. 4 (267. 10) IQ-fxppst ava7ra6oaodat.
H. Verba impediendi et sinendi. ! ava[jLsv(o. Aor. III. 6. 18 (242. 14) i^ Ss oXtj ava[j.s- vsi 7ra*stv. V. 1. 12 (154. 5).
avix6[j,at in. 6. 18 (242. 9) ii [j,sv y^P ^^xh o^^- «^- i/STat bsyead^ai.
'«•y^':^:«- ■ '■i--i^;^i;:<t-*'^ M'
44
8i8(0{ii. Prses. III. 6. 12 (234. 1) 8t8ohQ ooXXoyiCs- adai. II. 8. 1 (132. 1). IV. 8. 1 (124. 13).
ld(o. Prses. II. 3. 18 (103. 5) ^povTjoiv (itj ^woav — sdSsiv. IV. 8. 4 (208. 9). Aor. III. 4. 5 (204. 26). 2. 9 (181. 17).
xax 5-^(0 IV. 4. 3 (43. 31) pTjjn] xaT^^^si — [xtj ttsosiv.
X(oX6(o. Praes. I. 1. 7 (8. 15) x(oX6asi 8s ouSsv t6 aojjLTrav Cti^ov Xsysiv. 4. 1 (24. 9) cet. 25 exempla exstant. Aor. I. 4. 16 (39. 6). II. 9. 5 (137. 27) cet. Quinquies occurrit. Verbum X(oX6(o maxime in locutionibus zi xcoXdei, cuSsv x(oXusi occurrit.
I. Verba consuetudinis.
sr9-io{JLai. Prses. III. 8. 3 (266. 15) oox sl'dia{j-at Xd- 7Stv IV. 6. 3 (102. 29) cet. Quater exstat.
J. Singularia quaedam verba.
Restat, ut verba aliqua tractem, quae ad genera, quae antecedunt, non aptum erat referre.
a{jL£Xs(o IV. 8. 1 (124. 13) a.\is'k-qoci.q — Troir^aat.
ap/o{i.at. Prses. V. 8. 13 (217. 3) ap|a{JLSva slvat. VL 8. 20 (439. 11).
Se(o V. 3. 16 (175. 23) [J,rj i^taraa^ai SsTjast. Med. Prffis. III. 2. 4 (175. 15) t(ov Ssxsa^at Sso{iiv(ov. V. 3. 10 (168. 32) cet. Septies exstat. Aor. I. 9. 1 (72. 4). VI. 6. 17 (367. 29). Perf. III. 8. 11 (276. 25).
XaYX^Jtvoa I. 6. 4 (47. 21) opdv zXkrf/z.
7rd©oxa. Prses. III. 6. 9 (231. 9) Trotstv Tt^cpoxsv IV. 1. 1 (3. 16) cet. 41 exempla exstant. Aor. IV. 4. 16 (55. 5) TOOTO Ss TUept^TTO^aaO^at xat ;rsptsXdstv Travrj] saoT(]) (sc. ;rs'^oxs).
aoYXopo) VI. 8. 9 (425. 30) aovsxopas t6 ov ootooc stvat.
ao[jLpatv(o. Praes. III. 7. 9 (256. 27) ao^jL^atvst stvat (sc. 6 aptd{j-6?). II. 7. 1 (127. 14).
a-/pXdC(o VL 7. 34 (406. 18) axoXdCst opdv.
TOYx«v(o VI. 8. 7 (422. 34) To/ooaa ooToa? sxstv.
45
XII. Infinitivus cum casu nominis a verbis pendens.
Quum Plotiniani sermonis ratio, quod ad hunc locum attinet, a communi linguse consuetudine non abhorreat, ne- que quae afferenda habeo, majoris momenti sint, summatim ac quasi in brevi conspectu, quse ad hanc commentationis mese partem pertinent, exponere mihi liceat.
A. Nominativus cum infinitivo.
Nominativus cum infinitivo eam structuram vocamus, ubi subjectum infinitivi idem quod verbi regentis est, et aut pronomine subjectum effertur, aut ad infinitivum prae- dicatum aliquod positum est.
Paucis locis <xhz6z pronomine subjectum iteratur, ut III.
8. 4 (267. 16) auTol opav pooXovtat.
Multo saepius ii occurnmt loci, ubi ad infinitivi for- mas eivat et Y^vso^at prsedicatum appositum invenimus. Ver- borum, a quibus pendet infinitivus, maxime usurpata sunt Soxeo), ut III. 6. 11 (232. 15) daoiiaoTOv slvat Soxsi. Xs- Yojtat, ut n. 4. 12 (113. 14), Tt^^uxa III. 9. 2 (278. 23) cet., [idXXci), quod sex locis occurrit, uno loco infinitivum futuri regit II. 5. 1 (118. 11) s[i.sXXs {jlyjSsv sasodat.
Praeter eas, quas nominavi, infinitivi formas nullmn verbum nisi [j.svsiv praedicatum sibi assumpsit. Quod his locis occurrit: III. 4. 6 (205. 7) 6 [isvtot 5at;j.(ov — XsYsra'. oox^Tt 6 aoTOi; ixdvstv IV. 9. 5 (137. 5).
Verbum regens si est casus obliquus participii, prae- dicatum eodem casu utitur, ut IV. 8. 3 (128. 4) §ova[isvoo xal aXXoo Y£vso3-at IXatTovoi; )xiv xtX. Cfr I. 4. 8 (33. 15), ubi dativus exstat. Cujus generis duodecim exempla ex- stant. His tamen locis praedicatum accusativo utitur. VI.
9. 5 (447. 13) voo — sv [i^v slvat pooXo[i,^voo. Sed hic ob- servaveris vocabulum sv et aliis locis non flecti, ut VI. 6. 14 (362. 22) ix too sv. IV. 4. 3 (43. 29) sTspov sds- Xifjoaoa Eivat (sc. t^ ^^XH) ^TSf-ov non eodem genere est quo ^Viyr^. Sed substantivi instar STspov, quod artis voca- bulum est, hoc loco usurpatur. Re vera lex, quam nuper
46
nominavi, hoc loco non neglecta est. Cfr etiam VI. 1. 4 (234. 10).
Memoratu digna videntur etiam, quae leguntur III. 2. 9 (181. 23) ooTo) xaXdv sottv avfl-pwroc Troirjfxa, oaov Suvatat xaXov slvai xtX., ubi verbum xaXov vocabulo jroi7j[i-a, non vocabulo avdp(o;roc genere similis est, quod potius exspe- ctaveris.
B. Genitivus cum infinitivo a scriptore nostro num- (luam usurpatus est.
C. Dativus cwn infinitivo.
Exemplorum, quse huc pertinent, duo genera sunt, al^ terum, si et nomen et infinitivus a verbo pendent, alterum, si ad infinitivum dativus praedicati loco ponitur. Illud adverbum 0'lSto{jLt prsesertim usu venit, ut II. 7. 1 (128. 5) oiSoaat toi? STspoic aspcov s^oSooc aiTiaaO-ai. Cfr II. 5. 3 (120. 10). Prgeterea ad oovxfttpst^? xaTaXsiTco), STriTdTTo) cet. invenitur. Hoc autem maxime ad verba impersonalia occurrit, quorum sffipissime exstant ao[ipa'lvs'., ut II. 5.2 (119.21) ao[i,|3sJ3if]Xst a'jT(j) aij-ai^st slvat, et :rpoor]xsi IV. 7. 5 (108. 10).
Prsedicatum dativo plerumque utitur. Qua in re Plo- tini sermonis usus severa lege astrictus est. Apud Thu- cydidem, ut hoc afferam, dimidium exemplorum accusativum exhibent. Locos, ubi accusativus exstat, afferens com- monendum est, nuUo loco adjectivum sed pronomina tan- tum accusativo uti. Observandum est III. 2. 1 (171. 24) Tot? Ss TravTT] [laxaptot? sv a')TOt<; soTdvat xal tooto slvat OTrsp sioi, [Jidvov dpxst. Adjectivum hoc loco dativo, accusativo pronomen utitur. Cetera exempla haec sunt: III. 1. 5 (167. 8) ots aTraotv sxpr/V Td aoTd slvat ot? i^ aor/j (y/i^iq. 2. 1. (171. 25). IV. 3. 9 (18, 24). V. 3. 8 (164. 32) ^
D. Accusativus cum infinitivo.
De hujus structurae origine hoc loco disputare meum
' Hic aiferenda puto, qua; exstant I. 2. 1 (13. 1) t\ xai xooTO) oicap- youot reaaat (bc. apsTat), oiov ouitppovt vj 8cv3peiu> sivai. Hoc loco inflni- tivus appositionis instar ad substantivum uaurpatur. Sed similitadine antecedentis toutu) prtedicata dativo utuntur.
■^*Fi>v.' •■?:;•' ^" - •■■■ ■ ■■ ^*''-:'
47
non est. Neque fieri potest, ut in parte opusculi mei dif- ficillimam illam quaestionem explicem. Sed ut quid mihi verisimillimum videatur, paucis verbis indicem, non mihi displicet sententia, quam Cubtium sequens Albkecht ^ pro- posuit, quam multi, qui egerunt de hac re, approbave- runt. Neque enim ego negaverim, accusativum a principio objectum verbi regentis fuisse, et infinitivum finali vi ap- positum esse. Sed quum Curtius accusativum cum infini- tivo ad substantiva et verba passiva usurpatum ita expli- cat, ut accusativum limitationis causa positum esse con- tendat (Albeecht p. 19), ei sententiae obstat, quod de usu ejus accusativi disputat Herzog ^, qui eum non nisi in lin- gua grseca usurpari commonuit, hunc autem accusativi cum infinitivo usum et in aliis linguis exstare. Sed Heezogio ipsi, qui in exemplis, qualia sunt ^iXoi aoTov paaiXsoaat, accusa- tivum e verbo videndi significatione, quod in verbo •9"dXa> lateat, pendere putat, et structuram, de qua nunc agimus, sig- nificationis similitudine pro enuntiato ab ozi incipiente ad impersonalia usurpari esse coeptam, non possum assentiri. Nam totius hujus explicationis, quse longe petita mihi vi- detur, nuUas fere rationes affert. Quse quum ita sint, ne- scio an credendum sit, accusativi cum infinitivo structuram» quum eo modo, quo nuper dixi, orta esset, analogia etiam ad alia verba usurpari coeptam esse, ubi non ad verbum regens accusativus referri posset. Quum igitur accusativus non objectum verbi regentis sed subjectum potius infinitivi esse videretur, et cum illo in unum enuntiatum coaluisset^ similitudine quadam omnibus locis, ubi solum infinitivum, etiam accusativum cum infinitivo positum esse. Sed ut haec opinio, quse a Wachsmuthii sententia non multum for- tasse abhorret (Albbechtp. 15), defendi posse videatur, hoc in dubio relinquendum est.
Sed ut ad consuetudinem Plotinianam transeam, pri- mum de accusativo cum infinitivo, qui ad verba imperso-
* C. Albeecht, De accusativi eum infinitivo conjtincti origine et nsu homerico. Cuetius studien B. IV. p. 1.
^ E. Heezog, Syntax des Infinitive. Fleckeisens Jahrb. Bd. CVII p. 1.
* , ,.' .-(_ ."•-"'. ■^'■>''; •".■.■,■*• '.""'*'■"■*, "^^ . ^ ■ ''"
48
nalia invenitur, niihi agendum est. Ssepissime exstat Sst ut I. 2 (4. 1) Set xb a^avatov xal acpdaptov a^rad^sc slvat, Cujus generis 420 exempla exstant. Haud raro occurrit Xp-rj, ut n. 3. 3 (89. 24) et 1'aTt, ut L 1. 4 (5. 27). IlUus 22, hujus 30 exempla exstant. Praeterea apparent TrpooTjxst Soxst, oofjipatvst, IvSs^sTat cet.
Post verba passiva rarissime usurpatur accusativus cum infinitivo. Inveni structuram illam pendentem a verbo toX- |idTat yi. 7. 21 (393. 23) TSToXti-ifjada) stvat (i^v tov vodv xtX., a verbo stpTjTat VI. 3. 11 (297. 1) stpTjTat TroXXdxti; — tottov — [lYj xaTd t6 TToaov vsvo^^adat.
Substantivorum, quae accusativus cum infinitivo se- quitur, longe ssepissime invenitur dvdYXYj, quod 111 locis oc- currit, ut I. 1. 6 (7. 16) ttjv aktav to5 C^v T(j) auvafJL^OTspo) Sopaav d. aoTYjv a.na.d-fi slvat. Copula semper deest, excep- tis his locis II. 9. 3 (136. 17) Tt? f;v d. et V. 3. 6 (163. 13) d. svsaTtv. Prseterea accusativum cum infinitivo regunt ds- |j.t<;, po'jXrjati;, svvota, ddatc ^.
Eadem fere neutra adjectivorum, ad quse solus infi- nitivus occurrit, etiam accusativum cum infinitivo re- gunt. Saepissime igitur ad dvaYXatov, ut II. 3. 15 (94. 27) otov Ts, ut II. 3. 15 (100. 6) aTOTuov. H. 5. 1 (207. 27) soXoYOv VI. 1. 23 (255. 24) cet., ad adjectiva verbalia, ut Xtjtiteov III. 7. 6 (250. 27), toX{17]tsov IV. 4. 22 (61. 7) accusativus cum infinitivo occurrit. Copula laTtv rarissime ad adjectiva exstat, ut IV. 3. 8 (16. 26) dptdfidv Ttva dxo- Xood-dv saTtv elvat. Saepius exstant "^v, ut VI. 2. 21 (284. 5) 00 Ydp ■8'S[jLtT6v f;v xtX. et ov ut VI. 1. 25 (256. 23) oo^ otdv Ts ov cet.
Tum de accusativo cum infinitivo, qui usurpatur ob- jecti loco, agam. Plurima verba sunt verba sentiendi et putandi, quorum ssepissime occurrunt otofiat ut II. 9. 16 (139. 19), vo{j.tCa) ut II. 9. 9 (143. 22), Tidr|{it et med. TtdT^ {xat ut III. 7. 1 (244. 25) ot STspov too )(pdvoo TtdsvTs<; elvat
' I. 8. 5 (61. 29) ubi KlRCHHOFF ecripait fl-sfxi;. Sed omnea codd. ^■sots. Cfr ■8-sxEOv quod antecedit 1. 25,
)
■>^^5?^ • ?-'y,?53E|^TT]?^^;' K^Tv-S???:*
49
(sc. tiv aldiva) et II. 3. 6 (92. 15), et GrtOTtdT]|iat, ut 11. 4. 4 (105. 12). Praeterea inveniuntur YtvMoxw, 6pd(o, a^wo), vo^co, Xajipavft), xptvo) cet.
Verborum dicendi creberrime invenimus Xsyo), ut I. 1. 4 (5. 24) (oo;csf> av sl' tt? Xi-^oi [i,s[tf-/^at Xsoxq) YpafijiTjv, (puotv SXXr^v SXX-?]. Exstant 439 exempla. (pyj(it 186 locis occurrit, quorum affero I. l.*10 (10. 8) t6 xoivov IfpajJLsv i^{i.d)V Etvat. '
Praeterea usurpantur 6{i.oXoy^io, ooY-^wf/^co, {j.af.TUf,da),
jrtoToo[j.at, 6t8(o{j.t, cet.
Hic aliquot loci afferendi sunt, (jui digni mihi visi sunt, de quibus separatim disseram.
II. 4. 1 (104. 6) xat Stj xat ToX{i(bat xat [i.£-/pt dscbv aoTTjv 3(Ystv xat t^Xoc Sy] aoTov tov dsov oXrjv TaoTTjv ^rcoij sfp\i- oav stvat. Duplici significationi hic usurpatur verbum toX- [J.av, nam et audere et contendere significat. Cfr tetoX^xtj- od(o pag. 48. Ita fit, ut non modo infinitivus, sed etiam accusativus cum infinitivo ab hoc verbo pendeat.
II. 6. 1 (124. 12) aXX' apa too? {jlsv Xoyooi; tooc ^otTjoavTa? aoTd oootcbSst? oXooc, Td Ss dTOTsX£0{i.aTa r/stv xtX. Accusativus cum infinitivo a XsYstv gsf vel simili verbo pendet, quod ex antecedente otTO^rov X^Ystv 1. 10 su- mendum est.
IV. 4. 20 (58. 32) dXXd Std Tt Soo l7rtdo{j.iac dXX' oox ixsfvo £ tvat, t6 l;rtdo|xoov {jlovov t6 o(o[j.a t6 TotdvSs ; Accu- sativum cum infinitivo ita explicandum censeo, ut X^y^ts mente addendxmi sit. Nam adversarium aliquem inducit, qui hoc interroget.
VI. l'. 12 (244. 25) Td'/a {j.sv Yap otv tic — onoazaaiv sivat. Mente additur siTrot.
Jam vero ad alia transeo.
Verba voluntatis, quae accusativum cum infinitivo re- gunt, sunt sdiXo) II. 9. 10 (146. 13) Td aoTcbv miovxez Soxsfv eivat dXyjd-r; cet., po6Xo{j.at, ut III. 2. 11 (182. 27), 7rpodo{j-io{iat V. 3. 12 (171. 2).
E. Xordemtam, Studia Syntactica. 4
•#••
50
Verborum efficiendi saepissime occurrit ^rotsw, ut V. 1. 2 (142. 17) a Ctjv TOtei. Quod 63 locis exstat. Hoc loco etiam alFerre liceat, verbum Ttot^oi sex locis ponendi vel fin- gendi significatione exstare, ut II. 9. 1 (135. 18) otav tt?- «7:6 TotJToo Ytvsadat iv '^viyji aXXov (sc. Xo'7ov 1:01X1). Inveni- untur etiam (JLrj-/avao[i,at I. 9. 1 (72. 8), i:a(jt/(a III. 6. 12 (235. 3) cet., ipYaCoftat IV. 6. 3 (162. 3), alia.
Verba timendi et sperandi duobus tantum locis ex-
stant: I. 4. 16 (38. 26) tauTa? (i. e. To^^ac) 'fo^fioszai icepi
aoTov Yev^odat, et I. 9. 1 (72. 3) [xevet zb aib^a ajrooTf^vat itdtv ahzf^q.
Verborum, in quibus impediendi notio inest, nullum nisi xoaXuo) cum sequente accusativo cum infinitivo inveni. Quod verbum in locutionibus illis Tt xcoXuet, ouS^v xwXuet, quas jam nominavi (pag. 44) saepe invenitur, ut 11. 4. 13 (114. 1). 5. 4 (121. 20) cet.
Verba jubendi et vetandi his locis occurrunt : III. 2. 8 (180. 19) xeXeuooatv aoTooc o't deoi awCeadat. Ejusdem fere significatus occurrit xaXdto III. 7. 11 (257. 26). Praeterea exstat a:ro97j[j.t VI. 9. 11 (454. 29).
Inter verba sinendi patiendi kam praesertim usurpatur ut 11. 3. 5 (92. 10) t6 TrXTfjaiov [jltj lav 6pptCetv. Cetera sunt ava[xev(i), 8iy(o\t.ai, jrapa8l/o[j-at, 6iSti)[jLt.
XIII. Infinitivus in sententiis secundariis.
De hoc infinitivi usu cfr KtJHNEB p. 1056 et Goodwin § 755. Infinitivus in sententiis secundariis apud Plotinum his locis occurrit:
a) in sententiis relativis: II. 3. 6 (92. 31) 019' 00 StTjp- Tr^adat t6 Trav. 6. 1 (124. 15) odev xat a^xapTdvetv Tfi[xa<;.
b) post STret causali sensu usurpatmn: 11. 3. 18 (103. 2) Ircet xat Trjv xaxtav aoTrjv e^^etv. I. 4. 5 (29. 24). III. 2. 115 (186. 26). 6. 6 (227. 3).
v- "■ .■
V..
51
c) post 5i6: m. 2. 5 (176. 30) Sw ooSs azoX^o^at Ta xaxa.
Quibus omnibus locis similitudine infinitivorum, qui exstant in primariis sententiis, structura explicari potest, ex- cepto U. 3. 18 (103. 2), quem locum jam laudavi.
■&
M'^
Pars posterior.
Infinitivus cum articulo conjunctus.
Infinitivus, qui articulo adjecto substantivi naturam induit, vix in ulla lingua magis quam in grseca variis modis usurpatus est. Quae linguae consuetudo, qua infi- nitivum per omnes casus licuit declinare, oriri non potuit, nisi quum originaria infinitivi significatio obliterata erat, ut infinitivus non dativi forma substantivi verbalis sed nomi- nativus vel accusativus intelligeretur. Infinitivimi cum ar- ticulo conjunctum in Homeri carminibus non exstare, vulgo credunt. (Cfr Gildersleve Transact. of American Philol. Assoc. 1878, p. 11. KtJHNEE p. 503 a.) Sed recte monuit BiRKLEiN (p. 3), non esse justam causam, cur negemus, versu 0 52 infinitivum cum articulo conjunctum in substantivi na- turam re vera transiisse. Qui locus si cum locis, quales sunt a 370, comparatur, documento est, eodem fere tempore quo vocabulum 6, r^, z6 e pronomine articulus factum est^, etiam ex infinitivo ad t6 pronomen appositionis instar usurpato eum infinitivum, qui cum articulo conjunctus substantivi ac- cepit naturam, ortum esse. At tamen Bikkleinio locum, quem nominavi, o 52 explicanti prorsus assentiri non pos- sum. Qui dicit : " Wdhrend an der oben citierten Stelle H 282, ico der hlosse Infinitiv steht, etwas in detn concreten Fall Geltendes ausgesagt ivird, wird durch o 52 durch die Verwendimg von z6 eine von detn Redenden als bekannt
^ Cfr inter alia f 388 ubi zolo medium qnoddam inter pronomen et articulum est.
r^Tt.Utti^ww^^
''^■■■T-'^'^''j^'!^'ir?^-'^^?''^'i^^^i^s;^
63
vorausgesetzte Thatsache bezeichnet." Cui sententiae obstat, primum quod simplici illi Homeri sermoni tara subtilis di- stinctio vix attribuenda videtur, deinde quod causa non est, cur sententiam, quam exprimit versus H 282 aYaftov xal voxxl Trtdlodai, minus late putemus patere, quam quae exstat versu 0 52 avtif] xai zb ^uXaoaeiv xtX. Verisimilius mihi videtur, ad infinitivum articulum appositum esse, quo magis verbis, quae antecedunt, IX^tto os xai utcvoi; contrarius infi- nitivus opponeretur. Ad quae conferas a 370, ubi infinitivo appositionis loco usurpato verba zofs — axooettsv verbis quae antecedunt {iirjSs poirjTos sotoj contraria simt.
Hic infinitivi novus usus paulatim tantum latius pa- tuit. Cujus rei ratione habita Birklein (p. 91) tria scri- bendi genere distinguit. Quorum ad primum poetas epicos et lyricos adnumerat, qui non nisi to articulum cum infini- tivo conjungebant. Deinde apud fabularum scriptores et Herodotum genetivus et dativus infinitivi raro apparet. Tum solutae orationis scriptores attici omnes casus infinitivi se- pius usurpant. Numerus infinitivorum per haec tempora sem- per crescit. Sed etiam aliis modis hic usus augetur. Pin- darus primus adverbiis ad infinitivum apposuit (Bibklein p. 7). Apud Aeschylum accusativus cum infinitivo substantivi vi- ces articulo adjecto primum suscepit (Bieklein p. 21). So- phocles infinitivo cum articulo etiam in exclamationibus utitur ^. Sed apud prosae orationis scriptores atticos hic ser- monis usus velut perfectus magis etiam variat. Thucydides infinitivo cum articulo too finali sensu primus usus est (BiRKLEiN p. 58). Crescit numerus propositionum, quae in- finitivum regunt, crebriusque casus obliqui quam nomina- tivus et accusativus inveniuntur. Saepissime hunc infinitivum usurparunt Demosthenes et Xenophon in scriptis, quae in philosophia versantur, et Plato.
Quod usus infinitivi cum articulo conjuncti variis mo- dis ita augetur, non modo temporum varietati, verum etiam dicendi generum dissimilitudini tribuendum est. Quum enim infinitivus, de quo agitur, pro iis substantivis saepe usur-
' BlRKLEIN p. 29.
■■'
H
paretur, quibus universa rerum genera enuntiantur, vel no- tionem, quae infinitivo exprimebatur, jam antea cognitam vel nominatam esse indicaret, ob eamque rem ad generales sententias exprimendas aptus esset, eflfectum est, ut scrip- tores, qui in philosophia versati sunt, vel qui artificiosa elo- quentia sermonem formarunt, hunc infinitivum praecipue ama- rent. Apud Thucydidem quidem in orationibus saepius quam alias occurrit (Beheendt p. 21), et apud Xenophontem in scriptis historicis rarior quam in ceteris est. (Cfr Hewlett p. 273.)
Qui hunc infinitivi usum adhuc tractaverunt, nuUum post Platonem scriptorem attigerunt. Polybium tamen ac- curatius exploravit Hewlett in commentatione, quam sae- pius laudabo. Qua apparet, Polybium in hoc infinitivo usur- pando ab atticorum ratione non multum abcessisse, ssepissime autem eo usum esse.
Jam vero ad Plotinianam consuetudinem transgredi- endum est. Quaerentes primum, quam saepe Plotinus hunc infinitivum usurpaverit, 1626 exempla reperimus. Quomodo hic Plotini usus ad aliorum scriptorum consuetudinem se habeat, e ratione apparet, quam proposuit Hewlett (p. 269). Qui hos medios numeros invenit. In singuhs paginis edi- tionum Teubnerianarum exstant: in scriptis Demosthenis 1,20, Xenophontis l,oi, Platonis 0,8 7, Polybii 1,15. Apud Plotinum exstat 1,8 6. Neminem igitur hoc infinitivo saepius quam Plotinum usum esse videmus.
Cujus rei ea imprimis causa est, quod nonnullae infi- nitivi formae cum articulo conjunctae artis philosophorum verba sunt, ut t6 elvai (quod quatuor et sexaginta locis subjecti vices sustinet). Saepissime occurrunt quum alia tum t6 C^^^v, t6 TTOistv, t6 zdcr/Biv, t6 vosiv, t6 (ppovsiv, t6 aXYSiv, t6 su5ai[jL0VElv '. Quae vocabula saepe redeuntia effi-
' Cfr nostne linguae vocabula vara't, tanka't. Germanice das Sein, cet. In laiino sermono substantivi instar maxime nsurpantur infinitivi formsB esse, vivere, intelliffere,scire, velle,Bim, CfrWfiLFFLlN Archiv Tom. III. p. 71. Ex iis, quse disputat ille, elucet, Grsecorum consuetudinem ei non ad originem infinitivi substantivi loco usurpati, at tamen ad usum
■.•■.'^^jSili^L.'
55
ciunt, ut scripta Plotini nonnuUis locis similitudine quadam offendunt (cfr supra p. 4). Infinitivi igitur formae cum ar- ticulo conjunctae ad notiones infinitas exprimendas adhi- bentur, quae scriptori verbi formis magis perspicue ac di- stinctius quam substantivis significari posse visae sunt, vel quae substantivis indicari non possunt. Cujus generis sunt et aliae et notiones negativae ^ Et quum singula tempora di- stinguenda essent, infinitivo necesse erat uti, ut I. 2. 4 (16. 12) ii Yoov (sc. apsTY]) sv zC^ xaO^aipeod^at aTsXsoxepa zfj^ iv T(j) xexaO^ap^at. Infinitivi cum articulo conjuncti quum certa artis vocabula saepe sint, ad nominativi formarum numerum augendum valent, qui, ut hoc afferam, apud scriptorem no- strum duplo major quam apud Demosthenem est.
Quum infinitivus, de qua agimus, verbi naturam non plane amitteret, effectum est, ut adverbiis definiretur, quam legem observarunt prosae orationis scriptores attici. Sed prout substantivi vices magis magisque suscepit, etiam attri- buta ad eum accedere coeperunt. Cujus consuetudinis initia jam apud scriptores classicos, qui vocantur, exstant, qui uno vel altero loco et pronomen demonstrativum ^ (et :ra<; ad- jectivum) et genetivum possessivum ad infinitivum apposu- erunt. Quod apud posteros saepius usu venit *. Polybius tamen neque adjectivum neque genetivi formas cum infini-
ejus augendum valuisee. Prffisertim apud Patres eccleaise, quos vocant, ut apud Tertullianum et Auguatinum inflnitivus aubstantivi naturam induit.
• Cfr GlLDERSLEVE Transact. p. 18. Tribus tantum locis negati- vam particulam ad substantivum appositam inveni: II. 1. 1 (75. 12) t"?)!; o& (pa-opas VI. 3. 9 (295. 19) tw (i->] &va-p(ujc(j) VI. 3. 23 (311. 16) t^
* Cfr GiLDEKSLEVE Transact. p. 7. Hujus rei cauaa fuiase vi- detur, quod inflnitivug cum articulo conjunctua appositionis loco ad pro- nomen accesait.
' Ut apud Ignatium, GlLDEBSLEVE Transact. p. 7 zh &Xy]S-ivov C"rjv. Quod G. vulgarism or Latinism esse putat. Sed ex iia, quse antea attulimua, apparet, hanc locutionem non secundum latini sermonis nsum formatam esse. Immo vero cnm cetera infinitivi cnm articulo nsnrpandi ratione et hsec congruunt.
66
tivo conjunxit. Plotinus hac in re posterioris linguse ra- tionem sequitur. Commoneam autem, pronomina, quae attri- buti loco ad infinitivum usurpantur, multo plura esse atque ad quamlibet infinitivi formam apponi, quum ii infinitivi, qui adjectivo definiuntur, rarius exstent, et uno loco excepto (V. 1. 1 (141. 8)) ii sint, qui artis vocabulorum loco sae- pissimi usurpati substantivis simillimi facti sint. Apud Plo- tinum hoc primum occurrit, quod pronomen interrogativum cum infinitivo conjungitur. Exempla, quae exstant, enu- merabo :
1. Genetivi forma attributi loco addita:
1. 1. 6 (7. 20) t6 tou oova[j.90T^poo Cp *• 1. 6. (7. 29) Tfji; ^«/'^i^ "^V Tcapsrvat. 4. 16 (34. 29) t6 C^^^v Tr^c ^«"/"^i^- IV. 4. 37 (79. 32) t6 ttoisiv aoTcbv V. 6. 3 (196. 30) aoToo t6 slvat VI. 1. 19 (250. 12) t6 Cr^v exdaToo 8. 6. (421. 30) t6 elvat twv ott' aoTYjv.
2. Adjectivum attributi vices sustinet:
I. 4. 15 (38. 3) t6 atfvioTov slvat. 1. 1 (141. 8) TcoXXtp T(j) xtvsiodai. VI. 1. 19 (2 50. 31) t6 ooto) Xeyo[xsvov ;coisiv 7. 3 (374. 14) t6 a.h^v.v.bv slvai 1. 19 (251. 11) [xsTa too XeYO[ievoo zao^etv 2. 7 (269. 12) iv zif aX7ji>tvtj) slvat. Cfr t6 aXrjOd)? slvat III. 7. 6 (250. 5) cet. nullo significatus discrimine. 1. 15 (247. 8) h t^ Trotsiv Xs70[t^V(j). Hic afferenda sunt, quae exstant VI. 1. 19 (251. 13) t6 Ix too xatstv xat xaiso^at ev6<; 6'vtoc, ubi participium appositionis loco ponitur.
3. Et adjectivum et pronomen cum infinitivo conjun- guntur :
VI. 8. 15 (433. 33) aoTo t6 aXfjdtvov ^p.
4. Pronomen attributi loco ponitur:
a) aoTOi;: II. 1. 13 (77. 30) Ttpoi; t6 t6 aoTO elvat Ctpov
r-vv,
' Cuju8 loci pioprium est quod genetivua inteV articulum et in- finitivum ponitur.
iililHBii*^ ii
.'-."•
67
xal asl |xlvov lU. 6. 17 (240. 27) aUi^ zS^ ^aiveadat IV. 4. 28 (66. 29) ahzb t6 6|i7iCeodat VI. 2. 7 (270. 6) aDTOO toii stvai = V. 3. 13 (172. 29). VI. 3. 22 (309. 33) t6 paStCstv abT6 1. 19 (250. 28) aoTO t6 Tdpsod^at.
b) ooToc:
I. 4. 4. (28. 15) To sb5ai[i.ov£tv tooto = I. 4. 14 (37. 8) V. 3. 13 (172. 25) t6 slvat tooto — VI. 1. 8 (238. 25) t6 sivat TooTO t6 Trap' aXXvjXwv. Idem exstat U. 9. 15 (152. 17). m. 6. 4 (223. 24). V. 5. 1 (181. 21). VI. 1.4 (233. 28). 2. 18 (280. 19). 8. 16 (434. 33). Accusativus cum infiui- tivo exstat IV. 5. 3 (92. 15) Tt]) ■Ko.oyeiv t6 [xsTa^o tootcj).
c) Cetera pronomina et pronominalia :
II. 5. 4 (121. 29) iv Tivt Tc]) slvai av akoir^. III. 8. 6
(269. 13) Iv T(j) TOtOOTq) T(j) TTiaTSOEtV.
Ab infinitivo cui attributum additum est is, qui appo- sitionis vices ad pronomen sustinet, ssepe difficile est se- jungere (cfr supra p. 55). Quam ob rem eos locos ubi ad pronomen infinitivus appositionis loco refertur, hic aflfero:
a) t62s:
U. 9. 15 (152. 31) [xapTopsi Ss aoTot? xai zode zb [irj- Ssva Xo-jfov TTSf/t apsTf^i; ^rs^cotf^aO-at xtX.
b) ooTOi;:
I. 8. 14 (70. 23) TOOTo laTt nzA\ia Tf^? ^^T^i'^ '^^ ootox; iXdstv ek uXtjv xai aodsvstv. II. 4. 13 (114 2). lU. 1. 1 (161. 13). 2. 6 (177. 23). 1. 1 (162. 13). IV. 8. 6 (130. 30). VI. 5. 1 (336. 3). Acc. c. inf. I. 4. 2 (25. 11) si [xsv t6 alodavsoi^at tooto XsYOOot, t6 t6 jiadoi; [iyj XavS-avstv. 6. 2 (22. 20). 8. 3 (266. 6). — Huc referenda sunt, quae le- guntur II. 9. 9 (144. 22), ubi infinitivus pronomine tooto iteratur. Cfr lU. 1. 2 (163. 12).
De infinitivo sine articulo qui appositionis vice fungi- tur cfr supra p. 35.
Verba predicati loco ad infinitivum posita easdem le- ges, quse valent apud atticos, sequuntur. Vocabulo, ad
4*
58
quod referuntur saepissime casu similes sunt. Exempla haec affero :
Nom. IV. 9. 4 (136. 19) si slxov (ai <l>o-/al) t6 <poxal elvat. Cfr III. 6. 12 (234. 2) r/st (^ oXt]) t6 Traaystv aoTTj xal aXXoto-iodat. III. 7. 6 (250. 5). 6. 11 (232. 32). 7. 8 (252. 19). V. 8. 1 (203. 3) cet. Tamen et accusativus exstat: III. 6. 11 (232. 32) toaTs anolsl (tj oXtj) t6 oXrjv sl- vat. III. 2. 17 (190. 31) Tt^iac xal aTt[JLta<; opiCooat (sc. ot i')7roxf7tTat) Tij) aovs;ttXa{xpavstv aoToo? Tati; Tt{iatc xtX. Cfr IV. 4. 41 (83. 25).
Observanda sunt, quse leguntur V. 8. 9 (213. 3) tj Ss 86va[j.t<; ii Ixsi l'yst — to xaXov slvat, ubi verba t6 xaXov slvat ita in unum coaluerunt, ut verbum xaXov ne genere quidem verbo Sova^xti; similis redderetur. Cfr ibid. 1. 5.
Datii-us. I. 6. 1 (44. 22) saTtv aoToii; to xaXot? slvai. IV. 7. 3 (106. 23) i:vs6[j.aTt t6 svt slvat. Cfr II. 4. 14 (115. 23). I. 6. 7 (51. 9) cet.
At contra accusativus occurrit: I. 4. 3 (27. 34) Tt -^ap T^ TsXsioj Ct"-^ av TrpooYdvotTO sii; t6 apiaTTjV stvat.
A prsedicato quod similitudine praecedentis verbi da- tivG utitur dativi formae separandae sunt, quae cum verbo slvat conjunguntur, ut rei notionem vel essentiam, quae vo- catur, exprimant, ut II. 4. 15 (116.22) t6 auTO oov t6 ajtst- f^ov xat t6 a7rstf/(t) slvat, quae verba vertenda sunt: idem igi- tur est infiniticum esse et infiniti notio (infinito esse Fic.) Quam locutionem Aristoteles primus usurpavit. Doctissime de hac re disputavit Tkenuelenbukg (Rhein. Museum II. 1828, p. 457), qui dativum possessivo significatu esse docet; t6 av- ^[jUiT:^ stvat igitur ita explicandum esse: essentia, quce ho- mini cet. Quae sententia et mihi placet. Fortasse non est audacter conjectantis, si locutionem illam similitudine ta- lium enuntiatorum formatam esse credimus, quaUa sunt VI. 2. 6 (268. 18) t6 slvat auT-jj Ti 1'aTat avso twv aXXtov i. e. t6 aoTTjv slvat vel t6 slvat am-ffi. Cfr etiam II. 9. 1 (134. 16). Apud Plotinum haec exstant exempla: II. 4. 15 (116. 25) t6 M[.^ slvat. Idem occurrit VI. 8. 14 (432. 27). 7. 4 (375. 18). 8. 14 (432. 1), ibid. 1. 4. 5. 6. 8. — II. 4.
rw
■.'f8f#ifPS,f ^^yafr-l'?»*^^' ■ ^^T^^ff?^^^ '■'[
■^. .- <TV^ 1
59
8 (109. 1) aXXo Yap t6 {isY^a-st, aXXo to |xs(i£7Edo3tisv(j) stvai. 4. 15 (116. 22) vide supra III. 1. 3 (164. 15) zb C(i)Ot? sl- vat. III. 6. 16 (239. 31) ou yap Stj t6 slvat aorjj xai iis- Ydi^si slvai. V. 1. 3 (144. 19) t6 ST^potc slvai. 9. 9 (224. 26) t6 TOWfSs slvat. VI. 2. 5 (268. 6) ijil tou Xtdoo t6 si- vai T(J) XtO-(j) fjv 00 t6 slvat, aXXa t6 Xtd(|) slvat. 6. 14 (363. 4) t6 oov65(p slvat. 7. 11 (382. 9) t6 7^ slvat., ibid. 1. 11 t6 slvat TaoT-^. 7. 12 (384. 3) t6 oopav^j) slvat.
Quemadmodum apud atticos etiam apud Plotinum in- finitivus prsesentis longe creberrime exstat. Cui numero proximi sunt infinitivi aoristi et perfecti. Infinitivus per- fecti pro sententia causali usurpatus dativo casu prsesertim utitur, ut II. 9. 4 (136. 28) sl 5s svsoas, T(p i^rtXsXf^adat otj- XovoTt T(i)V sxst. Infinitivus futuri semel tantum invenitur. (Cfr BiBKLEiN p. 94) III. 7. 4 (248. 22) ri 00 v too ovto? Tcav- TsX7]<; ooota xai oXyj, 007 -^ h Totc {idpsot [jl(>vov, aXXa xal t^ Iv T({) n.TjS' av sTt lXXsi(j;stv xtX.
Infinitivus vocula av addita cum articulo his tantum locis conjungitur: I. 4. 7 (32. 14) II. 1. 1 (75. 16). III. 7. 4 (248. 24) bis, (vide supra).
Ad infinitivum nuUa nisi [it] particula negativa ap-
ponitur.
I. Infinitivus cum articulo to conjunctus.
A. Infinitivus nominativo vel accusativo subjecti loco usurpatus utitur.
Infinitivum articulo addito a scriptore nostro subjecti loco saepissime usurpari, jam antea demonstravimus. 482 exempla exstant. Hic autem quaerat quispiam, cur infini- tivus cum articulo conjunctus solo infinitivo praelatus sit ^ Omnibus tamen locis, cur articulus additus sit, causam af- ferri posse, equidem non credo. Etiamsi nonnuUis locis ra- tionera quandam proposueris, multi tamen restabunt, ubi nuUa lege observata articulus ad arbitrium positus videtur ut IV. 3. 10 (20. 11) ;rop6s piv irap ^z[j\iA :rot£tv xai t6
1 Infiuitivum, qui, ut hoe afferam, a prsepoaitione pendet, cum articulo coujungi neceaae esse, in aiJerto eat.
60
«{)6-/stv aXXoo, ubi duorum infinitivorum, qui subjecti loco in eadem sententia usurpantur, articulo ad alterum opposito, alter articulo caret. (Cfr IV. 7. 4 (107. 27). Apud vetu- stiores, ubi rarius exstat infinitivus cum articulo conjunctus, qua ratione singulis locis articulus additus sit, facilius expli- caveris. Sed quum in posteriorum sermone articulus vim de- monstrativam, quae a principio in eo inerat, maxima ex parte perdidisset ^ quod inter infinitivum cum articulo conjunctum et nudum infinitivum intererat, evanescere coepit. Rationes nonnuUa squibus usus articuli ad infinitivum, qui subjecti vices sustinet, appositi explicatur, hic afi^eram:^
a) Articulo, id quod infinitivo enuntiatur, jam antea cognitum esse significatur, sive quam rem antea nominatam commemorat scriptor, ut V. 3. 3 (159. 5) zb §•/] izijonr/j^/fin^ai Ti iativ; cfr 7tf>0(3/p(b{).sda quod antecedit 1. 2. III. 6.5(225. 17) t6 -/(OfjiCeodat cfr yyi[jiO]i.hQ 1. 13. I. 1. 3 (4. 29) cet., sive de re vulgo cognita agitur, ut III. 2. 6 (177. 2) t6 (jlsv XsYstv (az ouSsv xaxov tc]) aYadcj). — III. 6. 10 (231. 24). II. 9. 15 (153. 6) cet.
b) in notionibus inter se contrariis significandis usur- patur articulus, ut I. 4. 6 (30. 28) ou PouXtjtqv t6 t/^c sx- xXtaso)? z-ffi TOtauTYj? • [i.aXXov Yap |3ouXr^T6v t6 (jltjSs 8s7jv)-f^vat xtX. — III. 2. 1 (171. 26) t6 jroXu:rpaY[i.ovstv. 6. 8 (229. 22). II. 9. 1 (134. 22) cet.
c) ubi cum substantivo infinitivus ejusdem juris con- jungitur, etiamsi substantivum articulo careat. Nam arti- culo addito infinitivus substantivo similior fit, ut I. 1. 1 (3. 1) T^Sovat xat XuTcat — xat t6 aXYstv — 11. 9. 4 (137. 3) — I. 1. 6 (8. 1) — I. 5. 1 (141. 6)=*. Eadem ratione articu- lus usurpatur, ubi substantivum prsedicati loco positus est (excepto verbo avdYxr]) ut I. 2. 4 (16. 13) t6 xsxai)-df>^at olov TsXog TJgT] xtX. IV. 3. 18 (26. 34) cet.
' Ad quse eonferaa, qiiod demonstrativi pronominie) usus ad hunc infinitivum paulatim crcscit. Nam quum articulus soluu ad infinitivum efiferendum non satia valei"et, pronomino opus erat.
'^ Cfr BlHKLEIN p. 96.
* Cfr tamen II. 6. 2 (125. 25) xal xdXXY) xal 6^^^'*' '^*' outcu? eo)^Y)}iaxtofl-at.
■ t^HjTS^^S??»^*'?:?^*!^ ^^
61
d) uno vel altero loco infinitivus epexegetice, quod di- citur, articulo adjungitur ut V. 5. 5 (186. 2) zh slvai i, e. vocabulum eivat.
e) Plures infinitivi formae vel infinitivus et major ver- borum complexio ad infinitivum adverbii in^ar addita arti- culo in unum quasi comprehenduntur. (Cfr Rich. Wagner: De infinitivo apud oratores atticos cum articulo conjuncto, Schwerin 1885, p. 10). Cujus rei exempla heec afFeram: Plures infinitivi exstant. III. 2. 7 (178. 19) t6 xda[ioo stvat xal irtifi-sXsiadai y.al oiptaTavai xal Stoixsiv xal irotsiv xtX. Adverbialia vel breviora vel longiora: t6 xaTa (puatv C'?/^ I. 4. 1 (25. 7) — t6 aX7]*(b? slvai III. 7. 6 (250. 5) I. 5. 10 (43. 23) t6 Se Iv zaXi; rp/alsat t6 soSatfxovstv Ti^-sa^at. — Cfr II. 3. 3 (90. 7). Sententia secundaria inter articulum et in- finitivum inseritur VI. 7. 38 (410. 27) t6 oTt atjToc saTt TouTO vostv. NonnuUis locis articulus nostra lingua 'det pd- staendet att, den satsen att' vertendus est. Cfr locos duos, quos proxime laudavi.
f) Infinitivus, qui subjecti vices sustinet, si infinitivus etiam prsedicati loco usurpatur, cum articulo plerumque con- jungitur. Quod usu venit a) si in accusativo cum infinitivo infinitivus et subjecti et prsedicati loco exstat, ut I. 1. 5 (6. 26) SovaT6v — (j-tj TrdvTto? STrtftvsai^-at t6 Xojrsiad^at. Accusa- tivus cum infinitivo subjecti vice fungitur IV. 3. 1 (9. 2) ooSs yap tao)? txav6v ipv^aooatv sivat t6 (pi>dvstv — xal la.z i^[i.sT£pac ibid. 1. 10 — VI. 8. 21 (440. 12). Cujus generis unum et triginta exempla inveni. p) Etiam aliis locis, ubi infinitivus praedicati loco exstat, articulus infinitivo, qui su- bjecti vices sustinet, additur ut I. 9. 1 (72. 2) to ts s^sXdetv saTt [xsTapf^vat. II. 1. 8 (64. 3). III. 8. 7 (270. 33) cet.
Ad vocabula Tsx^Jirjptov et (JLapToptov (Cfr Kuhner p. 565) infinitivum cum articulo his locis usurpatum inveni IV. 3. 28 (38. 9) Tex[i73[Jtov Ss t6 [ltj sit)-otav stvat ttjV (ivyj [xtjv xtX. IV. 4. 28 (67. 32) [i,af/Toptov Se too 6[J.oo»jatov stvat — t6 toos r^TTov Twv a(o[JLaTtX(ov i^S^oJv icpte[i.evooc — t^ttov xtvsta^at. VI. 5. 3 (91. 2).
62
Infinitivos cum articulo ad substantivum, quod subjecti loco usurpatur, appositionis instar Plotinus his locis usus est: I. 4. 7 (31. 34) SoYfxa — 7ref/t davatoo t6 a|jL£tvov Ctof^? r/ic iieta o(b[iaTO? elvat — III. 6. 14 (237. 22) VI. 9. 11 (454. 27). 1 .
In structura, quae accusativus absolutus vocatur, infini- tivus subjecti locum rarissime obtinere solet. (Birklein p. 100). Apud Polybium semel tantum hoc usu venit (Hew- LETT p. 277). Neque apud Plotinum nisi hoc loco inveni- tur: II. 9. 6 (139. 28) 5sov exet t6 wg OTt [xaXtaTa oXtYov sli; aptd[i6v Stwxetv.
II. Infinitivus cum articulo t6 objecti loco positus.
Infinitivi objecti loco usurpati 268 exempla inveni. Sed quum jure monuerit Birklein (p. 97), infinitivum objecti instar cum quovis transitivo verbo conjungi posse, cui rei etiam exempla, quae collegit Weiske (Der Gebrauch des sub- stantivirten Infinitivs im Griechischen, Fleckeisens Jahrb. 126. 1873 p. 495), documento sunt, non nisi ea affero, quse vel Plotinianae elocutionis propria vel alia ex parte commemoratu digna sint.
zyBfv cum sequente infinitivo cum articulo conjuncto saepissime in Enneadibus occurrit. (91 exempla exstant.) Quae locutio eadem fere ratione qua verbam eivat cum ad- jectivo vel finita verbi forma usurpatur. IUa tamen id, quod infinitivo enuntiatur, per se ac quasi sui juris esse magis exprimitur. Quare s^etv t6 c. inf. vertenda sunt 'hafva den egenskapen aW ut I. 6. 1 (44. 26) Tot Sfe [ief,Tj oo'/ s^st t6 xaXot etvat. I. 8. 5 (61. 8). 8. 6 (63. 16). Objecti vice sae- pissime fungitur infinitivi forma t6 etvat. — Paucis locis s/etv vertendum est 'innehdra', 'innefatta' ut VI. 2. 5 (268. 7) t6 etvat 'j-o/-^ [isTa tou eivat syet t6 «{''r/'^ etvat.
Stoa)(j,t cum infinitivo attribuendi vel dandi significa- tione haud raro usurpatur ut II. 9. 11 (148. 2) ei [ifj t(j> svvofj[xaTt otooet t6 Trotetv (sc. t^ 'P'^"/."'])- H* ^- 9 (146. 3) ou/ aoTfo StSoix; t6 Suvaa^at.
' Cfr pag. 35 et 57.
">3Vr-T'T '^^^^^'™^sP?rvs^ ' : ,
63
y 0 p T^ Y i (0 , quod verbum apud atticos intransitivum est, apud posteros transitiva vi usurpatum dandi significationem habet ', apud Plotinum his locis usu venit I. 1. 6 (7. 15) V. 1. 2 (142. 18) OTav «{joxy] xoprjY'^ toCfjV.
xatYjYOpdft) significatu 'utsdga ndgot om ndgon' (Cfr Pape Lex. vb. xaTTjYOpso)) occurrit III. 7. 2 (246. 8) stta toO |ji,^v alwvo? v.'xvff(opob^.zv to [isvstv Iv evl.
ivepYso) (Cfr Krebs 1. c. p. 21) infinitivum regit lU. 6. 4 (224. 2) Toii 7tE[j.7rovTO<; ooxstt ivspYOovTb? t6 Trsfi-Trstv.
Negativa particula [wr] apud atticos nonnuUis locis post verba negativi significatus ad infinitivum superfluit. Quod apud Plotinum non usu venit. Cujus rei causa est, quod infinitivus substaativi naturam magis accepit ob eamque rem objecti loco re vera habetur. Exempla haec affero: II. 4. 15 (116. 16) siSwXov TTsipsoYO? to stvat t6 aXrj^sc:. Ibid. 1. 20. IxffsoYO) III. 2. 5 (176. 11) cet. (Cfr genetivum post verba impediendi.)
Infinitivus appositionis instar accusativum, qui usur- patur objecti loco, sequitur VI. 1. 19 (251. 20) TrsrotTjxev aXXo, t6 XoTTstaO-at.
III. Infinitivus cum articulo conjunctus praedicati ad objectum spectantis loco usurpatus neque apud scriptores ckssicos qui vocantur neque apud Polybium exstat. Pri- mum igitur apud Plotinum invenitur et his quidem locis I. 4. 2 (25. 23) sl 8s aYaS^^v [xev (Xsfooatv) t6 :rado? xai ttjV TotavSs xaTacsTaatv t6 eo Cfjv. III. 6. 9 (230. 30). VI. 3. 27 (314. 30).
IV. Praedicati ad subjectum spectantis loco scrip- tores attici infinitivum raro posuerunt. Behbendt (p. G) quatuor apud Thucydidem exempla commemorat. In En- neadibus 58 exempla inveni quorum haec affero, II. 9. 18 (157. 22) saTt §s tooto t6 [iyj xf/o6etv [XTjSe o:raxo6stv Totg eftw^ev ^rpoaTrtTrTooatv T^Sdatv xtX. Accusativus cum infinitivo : IV. 3. 8 (16. 18) TOOTo 8k (sc. loTt) t6 ttjv [jlsv evooaO-ai
' Cfr Krebs: Znr Rection der Casus in der spateren historischen Gracitat, Munchen 1887, Zweites Heft, p. 27.
' :■ ^--T*™ ;. •iT"^ ■* : ^^t.yva^fyji^^^-TyWiJj^^BiyJl».^^
64
i;>ef,Yetof, trjv dk Iv YVti^ast, trjv 8k h 6tAi,i, xal lv tij, aJXXrjv, aXAa |3X£;rstv xal aTrsp ^Unsi etvat xat Ytveodat.
Huc etiam referenda sunt quae leguntur VI. 2. 18 (280. 18) et Ss r.^jbq r;|xag too? opwvtac t6 totdvSe radoc jrotstv iott (sc. to xaXdv). HFM qui t.j) totdvSe xtX. scripsit, hoc modo vertit: Wenn es darin besteht, dass es auf uns dte Sehenden einen solchen Eindruck nmcht. Qu« versio non mihi displicet, sed cur scriptor noster dativo usus sit, quum difficiUimum sit explicare to scribendum mihi videtur;' quam scripturam praebent codd. Cizensis et Vaticanus. (Creu- zer n p. 1121.)
V. De infinitivo cum articulo accusatiyi respiciendi loco posito vide BiEKLEiN p. 97. Hewlett p. 277. Apud Plotinum haec exempla inveni VI. 3. 24 (312. 14) el to acvco ^^peoOat t^) xato) ivavttov, n&z i^ Sta^opa, otov to G:rep xe^aXf;? xat hnb TTdSa? ptTttetv. IV. 7. 11 (115. 15). V. 9. 6 (222 31) VI 8. 15 (434. 3). V . > .
. B. Infinitivus cum articulo toO conjunctus.
Infinitivi cum tou articulo conjuncti 197 exempla in- veni. Saepius igitur, si medium numerum respicimus, apud scriptorem nostrum quam apud Thucydidem, rarius quam apud Demosthenem et toties fere quoties apud Platonem, Xenophontem et Polybium occurrit. Cfr Birklein pp. 53. 67.' 77. 88. Hewlett p. 278.
I. Infinitivus cum substantivis conjunctus.
In hoc infinitivo post substantiva usurpando Plotinus ab Atticorum consuetudine non discessit. Si qus substantiva, quibuscum apud classicos qui vocantur infinitivus numquam conjunctus est, apud Plotinum infinitivum regunt, hoc aut forte factura est, aut post substantiva usu venit, quse in at- ticorum sermone aut omnino non aut rarissime usurpantur. Tnbus et centum locis infinitivus cum articulo conjunctus sequitur. Solus autem infinitivus non tam saepe post sub- stantiva invenitur. (Cfr supra p. 9),
■''flPW^«?«W^WVW"WI|!«!!!^^
T-r- TK '^t\^T**aT
66
i ' -
Saepissime locutiones 86va[j,t? tou et altia to-j occurrunt. Jam ad exempla enumeranda transeo:
altia I. 1. 6 (7. 17) aidav too Cf^v. 8. 5 (60. 30) abia xou 6p»av xal aovsivai zif oxotsi. 3. 2. (89. 14) ibid. 1 7. III. 6. 15 (238. 32). 7. 6 (251. 15). IV. 8. 5 (130. 1). V. 1. 2 (143. 21). yi. 7. 2 (373. 8). -7. 37 (410. 1). 9. 6 (449. 26). Accusativus cum infinitivo II. 1. 5 (80. 6) •^ Yap aXkri ^oyj] tod sJi stvai, ob too elvat (sc. r^t^a?) alTta I. 8. 14 (70. 21). III. 6. 13 (235. 18).
aSova{J.ta III. 2. 4 (175. 5) aSova[«c[. too Toyctv ofpaX- X6[j.svoi. III. 6. 4 (223. 33). IV. 6. 3 (103. 22). VI. 8. 8 (424. 12). 8. 21 (439. 33).
6 aiTioc V. 1. 5 (146. 7) 6 aluo? too xal stvat xal jroXov etvat tootov. III. 2. 3 (173. 6).
t6 aiTtov III. 6. 15 (238. 15) t6 atttov too Ifp' aoTf^g |isvsiv (sc. Tfjv (pootv).
Ta atTta III. 6. 4 (224. 20) Ta a. too xtvyjoat.
atpsot? II.9. 15 (152. 7) Sostv ^ap ooad>v a. too Toyeiv Too TsXoo?, \i.iaLq [jlsv xtX.
apxT] I. 9. 1 (72. 11) a. too XTjpsiv. III. 6. 3 (222. 23) V. 5. ir(191. 25).
avcxYXY] V. 1. 6 (146. 25) ttjv a. too etvat TaoTa fj
(j^oyTj syst. V. 8. 12 (216. 28).
t6 a(j,o8p6v VI. 3. 7 (293. 8) t(J) aiJ-oSpct) too slvat.
a;c6aTaatc VI. 9. 4 (445. 18) iraayet ri ^nxq too sv slvat TTjv aTroataatv.
aiaa-Tjat? IV. 7. 7 (111. 9) sx Tf^? too aXYsiv a. ibid.
1. 12.
pobXYjot? V. 2. 2 (155. 23) p. too vosivTj 0X0)«: xtvsto^at.
Ysvsotc IV. 4. 18 (57. 3) ttjV 7. — too aXvsiv.
Vvwot? IV. 4. 22 (61. 9) t^ too ^povstv — 7.^
Sbva[J.tc I. 1. 7 (8. 6) ttjv Ss Tf^? tj;oyfj? too alodavs- a*at Sbva{j.tv. II. 3. 13 (198. 3). 6. 3 (126. 2) EI. 2. 2 (172. 6). 5. 2 (210. 9). 6. 2 (221. 7). 6. 19 (244. 5) IV. 3. 23 (32. 2). 3. 24 (33. 14). 8. 2 (126. 9). V. 6. 4 (197. 31) 2. 2 (155. 20). VI. 3. 23 (311. 33). 7. 40 (412. 21).
* Car HFM fvu>at<; hic deleverit, iion intelligo. E. yordenstam, Studia Syntactica. "
66
Sta^opd V. 3. 2 (158. 4) ttc t^ 8. wj voetv laoto.
So'$a I. 1. 5 (6. 28) SdSirjc xoii oXtifwpeiodat Ysvoit^VTjc V. 3. 1 (15. 1).
I>6atc III. 2. 17 (189. 10) -^ toti Cfjv l<pe(3t<; III. 4. 2 (202. 5).
Iv^PYeta II. 5. 3 (120. 30) e. too voeiv. VI. 2. 7 (270. 6).
l7ttdo[ita III. 5. 1 (208. 5) xat atXX-rj too adavatov etvat ox; h ^v7]T({) eTrtdojiia. IV. 4. 28 (66. 21).
iSpa III. 7. 4 (248. 5) ix t'^c too eivat eSpa?.
st[JLap[JL^VTf] IV. 3. 13 (23. 13) k. syet ttjv too {levstv Ixet.
etSog V. 6. 6 (199. 11) t6 stvat, oTav stSo? too vostv xat Cf/v Xa^iQ.
l$T]7r^at<; III. 7. 5 (249. 24) kiif^TiaK; av stTrj too aTistpov tjSt] stvat (sc. Tov aiwva).
47]T7]atc I. 4. 6 (30. 19). VI. 8. 11 (427. 31) C- too stvat.
^iXTfjat? VI. 8. 13 (430. 30) ^ d. too otov TotooTOv stvat.
xtvY]at<; VI. 1. 22 (254. 17) f] a;r6XoTO<; xtvTjatc, otov Too paStCstv.
Xo7ta[i6c III. 2. 2. (172. 3) XoYta|i.(}) too Sstv Ysvdaftat.
XoYOC III. 2. 17 (191. 3) xaTot Xoyov too 'fQ-SYYsaO-at.
[Ji.vi(](j-7] I. 5. 1 (39. 20) [1. Too sL5at[i,ov^aat.
[xapToptov IV. 4. 28 (67. 32) [i.apToptov S^ too 6[i.oo6- atov stvat tooto xCf sTspcp t/vst ^^yffi xtX. I. 4. 4 (28. 31). IV. 5. 3 (91. 21). VI. 7. 24 (396.^4).
t6 6[ia)VO[xov VI. 2. 7 (269. 13) t^ oxt!^ xat Tip 6[j,(o- v6[i,{|) Too etvat.
TCtaTtc VI. 3. 10 (296. 17) fj TutaTtc too etvat Trapdt Tf^i; ata^T]Osto<; abToi<;.
jrapaxeXeootc V. 1. 10(152. 31) i^ TrapaxeXeoatc too )(0)ptCetv.
upoatpsotc lU. 3. 3 (194. 32) [isTpyjaavTOc aoToo TTpoatpiost Too [JL7] Sstv zotvTa toa.
TrrjYri VI. 8. 14 (432. 21) 5r7]Y-r] too etvat.
ay][JLstov III. 8. 2 (256. 13) o. o6 [itxpov too Iv toic Cvotc Tooc XoYOoc etvat. IV. 3. 7 (15. 23).
^^'is^w?^^^:??'?'^^^^
i.»iH«.iw* y-T^^:- '■-.v-<»v" ^^'^"«^«jy^^/^v.jj. jpflji.jjvjj^jijs
67
axta. V. 6. 6 (199. 9) 6et — ooaiav oox elvat toO eivai oxtav.
zpoTtoQ II. 3. 4 (90. 24) tic t. to5 ;toieiv; VI. 1. 23 (255. 2). 4. 1 (316. 22). 9. 11 (455. 16). UI. 2. 1 (170. 16).
t6 Tpavov VI. 6. 18 (368. 28) to t. g-/ouaa — toO Cf^v.
Tex{i.T]piov ni. 2. 15 (187. U) t. too xaxa elvai IV. 4. 29 (68. 30).
t6 TdXeiov V. 6. 6 (199. 8) t6 t. too slvai jcap' aotwv
s/et.
DTtdvoia VI. 1. 7 (238. 2) i^ o. tou {J-tj§sv etvat ^v Tot?
TOtOUTOtC.
^dpoc 11. 4. 10 (111. 9) ©dp(j) Tou e^o) twv ovtwv etvat. V. 8. 11 (215. 5).
XwpTjYio V. 1. 2 (142. 20) Tt? 8s Tpdjro? vffi x- ^0*^ Cf^v; VI. 2. 7 (269. 15).
-/pdvo? IV. 4. 5 (45. 23) Ttotoi; x- ^'oTai too jivTjvoveoetv ;
Xtopa in. 3. 2 (194. 8) tva — sxin X- 'O^ Te»f^vat eo.
Xpeia in. 1. 6 (167. 30) SXXtjv x- W "^^^ ^'^"^ *'^^« (j)o:tep 7pa[i(iaTa pX^;rovTa? — ava^tvwaxeiv III. 6. 11 (232. 25).
0)8 U III. 8. 7 (270. 29) ih. too TtdXXa ^otetv eiSTj.
II. Infinitivus cum articulo conjunctus, qui ab adjec- tivis pendet.
Infinitivus cum articulo conjunctus ut apud atticos, sic etiam apud Plotinum non multa adjecta sequitur. Plurimos infiriitivos post adjectiva atTto? et xopto? invenimus. Ad quae conferas, quod substantiva akta et S6va[j.i?, quae simili signi- ficatu sunt, saepe infinitivum regunt.
De structuris adjectivi atTtoi; disseruit Kchner p. 582 Quarum apud Plotinum infinitivus too articulo addito cum dativo personse ssepissime invenitur. Etiam accusativus cum infinitivo cum too articulo conjunctus occurrit. Nus- quam solus infinitivus exstat.
Ceterorum adjectivorum, quae infinitivus cum too arti- culo sequitur, nuUa nisi a^toi;, txavd?, x6pio<; cum solo infi- nitivo conjunguntur '. Exempla hsec sunt:
' Cfr pag. 10.
68
a.Xxioq I. 6. 7 (51. 13) Cw^jC Yap atrtov xal — toO eivai (sc. t6 a7a*6v) III. 1. 10 (170. 2) V. 1. 4 (145. 19) roo §£ vosiv aXXo alTtov, 8 xal xC^ 6'vTt. Dativus substan- tivi exstat VI. 7. 16 (389. 2) (6 TJXtoc) too Ofyao^at Tot? ataDrjTot? xat tou YivsaS-at aiTto? wv. Idem occurrit V. 5. 7 (187. 27) VI. 7. 2 (372. 16). 7. 42 (415. 11) III. 5. 1 (207. 31). 6. 6 (226. 2). At contra acc. cum inf. VI. 1. 9 (239. 25) VI. 2. 6 (268. 32) m. 7. 13 (261. 28). VI. 7. 16 (388. 32).
a|i.(ptpoXov IV. 4. 10 (50. 2) d<; a{i'ftpoXov too Trf.aT- Tstv iv XoYto[i.&t(; toooiQ.
a[i,otpO(; IV. 7. 5 (108. 10) a[xotfX|) too ao^etv.
a^toc V. 1. 2 (142. 22) «J^o/tj oo a[i.txf>a a. too axoTtsiv.
e^xzdS to? IV. 5. 3 (91. 17) t6 -(ap axoTctv6v i[JL;td3tov 6v Too opav.
xofiioc I. 4. 16 (39. 8) xoptoc — too ISooXeoaaaaat III. 3. 3 (194. 14). VI. 8. 1 (416. 34) otov el xopto? f^v too i;ro- XTetvat. VI. 8. 5 (420. 13). 8. 12 (428. 31).
aovepYdq IV. 5. 1 (89. 4) aovepva too opav.
III. Infinitivus cum articulo too conjunctus, qui a ver- bis pendet.
Hujus infinitivi apud Plotinum 52 exempla exstant. Verba, quae infinitivus praesertim sequitur, ea sunt, quae ge- netivum partitivum vel separativum regant.
Sc(o et medium 5^o[i.at egendi significatione usurpata cum genetivo infinitivi a Plotino saepe conjunguntur. Qua consuetudine attici rarissime usi sunt. Weiske quidem nul- lum exemplum afFert. Sed apud scriptorem nostrum haud raro exstat.
ToaooTov a7rs-/{o cum genetivo infinitivi atticorum nerao nisi Isokrates et Demosthenes usurpavit. Birklein p. 62. Apud Plotinum semel occurrit.
Objecti loco genetivus infinitivi bis tantum usurpatum inveni (ad xaTaypovetv et s'f te[xat).
Animadvertendum est, particulam negativam, quae post verba impediendi, prohibendi significatione ad infinitivum
■J^f^^^frsi^-^f^T^^i: :-..::»■■«;' ■'r^'^''!BT'^?!?PF^^R^'^^?-?F"
69
superfluere solet (Cfr Bikklein p. 98), apud Plotinum nus- quam exstare.
Exempla hsec sunt:
aTTdYEiv II. 1. 7 (82. 27) ajiaYwv fjjiai; too aXXo u VO[ltC£tv.
a7rooT£p'laxa) 11. 9. 1 (135. 10) a. ttjV 'J^o/fjV to'j vosiv. IV. 3. 10 (20. 4) V. 8. 9 (213. 4).
a7rei{i.i III. 7. 8 (252. 18) 3ioX'j [xaXXov av ajrstif] to'j '/^(jowq stvai.
a7roaTaT§(o III. 6. 6 (225. 34) 6 [i.7j5£V ajroaTaTsi to'> etvat.
(ZTraXXaTTOi III. 7. 1 (244. 20) a7raXXaTTd[j,£da to'j CtjtsIv VI. 7. 9 (380. 24) (bis).
aTrsyw I. 4. 16 (39. 14) to'") st^; X'jf>av svspvstv a'f£- ^sTat. VI. 8. 15 (434. 9) tooo^jtov aTrsyst to'j TuyTfj ao[j.j3r^vat.
a^taTYjixt II. 9. 6 (139. 20) afsaTTjXOTs? to'j siSsvat, Ttc 6 §7][xto'j.oYd?. IV. 2. 1 (5. 33). 7. 20 (123. 23). V. 5. 6 (186. 32). 8. 7 (210. 23). VI. 4. 12 (329. 33). 6. 5 (352. 11).
a'fatps(o VI. 1. 17 (249. 6) fj sv^fyYsta >tat fj y.tvrptc
xat fj scti; — oox a/xf^^rj-qzai too Trpoi; to'j jrpdc Tt slvat xtX. VL 2. 7 (269. 15). '
a;roXa6(rt II. 9. 3 (136. 3) (f^ 4"^yfj) ajroXa'Jst to'j C^^v.
Ssco IV. 4. 12 (51. 18) Tt 5st too XovtCsoOat xal to'j Ta jrafysXyjXoi^dTa jrf/6c Ta jraf/dvTa ao^x^aXXstv; V. 3. 10 (167. 23). 3. 12 (171. 23) Ssd^xsvov ooSsvoi; ooos to'j Ytvwaxstv. V. 3. 13 (172. 6) ibid. 1. 14. II. 1. 2 (77. 11). V. 6. 2 (196. 13). 6. 4 (197. 13). VI. 5. 3 (337. 27). 8. 19 (438. 20).
Sta(psp(o VI. 1. 21 (253. 9) Tt o'jv Stacpsf/st (sc. sxstvo) Too TrsTrXY/d^at f^ (oo^svTa xatsvsy^f^vat.
Ex;rt7rT(o II. 6. 3 (126. 27) TaoTov IxTrsoov to'j svsfyYsta xat stSoi; stvat.
sxpaivo) II. 5. 5 (122. 24) sx^sjBirjxoc to'j aX7jd(b<; sivai. VI. 9. 4 (455. 22).
£XXst7r(o I. 4. 3 (27. 28) o [xr^Ssvt too C^^v sXXst^rst.
s(pts[xat VI. 7. 20 (393. 19) Cwr^? £'ftsTat xat too asi Etvat xai ivspvefv. 1. 5. 2 (39. 23).
70 ' i
xazatppovBiv VI. 7. 35 (407. 3) ootcd 8k Siaxettai tdts, (1)1; xai TO'J vosiv xata^fpoveiv. '
\t.sxi-^bi 11. 4. 7 (108. 1) {x,£xiy£i t6 ^if^a. tofi elvai. III. 2. 3 (174. 9). VI. 5. 10 (344. 2).'
[xexaXajJLpavto IV. 3. 9 (18. 30) too elvai SovaTov fjv aoT(j) {i.sTaXajJLpdvetv.
[i,6Ta5iS(o[i,t I. 4. 1 (24. 17) TaoTij) av aoToi? |j.sTa- 5oi7j[i.sv Too euSacjJLOvslv. VI. 9. 2 (442. 14).
nainti III. 4. 3 (203. 1) ^taoodfi-evov too C^^v.
aTeptaxo[i,ai V. 8. 9 (213. 5) i^ ooata too xaXov etvat saTS|>Trjti,dvTj.
TDYxavft) VI. 6. 5 (352. 21) tva xal SvO^pcaTioc — viyj^ Too §v etvat.
XdDptCto VI. 2. 7 (269. 11) "Opa — oa^wc too stvat TTjv xtvTTjatv xt">P^Co{J.^v7]v. ibid. (1. 17) (bis).
IV. Genetivus infinitivi aliis modis usurpatus.
1. Infinitivus cum articulo too genetivi criminis loco apud Atticos raro ponebatur (cfr Weiske p. 499). Ad attt- dadat Demosthenes, Plato, Xenophon, Isokrates infinitivum paucis locis ita usurparunt. Apud Plotinum haec exempla inveniuntur: II. 8. 2 (133. 3) too sXatTov ;roXX(j) r^ IotI «patvs- aO^at TTwc av sXdTTcoatv Yoaviac alziC^vo (III. 2. 1 (170. 12).
2. Genetivus partitivus, qui apud classicos, qui vo- cantur, raro exstat, a scriptore nostro semel usurpatur: VI. 1. 22 (254. 11) oaa too Trotstv 7rp6<; t6 Trdoyetv.
3. Genetivus comparationis, de quo conferas Bibklein p. ' 69 et 78 et Weiske p. 501, his locis occurrit: V. 6. 6 (199. 25) xpetTTOv yap tt xat [istCov 5t5(oatv aoTot; too eiSevat aoTd. VI. 8. 9 (426. 18) 8. 14 (43. 11). II. 4. 8 (109. 19). III. 2. 15 (186. 12).
4. Quanta libertate infinitivum cum articulo conjunc- tum Plotiuus usurpaverit, etiam ex eo apparet, quod gene- tivus infinitivi subjecti loco in genetivi absoluti structura haud raro usurpatur. Atticorum ii tantum hac consuetu- dine usi sunt, apud quos inf. cum articulo raaxime variis modis usurpatur. Exempla haec sunt:
!<^jLu^
■■*■' ,■'-■' V ■-.■■■ ■ '■ ' " "■■;..■'■- .-^ '.^•''•^ ■■ "■ ■-■ -^*..; '■.:..■.■■; ' ;■■,■
71
I. 4. 3 (27. 23) 6{i(ov6[t<ii)c tb5 C^^/V X£yo[jl^vo». I. 4. 9 (34. 8). 5. 1 (39. 18). 6. 1 (44. 13). U. 1. 4 (79. 5). IV. 5. 1 (88. 18). VI. 1. 20 (252. 24). 1. 24 (255. 29). 7. 9 (380. 5). 7. 37 (409. 15).
Commonendum videtur, genetivum infinitivi finali sensu a scriptore nostro non usurpari.
C. Infinitivus cum articulo zC^ conjunctus.
In dativo infinitivi usurpando ab atticorum ratione Plo- tinus non abcessit (Cfr Weiske p. 502). Dativus quum ab adjectivis et ab adverbiis et a verbis pendet tum maxime dativus causae est. Dativi instrumenti, limitationis, modique raro exstant. Appositionis loco ad dativum hic infinitivus raro positus est.
Exempla 269 exstant. Quum ex aliis tum ex hoc tanto numero apparet, Plotinum pro enuntiatis secundariis infini- tivo cum articulo conjuncto uti amasse. Ut enim, ut hoc afferam, pro sententiis finalibus infinitivum a praepositioni- bus pendentem saepe usurpavit, sic etiam dativum infinitivi pro sententiis causalibus posuit. Jam vero ad exempla enii- meranda transeo:
I. Ab adjectivis vel ab adverbiis pendens. Saepissime occurrit Tautdv cum dativo. II. 5. 1(117.
29) apa t6 a.iizb zC^ ivs[iYEicf etvai t^ evspYsia; III. 6. 11 (233. 19). IV. 4. 12 (51. 2). 7. 8 (112. 10). VI. 3. 5 (290. 30 et 31). 6. 6 (353. 22). 6. 14 (363. 5). 8. 14 (431. 31). II. 1. 5 (79. 23).
ottou II. 4. 11 (112. 2) Sei S^xov — ojxoO rCf Ysveodat OYXov xal TTjv aXXirjv JiowTTjTa 8e-/5a^aLi. cjuix^ovoc I. 6. 1 (45. 11) ojiotoc II. 4. 13 (114. 20). axoXoodov IV. 4. 23 (62. 21) avTtTeTaYjisvftx; V. 3. 15 (174. 24).
II. A verbis pendens.
axoXaCo) III. 6. 2 (221. 32) t6 S' 6pd)v — oxoXaCov T^ opdv. axoXoo^eiv IV. 4. 24 (64. 9) TrpoaXajxpavw IV. 8. 3 (127. 29). Trapsxo) V. 5. 4(184. 32) avTiTt^T]tJ,t VI. 1. 19 (251. 12 et 24).
72
ni. Dativus limitationis.
IV. 3. 9 (18. 29) i;rt{i.2X£iai; o^eXifioo {tev eaott]) zC^ elvat xai tc]) xaXt]).
IV. Dativus instrumenti.
VI. 9. 2 (442. 21) ^o/rji; evdpYTjfiLa tt]) aptd[J-£iv ers^ioo- ariQ. VI. 9. 5 (447. 27). V. 3. 15 (174. 7). VI. 4. 10 (328. 9).
V. Medium quoddam inter dativum causae et dativum modi praebet IV. 5. 5 (94. 10) aoY^^copTjTdov, — xoo ae,ooc tyjv xivTjatv — Tt]) Tov [J.£'/f7'. axoY^i; ntdpa Trda^^etv t6 aoTo, ooTto? elg ara9Y]aiv a/^txveiaO-ai.
VI. Appositionis loco ad pronomen usurpatus dativus bis exstat III. 5. 2 (209. 22) aoTTjv toot^ -{jviTTovTO, Tt]) ajiY]- Topa elvat. II. 1. 1 (75. 12).
VII. Dativus causae.
Omnia exempla hoc loco enumerare quum niliil atti- neat, duo tantum affero, quae digna videntur, quae separa- tim tractem: III. 6. 17 (241. 8) exaaTa eXxsTat knl ;ravTa 00 picf Ti]) oXrj t6 Ttdv elvat. HFM codicum scripturam retinens oXtj scripsit; "fortasse scripsit oXrjv" animadver- tens, ad codicum scripturam defendendam affert p. 236. 8 (Tj oXyj) dxoXeae t6 eTd,oa elvat. Sed hic locus iUi non si- milis est. Ea consuetudo, qua hoc loco scriptor usus est etiam aliis locis apparet (cfr supra p. 58). Sed fieri non potest, ut vocabula, in accusativi cum iufinitivo structura praedicati loco usurpata nominativo utantur.
Huc refero etiam, quae exstant IH. 8. 10 (275. 8) eaTt [j.ev [J.rj8ev tootcov, tov eaTtv dp^crj — t6 o;re("j TrdvTa etvat. HFM codicum scripturam t6 servat, quae vix ullam sen- tentiam praebet. Verisimile est, Plotinum hoc loco Tt]) scrip- sisse.
D. Infinltivus cum articulo a frcepositionibus pendevs.
Usum infinitivi a praepositionibus pendentis si cum usu atticorum comparamus, facile apparet, quam variis modis
..-!■.- ■...—- :^:— i:^ -.. Iw ^. .
'■^.'■'-
73
hunc infinitivum Plotinus usurpaverit, Omnes structurae, quse quidem apud atticos saepius occurrunt, a scriptore nostro usurpatae sunt. Desunt Ttdppo), {ista^o, axpt, x***?^^' 't^tJV, quae apud atticos raro inveniuntur. Apud Plotinum haec nova occurrunt: Trapa et iTt^xetva cum genetivo, ujrsp cum accusativo.
Infinitivo a praepositionibus pendente breviloquentiae causa pro sententiis secundariis Plotinus nonnumquam usus est. Saepissime hoc modo exprimuntur sententiae finales (cfr eli;, Trpd?, Itti), temporales (cfr ev), causales (cfr ix, Sia, rapa, 5(apiv). Locutiones, quae phUosophiae propriae sunt, etiam hoc modo formantur (cfr els, xara).
I. Praepositiones cum genetivo conjunctae.
Tzspl cum genetivo apud Plotimmi raro exstat (cfr Biek- LEiN p. 70 et 80, Hewlett p. 443). Quinque tantum exempla sunt, quorum in tribus :repi eadem significatione qua uepi cum accusativp, i. e., quod ad aliquam rem attinet, usurpatur : I. 2. 1 (13. 11) (ex^tv) StxatoaovYjv — xept xai toO apxeadat (cfr 1. 9 irepi cum accusativo eadem significatione) IV. 6. 3 (103. 29). VI. 1. 23 (255. 1). Ceteris locis ad verbum sentiendi vel dicendi usurpatum significat de, nostra lingua om, angdende. IV. 5. 1 (88. 28) (Cr^Telv) ^epi tod opav. IV. 5. 5 (94. 10).
6 jr d p. De usu praepositionis oTrep cum genetivo inf. vide BiBKLEiN p. 105. Apud Polybium aut finali sensu usurpatur haec praepositio aut idem significat quod :r£pt cum accusativo (Hewlett p. 445). Apud Plotinum ummi tantum exemplum exstat atque id finali sensu IV. 4. 44 (85. 28) xai at [tsv (Trpa^et?) Ytv6|JLevat oTrsp tou [tTj ^radetv.
ix cum genetivo infinitivi, quam praepositionem Thu- cydides primus cum infinitivo conjunxit, a solutae orationis scriptoribus atticis saepe usurpatum est, ut indicarent, e quo inciperet vel oreretur aliquid, aut ut causam exprimerent (cfr Bibklein p. 57, 105), Apud Polybium quum ea, quae nominavi, tum e statu quodam significat, cui significationi affinis est ea, qua adjumentum significat, nostra lingua medelst (cfr Kt)HNEE p. 399). Apud scriptorem nostrum ad causam
5*
74
vel ad rationem exprimendam maxime valet, ut II. 9. 4 (136. 34) zi ^ap av sauf^ xal iX^YtCsto Ysvdodat Ix tou xo(3[i,o- Troir^oai; IV. 3. 26 (35. 18) el {jltj ttc Tsxjxatpotto — Ix to5 — £7rtXT]0{j.ova(; Y|[xa<; Ytvsa^-at. Exstant 21 exempla. Adju- mentum significat II. 9. 6 (140. 15) o6 ttjv euSoxi[i.Tr]atv O-Tjpo)- [jLdvoui; ex to5 avopac xsxpt[i,dvoo? — aYaO^oo? slvat (JjsYstv. De statu, e quo egreditur aliquid, usurpatur VI. 3. 8 (294. 5) Tot TTOtouvTa kv. To5 jxovov oooiav stvat jrGtav ouoiav etvat.
TTpo cum infinitivo apud classicos, qui vocantur, paene non nisi temporali sensu eadem significatione qua jrptv cum infinitivo (cfr pag. 15) usurpatur. Rarissime ad prsestan- tiam quandam significandam usurpatur. Apud Polybium priore tantum significatione occurrit (Hewlett p. 447). Exem- plorum, quae apud Plotinum inveniuntur, undeviginti tem- poralem significatum prsebent. Hsec aflfero: I. 1. 3 (5. 5) jrpo Too ^rtoptoat auTO Trtoi; si^^sv; II. 6. 2 (125. 5) Sst Toivov km ifiq TTOtac o'jaia<; tyjv oooiav Jrpo tou Trotav stvat xat t6 Tt loTt (sc. etvat). Trpd super significat: VI. 7. 9 (380. 3), wSe Yap tao)? XoYtxo?, 4xsi Se 6 ;tp6 tou XoYiCeodat (discursione superior. Fic).
■/aptv cum infinitivo prosae orationis scriptorum atti- corum nemo nisi Plato usurpavit. Apud Polybium autem saepissime occurrit (Birklein p. 106, Hewlett 447 sq.). Plo- tinus hanc prsepositionem cum infinitivo semel conjunxit: n. 7. 1 (127. 29) Too Sttevat toix; tSpwTa? yjypiv.
svsxa cum genetivo infinitivi apud Demosthenem, Xenophontem Platonemque aut finali aut causali sensu usur- patur. Polybius raulto saepius yaptv, quod eadem vi est, usurpavit. Apud scriptorem nostrum semel finali sensu ap- paret IV. 4. 24 (64. 9) sot(o [xtj — svsxa too 6pav YSY^vdvat.
1^0) cum genetivo infinitivi apud classicos, qui vocantur, raro exstat. Praepositione prceter reddendum est (Bieklein p. 106). Poiybius hac praepositione cum infinitivo conjuncta bis in locutione l^o) too ©povstv YSvsoO^at usus est. (Hewlett p. 451). Apud Plotinum ad verba stvat, Y^vsodat, jrotstv his locis usurpatur: U. 9. 16 (154. 18) 6 y= — TrapapaXXwv obx i^ dtv TO'j aospeiv Y^votTo (impietate aUenus Fic); IV. 3.
■ ■-■-'■- -n i»iiif niiTi
75
2 (9. 24) (ttjv ^oyriv) l'^(i) jroiooot too [Ji^poi; elvat. I. 6. 1 (44. 32). VI. 8. 15 (433. 20).
^vso. Classicorum, quos vocant, nemo nisi Demo- sthenes, Xenophon, Plato avso cum infinitivo conjunxit. In scriptis Polybii semel occurrit. Apud Plotinum septem exempla exstant, quorum hsec affero: III. 2. 2 (172. 7) aveo Too Cifjtsfv TTotfyaat. III. 6. 9 (280. 4) xb S' oiov jroteiv psXtiov ri yelpov aveo too Ttaa/stv ixsivo.
kzi cum genetivo infinitivi conjunctum atticorum De- mosthenes tantum et Plato usurpavit (Bikklein p. 105). Apud Polybium hic usus deest. Plotinus septem locis hac prsepositione cum infinitivo usus est, quorum haec affero: VI. 1. 30 (262. 11) laox; S'av ^ow/ dp[JLdoei Im too xeiod^ai z6 ituii; E-/0V xal eTrl too sxsiv. knl Se too e^^siv xtX. IV. 5. 2 (91. 11). VI. 1. 7 (237. 23). 1. 19 (251. 6).
[isTa. Hujus praepositionis cum infinitivo conjunctae 13 exempla inveni. Apud Demosthenem et Platonem ra- rissime exstat (Bibklein p. 80). Exemplum hoc affero: I. 4. 15 (38. 22) (piko^ av sIt] {JLSta too voov eyzv^ cet.
d TT d cum genetivo infinitivi apud classicos, qui vocan- tur, causam vel id, ex quo oriatur aliquid, significare solet ^. Cujus significatus apud Plotinum haec inveni exempla: VI. 1. 21 (253. 24) xaXXiwv 6 yjxkyi.b<; azb too d5[xaivsadat. 1. 22 (253. 31). 1. 13 (246. 13). Praeterea a scriptore nostro ad verba separandi usurpatur, ut II. 9. 1 (135. 4) zfi iTTtvoia '/o^ptCooaiQ t6 vosiv d^ too vostv, OTt vosi. VI. 8. 1 (117. 8).
[ie-/pt. De hujus prsepositionis usu cfr Bikklein p. 105. Apud Plotinum eam bis assueta significatione usur- patam inveni I. 3. 4 (22. 17) [Ae/pt ys Toii sxst stvat. 1. 3 (5. 3).
Praeterea hae prsepositiones cum infinitivo conjunguntur 6;rd, 3ia, dvtt, ;rapd, s^rexstva, i^cibq. De eTrexetva vide supra p. 73. Ceterae et apud atticos et apud Plotinum cum infi- nitivo conjunctae raro apparent. Exempla affero:
6 jr 0 III. 2. 8 (1 79. 29) o;r' dpYia? xat too C^/V [i.aXax(«i;. IV. 6. 3 (103. 26).
* BlRKLEIN p. 104.
Trl «H nitionem oxprimendam maxime valet, ut 11. 9. 4 (IHK. M) ti 7ip» «V imr^ xai sXSYfCsto Yeviodat Ix to'j xoo{i,o- Kv.f^M:: IV. .S. 26 (35. 18) si {tij ttc tsxfialpotto — Ix toti — KrJi.f,ipLOvic t,ja4; 7{v83*ai. Exstant 21 exempla. Adju- nirntura signifirAt II. 9. 6 (140. 15) oo rrjv su5ox[[j.7jotv ^Tjpo)- jiivox ix Too $v6j>ac xsxjit[iivo'Jc — aYa^ooc sivat ^ifsiy. De !tt«tu, o quo egreditur aliquid, usurpatur VI. 3. 8 (294. 5) ti sowivta sx toO aivov ouotav sivai 7r6tav oootav stvat.
cp<i cum infinitivo apud classicos, qui vocantur, paene non nisi temporali sensu eadem significatione qua :rptv cum infinitivo (cfr pag. 15) usurpatur. Rarissirae ad praestan- tiani quandam significandam usurpatur. Apud Polybium priore tjintum significatione occurrit (Hewlett p. 447). Exem- plorum, quw apud Piotinum inveniuntur, undeviginti tem- poralem significatum prsebent. Haec aflFero: I. 1. 3 (5. 5) sjA toO •/(of.iaai auto zwc sr/ev; II, 6. 2 (125. 5) Sst totyov ssi rfjC soiac oooiac rijv Oooiav JCfiO too Trotav etvat xat to tt sor. (sc. stvat). Kp.6 super significat: VI. 7. 9 (380. 3), wSe ^if» lococ Xo^txic, sxei 8k 6 npb too XoYiCeaS-at (discursione superior. Fic).
yap.tv cum infinitivo prosae orationis scriptorum atti- corum nemo nisi Plato usurpavit. Apud Polybium autem .siepissime occurrit (Birklein p. 106, Hewlett 447 sq.). Plo- tinus hanc prsepositionem cum infinitivo semel conjunxit: II. 7. 1 (127. 29) too 6ttdvat tooc tSpwtac /aptv.
svsxa cum genetivo infinitivi apud Demosthenem, Xenophontem Platonemque aut finali aut causali sensu usur- patur. Polybius multo saepius /aptv, quod eadem vi est, usurpavit. Apud scriptorem nostrum semel finali sensu ap- paret IV. 4. 24 (64. 9) eoto) |ir] — svexa too opav YSYovsvat.
I^w cum genetivo infinitivi apud classicos, qui vocantur, raro exstat. Praepositione jtrceter reddendum est (Birklein p. 106). Polybius hac praepositione cum infinitivo conjuncta bis in locutione l^o) too cpjioveiv ^ev^aftat usus est. (Hewlett p. 451). Apud Plotinum ad verba etvat, Ytvsodat, Tcoteiv his locis usurpatur: II. 9. 16 (154. 18) 6 7e — ^apapiXXwv obx s4<o av too ioepeiv Y^votto (impietate alienus Fic); IV. 3.
- ^ .-.^^aaj^.^
3}^r?7T':^> ■i.?5?^::i;'ii«^r*,.
75
2 (9. 24) (ttjv ^ox^Jjv) s|(o Trotooot too [i.epos slvai. I. 6. 1 (44. 32). VI. 8. 15 (433. 20).
iStveo. Classicorum, quos vocant, nemo nisi Demo- sthenes, Xenophon, Plato avso cum infinitivo conjunxit. In scriptis Polybii semel occurrit. Apud Plotinum septera exempla exstant, quorum bsec aflfero: III. 2. 2 (172. 7) aveo Too Ci^iTstv ffotr^aat. III. 6. 9 (^230. 4) zb S' otov Tcotetv psXttov T] 5(sipov avso Too zda/stv Ixsivo.
kzi cum genetivo infinitivi conjunctum atticorum De- mosthenes tantum et Plato usurpavit (Birklein p. 105). Apud Polybium hic usus deest. Plotinus septem locis hac praepositione cum infinitivo usus est, quorum hsec affero: VI. 1. 30 (262. 11) Xob)g S'av \l6w^j apfidast kid xoo xsta^at x6 juo)? ixov xai eTTt too s')(stv. lid §s too s^stv xtX. IV. 5. 2 (91. 11). VI. 1. 7 (237. 23). 1. 19 (251. 6).
[ASTa. Hujus praepositionis cum infinitivo conjunctae 13 exempla inveni. Apud Demosthenem et Platonem ra- rissime exstat (Birklein p. 80). Exemplum hoc affero: I. 4. 15 (38. 22) ^tXo? av stv] [xsTd too voov s^^stv cet.
aTtQ cum genetivo infinitivi apud classicos, qui vocan- tur, causam vel id, ex quo oriatur aliquid, significare solet ^. Cujus significatus apud Plotinum hsec inveni exempla: VI. 1. 21 (253. 24) TtaXXtcov 6 yaX-mc, a.iib xob ■8'cjj.atvsaO'at. 1. 22 (253. 31). 1. 13 (246. 13). Praeterea a scriptore nostro ad verba separandi usurpatur, ut II. 9. 1 (135. 4) t-^ i;ttvoia ^wf/tCooaijj t6 vostv aTTO too vosfv, OTt vost. VI. 8. 1 (117. 8).
[i.s"/pt. De hujus prsepositionis usu cfr Birklein p. 105. Apud Plotinum eam bis assueta significatione usur- patam inveni I. 3. 4 (22. 17) [XEXpt ^s toij sxst stvat. 1. 3 (5. 3).
Prseterea hse prsepositiones cum infinitivo conjunguntur DTrd, Sta, dvTt, ;raf>d, sTisxstva, IyT'^^- De £;rsxstva vide supra p. 73. Ceterse et apud atticos et apud Plotinum cum infi- nitivo conjunctae raro apparent. Exempla affero:
6;rd III. 2. 8(179. 29) 6;r' dpYta? xat too C'^^v ^.aXayMq. IV. 6. 3 (103. 26).
' BlRKLEIN p. 104.
:-•■••• -i
76
3ta IV. 4. 23 (62, 18) xC^ {J-sv I'^o) 5ta to6 Tuad^siv, T(j) Ss sl'c3(o Sta To5 t6 Tuadoc aoTou siSoc Ysv^at^at.
avTt III. 7. 13 (261. 22) avTi Toii slTrstv xtX.
^apa VI. 1. 7 (238. 17) Tcp [jlsv StjtXaaiC]) jcapa tou onspE^^siv t6 StjrXaatov, zCp Ss "i^iJLtast Trapa tou u^rspsysadat.
sirdxstva V. 6. 6 (199. 22) aXX' Ivr^xstva ouatac 6'vTt xal t6 tou vosiv ijr^xstva stvat.
IyT«?- ni. 7. 5 (249. 23) ivpc - too 6ptCsai>at.
II. Praepositiones cum dativo conjunctae.
Ev praepositione, qua classici cum infinitivo saepe usi sunt, Plotinus nuUam saepius cum infinitivo conjunxit. Nam 89 exempla exstant. Etiam aliis modis usurpata haec prse- positio saepissime occurrit, quse apud posteriores Graecorum scriptores maxime usitata est (Cfr E. Sexdel, De praepositio- num usu Plotiniano quaestiones. Breslau 1886). sv cum in- tinitivo has significationes habet:
a) translata signeficatione in reddendum est, ubi de statu vel de actu aliquo agitur ut: II. 1. 8 (84. 6) Sst — al.T6 — £v T(j) dspftatvsadat Ytvsadat. Huc referendse sunt locu- tiones, quales sunt: in notione alictijns rei inest vel ad genus aliquod referendiim est, ut VI. 1. 18. (249. 18) Iv Ttp Trotstv Tac [J-sv ivspYstac (pvjaooat (sc. slvat) i. e. in notione Trotstv Ivsp- Ystac inesse dicunt. VI. 1. 24 (256. 1) TaxTiov (t6 xddrjTat) h Tcj) TrsjrovQ^svat tj 7raa)(stv. Quse vertit HFM: das Nieder- sitzen ist unter das Gelittenhaben oder Leiden, zu stellen. Cfr VI. 3. 21 (308. 15) sv Tcp jraaystv jroXXat xtvTjastc cet. Simili modo ad verbum aptO-{i.stv usurpatur. I. 4. 6 (30. 12) aXXa — a {j-tj sv tcJ) s6Sat[jL0vstv Tjpid^fj.TjTat.
b) Haud raro cum verbo stvat significat ex aliqua re constare, ut I. 2. 4 (16. 11) sv tc]) xadaipsa^at i^ apsTTj (sc. hazi) ri Iv Tcj) xsxaddpdat IV. 4. 12 (51. 2) avdpcojrcov t6
^pOVSlV Iv TC]) [ITj ^pOVStV Tt'9'S[J.lv(0V CCt.
c) Saepissimi temporali et modali sensu Iv occurrit, ubi ad causalis vel instrumentalis significationis similitudi- nem nonnullis locis prope accedit: III 7. 2 (129. 20) sv Tcj) [j-st' aXXTjc stvat — o6x soTt jravTsXcoc ixsivTj. HI. 6. 11 (232. 32) h TC[) ooTco xsxoa^J-fjadat ajroXsi t6 oXtjv stvat. Hic cau-
'--"-- ■--^•t-
■t?- . ■ •■
■ ^^T^ ^'^J'''
pBr»#itr«..'
77
sali paene significatu usurpatur. Cfr VI. 3. 21 (308. 29). — IV. 3. 13 (23. 21) lox«aavTa Iv Tt]) iv auToii; aoTov tSpood^at. Codd. habent Iv, quod delevit HFM. Sed considerantes, iis locis, quos nominavi, causam praepositione iv cum infinitivo exprimi, codicum scripturam tolerare posse videmur. Eodem modo res se habet VI. 5. 12 (346. 32), ubi quoque Iv HFM delevit.
d) limitationis vel respiciendi causa bis usurpatur: VI. 1, 15 (247. 7) ev Ss t(}) zois.lv XsYO{i.svti) Ta§'av Tt<; e;riax^- (l>atTo. 7. 24 (396. 24).
Tipdi; cum dativo infinitivi, de quo conferas Birklein p. 108, semel tantum occurrit, ubi prceter significat: VI. 1. 7 (238. 12) TO'JT(«)v ovrtrtv — :rf>6i; Ttj) Suo, t6 dk iv elva:.
ni. Prsepositiones cum accusativo coujunctse.
sti; cum infinitivo classici, quos vocant, aut ad finem exprimendum aut respiciendi vel limitationis causa usurpant. Apud quos non saepe occurrit. Plato t:[j6q saepius usurpavit (BiRKLEiN p. 79 et 107). Apud Plotinum saepe exstat atque his modis:
a) raro ad vocabula, quae voluntatem exprimunt, ut IV. 4. 28 (67. 6) 01 C^ovts? x^^t ^'^oi^oi si? t6 6,0Y'-Cs3Q-a'. watv. IV. 6. 3 (103. 15). 3. 24 (33. 12).
b) ad Suvantc, ad locutiones de hoc substantivo fic- tas, ad ia-/6?, ad adjectivum xuptog et quae ejusmodi sunt, ut II. 2. 13 (87. 15) yi '^oyj] SuvajJLtv StSouaa ;caf/ aoTr^i; si; t6 uoteiv CwTtxtoTspav. 3. 17 (102. 20). Exstant 12 ex. IV. 3. 13 (23. 17) 6 v6(xoi; oux e^to^sv ttjv ta^uv et<; t6 tsXs- aO-TjVat taxst, VI. 8. 10 (427. 1) ToyTj — et? t6 Yswav TaoTa 00 xopia. 8. 20 (439. 27).
c) ad alia quaedam substantiva IV. 6. 3 (102. 17)yo{i.- vaata ei; t6 Trotetv pofSito;. IV. 7. 4 (107. 4) t^ttov Ss Cifjrooar^i; ek t6 tSpo^r^vat. VI. 7. 13 (385. 32) I. 9. 1 (72. 19) sic t6 ^tpoxoTTTetv 0007]; iTrtSooso);. IV. 7. 17 (122. 3). •
d) ad finem exprimendum, locutionibus, quas nominavi, non antecedentibus, usurpatur, ut H. 4. 12 (113. 4) rj oXir] — st; t6 TTpaTTetv aoTTjv oo StStootv. IV. 4. 12 (52. 13) ooSevc; apa Set Tij) TotooTtj) ei; t6 notetv cet.
78
e) ad verba movendi, ut exprimat, ad quam rem spec- tet vel tendat aliquid, ut L 1. 2 (4. 11) outo) Yap av o:re66ot siC t6 ji.7j slvat. II. 9. 8 (142. 16) dq zb C^^/V jrapsXTjXoS^ev (to Trav). III. 1. 1 (161. 20j. 2. 4 (174. 17) cet.
f) ad verbum afiiO^iJ-ctv et ad ea verba, quae ad aliquod gemis referre significent, ut I. 5. 4 (40. 18) af;t&[jL£iv st? to s6Sat[j.ov£tv. (De verbo af/tOp-siv cfr praep. sv). VI. 3. 21 (308. 14 et 16) 00 {iTjv o63' eic t6 ^tetv ao eic t6 zoLoysiv sc. ava^et ttjv xivTjotv, ad notionem jrotetv vel irao/etv referre ; cfr ibid. 1. 13. VI. 8. 6 (421. 31).
g) rarius consecutivo sensu usurpatur etc cum infini- tivo, quse significatio non apud classicos, sed apud Polybium invenitur (Hewlett p. 466), ut III. 2. 8 (179. 16) ot df; xaxovO^dvtec elc t6 s^yoc C<[it«>v olXoyoov xat dT]fyt(ov levat xtX. IV. 3. 10 (20. 1) V. 8. 4 (207. 14).
b) limitationis causa usurpatur I. 4. 4 (29. 10) obS' sv TO-^atc Totvov evavTtatc iXaTTwaerat eic t6 e66at[j.ovetv (cfr ibid. 1. 3 etc e68at[j.ovtav). UI. 6. 11 (233. 13) ob pXa;rTSTat sic t6 stvat — Ad aadsvrjc et aaOsvso) VI. 5. 10 (344. 7) Etc T6'(ppovstv aaOsvTjc. III. 8. 4 (267. 10). VI. 8. 15 (434. 5). 8. 15 (434. 3) ra [lev obv aXXa |j.ovo6[j.sva obx eoTtv aoTOtc abrafiXTj sivat sic t6 stvat. Cur HFM hoc loco eic deleverit, non apparet. Exstant decem exempla.
74 locis ei^: cum infinitivo occurrit.
jrpdc cum accusativo infinitivi eodem fere modo quo eic cum infinitivo usurpatur, sed apud scriptorem nostrum Trf^dc rarius est. Contrario modo rem ex habere apud Po- lybium, docet Hewlett p. 465. Occurrit igitur
a) vera finali significatione II. 3. 8 (94. 5) ra aoTf<a — 7rp6c t6 ar|(j.atvctv lari. III. 7. 9 (255. 14). IV. 3. 26 (36. 2). 4. 32 (73. 28) cet. Ad S£0(j.at II. 4. 5 (106. 32) xaxsivoo zpoc t6 6fy.a{>r;vat Ssd[j.sva. III. 7. 6 (250. 21) IV. 3. 19 (27. 29) (7rf.oo5£0[j.at). 5. 4 (93. 33). V. 1. 10 (152. 22) VI. 5. 9 (343. 19). Etiam ad substantiva. £Sf.a IV. 3. 26 (36. 1) Xf>eta IV. 7. 8 (112. 19).
. .. -— ^. ^■j^j...t^-i,.^.:->i.-^-_^i>^ .-^.,::. A..^.*
79
b) ad verba et ad adjectiva, quae facultatem significant : I. 2. 4 (16. 20) Tj ODX ixav-?jv Jrpo? to u.sv£tv kv zC^ ovtwi; «Ya^t]); 4. 3 (27. 11) Ssxtixov toO aoToo 7rp6<; t6 suSat{J.oveiv et II. 9. 5 (138. 25) (apxeo)) VI. 1. 11 (242. 25) Sovatdc IV. 4. 37 (80. 12) 5. 4 (93. 24) S6vaTai Tzpbq zb TioifpoLi. — I. 8. 3 (68. 16). IV. 4. 2 (59. 32) aoTapxY]?.
c) translata significatioue locali sensu ad verba movendi et mutandi usurpatur, quorum ad ea maxime invenitur, quae cum Trf/dg composita sunt. Sed etiam ad verba cum £tc composita exstat; I. 4. 4 (28. 25) oi; — [X£Tap£|5rjXs 7rf/6? t6 aoTo slvat tooto. II. 1. 3 (78. 4) cet. I. 4. 6 (31.3) TrcjOOTtdirjai Tt TrpiOi; t6 euSati/.ovstv. 4. 14 (37. 28) 7r(>ooO-»jxr^v zpb^ t6 EoSat[JLOvstv Xa[i,|3dva)v. Cfr I. 4. 16 (39. 3). III. 2. 6 (177. 6) et VI. 7. 2 (418. 2). - I. 4. 7 (31. 9) oo/ oTt Trpoc t6 s6Sat[tovstv sta^fSfvSTat Ttva {J,otf;av xtX.
d) respiciendi vel limitationis causa usurpatur: I. 4. 15 (38. 3) oaa [it] z(jb<; — zb ajitaTov elvat (sc. saTt). I. 6. 9 (53. 20) ooSsv r/(i)v l[ATO§tov z^joq t6 sii; ooto) Ysvea^d^at; — VI. 1. 22 (254. 11) ooa Too ;roieiv 7rp6? to ;raa-/£tv (sc. soTt). I. 8. 8 (65. 21) a[j.pXoTspoi — jrp6<; t6 xptvetv, cfr Thucy- didem apud Behkendt p. 11 vsmspo? sti; t6 ap/stv, quae locutio idem significat quod comparativus cum v) waTs. — 27 exempla exstant.
drtt cum infinitivo, qui apud solutae orationis scrip- tores atticos eodem significatu quo si? et :rpdq occurrit (ex- cepta limitandi vi), quater tantum apud scriptorem nostrum exstat. Quibus locis £;rt ad translata significatione redden- dum est: III. 7. 4 (248. 17) xtVTjasftx; Tf^? ooTto aTreooooor^i; i:rl t6 aet elvat zCp [j.6XXdvTt. 6. 12 (234. 16). V. 9. 7 (223. 28). VL 7. 25 (396. 31).
xaTa prsepositione cum infinitivo conjuncta Thu- cydides primus usus est. Quae apud atticos raro exstat (BiRKLEiN p. 56 et 79). Apud Plotinum 25 locis exstat. Ad verba elvat, XsYsodat, vosia^at, Xa[j.pdv£tv 2^^o, nostra lingua i forhcdlande till, med afseende pd maxime usur-
-" -^^"- -^"
.;i^^'i^r<
80
patur^ Exempla haec affero: I. 2. 7 (19. 11) Ttaoai xa- ddposK; xata zb xsxaddpdat. V. 1. 4 (145. 18) 6 vooc xatd t6 vostv htpioxaq xb Sv. I. 4. 10 (34. 29). II. 5. 1 (118. 23) cet. VI. 1. 5 ^(235. 30) el Ss xatd t6 {xeTpou{JL£vov (sc. 6 /povoc ioTi), xaTd [isv t6 TcsadaSs slvat, otov ivtauotoi;, l'oTa) zoodv, xaTd [xevTot t6 /pdvoc slvat potc Ttc aXXYj. 1.10(241. 20) 1. 19 (250. 27). 1. 19 (251. 10) cet.
Duobus locis qmad significat: VI. 3. 22 (309. 26) aXX' loTW TauT6v voou|xsvov t6 Tffi dXXotwoeax; xaTd t6 TrapaxoXooftefv T-^ xtvvjost t6 aXXo. 8. 7 (424. 3).
(xeTd cum accusativo infinitivi conjunctum semel exstat, ubi post vel prceter significat: VI. 6. 6 (353. 7) Td 7rpdv(iaTa Td vor^Td {j.£Td t6 elvat, oTrsp sort, Td [jlsv svaSec soovTat xtX.
S t d cum accusativo infinitivi rarius quam apud Atticos occurrit, quorum praesertim Xenophon et Plato hanc prae- positionem ssepius quam aliam cum infinitivo conjunxerunt^ Eodem modo rem se apud Polybium habere, docet Hew^lett (p. 456). Apud Plotinum undecim locis propter, ob signi- ficat, ubi pro sententia causali exstat Std et infinitivus: I. 4. 2 (26. 15) 3td t6 aveuptoxetv jJLdXXov ouvaoOat. 4. 7 (32. 13). m. 5. 7 (214. 32) cet. B^inalem sensum praebet Std IV. 4. 22 (61. 8) etc Ttva xpstav — t6 aio^dveodat aur^; 00 vdp §7] 5td t6 Ytvwoxstv, ubi eadem significatione qua stc cum accusativo Std cum infinitivo usurpatur.
Tcapd cum accusativo infinitivi conjunctum classicorum nemo nisi Thucydides et Demosthenes usurpavit (Behrendt p. 11, BiEKLEiN p. 107). Apud scriptorem nostrum tria exempla exstant, ubi ad vel nostrum i jemforelse med, i fdrhdllande till significat. Haec sunt: IV. 3. 35 (34. 16) Td Te pYjjxovsoetv :rapd t6 voetv aXXo. VI. 1. 10 (242. 18). 1. 18 (250. 4). Causalem sensum, quem apud classicos nus-
' Maxime in Enneade VI., libb. 1—3 occuriit, nbi qnum in subtilissimis qufeationibus jtepi tuiv -(svmv tu)V ovtujv scriptor versetur, hujusmodi loeutioues usurpandi locua siepe est. De xatd apud Platonem cfr GiLDERSLEVE Am. Journal III, p. 201.
^ Etiam in Aristotelia Metaphysica, quo in libro quomodo appareat inf. c. artieulo, summatim perhistravi, asepiasime exstat.
Wf^^^^^:'--:^^:.. ;■ . :^^-l%-^:-t'---' ■■'^'■■. v"'L:'??^
81
quam, sed apud posteros habet, hi loci praebent: V. 8. 1 (203. 2) ipavetTfj ^hv av — xaXot; o6 jrapa t6 elvat Xi^&o? — aXXa jrapa too etSoos, ubi eadem significatione, quam habet Ttapa cum genetivo substantivi, usurpatur. VI. 8. 6 (421. 14) 8 Tuapa to pouXTjd^^vai YivoiTO av, ubi mea quidem sen- tentia HFM minus recte vertit gemdss.
oitdp cum accusativo infinitivi neque attici nec Poly- bius' usurpavit. Duobus locis exstat, ubi super vertendum est:,VI. 7. 35 (408. 13) [XTjSe C^ ixeivo aXXa o;cep t6 Cr^v. 8. 15 (433. 29) oox i7raxt6v to oTt^p t6 voeiv lyo6oi(].
Addenda et corrigenda:
Pag.
|
6 1. 7 |
exstat |
ex |
pro |
6 |
|
, n 8 |
n |
Schape |
ti |
Schanz |
|
„ „ 9 |
n |
1877 |
f» |
1880 |
|
15 „ 16 |
w |
Hesiodnm |
1* |
apud Herodotnm |
|
» w » |
n |
p. 147 |
n |
p. 147 et 74 |
|
32 „ 24 |
n |
X"XT8 |
I» |
¥x1i |
|
» „ 27 |
n |
Ctjtsiv |
n |
CfjTelv |
|
62 , 18 |
n |
1873 |
» |
1882 |
57 „ 28 additur III. 5. 2 (209. 22) „ „ 30 „ II. 1. 1 (75. 12). (Cfr p. 72).
■■■f-
V\
^- ■ , '• ,< ■; " -."•■•■ -■^ :.--•-.. ■v --•;</■ «•K-^ •■-.-,=.;«< ■.-^^ . V \ -■ •■' :'V - ^- < ■^'■i-fltv, ,..■.---■ :i ■•■.,i; ..>^^\ ^^:':^^..:^-- '
-■.■ •*- ••■■"-. .^•-■■■■■•..^ :..?■,;-;*;•> ■'■yV'-
^V- ■.;■-■-':</ ••-■■-•1 ; ^,^ ■'■i^^:-...**'**- • . . ,_• ■■?T {-■. '■ ^ ~ '■■^^fi - •'
'::'-'. .- .''■■ V.-::^':>"^<^^^S*®:' - '■■ ■ • .^-v-r -■'-;i^v-:,.^K-'^ ^^■&;
■ •; ■ . , ■' -■ .'•' 1- "■•^^'■^-..>„-:--'i-- "
■■'■■■*■'■...'-*':- ■ ■■'^■'.'>', ■."■>■ '^4. ^ . • ■•■,,,,,.• ■ ' ■ -^ ■- •• - . - -^ .T ■
:■ .', /■ -r: V, v'" "■'■-■■-
V ■;.: ■' .■:- ..'^■■.JC-.;:^,.^-
' • . '■- •<•> .^-•-. 1^-- ■-•'.■'.. '^"■^
■ ■.' ■.'.' ■ ..vi^'V->-- ; .- - '■■.K.:^.yir:^
■■ '■ ■' - - ■*.*<■. »•. ' .' . ., •-.:.-..•?•:.
■■-. ■•■ ...;■<-■£■:- ^^.^:
■ . ■■ ■ .■-^■/^- ■.'■ ■ ■'^ --;-}' '
■ ^ ■ - - '-•' -.j"'^.":. -.-■;■«■ ■ ■^■. ; ■^/ ; ■■ ^-ifc
■Si-i-o^ .,'->^Sj'.^-"''".;^'' '•■.'' ■j '-r'F •*'•
■.:. ■; ':^;-:v^-tW>i !., ^::.^--^-'^.^?..,* ■•
- t ' -■ ' -r"- .'-- ■•7.." H->
■ ; ^- , ',< C-;.^--'*..,^ 1 - .;■ : .^Xl^i^^^iJ^
\ "i_; ■• .^..f^- >i: rv>-:' , -^:-'- !:::;v>^:i^:r^vt^. "•, ■..; -.,--r— •■■/■r^l -r^'.
'.^, \'---' ■•^ : :f'-' T- ^ ■
, V .-:.: ; \^ypi^^-- •
• . .». •■, ,. r. • '-'^'---"
• . -, ■• ^>\> ^^
'. ■ ■■ ^i, •'■ T ■
- V^f--?:^:^^!--:^ '^ ■ ";■' ■ '-?:"- •": «i?^
. ..--^ • ;..,V-. .;i;.--
.' ■„ .^ -f^fc---
■^.■-'^■r-:-i^/$^. ■ % V^; ... i;ir^
•■>^"i;^;-^
•-■•,■ ; . '; ■ ^/
'K v:^"-'
■-, .» _ J '.- . ".
!■, '-■•';•'
■■ V ?■•'
■r-
. ■ ■' -*■. li^ '- ' -f - -■•■:■ v;-.;^-vr .^
--, •--'- • - »
s. = -h
■,-*«-,;.
= l:.jv:<^ •;■ "t*r
i:;i.4,d:.;^4;;t
»W*tt..(«8#«
B
''/n
^;^^*?'^*;
. ••. >.
r .
■ .,•■ ■ i. •' ■
-. j .■■ .-i^ i:' . -.
-<^>
• .■.■■.■^•■■"^.fc--;'
'■-^H^ -:;>." ■
^ ^ ^/ ', ■■ -^sJ,.*'
~ -'.y ,' , ■. /^ f ,
'1
'. ►'.^ ■
• /.-->;
^'^■.^
::^ ^..r:»-^
■■>^-
•tA
":,>^«^
:.'S
■ c.f^ ... *; A .
•r ■-f .,.
.>."T.
■.«■JSt-v-'
';")'•■■;; ':
/^
ENDOF
TITLE
*.